Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ο τουρκικός Στρατός και ο “πόλεμος σε όλα τα μέτωπα”

Δημοσιεύτηκε στις

Οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες για την πολιτική λύση του Κουρδικού, η απαγόρευση του «Κόμματος Δημοκρατικής Κοινωνίας», η ενισχυμένη θέση της Τουρκίας στο διεθνές διπλωματικό στερέωμα και τα ανοίγματά της στη Μέση Ανατολή και την Αρμενία κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον του διεθνούς τύπου την περασμένη χρονιά.

Εξίσου σημαντικός, ωστόσο, είναι ο αγώνας που συνεχίζεται στο εσωτερικό της χώρας ενάντια στο παρακράτος και τα σχέδια «εμμέσου πραξικοπήματος» που υφαίνουν ομάδες ομάδες στρατιωτικών. Πολλοί, τόσο στην Τουρκία, όσο και στο εξωτερικό, παρουσιάζουν τις ένοπλες δυνάμεις ως έναν μονολιθικό οργανισμό. Το πόσο απλουστευτική είναι αυτή η απεικόνιση κατέδειξε η προσπάθεια της κυβέρνησης και της δικαιοσύνης να εκκαθαρίσει το στράτευμα από τους επίδοξους πραξικοπηματίες.

Ο αγώνας για την εκκαθάριση αυτή, επίμονο αίτημα των οπαδών της κυβέρνησης αλλά και της φιλελεύθερης διανόησης, κατέστησε σαφέστερες από ποτέ τις ιδεολογικές διαιρέσεις μεταξύ των ενστόλων. Το 2010 θα σημαδευθεί, όπως και οι δύο προηγούμενες χρονιές, από την αντιπαράθεση μεταξύ της εκλεγμένης κυβέρνησης και όσων άλλων εκπροσωπούν τη δημοκρατική νομιμότητα και των θιασωτών της ανατροπής της.

Το εθνικό κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας αποτέλεσε τον καρπό εκσυγχρονιστικών προσπαθειών μίας ομάδας στρατιωτικών. Οι προσπάθειες αυτές ξεκίνησαν από τα τέλη του 19ου αιώνα, κατά την περίοδο της κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αίτημα των Νεοτούρκων, τα ηγετικά στελέχη των οποίων ήταν στρατιωτικοί, ήταν η συνταγματική διακυβέρνηση και παράλληλος στόχος τους η εθνική εκκαθάριση της Μικράς Ασίας και της Θράκης, ώστε να αποτελέσει κοιτίδα και καταφύγιο για τους Τούρκους των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής. Ο ιδρυτής του έθνους – κράτους Κεμάλ Ατατούρκ ήταν στρατιωτικός ο ίδιος, και είχε ξεπηδήσει από το ιδεολογικό αυτό περιβάλλον των Νεοτούρκων. Ακόμη και μετά τη λήξη, το 1950, της περιόδου μονοκομματικής διακυβέρνησης, από το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα που είχε ιδρύσει ο Ατατούρκ, η Τουρκική Δημοκρατία παρέμεινε δημοκρατία υπό στρατιωτική κηδεμονία.

Το στράτευμα έβλεπε τον εαυτό του ως εγγυητή της συνέχειας του ιδεολογικού οικοδομήματος του Ατατούρκ. Για το λαμπρό ρόλο με τον οποίο είχε επιφορτίσει τον εαυτό του, το στράτευμα κατόρθωσε να πείσει και μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης. Δεν ήταν δύσκολο, καθώς στην τουρκική λαϊκή συνείδηση έχει περάσει ανεξίτηλα η πεποίθηση ότι «κάθε Τούρκος γεννιέται στρατιώτης» και ότι το μεγαλείο των Οθωμανών κτίσθηκε στη στρατιωτική ισχύ. Οι σημερινοί αναλυτές του φιλελεύθερου χώρου χαρακτηρίζουν το διάστημα μεταξύ 1950 και 2002 ως «δημοκρατία υπό στρατιωτική κηδεμονία». Κατά το μισό αυτό αιώνα που μεσολάβησε από το τέλος του μονοκομματισμού ως την άνοδο του ισλαμικών καταβολών Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) στην εξουσία, οι ένοπλες δυνάμεις προέβησαν σε δύο πραξικοπήματα, το 1960 και το 1980, ένα «πραξικόπημα δια υπομνήματος» το 1971 και ένα «μεταμοντέρνο» πραξικόπημα το 1997. Ακόμη και στις δύο περιπτώσεις που τα τανκς δεν πήραν τους δρόμους, το αποτέλεσμα της παρέμβασης των ενστόλων ήταν η απομάκρυνση της κυβέρνησης.

Τα πενήντα αυτά χρόνια δημιουργήθηκε η πολύ ισχυρή πεποίθηση εντός του στρατεύματος ότι η παρέμβασή του προκειμένου να επαναφέρει την πολιτική ζωή στο δρόμο της Κεμαλικής ιδεολογικής καθαρότητας ήταν και θεμιτή, και επιβεβλημένη και αναμενόμενη από τον πληθυσμό. Παράλληλα, ωστόσο, κύκλοι εντός του στρατεύματος, κυρίως μεταξύ των στρατιωτικών που ανήκαν στις ομάδες ειδικού πολέμου και τις μυστικές υπηρεσίες, ξεκίνησαν μία σκοτεινή συνεργασία με το οργανωμένο έγκλημα και τις φασιστικής ιδεολογίας οργανώσεις της ακροδεξιάς. Στην Τουρκία η έννοια «βαθύ κράτος» χρησιμοποιείται για να αποδώσει τη διαπλοκή ομάδων των ενόπλων δυνάμεων και των μυστικών υπηρεσιών με την ακροδεξιά, κοινούς εγκληματίες και κυβερνητικά στελέχη.

Δρώντας παρασκηνιακά και προς εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων, οι δυνάμεις του τουρκικού παρακράτους σημάδεψαν τις δεκαετίες του 1980 και ιδίως του 1990 με αμέτρητες δολοφονίες δημοσιογράφων, διανοουμένων, αντιφρονούντων και επιχειρηματιών. Ιδίως τα χρόνια της πρωθυπουργίας της Τανσού Τσιλλέρ έμειναν γνωστά ως η εποχή που το παρακράτος κυβερνούσε τη χώρα. Ποτέ στην Τουρκία δεν είχαν σημειωθεί τόσες ανεξιχνίαστες δολοφονίες και εξαφανίσεις. Το 1996 ένα τροχαίο αποκάλυπτε την έκταση της παρακρατικής διαπλοκής (σκάνδαλο Σουσουρλούκ): από τα συντρίμμια του ίδιου αυτοκινήτου ανασύρονταν νεκροί ο νούμερο ένα πληρωμένος εκτελεστής του υποκόσμου (Αμπντουλλάχ Τσατλί), μία call girl και διεθυντής αστυνομικής ακαδημίας της Πόλης, και τραυματισμένος ένας βουλευτής του κόμματος της Τσιλλέρ.

Η άνοδος του ΑΚΡ και του Ταγίπ Έρντογαν στην εξουσία το 2002 αποτέλεσε την Τουρκική μεταπολίτευση. Ποτέ, από τη δεκαετία του 1950, κόμμα δεν είχε συγκεντρώσει τόσο υψηλά ποσοστά λαϊκής αποδοχής. Ενθαρρυμένη από τις ευρωπαϊκές διαπραγματεύσεις της χώρας, που με ενθουσιασμό στήριξε η κυβέρνηση Έρντογαν, η φιλελεύθερη διανόηση ξεκίνησε μία ολομέτωπη επίθεση κατά του πολιτικού ρόλου του στρατεύματος και της ύπαρξης και δράσης του παρακράτους. Σειρά συνταγματικών μεταρρυθμίσεων, όπως εκείνη που αντικατέστησε τη στρατιωτική πλειοψηφία στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας με πολιτική πλειοψηφία και το μετέτρεψε από εκτελεστικό σε συμβουλευτικό όργανο, έδωσαν τέλος στη θεσμική δυνατότητα του στρατεύματος να ρυθμίζει τη δημόσια ζωή. Παράλληλα, σειρά μέτρων – κυρίως αφορώντων στην κυβερνητική έγκριση στρατιωτικών δαπανών – καθιστούσαν σαφές στους ενστόλους ότι εφεξής αυτοί δίνουν λόγο στους εκλεγμένους εκπροσώπους του έθνους και όχι το αντίθετο.

Τις κατακλυσμιαίες αλλαγές στις σχέσεις πολιτικών – στρατεύματος που έλαβαν χώρα κατά τη διακυβέρνηση Έρντογαν βοήθησε πολύ η διεθνής συγκυρία. Παρά τις ανησυχίες που προκάλεσε αρχικά στη Δύση η άνοδος στην εξουσία κόμματος με ισλαμικές καταβολές, το ΑΚΡ απεδείχθη ένα μετριοπαθές κεντρώο κόμμα. Οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες για εκτεταμένες συνταγματικές και νομοθετικές μεταρρυθμίσεις με στόχο την προσαρμογή στο κοινοτικό κεκτημένο, τον εκδημοκρατισμό της χώρας και το άνοιγμα της οικονομίας και της κοινωνίας στον έξω κόσμο κέρδισε για το ΑΚΡ όχι μόνο την εσωτερική, αλλά και τη διεθνή στήριξη.

Παράλληλα, η Τουρκία μετεβλήθη από μία ασθμαίνουσα οικονομία σε μία χώρα – παράδεισο για τους ξένους επενδυτές, και σε μία από τις μεγαλύτερες και ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες παγκοσμίως. Μεγάλα στρώματα του πληθυσμού γνώρισαν για πρώτη φορά την ευμάρεια, και μετά από δεκαετίες η χώρα ολόκληρη συνήθισε την οικονομική σταθερότητα. Πολλά στελέχη των ενόπλων δυνάμεων παρέμεναν ορκισμένοι εχθροί της κυβέρνησης, είτε για λόγους ιδεολογικούς (τους ενοχλεί η ισλαμική βάση του ιδεολογικού οικοδομήματος του ΑΚΡ), είτε για τον πολύ πιο πρακτικό λόγο ότι η κυβέρνηση Έρντογαν έγδυσε την τάξη των ενστόλων από πολλά προνόμιά της. Οι ορκισμένοι αυτοί εχθροί συνειδητοποίησαν, ωστόσο, ότι η παρούσα συγκυρία δε θα τους επέτρεπε να προχωρήσουν σε ένα κλασσικό πραξικόπημα, βγάζοντας τα άρματα μάχης στους δρόμους. Αφενός, μία ανατροπή της διαδικασίας εκδημοκρατισμού της χώρας θα οδηγούσε στην πολιτική απομόνωση της Τουρκίας και στην οργή της ΕΕ και των ΗΠΑ (ο Ψυχρός Πόλεμος και τα ελαφρυντικά που παρείχε στους «δικούς μας» δικτατορίσκους εξέλιπε προ πολλού). Αφετέρου, η το στράτευμα, που εξακολουθεί να χαίρει τυφλού και παράλογου σεβασμού σε μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης, θα χρεωνόταν την οικονομική κατάρρευση στην οποία θα οδηγούσε, κατά πάσα πιθανότητα, ένα πραξικόπημα.

Το γεγονός ότι έχει παρέλθει, ως φαίνεται, η εποχή των κλασσικών πραξικοπημάτων, σημαίνει πως τα στελέχη των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων μετετράπησαν σε νομοταγείς δημοκράτες; Το 2007, ένα θρυλικό πια δημοσίευμα του περιοδικού Νοκτά πληροφορούσε μία έκπληκτη χώρα ότι οι αρχηγοί των τεσσάρων όπλων είχαν καταστρώσει δύο σχέδια «εμμέσου» πραξικοπήματος το 2004. Τα σχέδια δεν προχώρησαν, καθώς παρενέβη ο τότε αρχηγός ΓΕΕΘΑ Χιλμί Οζκιόκ να σβήσει τη φωτιά προτού εξαπλωθεί. Μέσα από τις πενήντα σελίδες του αφιερώματος εκείνου, όπου το Νοκτά δημοσίευε αποσπάσματα του ημερολογίου του τότε αρχηγού του ναυτικού και συνωμότη στα σχέδια πραξικοπήματος Οζντέν Ορνέκ, οι Τούρκοι πληροφορούνταν την έννοια του «εμμέσου πραξικοπήματος».

Η ιδέα είναι απλή. Προκειμένου οι ένοπλες δυνάμεις να «απομακρύνουν» την κυβέρνηση από την εξουσία, δε χρειάζεται να κινηθούν οι ίδιες εναντίον της. Αντ’ αυτού, μπορούν να εξεγείρουν τους πολίτες κατά της νόμιμης κυβέρνησης και να οικοδομήσουν μία ατμόσφαιρα χάους και κοινωνικής αναταραχής. Στο «έμμεσο πραξικόπημα» οι ένοπλες δυνάμεις συντονίζουν τη δράση σειράς οργανώσεων που είτε υπάγονται στους κρατικούς θεσμούς είτε στην κοινωνία των πολιτών, και είναι συνεννοημένοι και συντονισμένοι ώστε να επιτύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα: την έκρηξη κοινωνικού χάους τέτοιας έντασης, που θα επέτρεπε στις ένοπλες δυνάμεις μία «περιορισμένη» και «δικαιολογημένη» παρέμβαση για την αποκατάσταση της τάξης.

Το δημοσίευμα του Νοκτά παρουσίαζε τα σχέδια των αρχηγών των όπλων με εξαντλητική λεπτομέρεια. Οι επίδοξοι πραξικοπηματίες είχαν καταστρώσει σχέδιο δράσης, σύμφωνα με το οποίο το Γενικό Επιτελείο θα προσέγγιζε «όλες τις οργανώσεις που έχουν την ίδια με μας οπτική και ιδεολογία». Φοιτητικές οργανώσεις κεμαλικής έμπνευσης, η Ένωση Ατατουρκικής Σκέψης, πανεπιστημιακοί πρυτάνεις, εργατικά συνδικάτα θα συντονίζονταν ώστε «να βγάλουν τον κόσμο στους δρόμους» και να τον «εξεγείρουν κατά της κυβέρνησης των προδοτών και θρησκολήπτων».

Κατά τη διάρκεια του 2009, μετά από επίμονη καμπάνια των φιλελεύθερων διανοουμένων, δύο από τους πρωταγωνιστές των πραξικοπηματικών σχεδίων του 2004, οι Σενέρ Έρουιγκουρ και Χουρσίτ Τολόν, δικάζονται για εσχάτη προδοσία και απόπειρα βίαιης αλλαγής της συνταγματικής τάξης της χώρας. Η εκδίκασή τους γίνεται στα πλαίσια της εξάρθρωσης της τρομοκρατικής ακροδεξιάς ομάδας κρούσης «Εργκένεκον», ενός πανθέου της Τουρκικής ακροδεξιάς και απόστρατων αξιωματικών. Την ύπαρξή της η κοινή γνώμη πληροφορείτο το 2007, ενώ η αποστολή της ήταν να προκαλέσει – μέσω δολοφονιών επιφανών προσώπων και ενέργειες προβοκάτσιας – το επιθυμητό «κοινωνικό χάος» που οι συνωμότες του 2004 θεωρούσαν απαραίτητο για την ανατροπή της κυβέρνησης Έρντογαν και την αντικατάστασή της από μία «φιλικότερη προς το στράτευμα» κυβέρνηση.

Η εξάρθρωση της Εργκένεκον – ενός μόνο από τα πλοκάμια του «βαθέος κράτους» – και η παραπομπή των υψηλόβαθμων στρατιωτικών σε δίκη χαιρετίσθηκαν ως θρίαμβος από την τουρκική φιλελεύθερη διανόηση. Η τελευταία δεν μπορεί να συγχωρήσει σε όλες τις μέχρι σήμερα εκλεγμένες κυβερνήσεις ότι άφησαν ατιμώρητους τους πραξικοπηματίες του 1980, που αποτέλεσε την πιο άγρια επέμβαση του στρατού με χιλιάδες νεκρούς, εξαφανισθέντες, φυλακισμένους και θύματα βασανιστηρίων. Η φιλελεύθερη διανόηση της Τουρκίας, που δεν συντάσσεται με το κεμαλικό ιδεολογικό οικοδόμημα ενώ τηρεί αποστάσεις και από τη θρησκεία, είναι ορκισμένος εχθρός των επίδοξων πραξικοπηματιών. Η χούντα που κυβέρνησε τη χώρα μεταξύ 1980 και 1983, εξάλλου, προσπάθησε να την εξαφανίσει, στρέφοντας τη σύνολη κοινωνία προς τη δεξιά και τον ισλαμισμό.

Οι αποκαλύψεις του Νοκτά, το οποίο το στράτευμα κατόρθωσε να κλείσει ασκώντας αφόρητες πιέσεις, δεν αποτέλεσαν δυστυχώς ούτε την πρώτη ούτε την τελευταία είδηση για κέντρα εντός του στρατεύματος που απεργάζονται την ανατροπή. Η σκηνοθετημένη από τις ειδικές δυνάμεις του στρατού βομβιστική επίθεση κατά Κουρδικού βιβλιοπωλείου στην πόλη Σεμντίνλι, το 2006, με σκοπό να αποδοθεί αυτή στο ΡΚΚ, έδειξε ξεκάθαρα πως οι ομάδες ειδικού πολέμου είναι αποφασισμένες να καταφύγουν στην τακτική της προβοκάτσιας. Τα τελευταία δύο χρόνια βομβαρδιζόμαστε με νέες αποκαλύψεις για σχέδια βίαιης κυβερνητικής ανατροπής και πρόκλησης χάους. Σε αυτά πρωτοστατούν κατά κανόνα στρατιωτικοί που εκπαιδεύθηκαν στην περίφημη «Υπηρεσία Ειδικού Πολέμου». Η υπηρεσία, γνωστή και ως «Τουρκική Gladio», δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1950 με στόχο την καταπολέμηση του κομμουνισμού. Αργότερα διεξήγαγε τον «βρώμικο πόλεμο» κατά των Κούρδων, ενώ ενεπλάκη σε σκάνδαλα συνεργασίας με τους λαθρεμπόρους ναρκωτικών και τους πληρωμένους εκτελεστές του υποκόσμου. Οι απόφοιτοί της σήμερα έχουν επικεντρωθεί στο στόχο «καθαίρεσης του Έρντογαν και των ισλαμιστών» από την εξουσία.

Η εφημερίδα Ταράφ, όργανο της φιλελεύθερης διανόησης στο οποίο μετακόμισε όλη η συντακτική ομάδα του Νοκτά, συνεχίζει με απαράμιλλη τόλμη τις αποκαλύψεις των εντός του στρατεύματος συνομωσιών. Από τα κείμενα του Νοκτά μάθαμε πως πρωταρχικός στόχος των θιασωτών του «εμμέσου πραξικοπήματος» ήταν ο προσεταιρισμός της δικαιοσύνης και των μέσων ενημέρωσης, ώστε οι δύο αυτοί πόλοι εξουσίας να βρίσκονται σε διαρκή ετοιμότητα για να κτυπούν την κυβέρνηση. Η προσπάθεια δικαστικής απαγόρευσης του κυβερνώντος κόμματος το 2007-8, κατόπιν προσφυγής του εισαγγελέα Αμπντουρραχμάν Γιαλτσίνκαγια στο Συνταγματικό Δικαστήριο, δικαίως χαρακτηρίσθηκε από τους φιλελεύθερους αναλυτές ως «δικαστικό πραξικόπημα». Ήταν μια απελπισμένη προσπάθεια «νομότυπης» καθαίρεσης της κυβέρνησης, στα πλαίσια που είχε χαράξει η συνωμοσία του 2004.

Από τις σελίδες της Ταράφ η τουρκική κοινή γνώμη πληροφορείται αλλεπάλληλα σχέδια που εξακολουθούν να κυοφορούνται στο χώρο των στρατιωτικών. Είναι προφανές πως μεγάλη μερίδα των ενστόλων δεν μπόρεσε να καταπιεί το πικρό φαρμάκι του τέλους των πολιτικών της προνομίων. Εξίσου προφανές, όμως, είναι ότι μεγάλο μέρος του στρατεύματος δεν επικροτεί τα σχέδια ανατροπής της διαδικασίας εκδημοκρατισμού, και σπεύδει να τα προλάβει ειδοποιώντας τον τύπο. Στρατιωτικός παρέδοσε το ημερολόγιο του Ορνέκ στο Νοκτά, όπως στρατιωτικοί παραδίδουν απόρρητα έγγραφα του Γενικού Επιτελείου στην Ταράφ προκειμένου να προληφθούν αντιδημοκρατικές ενέργειες. Αν μία μερίδα του στρατεύματος παραμένει προσηλωμένη στις πρακτικές του παρελθόντος, μία άλλη έχει ενστερνισθεί τις δημοκρατικές αρχές και τις υπερασπίζεται αψηφώντας ενίοτε τη στρατιωτική ιεραρχία και τους κανόνες της. Για πρώτη ίσως φορά στη μεταοθωμανική εποχή, οι ένοπλες δυνάμεις είναι διαιρεμένες σε ιδεολογικά στρατόπεδα που χωρίζουν βαθύτατες διαφωνίες ως προς την αποστολή τους.

Φωτιές άναψε δημοσίευση από την Ταράφ απόρρητου εγγράφου του Γενικού Επιτελείου, όπου καταγράφονταν λεπτομερή μέτρα που αυτό σκόπευε να λάβει προκειμένου να «προσηλυτίσει» τον τύπο και τις οργανώσεις των πολιτών στη δική του ιδεολογική γραμμή, αλλά και να περάσει τη θέση ότι το Κουρδικό Κόμμα Δημοκρατικής Κοινωνίας αποτελεί τρομοκρατική οργάνωση και πρέπει να απαγορευθεί. Στρατιωτικός έστειλε αργοτερα στην Ταράφ και έγγραφο, στο οποίο καταστρωνόταν «Σχέδιο δράσης για την εξάρθρωση του ΑΚΡ και του κινήματος Γκιουλέν». Ο εξόριστος στις ΗΠΑ Φετουλλάχ Γκιουλέν ηγείται θρησκευτικού τάγματος, το οποίο στοχεύει στον ειρηνικό εξισλαμισμό του δημοσίου βίου. Το οπισθοδρομικό θρησκευτικό τάγμα προωθεί μια δήθεν προοδευτική εικόνα του ισλάμ και διατηρεί εκτεταμένο δίκτυο σχολείων σε ολόκληρο τον κόσμο (με έμφαση στην Ασία και στην Αφρική). Στα σχολεία αυτά προωθούνται η τουρκική εκδοχή του ισλάμ και ο τουρκικός εθνικισμός. Οι επικριτές του, κεμαλιστές αλλά και πολλοί φιλελεύθεροι, τονίζουν ότι το κίνημα του Γκιουλέν λειτουργεί ως κλειστό συνωμοτικό κίνημα, που προωθεί τα στελέχη του σε υψηλές σχέσεις της διοίκησης και προσπαθεί να βάλει χέρι στο κράτος. Τελικός στόχος, η κατάργηση των κοσμικών θεμελίων του πολιτεύματος. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο. το έγγραφο αποτελεί άλλο ένα σχέδιο δράσης για να κτυπηθεί η εκλεγμένη κυβέρνηση και να προκληθεί κοινωνικό χάος, επαναλαμβάνοντας την τακτική του «έμμεσου πραξικοπήματος».

Το φθινόπωρο δημοσιοποιήθηκε σχέδιο ομάδας που δρούσε εντός του ναυτικού, με το κωδικό όνομα «Κλουβί». Η ομάδα ετοίμαζε δολοφονικές επιθέσεις και άλλες δολιοφθορές κατά των μη Μουσουλμανικών μειονοτήτων της Τουρκίας. Στόχος, να αποδοθούν αυτές σε ακραίους Ισλαμιστές ώστε να γίνει λόγος για κίνδυνο «ταλιμπανοποίησης» της χώρας. Το Δεκέμβριο, συνελήφθησαν δύο αξιωματικοί του στρατού μπροστά στο σπίτι του γνωστού για τις ακραίες ενίοτε ισλαμικές πεποιθήσεις του αντιπροέδρου της κυβερνήσεως Μπουλέντ Αρίντς. Οι δύο αξιωματικοί παρακολουθούσαν τον Αρίντς ως τμήμα σχεδίου δολοφονίας του, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του τύπου. Κανείς δεν εξεπλάγη όταν πληροφορήθηκε πως ο συνταγματάρχης και ταγματάρχης που συνελήφθησαν είναι στελέχη των ειδικών δυνάμεων… Σε έρευνες που δεξήχθησαν στα σπίτια τους βρέθηκαν φάκελλοι σχετικοί με πολλά στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού.

Η λίστα των σχεδίων δολιοφθοράς και κυβερνητικής ανατροπής ενδέχεται να μακρύνει τους επόμενους μήνες. Ωστόσο, η Τουρκία σήμερα δεν είναι η Τουρκία της δεκαετίας του 1990, κάτι που αδυνατούν να χωνέψουν οι επίδοξοι πραξικοπηματίες. Η κυβέρνηση δε συνδιαλέγεται, πόσο μάλλον συνεργάζεται, με το παρακράτος, όπως στα χρόνια της Τσιλλέρ, αλλά είναι αποφασισμένη να το συντρίψει. Ο τύπος και η διανόηση δε φοβούνται να τα βάλουν με τους θιασώτες της στρατοκρατίας και της «κοινωνικής μηχανικής», ενώ οι δημοκρατικές δυνάμεις έχουν βρει αξιόλογους συμμάχους μέσα στο ίδιο το στράτευμα.

Το 2010 θα είναι έτος καθοριστικό για την οριστική συντριβή του βαθέος κράτους. Πρώην αξιωματικός των ειδικών δυνάμεων σε συνέντευξή του προειδοποιεί ότι η Ομάδα Ειδικού Πολέμου μπορεί να επιχειρήσει την πρόκληση τεχνητής εθνοτικής έντασης μεταξύ Τούρκων και Κούρδων, πάντα με το σκοπό της πρόκλησης χάους. Όσο αποφασισμένοι όμως είναι κάποιοι στρατιωτικοί και κομάντο να διεξάγουν «πόλεμο σε όλα τα μέτωπα και με όλα τα μέσα» κατά της κυβέρνησης, τόσο ατσάλινη φαίνεται πως είναι η θέληση κάποιων συναδέλφων τους να τους σταματήσουν. Ο υπέρ της νομιμότητας αγώνας των διανοουμένων και του μεγαλύτερου μέρους του τύπου είναι δεδομένος. Αυτό που οι τελευταίοι εύχονται, είναι το 2010 να αποτελέσει το έτος κάθαρσης των ενόπλων δυνάμεων, με την απομάκρυνση και την παραδειγματική τιμωρία των στελεχών τους που συμμετέχουν σε σχέδια συνταγματικής ανατροπής. Ελπίζουν δε το τέλος του παρακράτους να είναι αναίμακτο, και η η Τουρκική κοινωνία να μη χρειασθεί να θρηνήσει και άλλα θύματα.
NEWSTIME.GR

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός3 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις3 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή