Γενικά θέματα
Αυτό το πετρέλαιο ποιος θα το πάρει;
Ο Prinos Β είναι το σύμπλεγμα τεσσάρων πλωτών εξεδρών άντλησης πετρελαίου που εδώ και 30 έτη βρίσκονται στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στην Καβάλα και τη Θάσο. Το σύμπλεγμα μέχρι σήμερα έχει δώσει 120 εκατ. βαρέλια, με όφελος για το ελληνικό δημόσιο περί τα 500 εκατ. δολάρια. Σήμερα ο μαύρος χρυσός του Πρίνου αντλείται από 12 πηγάδια σε διάφορα βάθη, που κυμαίνονται από 1.000 ώς 3.000 μ.
Γκρίζες ζώνες, Μπάμπουρας, casus belli, υφαλοκρηπίδα, διεθνές δίκαιο, συνεκμετάλλευση, Αιγαίο. Ολες οι λέξεις οδηγούν σε μία: πετρέλαιο. Τελικά, έχουμε τόσο πολύ; Ανεβήκαμε στη μοναδική για τον ελλαδικό χώρο εδώ και 30 χρόνια πλωτή εξέδρα άντλησης στ’ ανοιχτά της Καβάλας. Γνωρίσαμε τα μυστικά της εξόρυξης, μάθαμε για τα περίπλοκα οικονομικά ντιλ γύρω απ’ τον ελληνικό μαύρο χρυσό, για τα πλάνα των νέων γεωτρήσεων στην περιοχή. Κι αφήσαμε πίσω μας τον Πρίνο σε ταραγμένα νερά, καθώς για άλλη μια φορά ένα τουρκικό ωκεανογραφικό κόβει βόλτες έξω απ’ τη Θάσο. Τελικά, το πετρέλαιο είναι για μας ευλογία ή κατάρα; Η αιτία ή η αφορμή; Ιδού η απορία.
Πόσο πετρέλαιο έχουμε; Εάν μετά από δεκαετίες σεισμικών καταγραφών σε 63.000 χλμ. ελληνικής γης και θάλασσας και πάνω από 171 γεωτρήσεις, το μόνο εκμεταλλεύσιμο κοίτασμα είναι αυτό της ευρύτερης περιοχής του Πρίνου, όπου η ποσότητα που αντλείται καλύπτει το 1% των αναγκών του πληθυσμού, η χώρα δεν είναι Ελ Ντοράντο. Ακόμη και στις περιπτώσεις που έχουν προκύψει ενδείξεις ή έχουν επιβεβαιωθεί κοιτάσματα υδρογονανθράκων, όπως στην Πελοπόννησο και στη Β. Ελλάδα, δεν είναι βέβαιο ότι αυτό το πετρέλαιο θα μπορέσει να αντληθεί (έχουμε και δύσκολο γεωλογικό περιβάλλον) ή, και αν αντληθεί, ότι θα είναι καλής ποιότητας… Για να δοθούν, όμως, οι απαντήσεις πρέπει να αρχίσουν οι γεωτρήσεις. Για όσους ασχολούνται με τα πετρέλαια, η γεώτρηση είναι ό,τι για το γιατρό το χειρουργείο. Ο μόνος τρόπος για να βεβαιωθεί κανείς τι κρύβει μέσα του ο ασθενής.
Ενα πρωί στις εξέδρες πετρελαίου
Χρειαστήκαμε περίπου 35′ για να προσεγγίσουμε με το πλοιάριο τις εξέδρες πετρελαίου ανάμεσα στην Καβάλα και τη Θάσο, 3,5- 4 ν.μ. από την ακτή της Καρβάλης. Χρειαστήκαμε και χείρα βοηθείας από τους εργαζομένους ώστε να ανεβούμε στο σύμπλεγμα των τεσσάρων εξεδρών του Πρίνου, έκτασης περίπου 500 τετραγωνικών μέτρων.
Ο επικεφαλής των εξεδρών, χημικός μηχανικός κ. Σωτήρης Παυλάκης, αφού μας υπενθυμίζει τους κανόνες ασφαλείας, μας εξηγεί τι ακριβώς συμβαίνει στο χώρο. Κάτω από τα πόδια μας υπάρχουν δώδεκα πηγάδια. Κάποια είναι πρόσφατα, κάποια άλλα κρατάνε από τις αρχές του ’80, οπότε έγιναν οι πρώτες γεωτρήσεις στην περιοχή. Κάποια φτάνουν στα 1.000 μ. βάθος και κάποια άλλα στα 2.500 με 3.000 μ. Οι περισσότεροι από τους 17 εργαζομένους -τόσος είναι πάντα ο αριθμός τους σε καθεμία από τις τρεις 8ωρες βάρδιες της ημέρας- είναι απασχολημένοι στα δύο από τα τρία stages της πλατφόρμας Α και οι υπόλοιποι στη Β. Πρόκειται για τις πλατφόρμες παραγωγής. Λίγο πιο μακριά, στη Δ, γίνεται η πρώτη επεξεργασία του πετρελαίου.
«Δεν έρχεται μόνον ως ρευστό» μας εξηγεί ο κ. Παυλάκης. «Ερχεται σε τρεις μορφές: νερό, αργό και αέριο. Στις πλατφόρμες γίνεται ο πρωταρχικός διαχωρισμός. Παίρνουμε την αέρια φάση, η οποία περιέχει μεγάλη ποσότητα υδρόθειου και τη στέλνουμε με υποθαλάσσιο αγωγό όξινου αερίου στις χερσαίες εγκαταστάσεις, στο Σίγμα. Εκεί διαχωρίζεται το όξινο αέριο από το γλυκό. Το τελευταίο είναι καύσιμο, το ξαναφέρνουμε με συμπιεστές στις πλατφόρμες και το ξανασυμπιέζουμε στα πηγάδια, διευκολύνοντας την παραγωγή του αργού. Το άλλο κομμάτι του όξινου αερίου καταλήγει σε θειάφι. Τέλος, διαχωρίζουμε το αργό από το νερό· το νερό το στέλνουμε προς τη θάλασσα, μετά τον καθαρισμό, και το αργό το στέλνουμε στο Σίγμα, για την περαιτέρω επεξεργασία του. Μετά φορτώνεται το πετρέλαιο στα δεξαμενόπλοια και αρχίζει το ταξίδι του».
Εκατόν είκοσι εκατομμύρια βαρέλια έχουν μπαρκάρει από το Σίγμα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 μέχρι σήμερα. Κάποιες εποχές, μάλιστα, με εντυπωσιακούς ρυθμούς. Μέχρι το 1985 τα κοιτάσματα του Πρίνου παρήγαγαν ακόμη και 30.000 βαρέλια την ημέρα, καλύπτοντας το 10% των ετήσιων αναγκών της Ελλάδας. Ωστόσο, στα μέσα του ’90 η παραγωγή μειώνεται δραματικά. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΙΕΑ (Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας), το ’96 η ημερήσια παραγωγή πέφτει στα 6.000 βαρέλια. Το 2009 ο Πρίνος δείχνει να στραγγίζει, φτάνοντας μόλις και μετά βίας τα 1.400 βαρέλια ημερησίως. Επρεπε να γίνει γεώτρηση σε δύο νέα πηγάδια, μια καινούργια επένδυση 80 εκατ. ευρώ, για να έρθει η ανάκαμψη.
Η Ενεργειακή Αιγαίου και η θυγατρική της Καβάλα Oil, που σήμερα έχουν τα δικαιώματα έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων της περιοχής του Πρίνου, παίρνουν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης δύο νέων κοιτασμάτων, του Βόρειου Πρίνου και του σημείου Εψιλον, 4,3 ν.μ. δυτικά της Θάσου και 10 ν.μ. νότια της ηπειρωτικής ακτής. Στον Βόρειο Πρίνο είχε γίνει γεώτρηση και το ’96, αλλά εγκαταλείφθηκε. Η νέα γεώτρηση ολοκληρώθηκε την άνοιξη του 2009, έπειτα από 135 μέρες εργασίας. Το νορβηγικό γεωτρύπανο Exerter έφτασε σε βάθος 4.370 μ. Η επένδυση, που άγγιξε συνολικά τα 40 εκατ. ευρώ, έδωσε μιαν ανάσα αφού βοήθησε να ανέλθει η παραγωγή στα 3.000 βαρέλια την ημέρα.
Τα καλύτερα, ωστόσο, ήρθαν λίγο αργότερα, λένε οι εργαζόμενοι, δείχνοντάς μας στο βάθος του ορίζοντα μια «ξερή», στα μάτια του αδαούς, πλατφόρμα. Το πηγάδι Εψιλον. Είναι το καμάρι τους, όχι μόνο γιατί είναι πλούσιο κοίτασμα με 99% αργό πετρέλαιο, ανεβάζοντας την παραγωγή στα 5.000 βαρέλια ημερησίως, αλλά γιατί και ο τρόπος διάνοιξης του πηγαδιού ήταν πρόκληση. Το γεωτρύπανο παρέμεινε τρεις μήνες στην περιοχή μαζί με το προσωπικό της εταιρείας που το διαθέτει. Κατά το χρονικό διάστημα που η ξένη εταιρεία χρησιμοποιεί το δικό της προσωπικό, οι εργαζόμενοι της Καβάλα Oil επιβλέπουν, συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων και σκέφτονται πώς θα σώσουν και τα γερασμένα τους πηγάδια. Μια τέτοια λύση έχει βρεθεί. Αν απορροφάται το διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα και συμπιέζεται πίσω στα πηγάδια, μπορεί να δώσει άλλα τριάντα χρόνια ζωής στις παλιές γεωτρήσεις και να βοηθήσει παράλληλα το επιβαρημένο περιβάλλον της πόλης. Η εφαρμογή του προγράμματος εισπίεσης του διοξειδίου του άνθρακα, όπως ονομάζεται ο στόχος, είναι να αρχίσει από τη νέα χρονιά.
Η επένδυση στο Εψιλον κόστισε επίσης περί τα 40 εκατ. ευρώ, φέρνοντας την παραγωγή πετρελαίου σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο. Πέντε χιλιάδες βαρέλια την ημέρα, μας λέει ο μηχανικός, και μας αφήνει για λίγο. Σήμερα γίνεται ο καθαρισμός του πηγαδιού Εψιλον και είναι όλοι σε επιφυλακή. Πώς γίνεται ο καθαρισμός; Σε μια φορτηγίδα φορτώνεται με γερανό μια ελικοειδής σωλήνωση, η οποία κατεβαίνει στο πηγάδι, ξετυλίγεται, και με μια ειδική κεφαλή περνάει από το μηχανισμό που ασφαλίζει το πηγάδι. Το μηχανισμό, δηλαδή, που δεν λειτούργησε στον κόλπο του Μεξικού, με αποτέλεσμα να προκληθεί η οικολογική καταστροφή. Οσο πιο γερασμένο είναι το πηγάδι τόσο συχνότερο καθαρισμό χρειάζεται.
Παράλληλα με τον καθαρισμό, άλλο συνεργείο κάνει τη συντήρηση των σωληνώσεων. Το πάχος των γραμμών παρακολουθείται διαρκώς: αν ελαχιστοποιηθεί λόγω της διάβρωσης, πρέπει οι γραμμές να αλλαχτούν αμέσως, για να μη γίνει διαρροή επικίνδυνων αερίων στην ατμόσφαιρα.
Οι εργαζόμενοι σε κάθε περίπτωση φορούν αντιασφυξιογόνες μάσκες και είναι συνδεδεμένοι με τις δεξαμενές οξυγόνου. Οι πεντάλεπτης διάρκειας φιάλες που έχουν δεμένες επάνω τους δεν χρησιμοποιούνται εν ώρα εργασίας. Είναι οι φιάλες διαφυγής για την περίπτωση που θα συμβεί κάποιο ατύχημα. Ενα άτομο, μάλιστα, ασχολείται αποκλειστικά με την τήρηση των κανόνων ασφαλείας. Οι εργαζόμενοι εκπαιδεύονται στο να χρησιμοποιούν την αναπνευστική συσκευή τους και κατόπιν υπογράφουν μια δήλωση ότι είναι υπεύθυνοι του εαυτού τους, καθώς αυτές είναι οι απαιτήσεις της ασφαλιστικής εταιρείας. Για την παραμικρή εργασία επάνω στις πλατφόρμες έχει δοθεί γραπτή άδεια εργασίας. Ο εργοδηγός παραγωγής, αφού κάνει αναγνώριση του χώρου εργασίας, ενημερώνει τα συνεργεία και εκδίδει άδεια, η οποία αναγράφει τι ώρα θα ξεκινήσουν οι εργαζόμενοι και τι βοηθητικές συσκευές θα φέρουν μαζί τους. Την άδεια εργασίας υπογράφουν ο χειριστής και ο υπεύθυνος του συνεργείου. Οταν τελειώσει η εργασία, το χαρτί ακολουθεί την αντίστροφη πορεία, για να σταλεί πίσω στην εταιρεία, ενώ συστηματικά γίνονται μετρήσεις με ειδικά όργανα για εκρηκτικά αέρια.
Ο χρόνος μας, όμως, πάνω στην εξέδρα δεν είναι απεριόριστος. Πριν φτάσουμε στις χερσαίες εγκαταστάσεις, περνάμε άλλη μια πλατφόρμα, φυσικού αερίου αυτήν τη φορά. Εκεί παράγονταν 800 εκατ. κυβικά μέτρα φυσικό αέριο – ενώ τελευταία, που το κοίτασμα εξαντλείται, λιγότερα από 150. Τώρα η εταιρεία συζητά με το αρμόδιο υπουργείο ώστε να δημιουργηθεί εκεί, σ’ αυτό το «άδειο κουφάρι» όπως λένε οι τεχνικοί, μια αποθήκη φυσικού αερίου χωρητικότητας 1 δισ. κυβικών μέτρων και χωρίς περιβαλλοντική επιβάρυνση.
Φτάσαμε στο Σίγμα. Εκεί μια εποχή, αντί για πετρέλαιο, μύριζε μπαρούτι. Οι εργάτες, οι ιδιοκτήτες της εταιρείας που είχε τότε τα δικαιώματα εκμετάλλευσης και κρατικοί υπάλληλοι συγκρούστηκαν για την τύχη ανθρώπων και πηγαδιών. Ο πρόεδρος της Καβάλα Oil, ο κύριος Βαγγέλης Παππάς, θα μας πει περισσότερα. Αλλωστε, είχε ρόλο πρωταγωνιστικό στην ιστορία – ως εργάτης τότε, συνδικαλιστής και εκπρόσωπος των εργαζομένων.
Καβάλα Oil: Και εργάτες και μέτοχοι Τη λιακάδα, όταν ο Πρίνος έβγαζε 30.000 βαρέλια τη μέρα, διαδέχτηκε το σκοτάδι μιας νύχτας ζοφερής και ασέληνης. Το 1998 η τιμή του πετρελαίου πέφτει στα 8 δολάρια το βαρέλι και η παραγωγή στις πλατφόρμες σημειώνει αρνητικό ρεκόρ. Η κοινοπραξία ξένων εταιρειών (Ν.Α.Ρ.C.) που εκείνη την εποχή έλεγχε τη λειτουργία των εγκαταστάσεων αποφάσισε ότι ο Πρίνος στέρεψε. Ηθελε να τα ξηλώσει όλα και να φύγει.
«Εμείς ως εργαζόμενοι κάναμε μια τεράστια αλλά μάταιη προσπάθεια να τους μεταπείσουμε. Φτάσαμε στο σημείο να προτείνουμε να δουλέψουμε χωρίς αμοιβή, μόνο με το ένσημο, μέχρι η εταιρεία να ανακάμψει» θυμάται ο κ. Παππάς. Η απάντηση από τους διοικούντες ήταν αρνητική, οπότε από τον Δεκέμβριο του ’98 ένα μέρος των εργαζομένων αρχίζει περιφρούρηση των εγκαταστάσεων. «Καταφύγαμε ακόμα και σε βιαιότητες προκειμένου να διαφυλάξουμε τη δουλειά μας».
Τον Μάιο του ’99 αποχωρεί οριστικά η Ν.Α.Ρ.C. και οι εγκαταστάσεις, βάσει της αρχικής συμφωνίας, περιέρχονται στην κυριότητα του ελληνικού δημοσίου, το οποίο αναθέτει τη φύλαξη και συντήρησή τους στην τεχνική εταιρεία Ευρωτεχνική Α.Ε. Την έρευνα και την εκμετάλλευση αναθέτει στην εταιρεία Καβάλα Oil. Μια κοινοπραξία στην οποία συμμετείχαν η εταιρεία Ευρωτεχνική με ποσοστό 67% και το σωματείο των εργαζομένων με ποσοστό 33%. Οι εργαζόμενοι, για να επαναφέρουν τις εγκαταστάσεις σε ασφαλή λειτουργία, δούλεψαν υπερωρίες χωρίς να τις πληρωθούν και με μειωμένες τις αποδοχές τους κατά 20%, ενώ από 400 μειώθηκαν σε 200. Το 2000 πήγε καλά και έφερε κέρδη 25 εκατ. ευρώ, αλλά η Ευρωτεχνική, όπως μας λέει ο πρόεδρος της Καβάλα Oil, μετέφερε κρυφά κεφάλαια σε άλλες εταιρείες και ετοιμαζόταν να φύγει νύχτα. Και τελικά έφυγε. Για να έρθει ο ρουμανικής καταγωγής Φρανκ Τίμις, ο επονομαζόμενος και Δράκουλας των Καρπαθίων. Αυτός δεν μετέφερε κρυφά κεφάλαια, αλλά επιχείρησε το κόλπο γκρόσο. Ανακοίνωσε ότι ανακάλυψε στην περιοχή ένα τεράστιο κοίτασμα. Ενα δισ. βαρέλια απολήψιμο. Ολο το παιχνίδι ήταν για να αυξήσει τη μετοχή του, αλλά η αξιοπιστία της Καβάλα Oil καταστρέφεται στην πιο δύσκολη στιγμή. Ο Τίμις δεν έχει άλλη επιλογή και πιεζόμενος από τους εργαζομένους κρατάει το ποσοστό του και τους παραχωρεί τη διοίκηση. «Ετσι από εργάτες γίναμε πρόεδροι». Στα χέρια του σωματείου το κόστος λειτουργίας της εταιρείας έπεσε από τα 46 εκατ. στα 32. Στο τέλος του 2006 βγαίνουν πάλι σε αναζήτηση χρηματοδοτών, βρίσκουν τους Ρήγα και Τοπούζογλου και «κολλάνε». Οι μετοχές της Καβάλα Oil πωλούνται 1 εκατ. ευρώ στην Ενεργειακή Αιγαίου, που αναλαμβάνει το κομμάτι των επενδύσεων, αφήνοντας την παραγωγή σ’ αυτούς που την ξέρουν καλά – στους εργάτες του 33%. Φέτος, μάλιστα, όπως μας διαβεβαιώνει ο κ. Παππάς, εκτός από το 40% επί του τζίρου, θα μπορέσουν να δώσουν στο Δημόσιο και την ειδική συμμετοχή 5% επί των κερδών η οποία αφορά τις περιπτώσεις που τα κέρδη ξεπερνούν τα 100 εκατ. δολάρια.
Ερευνες, γεωτρήσεις και παραχωρήσεις
Πώς, όμως, φτάσαμε ώς εδώ; Η ιστορία των γεωτρήσεων στην Ελλάδα ξεκινά το 1903, όταν το ελληνικό κράτος παραχώρησε δικαίωμα έρευνας στην εταιρεία London Oil Development. Εκείνη άνοιξε, με ένα πρωτόγονο γεωτρύπανο, δύο επιφανειακές τρύπες σε περιοχή της Ζακύνθου κι έφυγε άπρακτη. Το ’38 έγιναν γεωτρήσεις στη Δυτ. Πελοπόννησο και στον Εβρο χωρίς αποτέλεσμα επίσης, ενώ το ’60 το υπουργείο Βιομηχανίας μαζί με το Ινστιτούτο Γεωλογικών Ερευνών ανέλαβε κάποιες συστηματικές γεωλογικές, γεωφυσικές και γεωτρητικές έρευνες στην Ηπειρο και στα Ιόνια νησιά. Στη συνέχεια «τρυπήθηκαν» τα Φιλιατρά, περιοχές στη Θεσ/νίκη και η Αιτωλοακαρνανία. Η τελευταία προτιμήθηκε από την ΒΡ. Η Texaco εμφανίστηκε να ψάχνει μαύρο χρυσό στον Θερμαϊκό και η An-Car Oil στη Ζάκυνθο και στη Λήμνο.
Το 1970 η Χούντα παραχωρεί το δικαίωμα έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων της περιοχής του ΒΑ. Αιγαίου (και κατ’ άρθρο εκείνης της σύμβασης ολόκληρης της θαλάσσιας περιοχής του Θρακικού πελάγους) στην αμερικανική εταιρεία Oceanic Exploration Company, η οποία θα ανακαλύψει το κοίτασμα του Πρίνου. Ενα κοίτασμα που έχει προσφέρει οφέλη στο ελληνικό δημόσιο της τάξεως των 500 εκατ. δολαρίων. Η Oceanic θα παραχωρήσει σε μικρό χρονικό διάστημα τα δικαιώματά της στην Denison, η οποία ζητά να διεξαγάγει έρευνες ανατολικά της Θάσου. Εισπράττει βροντερή άρνηση από το ΓΕΝ για λόγους εθνικής ασφάλειας. Η εταιρεία επιμένει στις έρευνες στην αμφισβητούμενη από τους Τούρκους περιοχή και συγκρούεται με την ελληνική κυβέρνηση.
Το 1975 ιδρύεται η ΔΕΠ (Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου) με μόνο σκοπό να αναλάβει την επίβλεψη των όρων της σύμβασης για την εκμετάλλευση των πετρελαίων του Πρίνου. Θα περάσουν δέκα χρόνια για να ιδρυθεί η θυγατρική ΔΕΠ-ΕΚΥ, με σκοπό την έρευνα και την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Οι έρευνες εκείνη την εποχή επεκτείνονται με γεωτρύπανα που νοικιάζονταν κατά προτίμηση από τη Ρουμανία. Από το ’75 μέχρι το ’96 είχαν εκτελεστεί συνολικά 74 γεωτρήσεις σε διάφορες περιοχές της χώρας. Είναι η εποχή που βλέπει πετρέλαιο στην Ελλάδα και το Γαλλικό Ινστιτούτο Πετρελαϊκών Ερευνών BEICYP, έπειτα από έρευνα με βάση δορυφορικές μετρήσεις. Τι κρίμα που δεν τις θεωρούν αξιόπιστες οι πετρελαϊκές εταιρείες… Από τις ντόπιες έρευνες προέκυψε το κοίτασμα αργού πετρελαίου στο Κατάκολο και σε ένα πλήθος πιθανών πετρελαιοπεριοχών στο Ιόνιο, στο κεντρικό Αιγαίο, την Κρήτη και την Κάρπαθο, ενώ για την Ηπειρο η διάγνωση ήταν «επιφανειακές ενδείξεις πετρελαίου».
Εκείνη την εποχή, όμως, μια οδηγία της Ε.Ε. (του 1994) απαγορεύει στις κρατικές εταιρείες να έχουν αποκλειστικά δικαιώματα έρευνας και να εκμεταλλεύονται οι ίδιες το πετρέλαιο ή το φυσικό αέριο… Το πετρέλαιο, λοιπόν, ανήκει στο ελληνικό δημόσιο – το οποίο παραχωρεί, για πρώτη φορά, το δικαίωμα έρευνας και εκμετάλλευσης με διεθνή διαγωνισμό και συμβάσεις. Στον ιστορικό εκείνο πρώτο γύρο παραχωρήσεων με διαγωνισμό, τον οποίο προκηρύσσει η ΔΕΠ -ΕΚΥ (που διατηρεί το δικαίωμα της έρευνας και χάνει εκείνο της εκμετάλλευσης), προκρίνονται οι εξής περιοχές: Ιωαννίνων (4.200 τ.χλμ.), βορειοδυτικής Πελοποννήσου (2.025 τ.χλμ.), Αιτωλοακαρνανίας (3.650 τ.χλμ.) και η θαλάσσια περιοχή του Πατραϊκού. Ολες γίνονται ανάρπαστες. Η προκήρυξη όριζε το ελάχιστο ύψος επένδυσης για κάθε περιοχή και χώριζε την επενδυτική περίοδο σε τρεις φάσεις.
Η ερευνητική περίοδος σύμφωνα με το νόμο είναι έξι χρόνια για την ξηρά και επτά για τη θάλασσα, ενώ το ύψος της επένδυσης ήταν για την περιοχή Ιωαννίνων 20 εκατ. δολάρια για τα 4 χρόνια, για την Πελοπόννησο 26 εκατ. δολάρια, για την Αιτωλοακαρνανία 35 εκατ. δολάρια και για τον Πατραϊκό 26 εκατ. δολάρια. Αν έβρισκαν και πετρέλαιο θα απέδιδαν, σύμφωνα με το νόμο, το 40% του τζίρου τους στο κράτος. Στη συνέχεια η ΔΕΠ-ΕΚΥ καταργείται και απορροφάται από τα ΕΛ.ΠΕ. Οι εταιρείες δεν ολοκληρώνουν το ερευνητικό τους έργο και φεύγουν πριν από τη λήξη των συμβάσεων, πληρώνοντας μάλιστα στο ελληνικό δημόσιο τα ποσά που είχαν δεσμευτεί με εγγυητικές επιστολές ότι θα επενδύσουν. Κάποιοι αποδίδουν την αποχώρηση στο υψηλό κόστος των γεωτρήσεων. Στη Σαουδική Αραβία, για παράδειγμα, που τα κοιτάσματα είναι τεράστια και επιφανειακά, το κόστος για την παραγωγή 1 δισ. βαρελιών εκτιμάται σε 0,2-0,5 δολάρια το βαρέλι, την ίδια ώρα που στην Ελλάδα λόγω γεωλογικών συνθηκών το κόστος ανεβαίνει στα 3-4 δολάρια το βαρέλι. Κι αυτό αφορά τις χερσαίες γεωτρήσεις – οι θαλάσσιες είναι δυσκολότερες και δαπανηρότερες.
Από την άλλη μεριά οι άνθρωποι της πρώην ΔΕΠ απέδωσαν την αρνητική εξέλιξη στην έλλειψη ενός κρατικού φορέα διαχείρισης υδρογονανθράκων. Η έλλειψη ενός τέτοιου φορέα έγινε αισθητή και στην ιστορία με τα πιθανά πετρέλαια της Γαύδου, όταν στην ιστοσελίδα της εταιρείας πετρελαίου της Λιβύης εμφανίζονταν η Γαύδος και η Γαυδοπούλα ως λυβικές. Το θέμα διευθετήθηκε τελικά με τη μεσολάβηση του Κάρολου Παπούλια.
Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα στην Ευρώπη που δεν είχε υπεύθυνο φορέα για αρκετά χρόνια. Και λέμε «δεν είχε», γιατί τώρα είναι υπό σύσταση και το σχετικό νομοσχέδιο έχει κατατεθεί στη Βουλή. Τελευταία πράξη με την παλιά διαδικασία, απευθείας ανάθεση ή παρα- χώρηση δηλαδή και κύρωση από το Κοινοβούλιο, θα είναι ως φαίνεται η Ενεργειακή Αιγαίου και η Καβάλα Oil να αποκτήσουν το 70% των δικαιωμάτων στην περιοχή του ΒΑ. Αιγαίου από την καναδέζικη Calfrac (θα διατηρήσει το 5%). Τα ΕΛ.ΠΕ. κρατούν το 25%, ενώ ζήτησαν τις απαραίτητες εγγυήσεις σχετικά με τις οικονομικές δυνατότητες της Ενεργειακής Αιγαίου για να δώσουν τη συναίνεσή τους. Η συγκεκριμένη παραχώρηση περιλαμβάνει και το ακρωτήρι Μπάμπουρας. Οι εκτιμήσεις θέλουν την περιοχή γεμάτη πετρέλαιο, αλλά κάθε προσπάθεια επέκτασης των ερευνών έχει αποτελέσει στο παρελθόν αφορμή για κρίση στο Αιγαίο, αφού το πιθανολογούμενο κοίτασμα εκτείνεται στα 10 ν.μ. από το ακρωτήριο Μπάμπουρας και κατά την Τουρκία «κάθεται» σε τουρκική υφαλοκρηπίδα.
Θέλουν οι Τούρκοι τα πετρέλαιά μας, λοιπόν; Ο Αν. Πεπονής, πρώην υπουργός και στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου στο χειρισμό κρίσεων με την Τουρκία, θέτει το ζήτημα του Αιγαίου προσδίδοντάς του χροιά κατ’ εξοχήν πολιτική: «Το πετρέλαιο είναι το πρόσχημα· η ουσία είναι η συγκυριαρχία στο Αιγαίο. Τα σκάφη που έβγαλαν οι Τούρκοι ήταν τελείως ακατάλληλα για τέτοια δουλειά. Η εκχώρηση δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης, όταν δεν υπάρχουν κεφάλαια και τεχνογνωσία, αποτελεί πράξη διεκδίκησης και πολιτικής σκοπιμότητας».
Από το «Βυθίσατε το “Χόρα”!» στις «γκρίζες ζώνες»
*Το 1973 η τουρκική κυβέρνηση εκχωρεί στην κρατική τουρκική εταιρεία πετρελαίων την έρευνα 27 συνεχόμενων τμημάτων της θάλασσας του Αιγαίου. Η περιοχή αρχίζει από ανατολικά της Σαμοθράκης και φτάνει έως βόρεια της Χίου, με όριο την ελληνική χωρική θάλασσα των 6 μιλίων.
*Τον Ιούνιο του ’74 ένα μικρό υδρογραφικό πλοίο, το «Τσανταρλί», πραγματοποίησε έρευνες σε τμήμα υφαλοκρηπίδας δυτικά της Λέσβου. Η αμφιβολία για το αν το πλοίο αυτό μπορούσε να επιχειρήσει ουσιαστική έρευνα επιβεβαιώνει ότι επρόκειτο για επίδειξη άσκησης δικαιώματος.
* Το 1975 το ερευνητικό σκάφος «Χόρα» είχε βγει για έρευνα σχετική με υποθαλάσσια κοιτάσματα πετρελαίου – και, μάλιστα, στην αμφισβητούμενη ελληνική υφαλοκρηπίδα, την οποία και παραβίασε. Ενα χρόνο αργότερα η Τουρκία προαναγγέλλει εκτεταμένα γυμνάσια στο Αιγαίο και έξοδο ξανά του «Χόρα» για σεισμικές έρευνες και σε ζώνες, προκαλώντας σοβαρή κρίση. Είναι τότε που αποδόθηκε στον Ανδρέα Παπανδρέου η φράση «Βυθίσατε το “Χόρα”!».
* Την περίοδο 1984-86 ο τότε πρωθυπουργός της χώρας Ανδρέας Παπανδρέου προχώρησε σε νέες έρευνες και δειγματοληψίες από την περιοχή Μπάμπουρα, οι οποίες επιβεβαίωσαν τις προηγούμενες μελέτες, και έδωσε εντολή να συνεχιστούν και άλλες στην περιοχή των Δωδεκανήσων και στη νότια Κρήτη.
* Μάρτιος ’87. Το «ΜΤΑ Sismik Ι», πρώην «Χόρα», εμφανίστηκε εν δράσει μεταξύ Λήμνου – Μυτιλήνης, προκαλώντας μεγάλη κρίση. Αφορμή για την Αγκυρα αποτέλεσε η αίτηση της εταιρείας Denison να επεκτείνει τις έρευνές της για πετρέλαιο στα 10 ν.μ. ανατολικά της Θάσου. Η κυβέρνηση Παπανδρέου πίστευε ότι δεν υπήρχε λόγος να μη γίνουν γεωτρήσεις στην περιοχή.
* Η Τουρκία απαντά τον Μάρτιο του 1987 με την έξοδο του ερευνητικού της σκάφους «Sismik» στη θαλάσσια περιοχή του Μπάμπουρα. Η ελληνική πολεμική μηχανή τέθηκε σε πλήρη ετοιμότητα. Η σύρραξη αποφεύχθηκε, το «Sismik» επέστρεψε πίσω, αλλά η τουρκική διεκδίκηση καταγράφηκε. Τουλάχιστον στη φαντασία της.
* Συνάντηση τον Φεβρουάριο του 1988 Παπανδρέου και Οζάλ στο Νταβός της Ελβετίας, όπου συμφωνείται να παγώσει η υπόθεση Μπάμπουρας. Λίγο αργότερα, ο Α. Παπανδρέου παραδέχεται το λάθος του με το περίφημο «mea culpa».
* Τον Δεκέμβριο του 1996 ξεσπά η κρίση των Ιμίων. Η Τουρκία θέτει από τότε το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών». Η κρίση συνδέεται και με την ανάθεση από την κυβέρνηση Σημίτη σε γερμανική εταιρεία έρευνας στον υποθαλάσσιο χώρο της Θάσου.
* Τον Μάιο του 2001, και ενώ προετοιμαζόταν συνάντηση Γ. Παπανδρέου -Ισμαήλ Τζεμ, γίνεται γνωστό ότι το τουρκικό ωκεανογραφικό «Πίρι Ρέις» σαλπάρει για σεισμικές έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα της Ρόδου, Καρπάθου, Καστελόριζου, καθώς και στην ανατολική Μεσόγειο. Τελικά το σκάφος δεν πραγματοποιεί τις έρευνες, αλλά η έξοδός του συνδέεται με διαφαινόμενη συνεργασία της Ελλάδας με ρωσικές εταιρείες για πετρελαϊκές έρευνες στο νότιο Αιγαίο, αλλά και με τη διαδικασία της ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε.
Διαβάστε
…………..1……………
Αναστάσιος Πεπονής, «Για το ζήτημα του Αιγαίου», εκδ. Λιβάνης, 2008
Στο βιβλίο τίθεται και επιχειρείται η απάντηση στο ερώτημα εάν το ζήτημα του Αιγαίου έχει πράγματι ως μόνη αιτία και κύριο αντικείμενο υποθαλάσσια κοιτάσματα πετρελαίου. Δεν πρόκειται για βιβλίο αναμνήσεων, λέει ο συγγραφέας, αλλά περιγράφει και επικαλείται όσα εξελίσσονται από το 1973 έως σήμερα.
…………..2……………
Αχμέτ Νταβούτογλου, «Στρατηγικό βάθος, η διεθνής θέση της Τουρκίας», μτφρ. Νικόλαος Ραπτόπουλος, εκδ. Ποιότητα, 2010
Ο τούρκος ΥΠΕΞ καταθέτει τα ιδεολογικά του «πιστεύω» για μια μεγάλη Τουρκία. Στο κεφάλαιο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις θεωρεί ότι το βασικό πρόβλημα στο Αιγαίο είναι η αντίθεση μεταξύ γεωλογικής και γεωπολιτικής πραγματικότητας και του σημερινού στάτους κβο.
…………..
Paul Roberts, «Το τέλος του πετρελαίου», μτφρ. Πυθαγόρας Μπίκος, εκδ. Πατάκη
Μπορεί μια παγκόσμια οικονομία σαν τη σημερινή να λειτουργήσει με φτηνή, άμεσα διαθέσιμη ενέργεια; Τι θα αντικαταστήσει το πετρέλαιο όταν αυτό εξαντληθεί; Ο Paul Roberts, στο πλαίσιο της έρευνάς του για τη βιομηχανία της ενέργειας, δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά.
Δείτε «Θα χυθεί αίμα», σκηνοθεσία Πολ Τόμας Αντερσον, 2007
Με πηγή έμπνευσης το βιβλίο «Oil!» του Απτον Σίνκλερ, ο Πολ Τόμας Αντερσον φτιάχνει μια επικών διαστάσεων ταινία, με επίκεντρο το πορτρέτο ενός μεταλλωρύχου που μετατρέπεται σε μεγιστάνα του πετρελαίου. Ενα εξαιρετικό σχόλιο για το πώς οι ανθρώπινες αξίες απειλούνται από τη διαφθορά, την απάτη και τη ροή του μαύρου χρυσού.
ΚΕΙΜΕΝΟ | ΑΘΗΝΑ ΓΚΟΡΟΥ (gorathi@enet.gr) ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ | ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ (stratos_kalafatis@yahoo.com) ΒΟΗΘΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ | ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας
Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...
Σοβαρή καταγγελία για το Σαχτάρ-ΑΕΚ! Χειρονομίες Τούρκων οπαδών προς τους Έλληνες – Συνελήφθησαν αστραπιαία από την αγγλική αστυνομία
Οι Τούρκοι βρέθηκαν στο Λονδίνο για τον προπονητή της ουκρανικής ομάδας Αρντά Τουράν, ο οποίος ακούγεται για τον πάγκο της...
Η Ευρώπη γνωρίζει, αλλά κάνει τα στραβά μάτια! Το διπλό παιχνίδι της Τουρκίας με Χαμάς και ισλαμιστικά δίκτυα
Η Ευρώπη δεν μπορεί να απαιτεί διαφάνεια από τους αιτούντες επιχορηγήσεων, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει την εξουσία της Άγκυρας επί των...
Η ελευθερία της έκφρασης στην Τουρκία του Ερντογάν: Λουκέτα, καταλήψεις τηλεοπτικών σταθμών και φίμωση του Τύπου
Από τις εφημερίδες Zaman και Bugün μέχρι τους τηλεοπτικούς σταθμούς TELE1 και Halk TV, η Τουρκία μετρά μια δεκαετία μαζικών...
«Ελευθερία» Λονδίνου: Αδιέξοδο στο Κυπριακό, νέα εποχή στις σχέσεις Βρετανίας–ΕΕ και τα μηνύματα Ρούμπιο προς την Τουρκία
Στο επίκεντρο του νέου φύλλου της ομογενειακής εφημερίδας η αμετακίνητη στάση της τουρκικής πλευράς στο Κυπριακό, οι πολιτικές εξελίξεις στο...
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας