Ο Κόφι Ανάν δε θα εμφάνιζε ποτέ αυτό το ανοσιούργημα, αν δεν βρίσκονταν στην Ελλάδα και στην Κύπρο πολιτικοί που –στης Ουάσιγκτον τα ρήματα πειθόμενοι– θα του επέτρεπαν να το κάνει. Αφήνω σε άλλους την προσπάθεια να ερμηνεύσουν τι εννοούσε ο Φερχόιγκεν όταν έλεγε ότι το 1999 άλλα του υποσχέθηκαν οι τότε ηγέτες της Ελλάδας και της Κύπρου. Ας απαντήσουν εκείνοι.

• Από πού προέκυψε το τέρας;
Θυμίζω ότι τον Ιανουάριο του 2000, ο σύμβουλος του Eλληνα πρωθυπουργού Γιώργος Πανταγιάς, πριν καν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις Ντενκτάς – Κληρίδη που κατέληξαν στην εμφάνιση του Σχεδίου Ανάν, με άρθρο του υποστήριξε ότι το νομικό καθεστώς της Κυπριακής Δημοκρατίας έχει δευτερεύουσα σημασία, θέση που στέρησε τη διαπραγμάτευση από τη σημασία της και αντί να οδηγήσει σε κάποιο «συμβιβασμό», οδήγησε τελικά σε πλήρη συνθηκολόγηση, σε παράδοση την ελληνική πλευρά στις διαπραγματεύσεις. Ο Γλαύκος Κληρίδης επέμενε μέχρι τότε ότι οι διαπραγματεύσεις πρέπει να διεξαχθούν εντός των ψηφισμάτων του Ο.Η.Ε., δέχτηκε όμως μετά να συζητήσει με τη διαδικασία «όλα στο τραπέζι».
Κληρίδης, Σημίτης και Παπανδρέου έπεισαν, με τη στάση τους και τις δηλώσεις τους, ότι ήταν έτοιμοι να δεχτούν τα πάντα, με αποτέλεσμα Ουάσιγκτον, Λονδίνο και Βρυξέλλες να λένε στους διαδόχους τους ότι πρέπει να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους!
Η Ουάσιγκτον, σε συνεργασία με την κυβέρνηση Σημίτη-Παπανδρέου πίεσε για την αποδοχή της συμφωνίας της Νέας Υόρκης (της υποχρεωτικής επιδιαιτησίας Ανάν), ώστε να δυσκολέψει ακόμη και την επόμενη κυβέρνηση της Αθήνας και τον κο Παπαδόπουλο να πουν ενδεχομένως όχι. Κι αφού τα έκαναν όλα αυτά, ζήτησαν από τον κυπριακό (και τον ελληνικό) λαό να συγκατατεθεί στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, υποκύπτοντας στις πιέσεις που οι ίδιοι συνέβαλαν για να ασκούνται, ώστε να μη στενοχωρηθούν Ουάσιγκτον, Λονδίνο και Φερχόιγκεν. Ευτυχώς, οι πολίτες της Κύπρου (αλλά και της Ελλάδας) αποδείχτηκε τελικά ότι έχουν και μυαλό και ψυχή.ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Η Κύπρος σε παγίδα- τελικά συμπεράσματα

«Μέριασε βράχε να διαβώ». Αυτή είναι η «κατηγορική προσταγή» της Αυτοκρατορίας, η επιδίωξη να ανοίξει ο δρόμος της Τουρκίας προς την Ευρώπη, να φύγουν από τη «μέση» τα εμπόδια που λέγονται Κύπρος με κυπριακό, Ελλάδα με ελληνοτουρκικά και ΑιγαίοΑυτή η Θέληση οδήγησε στο Σχέδιο Ανάν το 2004, αυτή η Θέληση συνδυάζεται τώρα με τη διάσπαση της Κεντροαριστεράς, του μετώπου που στήριξε πολιτικά το «’Οχι», του μετώπου που εξέφρασε τη θέληση του κυρίαρχου λαού, για να απειλήσει και πάλι την ύπαρξη και το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας, του κυπριακού ελληνισμού, της ίδιας της Ελλάδας. Το κυπριακό δεν «ξανάνοιξε», τρεις δεκαετίες μετά την εισβολή της Τουρκίας, γιατί ξεσηκώθηκαν τα θύματά της ή γιατί θυμήθηκαν οι πολιτικοί της Αθήνας τις υποχρεώσεις τους. «Ξανάνοιξε» γιατί ζητάει ο Αυτοκράτορας να ανοίξει. ‘Εχει μπει πλέον σε δυναμική φάση, ξέφυγε από τη σχετικά «στατική» των τριών προηγούμενων δεκαετιών.
Το Σχέδιο Ανάν εκφράζει την πάγια πολιτική της Αυτοκρατορίας που ποτέ δεν ανέχθηκε την ανεξαρτησία της Κύπρου και της Ελλάδας

(1). Υλοποιεί την ιδέα περί Δικτατορίας του ναζιστή Καρλ Σμιτ, Δικτατορίας του (Αγγλοαμερικανού) Κυρίαρχου, του «Κράτους των Τριων Ξένων Δικαστών και των Τριων Ξένων Στρατών». Επειδή όμως το πολίτευμα της ίδιας της Αυτοκρατορίας είναι ακόμη δημοκρατικό, δεν μπορεί η ίδια να προτείνει κάτι τέτοιο, για λόγους σεβασμού της ίδιας της δικής της δομής, δεν μπορεί απερίφραστα να υιοθετήσει την συνεπή προς τον εαυτό της ιδεολογία του Σμιτ. Ανήκει στους εκπροσώπους των Ραγιάδων η αμφίβολη τιμή να προτείνουν τέτοια πράγματα (το έκανε το 1973 ο Ευάγγελος Αβέρωφ με τους τρεις ξένους σοφούς στους οποίους πρότεινε να δοθεί η Κύπρος, και μάλιστα με τις ίδιες διαδικασίες επιδιατησίας και ασφυκτικών, «βιαστικών» χρονοδιαγραμμάτων και δημοψφησμάτων που ανακάλυψε πολύ αργότερα ο Ανάν, το έκαναν οι διαπραγματευτές Αθήνας και Λευκωσίας το 2000-02, που εισήγαγαν, με δική τους πρωτοβουλία, τα εξωφρενικά δικαιώματα του Ανώτατου Δικαστηρίου και των τριών ξένων δικαστών του και χάρηκαν μάλιστα γιατί έγιναν αποδεκτές οι προτάσεις τους! Αυτή είναι η τυπική εικόνα του Μεσαίωνα, αλίμονο, αρκετά συχνή και για τη σχέση του πολιτικού προσωπικού της νεώτερης Ελλάδας έναντι του Δυτικού Επικυρίαρχου, η εικόνα δηλαδή του υποτελούς που εμφανίζεται ενώπιον του Δεσπότη, υποκλίνεται, τίθεται υπό την απόλυτο εξουσία του και ελπίζει στο ‘Ελεός του).
Η μετατροπή της πλειοψηφίας σε μειοψηφία στα όργανα αποφάσεων, ο κεντρικός μετασχηματισμός δηλαδή που επιφέρει το Σχέδιο Ανάν στη σημερινή κατάσταση πραγμάτων στην Κύπρο, δεν καταλύει απλώς την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά εισάγει μια κατάσταση παραλογισμού, αδικίας και ασάφειας στο νομικό καθεστώς του νησιού, τον μηχανισμό δηλαδή που επιτρέπει την εξαπόλυση μιας εθνοτικής διαμάχης τύπου Βοσνίας ή Κοσόβου, όπως οι συμφωνίες του 1960 ενέγραφαν στις νομικές πρόνοιές τους ως δυνατότητα τις διακοινοτικές του 1964 και την εισβολή του 1974. Επειδή η ελληνική πλευρά, και όχι η τουρκοκυπριακή, είναι η πραγματικά πιο αδύνατη, η ασάφεια των ρυθμίσεων θα λειτουργήσει εις βάρος της. Μια τέτοια ρύθμιση θέτει ερωτηματικό στην ίδια την επιβίωση, μαροχρόνια, των Ελλήνων στην Κύπρο.
Η αγγλοαμερικανική, «αυτοκρατορική» πίεση οδηγεί στην εμφάνιση τέτοιων αποτελεσμάτων, όχι μόνο εξαιτίας των δικών της επιδιώξεων, αλλά και του τρόπου που αποφεύγει να συγκροτηθεί το ελληνικό υποκείμενο, των προβλημάτων «δομής» του ελληνικού κράτους καιτης ελληνικής κοινωνίας και ιδεολογίας, της ναθειάς, πολύπλευρης, «εξάρτησης», χωρίς την οποία είναι αδύνατο να ερμηνευθεί το ελληνικό κρατικό, κοινωνικό, ιστορικο φαινόμενο. Βλέπουμε πάλι, στην περίπτωση της κυπριακής κεντροαριστεράς, να εμφανίζονται οι ίδιοι μηχανισμοί διάσπασης και αντιπαράθεσης ταυτοτήτων, που έχουν προηγηθεί όλων των μεγάλων καταστροφών του ελληνικού χώρου τους τελευταίους δύο αιώνες.
(2) Η επικίνδυνη σύγχυση που καταδείξαμε ότι επικρατεί στην ηγεσία του ΑΚΕΛ (και όχι μόνο) γύρω από τα κορυφαία ζητήματα κρατικής συγκρότησης, εξουσίας και εθνικής ταυτότητας, σχέσεων Αριστεράς και ‘Εθνους, εθνισμού, εθνικισμού και σωβινισμού, σύγχυση αναγκαία σε ένα αριστερό κόμμα που θέλει να συνεργασθεί, αλλά καθόλου χρήσιμη σε ένα κόμμα που θέλει να αντισταθεί στην «Ολοκληρωτική Αυτοκρατορία της Παγκοσμιοποίησης», επιτείνουν τον κίνδυνο «καταστροφικών», «χαοτικών» εξελίξεων, που δεν μπορεί να μείνουν περιορισμένες στην Κύπρο.
Η ελλαδική και κυπριακή Αριστερά, όπως και το ΠΑΣΟΚ άλλωστε, δεν δρουν στα πλαίσια μιας ιμπεριαλιστικής, επεκτατικής, επιθετικής Ελλάδας, που θα όφειλαν να καταγγείλουν. Δρουν στα πλαίσια μιας χώρας που βρίσκεται, δυστυχώς, πάνω στον δρόμο κύριων στρατηγικών της Αυτοκρατορίας, που η άρχουσα τάξη της δεν θέλει να υπερασπίσει τα θεμιτά εθνικά συμφέροντά της, που υπόκειται στη γεωπολιτική πίεση της Τουρκίας. Η Τουρκία έδιωξε τους ‘Ελληνες από τα εδάφη της, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Δεν εισέβαλε η Κύπρος στην Τουρκία, δεν έδιωξε η Ελλάδα τις μειονότητές της. Η εξίσωση επιτιθέμενου και αμυνόμενου, θύτη και θύματος, εν ονόματι της γενικής αποδοκιμασίας του εθνικισμού, δεν ωφελεί τη ειρήνη αλλά τη μόνιμη επιδίωξη του «αμερικανικού ιμπεριαλισμού», που κάποτε λέγαμε, να χαϊδεύει για να χρησιμοποιεί στη Μέση Ανατολή και την πρ. ΕΣΣΔ τον τουρκικό επεκτατισμό, η μεγάλη τη μικρή αυτοκρατορία. Αυτή δεν μπορεί όμως να είναι πολιτική της Αριστεράς, αυτή είναι η πολιτική της ατλαντικής Δεξιάς, που χρειάζεται αριστερούς Συμμάχους να την εκδώσουν πιστοποιητικό προοδευτικότητας. Αν το κάνουν θα είναι και η τελευταία τους υπηρεσία. Ούτε βέβαια η ελληνική κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίσει καλύτερα, πιο προοδευτικά τα προβλήματά της, σε συνθήκες μεγαλύτερης εξάρτησης και υποτέλειας, ενδιαφερόμενη τάχα μου για την αφηρημένη καθαρά «ταξική» όψη των συγκρούσεων, αδιαφορώντας για το περιβάλλον της χώρας, εκλαμβάνοντας τις ιδεολογίες που παράγει η σύγκρουση ως αιτία της και κάνοντας ότι δεν βλέπει τον στρατιωτικό μηχανισμό που παρατάσσεται απέναντι στη χώρα, από τη Θράκη έως νοτίως της Κύπρου. Η υιοθέτηση μιας τέτοιας πολιτικής δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε μακροχρόνια παρακμή την αριστερά. Χημικά καθαρές, «ταξικές» συγκρούσεις δεν υπάρχουν πουθενά, ζούμε σε έναν βαθιά ιεραρχημένο και πολλαπλά δομημένο κόσμο. Η Αριστερά χρειάζεται την Ελλάδα και η Ελλάδα την Αριστερά της, μιαν Αριστερά όμως που να ενσαρκώνει τις ισχυρές ανεξαρτησιακές παραδόσεις των Ελλήνων, πρωτοπόρο στην υπεράπσιση του ‘Εθνους της, για να μπορεί και να τον συγκρατεί όταν πάει να περάσει από τον εθνισμό στον εθνικισμό, από τον εθνικισμό στον σωβινισμό.
Η έως τώρα εμπειρία από τις πολιτικές εξελίξεις στο νησί μετά τη διάσπαση της συγκυβέρνησης επιβεβαιώνει την ορθότητα αυτής της διάγνωσης, ότι είναι δηλαδή στη Θέση και όχι στην Πρόθεση των πρωταγωνιστών η δυνατότητα καταστροφικής εξέλιξης, κάτι που την καθιστά πολύ πιο απειλητική. Από την ίδια την ανάγκη της προεκλογικής εκστρατείας της, η ηγεσία του ΑΚΕΛ απευθύνεται όλο και περισσότερο στους οπαδούς του «Ναι» στο δημοψήφισμα και τείνει να ευθυγραμμισθεί με την αγγλοαμερικανική πίεση και τη δομή επιχειρημάτων της «διεθνούς κοινότητας», μετασχηματίζοντάς την ιδεολογικά σε ανάγκη επείγουσας «λύσης του κυπριακού». Μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού σε Κύπρο και Ελλάδα γύρισε τώρα το κεφάλι προς τα μέσα, δεν αγωνίζεται με μέτωπο τις εξωτερικές δυνάμεις, του «αγγλοαμερικανικού ιμπεριαλισμού», στη μέχρι πρότινος χρησιμοποιούμενη και πολυ εύλογα πλέον εγκαταλειφθείσα ορολογία της ηγεσίας του ΑΚΕΛ. Αλλά προσπαθεί να οικοδομήσει τη πολιτική και ιδεολογική βάση όχι ενός συμβιβασμού, αλλά μιας συνθηκολόγησης, γεγονός που δεν θέτει σε κίνδυνο την α’ ή β΄ δυνατή λύση του κυπριακού, αλλά την ασφάλεια, κυριαρχία και ελευθερία των Ελλήνων νοτίως της πράσινης γραμμής. Μετά από μια ενδεχόμενη νίκη του, ο Δημήτρης Χριστόφιας, που δεν αναγνωρίζει καν, αν κρίνουμε από τις δηλώσεις του, το διακύβευμα, θα πιεσθεί αφόρητα να επαναφέρει γρήγορα το Σχέδιο Ανάν, ανεξαρτήτως της ονομασίας του, εκμεταλλευόμενος την αποθάρρυνση που λογικά θα επικρατήσει τότε ακριβώς μεταξύ των οπαδών του Προέδρου Παπαδόπουλου.
Είναι τελείως επιτακτική ανάγκη, ζήτημα εθνικής ασφάλειας, η αποκατάσταση της λαϊκής ενότητας γύρω από το ‘Οχι του 2004, η αποκατάσταση πολιτικών συνθηκών που θα επιτρέψουν στον κυπριακό λαο να υπερασπιστεί το κράτος του, η επιβεβαίωση στις προεδρικές εκλογές της ανάγκης να προτατευθεί ο πυρήνας της εξουσίας του κυπριακού κράτους Χρειάζεται να συνεηδητοποιηθεί και να ανακοπεί, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος των προσεχών εκλογών, η καταστροφική εξέλιξη που έχει ήδη ξεκινήσει.
Γενικότερα, η ελληνική πολιτική τάξη, στην Ελλάδα και την Κύπρο, πρέπει να συνειδητοποιήσει τον δυναμικό χαρακτήρα της φάσης στην οποία μπήκαν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και το κυπριακό, των πλεονεκτημάτων που έχει σήμερα η χώρα εν σχέσει με το παρελθόν και του ότι μια πιο ανεξάρτητη πολιτική είναι ενδεχομένως πιο εύκολη σήμερα, λόγω των προβλημάτων της «Αυτοκρατορίας» διεθνώς, από ότι ήταν στους μεγάλους κύκλους αγγλικής και αμερικανικής ηγεμονίας του 19ου και του 20ού αιώνα. Ενστικτωδώς το αντελήφθησαν εξάλλου και η Αθήνα και η Λευκωσία, αποφασίζοντας τη σύναψη πολύ στενότερων σχέσεων με την αναδυόμενη πάλι Ρωσία του Πούτιν.
Από τον τρόπο που θα τοποθετηθούν απέναντι στα διακυβεύματα οι πολιτικές δυνάμεις σε Ελλάδα και Κύπρο θα κριθεί ενδεχομένως το μέλλον τους για δεκαετίες. Η στάση των πολιτικών δυνάμεων απέναντι στο ζήτημα του έθνους ήταν αποφασιστικής σημασίας για τη διεκδίκηση της πολιτικής ηγεμονίας σε όλη τγ νεώτερη ελληνική ιστορία. Υπάρχουν άλλωστε υπόγειες, «δομικές» σχέσεις ανάμεσα στις πολύ διαφορετικών μορφών κρίσεις στις δύο χώρες, την «εσωτερική» μορφή που παίρνει η συστημική κρίση στην Ελλάδα, την «εξωτερική» που παίρνει στην Κύπρο.

ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΒΡΕΤΑΝΙΚΩΝ ΒΑΣΕΩΝ
Οι Βρετανοί συγκεκριμένα, κατά τη διαδικασία κατάρτισης του Σχεδίου Ανάν, επέφεραν τρεις σημαντικές αλλαγές στα μέχρι τώρα ισχύοντα αναφορικά με τις ΒΒ. Πρώτον, παρέδιδαν ένα μεγάλο μέρος του εδάφους των βάσεων – περίπου το 45% – στη Κυπριακή Δημοκρατία, δεύτερον, επεξέτειναν το πεδίο ασκήσεων στη περιοχή Σωτήρας Λεμεσού εις βάρος του εδάφους που ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία και τρίτον, επεξέτειναν σε απροσδιόριστο βάθος τη θαλάσσια ζώνη που περιβρέχει τις Βρετανικές βάσεις, χωρίς να διευκρινίζεται αν πρόκειται για διεκδίκηση χωρικών υδάτων και αποκλειστικής οικονομικής ζώνης ή απλώς για ζώνη ασφάλειας των βάσεων από τη πλευρά της θάλασσας.
Α.ΠΕΝΤΑΡΑ * Υποστράτηγος ε.α. geopolitics-gr.blogspot.com

Λύση και κλείσιμο
Ο Γιάννος Κρανιδιώτης θεωρούσε ότι το σχέδιο Ντε Κουεγιάρ (ΣΧΕΔΙΟ ΤΥΠΟΥ ΑΝΑΝ ) θα είχε αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά για ολόκληρη την περιοχή: «Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά μεταξύ λύσης του Κυπριακού και κλεισίματος… Ένα κλείσιμο του Κυπριακού ασφαλώς δεν λύνει το πρόβλημα, το διαιωνίζει και το περιπλέκει. Υποθηκεύει την τύχη του Κυπριακού ελληνισμού, και στην συνέχεια επηρεάζει και την τύχη του υπόλοιπου ελληνισμού. Μια κακή λύση του Κυπριακού που θα δώσει δικαιώματα επικυριαρχίας στην Τουρκία επί της Κύπρου θα μεταβάλει την Τουρκία σε μια μεγάλη δύναμη της περιοχής. Η εξέλιξη αυτή θα δημιουργήσει γενικότερους κινδύνους και απειλές για όλα τα κράτη της περιοχής και ειδικότερα για την Ελλάδα. Οι συνέπειες για το Αιγαίο και τη χώρα θα είναι μοιραίες. Υπάρχει λοιπόν άμεση σύνδεση μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας. Σύνδεση η οποία έχει σχέση και με την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας. Επειδή έγινε μία συζήτηση προηγούμενα ότι η Κύπρος έχει ζωτική σημασία για την ασφάλεια της ΤΟυρκίας, θα έλεγα ότι το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα. Όσον αφορά τώρα την ερώτηση του κύριου Δούκα γιατί στην περίπτωση ενός κλεισίματος του Κυπριακού -με μια κακή λύση δηλαδή- θα επιδεινωθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Διότι η Τουρκία θα ενισχύσει την διαπραγματευτική της δύναμη και θα μπορεί πιο εύκολα να εντείνει τις αξιώσεις της στο Αιγαίο και τη Θράκη. Εϊναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι με το να ικανοποιηθεί η Τουρκία στην Κύπρο θα σταματήσει να προβάλλει διεκδικήσεις στο Αιγαίο. Θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο.
ANTIBARO.GR

Το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου.Το Δόγμα του ΕΑΧ δεν είναι μόνο αμυντική έννοια αλλά στοιχείο μιας άλλης εθνικής στρατηγικής, ότι μια είναι η καρδιά του Ελληνισμού : Ελλάδα – Κύπρος – ομογένεια στο εξωτερικό χτυπούν με μια καρδιά. Και ακόμα και στην υπαρκτή απειλή, η άμυνα είναι ενιαία: Θράκη – Αιγαίο – Κύπρος. Και η άμυνα δεν είναι μόνο στρατιωτική. Έχει σημασία για την εθνική στρατηγική του Ελληνισμού η αμυντική, η πολιτική, η πολιτιστική και οικονομική παρουσία του Ελληνισμού στα Βαλκάνια, στη Μαύρη Θάλασσα στη Νοτιο-ανατολική Μεσόγειο. Δεν αποκτά μόνο η άμυνά μας βάθος αλλά και η οικονομική μας διάσταση μας δίνει τη διαπραγματευτική δύναμη για να παίξει ο Ελληνισμός τον στρατηγικό του ρόλο στην περιοχή.
Το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα δεν ήταν πυροτέχνημα, όπως ισχυρίζεται σήμερα ο νυν υπουργός Άμυνας της Κύπρου. Το θεωρώ προσβολή για τους έλληνες αξιωματικούς και οπλίτες που πέταξαν τα αεροπλάνα πάνω από την Κύπρο και με κίνδυνο τη ζωή τους συμμετείχαν σε αερο-ναυτικές ασκήσεις στην Κύπρο, για τους αλεξιπτωτιστές που έπεσαν στην Κύπρο για να δώσουν σάρκα και οστά στο Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου. Και ήταν εκδήλωση της ισχυρής παρουσίας του Ελληνισμού όταν, εκ μέρους του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, διαπραγματεύθηκα και στη Συρία και στο Ισραήλ διπλωματικές και αμυντικές συνεργασίες για να παίξει η Ελλάδα διαπραγματευτικό ρόλο στη Μέση Ανατολή, ένα ρόλο που τον εγκαταλείψαμε και τον παίζει σήμερα η Τουρκία.
www.dailygreece.com/ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΑΡΣΕΝΗΣ Αθήνα, Πολεμικό Μουσείο, Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2008

Πιστεύουμε ότι το Σχέδιο Αναν προστατεύει τα νόμιμα στρατηγικά συμφέροντα (legitimate strategic interests) της Τουρκίας και τα συμφέροντα ασφάλειας (security interests) των Τουρκοκυπρίων.
ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Ημερομηνία: 18 Ιανουαρίου 2004, Ωρα: 02:07
Από: Υπουργό Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ, Ουάσιγκτον
Προς: Αμερικανική Πρεσβεία στην Αγκυρα, Αμεση παράδοση
Ενημέρωση: Αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα, Αμερικανική Μόνιμη Αντιπροσωπεία στον ΟΗΕ, Νέα Υόρκη
Εμπιστευτικό
ΘΕΜΑ: Επιστολή του υπουργού Εξωτερικών Παουελ προς τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Γκιουλ για την Κύπρο

Αγαπητέ κύριε υπουργέ
Καθώς εσείς εξετάζετε την θέση σας για το θέμα της Κύπρου, θα ήθελα να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία να υπενθυμίσω την επιστολή του Προέδρου (Σ.Σ.: Τζόρτζ Μπους) της 26ης Δεκεμβρίου στον πρωθυπουργό Ερντογάν. Πιστεύουμε ότι υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας για την επίτευξη λύσης του Κυπριακού, μέχρι την 1η Μαΐου. Η λύση δεν θα προσφέρει πλεονεκτήματα μόνον στους Τουρκοκύπριους με την ένταξη στην Ε.Ε., αλλα συγχρόνως θα ωφελήσει σημαντικά τις ευρωπαϊκές προοπτικές της Τουρκίας.
Ελπίζουμε ότι θα είμαστε σε θέση να γιορτάσουμε την επίλυση του Κυπριακού στην Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ιστανμπουλ, όπου η Τουρκία θα προβάλλει την στρατηγική θέση της μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Έχουμε επί μακρόν υποστηρίξει τις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της Τουρκίας και θα συνεχίσουμε να το πράττουμε. Θα εξακολουθήσουμε να πιέζουμε την Ε.Ε. για να προσφέρει στην Τουρκία μια ημερομηνία για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Η δυνατότητα σας να ανταποκριθείτε στις προϋποθέσεις του γενικού γραμματέα για την επανάληψη των συνομιλιών για το κυπριακό είναι το κλειδί για την δική μας επιτυχία, σε αυτή την προσπάθεια. Δεν βλέπουμε καμιά αλλαγή στις προϋποθέσεις του γενικού γραμματέα και καθιστούμε αυτό σαφές στην ελληνοκυπριακή πλευρά καθώς συνεχίζουμε να παροτρύνουμε και αυτούς να επιστρέψουν στις συνομιλίες.
Πιστεύουμε ότι το Σχέδιο Αναν προστατεύει τα νόμιμα στρατηγικά συμφέροντα (legitimate strategic interests) της Τουρκίας και τα συμφέροντα ασφάλειας (security interests) των Τουρκοκυπρίων. Στις διαπραγματεύσεις υπάρχει περιθώριο για τις επιζητούμενες αλλαγές περιλαμβανομένων και των θεμάτων που γνωρίζουμε ότι έχετε ειδικό ενδιαφέρον, όπως είναι οι ευρύτερες εγγυήσεις της Διζωνικότητας (greater guarantees of bizonality), με κατάλληλες συγκλίσεις. Αυτό μπορεί να συμβεί πάντως μόνον εφόσον οι συνομιλίες επαναληφθούν. Για τον λόγο αυτό, καθώς ολοκληρώνετε την πρωτοβουλία σας για την επιστροφή στις συνομιλίες, σας προτρέπω να διασφαλίσετε ότι θα ανταποκριθεί στις προϋποθέσεις του γενικού γραμματέα.
Γνωρίζω ότι ο Πρόεδρος θα προσβλέπει στην συζήτηση του Κυπριακού μαζί σας στις 28 Ιανουαρίου
Ειλικρινά Κολιν Λ. Πάουελ
ΕΘΝΟΣ

Να προσθέσω σε αυτά :

1)την αναγνωριση του δικαιώματος στάθμευσης στρατευμάτων και το δικαίωμα στρατιωτικής τους παρέμβασης

2)την απαγόρευση της στρατιωτικής εμπλοκής της Ε.Ε. χωρίς την συγκατάθεση της Τουρκίας

3) Την στέρηση ουσιαστικά απο την Κύπρο (ανεξάρτητο αδέσμευτο Κρατος) της δημιουργίας συμμαχιών, την κατάργηση των υφιστάμενων συμφωνιών στρατιωτικής συνεργασίας,

4) Την απαγόρευση της Πολιτκής Αμυνας , ως επίσης και των μέσων άσκησης της κυριαρχίας της (Στρατός και Αστυνομία) της Κυπρου
5) Την έξωση της Ελλάδας απο την Ανατολική Μεσόγειο πάγιο αίτημα της Τουρκίας

6) Το δικαίωμα στρατιωτικής επέμβασης της Βρετανίας.