Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ανάλυση και Κριτική του δόγματος Νταβούτογλου (το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας)

Δημοσιεύτηκε στις

του Σωτήρη Γλυκοφρύδη
Κατά τα μέσα του 2010 κυκλοφόρησε στη χώρα μας το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου, ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ – Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας (Eκδόσεις ΠΟΙΟΤΗΤΑ). Πρόκειται περί μιας παλαιότερης μελέτης του σημερινού ΥΠΕΞ της γείτονος χώρας, διανοητή και ακαδημαϊκού, σχετική με το πώς βλέπει τα πράγματα από γεωστρατηγικής πλευράς και για την πολιτική που πρέπει ν’ ακολουθήσει η χώρα του, κατά τη γνώμη του. Το βιβλίο αυτό δημιούργησε αίσθηση, έγινε αντικείμενο στοχασμού και συντέλεσε στο να του  αποδοθούν οι σημερινοί γνωστοί χαρακτηρισμοί.
Το γεγονός ότι ο πολιτικός αυτός άνδρας της Τουρκίας χαρακτηρίζεται μεταξύ άλλων ως ακραία εθνικιστής και ισλαμιστής, σε συνδυασμό με το ότι δεν υπήρχε μέχρι σήμερα μια εκτενής παρουσίαση του βιβλίου του, το οποίο οπωσδήποτε μας ενδιαφέρει, με ώθησε να προβώ σε μια λεπτομερή ανάλυση και κριτική. Δεν κατέχω πτυχία κοινωνιολογίας ούτε έχω εντρυφήσει σε θέματα στρατηγικής πολιτικής, θα το ερμηνεύσω απλά ως μέσος Έλληνας που ενδιαφέρεται για τον τόπο του και στοχάζεται κάπως.
Μελέτησα το ομολογουμένως δύσκολο κατά τον τρόπο που έχει γραφτεί βιβλίο του και, με μεγάλες προτάσεις και ορισμούς, τους οποίους δεν ήμουν ειδικός να κρίνω. Η μετάφραση, η επιμέλεια και γενικά η έκδοσή του στην Ελληνική έγιναν από ανθρώπους που είναι ειδικοί σε θέματα κοινωνιολογίας και διεθνών σχέσεων. Θα ήθελα τα κείμενα να είχαν προσεχθεί λίγο περισσότερο όσον αφορά τη γλώσσα και να υπήρχαν υποσημειώσεις για να είναι βατά στον καθένα μας, μια που θεωρώ ότι το βιβλίο αυτό πρέπει να κατανοηθεί από όλους.  
Αλλά ας δούμε το ίδιο το βιβλίο, καλύτερα. Στην ανάλυσή του προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν συνοπτικός, επικεντρωμένος σε αυτά που νομίζω ότι μας ενδιαφέρουν περισσότερο. Πέραν από τα λίγα σχόλια που κάνω στη διαδρομή της ανάλυσής μου, προβαίνω εν κατακλείδι σε μια κριτική, όπου για να είμαι συνεπής και με τη συναισθηματική φόρτιση του συγγραφέα που παρατήρησα στο τέλος του βιβλίου του, φρόντισα να κλείσω και εγώ ανάλογα συναισθηματικά, ίσως κάπως τραβηγμένα με μιαν αναφορά στον Έρωτα, σ’ αυτό το κτήνος το πολιτικό που κινεί της ζωής τα νήματα, στο οποίο εμείς οι Έλληνες αποδίδουμε σπονδές και πάντα μας ενδιαφέρει.  
Α. ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Ο συγγραφέας αναφέρεται στην αναγκαιότητα της μελέτης του και στις αντικειμενικές δυσκολίες που παρουσιάζει η επιστημονική φροντίδα του πονήματός του, ευχόμενος να αποβεί ωφέλιμο για την πατρίδα του και όχι για μόνο.
Β. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Παρατίθενται οι ενότητες του έργου και ορίζονται οι βασικές αρχές του γεωστρατηγικού πραγματισμού. Αυτό που προκύπτει από την αρχή είναι ότι ο Νταβ. χρησιμοποιεί την εξουσία της γνώσης και του λόγου, έχει αναλυτικό στοχασμό με Δυτικού τύπου παιδεία αλλά και πλατειάζει. Δείχνει να έχει επηρεαστεί από τους γεωστρατηγιστές[1], Mackinder[2], Mahan[3], Spykman[4], Kennedy[5], Huntington[6] αλλά η κατεύθυνσή του είναι ανατολικότροπη.
Πιστεύει πως ήλθε η στιγμή να ξαναγίνει η Τουρκία σημαντικός παίχτης στη διεθνή γεωστρατηγική σκακιέρα. Παρά ταύτα, δείχνει να διέπεται από μια ανασφάλεια λόγω της πολυπλοκότητας της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί μετα την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Το γεγονός αυτό, σε συσχετισμό με το πολυπολικό σύστημα εξουσίας που παρατηρεί, θεωρεί ότι είναι συγχρόνως και η ευκαιρία της Τουρκίας για την ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από την οποία προέρχεται.  
Βασικούς παράγοντες για την επίτευξη αυτού του σκοπού θεωρεί τον διαρκώς αυξανόμενο πληθυσμό της χώρας του, την ύπαρξη βάθους ενδοχώρας, την οικονομική ανάπτυξη και τη στρατιωτική ισχύ. Κρίνει ότι η πραγματοποίηση της προοπτικής αυτής θα επέλθει με εργαλεία τους διεθνείς οργανισμούς (ΝΑΤΟ, ΟΑΣΕ, G20-8, OΟΣΠΑ. κ.λπ.).
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ : ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ
Ξεκινώντας το κύριο μέρος της μελέτης του, αναπτύσσει την αρχή των εννοιών (εννοιολογία), δηλώνοντας, προφανώς για να στηριχθεί στις απόψεις του, ότι η νοηματική  προσέγγιση έχει μεγάλη σημασία. Εξετάζει τη σχέση Ισχύος – Δικαιοσύνης, από τον Θουκυδίδη [7] ως τον Ιμπν Χαλντούν [8] και από τον Clausewitz [9] ως τον Morgenthau [10] αλλά και από τον Πλάτωνα στο διάλογο του Θρασύμαχου[11] ως τον  Μακιαβέλι [12]. Παρέχεται η έννοια της ισχύος με τύπους κι εξισώσεις (σελ.48), όμως, μη λαμβάνοντας υπόψη του τον παράγοντα της αρχαιο-Ελληνικής Νέμεσης. Το στίγμα της φιλοσοφίας του κλείνει στο Δαρβινισμό, το κοινωνικό του προφίλ στο νεορεαλισμό, ενώ διακρίνονται στοιχεία που οδηγούν στον υφέρποντα φασισμό.
Θεωρεί ότι για την αναβάθμιση της Τουρκίας πρέπει να επέλθει πρώτα αλλαγή της νοοτροπίας της και της εξωτερικής της πολιτικής, με το λαό ενωμένο (προφανώς, αφού αποτελείται από διαφορετικές εθνότητες και νοοτροπίες) και εμφανίζεται κάθετα αντίθετος με την ανάδυση των μειονοτήτων, ενός της χώρας του (σελ.50). Ένας τρόπος παρεμποδισμού τους εκτός από τον καθορισμό των εννοιών είναι η δημιουργία και επιβολή κοινών σύμβολων και η σύγκλιση των πολιτιστικών ρευμάτων. Εξ αυτού προκύπτει ότι ο συγγραφέας εφαρμόζοντας το κλασικό ρητό «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» τείνει προς την χάραξη των εννοιών κατά το συμφέρον πλαίσιο (παρα-χάραξη). Όλα αυτά οδηγούν τη σκέψη του αναγνώστη στο Mein Kampf του Χίτλερ (το οποίο είναι και best seller στην Τουρκία τα τελευταία 2-3 χρόνια) αλλά και προβληματίζουν για το αν ο Νταβ. είναι πράγματι θρησκευόμενος ή χρησιμοποιεί τη θρησκεία ως μέσον του σκοπού του.    
Σχετικά με την Αμερική, πιστεύει πως έχει χάσει πλέον την ηγετική πολιτικο-οικονομική πρωτοκαθεδρία διότι έχει ανοιχτεί σε πολλά μέτωπα ενώ αναδύεται η Ασιατική ισχύς, οπότε η ανασύσταση του Οθωμανικού κράτους πρέπει να στοχεύσει πρώτα το οικονομικο-πολιτικό πλαίσιο και κατόπιν να προχωρήσει στην επέκταση των στόχων με κατάληξη την Ρax Otomanica. Ορίζει την εθνικότητα σαν συμβατική ταυτότητα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν αποδέχεται τη φυλετική καθαρότητα αλλά την ιδεολογικο-πολιτική.  
Στη στρατηγική των ενεργειών του αυτοπροσδιορίζεται θαυμαστής του Clausewitz, ήτοι του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού με τακτικές κινήσεις ελιγμών και ξαφνικές επιθέσεις – άλματα προς τη νίκη. Εδώ έχουμε ένα πολεμιστή πολιτικό σε μια παραλλαγή του γνωστού δόγματος  του Πρώσου στρατιωτικού από το: «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα» σε: «η πολιτική είναι η συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα».
Προβαίνει σε μια έκκληση της ενεργοποίησης της ελίτ της χώρας του στο δρόμο της πολιτικής βούλησης (σελ.71) και αναφέρει ότι η στρατηγική της ισχυροποίησης αποδίδει εθνική ταυτότητα. Πίσω από την επεκτατική πολιτική του, όμως, διακρίνουμε αυτό που φοβάται, τον κατακερματισμό της Τουρκίας (σελ.77). Ο συγγραφέας πέραν των άλλων προκύπτει και φοβισμένος άνθρωπος. Στη μνήμη μας έρχεται μια δημόσια φράση του «ή θα γράψουμε ιστορία ή θα μας συντρίψει η ιστορία». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πίσω από τον Νταβ. υπάρχει φόβος.
Την ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας τη θεωρεί βασική παράμετρο για τη δημιουργία της ισχύος. Ο πληθυσμός παρουσιάζεται τώρα ως ο καταλύτης του συστήματος προς το όραμά του. Την αεροπορία τη θέλει σε ρόλο «μακρινού χεριού», ικανή για την εκτέλεση εξω-συνοριακών επεμβάσεων. Μέσα σε όλα προκύπτει ότι από το 1964 η Τουρκία ετοιμαζόταν για απόβαση στην Κύπρο (σελ. 85) και οι ενδείξεις είναι ότι προετοιμάζεται για κάτι ανάλογο στο Αιγαίο.
Αναφέρει ότι καθώς σε 30 περίπου χρόνια η Τουρκία θα έχει διπλασιάσει τον πληθυσμό της (θα έχει φτάσει στα 150 εκατομμύρια, περίπου), θα υπάρξει θέμα ζωτικού χώρου. Οι βασικές στρατιωτικές ανάγκες της καλύπτονται ήδη από την εγχώρια βιομηχανία, αλλά πρέπει να δοθεί έμφαση στα κενά, στη τεχνολογία και στις εξαγωγές. Επισημαίνει ότι ο Τουρκικός κόσμος εκτείνεται από την Αδριατική ως το Σινικό τοίχος, εκδηλώνοντας μια νοσταλγική επιθυμία (σελ.90).
Κατόπιν, αρχίζει να δημιουργεί το πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του, υπό την έννοια της ισχύος, των στόχων, της συμπεριφοράς και προπαντός της βούλησης. Αρχή του είναι η ελαστικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής αναλόγως των περιστάσεων, με τη μελέτη διαφόρων σεναρίων όπου το ΥΠΕΞ με το Κέντρο Στρατηγικών Μελετών θα έχει τον πρωτεύοντα ρόλο στην κατεύθυνσή της, στην οποία εξωτερική πολιτικοί οφείλουν οι πάντες να είναι ενταγμένοι (υπερ-υπουργείο εξωτερικών). Η εθνοσυνέλευση οφείλει να νουθετεί τα πολιτικά κόμματα και την αντιπολίτευση(!) στο δρόμο της εθνικής ιδέας, ενώ τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα τα θέλει όχι ως μέσα επαγγελματικής κατάρτισης αλλά φορείς πατριδογνωσίας (σελ. 97).
Όσο προχωράμε, τόσο μας εκπλήσσει, δυσάρεστα, συνυπαρχούσης της θέσης που βρισκόμαστε σήμερα και τη γειτονία μας, πόσο μάλλον που στα πρότυπά του έχουν προστεθεί οι Fukuyama[13], Brenzinsky[14], Kissinger[15]. Ο Νταβ. χρησιμοποιεί όλη την αφρόκρεμα της μονόπλευρης σε κατεύθυνση πολιτικο-επεκτατικής διανόησης σ’ ένα στρατηγικό προγραμματισμό, όχι για να στηρίξει τις θέσεις του αλλά για να στηριχθεί επάνω τους και να τις πραγματώσει.
Σε σχέση με την πολιτική του παρελθόντος, απορρίπτει τις πρακτικές που εφαρμόστηκαν που είχαν σαν αποτέλεσμα την απώλεια εδαφων, θεωρώντας χειρότερη συμπεριφορά όλων την αδράνεια. Διάκειται ευμενώς στα πρότυπα του Μεχτέρ [16], υπό την έννοια της ανάκτησης των χαμένων εδαφών, κι εκφράζει ανησυχία για το ότι σβήνει η Τουρκική κληρονομιά σε Βουλγαρία και Ελλάδα. Τα θρησκευτικά κτίσματα και τους μουσουλμάνους της Ευρώπης τα θεωρεί ζώντα στοιχεία της ζωής του Τουρκικού έθνους, και τους Βόσνιους ως τα πιο προωθημένα κατάλοιπα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στην Ευρώπη. Εμμέσως πλην σαφώς, λέει ότι, καθόσον πας Ευρωπαίος μουσουλμάνος = Τούρκος, η υπεράσπιση των εδαφών αυτών πρέπει να καλύπτεται από την ενεργή Τουρκική διπλωματία και την εμφανή στρατιωτική ισχύ.
Επομένως, η άμυνα των εδαφών της Κων/πολης – Θράκης ξεκινά από την Αλβανία και τη Βοσνία (σελ.106), ενώ του Καύκασου από το Γκρόζνι (Τσετσενία).Τα χρόνια της Οθωμανικής παρουσίας θεωρεί ότι δημιουργούν πάγια κεκτημένα δικαιώματα. Παραταύτα, είναι αντίθετος σε πάσης φύσεως εθνικιστικές εξάρσεις και ρητορείες, υποστηρίζοντας την πολιτική του Σιωπηλού Δρόμου. Αναφέρεται πάλι στην Τουρκική ελίτ που οφείλει να έχει ανάλογης φύσεως οράματα προερχόμενα από τη λαϊκή βούληση. Εδώ, όμως, αυτοαναιρείται, καθόσον έχει ήδη αναφέρει ότι ο λαός πρέπει να γαλουχείται κατευθυνόμενα εθνικο-πολιτικά σε όλο το φάσμα της ζωής του, ακόμα και στα πανεπιστήμια.
Απαλλαχθείτε από το διχασμό της προσωπικότητας μεταξύ Ασίατη κι Ευρωπαίου, λέει κατόπιν στο λαό, αυτοαναιρούμενος έτσι εισέτι περισσότερο όσον αφορά τη βούληση, μπαίνοντας στον τομέα της ψυχολογίας, όπου για να γίνει κατανοητός χρησιμοποιεί παραδείγματα απο το ποδόσφαιρο και την πάλη. Σιωπηλός δρόμος- προετοιμασία – σύστημα – πίστη – νίκη,  προκύπτει το πλαίσιο της προπονητικής του, γενόμενος έτσι κόουτς μιας ομάδας με ένδοξο παρελθόν και όνομα όπου ήλθε καιρός να ξαναβρεθεί στις υψηλότερες θέσεις της βαθμολογίας. Αναφέρεται απαξιωτικά στις χώρες χωρίς οράματα (αλήθεια, τι θα γινόταν αν είχαν ανάλογα οράματα όλες τους;) και προτείνει την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική απαλλαγμένη από ανασταλτικούς παράγοντες.
Πιστεύοντας ότι συνθέτει το πλαίσιο της πολιτικής που θ’ ακολουθήσει η χώρα του τον 21 αιώνα, ξεκινάει απο μιαν ανάλυση της εθνικής ταυτότητας των χωρών της Δύσης που τη θέλει να προέρχεται από την εκμετάλλευση και τις ενδο-Ευρωπαϊκές διαφορές. Στο θέμα της ενοποίησης της Ευρωπαϊκής συνείδησης συνέβαλε η Τουρκική πολιορκία της Βιέννης (σελ.119), λέει.
Σχετικά με την εθνική ταυτότητα της Τουρκίας, αυτή βασίζεται στη θρησκεία. Κρίνει πως η ένταξή της στο ΝΑΤΟ είχε αντίτιμο την αποξένωσή της από τον μουσουλμανικό κόσμο (σελ.126). Αναφέρει τον Ελληνο-Τουρκικό πόλεμο  (1920-22) ως αποικιοκρατικό αγώνα της Ελλάδος, πράγμα που συνεχίζεται κι εντός του ΝΑΤΟ ως ενδοπαραταξιακός ανταγωνισμός. Η (φιλελληνική) στάση του Τζόνσον (και αργότερα του ΝΑΤΟ) στο θέμα της Κύπρου έκανε την Τουρκία να στραφεί (και) προς τον Ανατολικό συνασπισμό. Παραταύτα, η χώρα του με τη ΝΑΤΟική της κατεύθυνση αποξενώθηκε από τον ισλαμικό κόσμο, αλλά ήλθε η ώρα αυτό ν’ αλλάξει. Η διαμορφωθείσα κατάσταση της δίνει τη δυνατότητα να επαναπροσδιορίσει το ρόλο της και μεταβληθεί σε μια περιφερειακή υπερδύναμη, ικανή να δράσει στη Βοσνία, στο Αζερμπαϊτζάν ως στα βάθη της εύφορης ημισελήνου, κατ’ αρχάς.
Ως εκ τούτου, η Τουρκία καλείται να μεταβληθεί σε μια δύναμη κατά τα πρότυπα του παρελθόντος, ανταγωνίστρια των μεγάλων δυνάμεων. Θεωρεί ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να της δημιουργήσει ουσιαστικά προβλήματα λόγω της μικρής της ενδοχώρας (τα στρατηγικά σημεία της οποίας προφανώς βρίσκονται μέσα στην ακτίνα δράσης του Τουρκικού πυρός). Παρότι οι μεγάλες δυνάμεις αντίκεινται στη γεωπολιτική επέκταση των άλλων κρατών (π.χ. εμπάργκο Τουρκίας λόγω Κύπρου το 1975 , Αργεντινής λόγω Φόκλαντ το 1982, Ιράκ λόγω εισβολής στον κόλπο το 1991), η Τουρκία δρώντας στην περίπτωση της Κύπρου ρεαλιστικά[17], πέτυχε. Ομοίως θεωρεί ότι η επέκταση της χώρας του κατά ανάλογο τρόπο και προς άλλες περιοχές εντάσσεται στη πραγματιστική πολιτική.
Κρίνοντας τις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις – ηττημένες του Β΄ παγκ. πολέμου – Γερμανία και Ιαπωνία, προκύπτει ότι ο οικονομικός παράγων αποτελεί το πρώτο βήμα για την απόκτηση της ισχύος. Επισημαίνει ότι η χώρα του πρέπει να κρατηθεί μακριά από το «χάος» (σελ.137) των διαφωνιών των πολιτικών απόψεων, ακολουθώντας μια νέα οικονομική, στρατηγική και γεωπολιτική πορεία.
Τη βάση της ρεαλιστικής κατεύθυνσης της πολιτικής της χώρας του την ορίζει με βάση τα πρότυπα του παρελθόντος, θεωρώντας τον Κεμάλ έναν εξ ανάγκης πολιτικό καθοδηγητή προς τη Δύση, ανταποκρινόμενο σε μια περιπτωσιακή συγκυρία. Υποστηρίζει την κατεύθυνση του παν-Τουρανικού εθνικισμού του Γιουσούφ Ακτσουρά[18] (σελ.145) ενώ η εφαρμογή του νέο-Οθωμανισμού θεωρεί ότι αρχίζει από τον Οζάλ[19]. Για πρώτη φορά αναφέρεται το Ισραήλ ως αντι-ισλαμικός παράγοντας συνδεδεμένο με την στρατιωτική φιλοδυτική Τουρκική ηγεσία (σελ.153). Για την απόσβεση του χάους που πιθανόν να προέλθει απο μια ανακύκλωση πολιτικών παθών, συστήνει την προώθηση του μουσουλμανισμού και την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική επί ενός άξονα, τον νεο-Οθωμανισμό.
Πρώτο μέλημα της πολιτικής της Τουρκίας είναι να γίνει γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, κατά τα πρότυπα των χαλιφάτων της Ανδαλουσίας και των Ινδιών[20], θεωρώντας ότι ο ισχυρός ισλαμικός παράγων επέδρασε καταλυτικά στην Αναγέννηση της Δύσης (συσχετίζοντας Αραβικό και Οθωμανικό πολιτισμό) (σελ.158). Κλείνοντας το πρώτο μέρος του βιβλίου του, αυτοαναιρείται πάλι, λέγοντας ότι η Τουρκία πρέπει να αναμορφωθεί σ’ έναν άξονα πολιτικής που θα τροφοδοτείται από την ελευθερία της σκέψης, ενώ προηγούμενα έχει δις αναφέρει πως τα πάντα, ακόμα και στην εκπαίδευση θα είναι μονολιθικά (πατριδογνωσία – νεοοθωμανισμός). Αλλά, ελευθερία της σκέψης σ’ ένα μόνον άξονα δεν γίνεται, για να φτιαχτεί η  μηχανή του πλουραλισμού χρειάζονται πολλοί άξονες.
Με την ολοκλήρωση του πρώτου μέρος του βιβλίου, στον αναγνώστη  δημιουργείται ένα λευκό σαν μισοφέγγαρο ερωτηματικό σε κόκκινο φόντο. Πού το πάει; Μέχρι πού θα φτάσει; Ό,τι αναφέρει είναι περικάλυμμα μιας κατάστασης ενότητας κι επεκτατισμού, όπου για να μη διαλυθεί η Τουρκία ενισχύεται μια ιδεολογία. Χτίζεται το εθνικό συμφέρον για να επιβιώσει μια ιδεολογία επεκτατισμού. Ο συγγραφέας φοβίζει και φοβάται. Στο βάθος της σκέψης του Νταβ. ελλοχεύει, έντονα μα και διακριτά, ο θάνατος…
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ : ΤΟ ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ
Μας εκπλήσσει ευχάριστα που ο συγγραφέας ξεκινάει τη θεωρητική μελέτη του πλαισίου της συμπεριφοράς των λαών χρησιμοποιώντας τον Braudel[21] – εξάλλου πώς θα μπορούσε να κάνει αλλιώς ως μορφωμένος ανθρωπος που είναι – αλλά έχει Οθωμανική κατεύθυνση, υποπίπτοντας μάλλον στη Br(a)udeloποίηση καθώς μετακυλεί σε Ασιατική την Ελληνική κουλτούρα. Παραταύτα, κάνει μια αξιόλογη στοχευμένη εκ των προτέρων μελέτη πάνω σε Μουσουλμανο-Τουρανικά πρότυπα, επεκτεινόμενος σε μια ακαδημαϊκού τύπου διαλεκτική φιλολογία (σελ.163-171). Μέσω της χαρτογράφησης προσπαθεί να επιδείξει τη μισή υδρόγειο – αν όχι ολόκληρη – ως Τουρανική κτήση.
Κατόπιν, αρχίζει να αναπτύσσει τη θεωρία του ζωτικού χώρου (lebenstaum)[22] – εκκινώντας από τον Δαρβινισμό του Ratzel[22] και μεταφερόμενος μέσω της χαρτο-γεωγαφίας στον Kjellen [23] της γεωπολιτικής συμπεριφοράς, παρουσιάζει το πιο δυσάρεστο ίσως από ανθρωπιστικής πλευράς εδάφιο και το πιο ενδιαφέρον συνάμα πολιτικό κείμενο του νεο-ρεαλισμού. Η Τουρκία, ως οργανικό μόρφωμα, σε σχέση με τον πληθυσμό της ο οποίος αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς, πρέπει να φροντίσει για την επέκταση του χώρου της επιβίωσής της.
Περνώντας από το γεωπολιτικό πλαίσιο της Δυτικής κουλτούρας ή πολιτισμού το χρησιμοποιεί ως δίκαιο λόγο – δικαιολογία για να στηρίξει την εξάπλωση του ζωτικού χώρου της πατρίδας του. Στην ουσία πρόκειται περί μιας αξιόλογης Αριστοτελικής κατεύθυνσης μελέτη επεκτατικής συμπεριφοράς της χώρας του. Από μιαν άλλη σκοπιά, όμως, προκύπτει η έλλειψη αξιόλογης κριτικής ικανότητας στη εμβάθυνση στην εμβιοπολιτική συμπεριφορά του μορφώματος της Δαρβινικής εξελικτικής θεωρίας του, αποδεικνυόμενος φτωχός να διακρίνει το συμβιωτικό «είναι» από το ανταγωνιστικό «φαίνεσθαι» (αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα που απαιτούν γνώση Παρμενίδη[25] ή έστω Μάργκουλις[26]). Όλη η μελέτη του, πάντως, και η παράθεση των βολικών γι’ αυτόν σημείων στοχεύει να στηρίξει τις θέσεις του, λέγοντας με τον τρόπο του  (στις μεγάλες δυνάμεις) ότι «κι εσείς τα κάνατε, τώρα ήλθε η σειρά μας». Κοινώς, χρησιμοποιεί την επιστήμη όχι για την επιστήμη αλλά για εθνικό νεποτισμό. Γενικότερα παραδεκτό πάντως είναι, ότι παρουσιάζεται γνώστης της εμβιοπολιτικής συμπεριφοράς, αλλά φαινομενολογικώς.
Θεωρεί την πολιτική του Ιράν ως ένα αξιόλογο πιλοτικό πρόγραμμα ανάσχεσης του Δυτικού επεκτατισμού στον Ασιατικό χώρο που θα επανακαθορίσει τη στάση των Ασιατικών λαών έναντι της Δύσης.
Ακολουθεί μια ανάλυση της κατάστασης που προέκυψε από τη  διασάλευση της τάξης των περιοχών γύρω της Τουρκίας λόγω της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων. Η χώρα του οφείλει να μπει πλέον ενεργά στο παιχνίδι. Ο πληθυσμός και η θέση της είναι τα ατού της. Η «ομπρέλα ασφάλειας» έχει γι’ αυτήν μεγάλη σημασία. Από τη δυναμική των αλλαγών που παρατηρούνται στις περιοχές αυτές «του γεωπολιτικού κενού» όπως τις ονομάζει, συστήνει την ευρύτερη δυναμική συμπεριφορά της χώρας του κατανεμημένη σε 3 ομόκεντρους κύκλους περί αυτήν. Ο πρώτος κύκλος, πεδίο της ισχυρότερης δυναμικής συμπεριφοράς, περιλαμβάνει τις κοντινές περιοχές, ο  δεύτερος τις μακρύτερες, ενώ ο τρίτος τις απόμακρες. Το γεγονός ότι εξετάζει περιοχές και όχι χώρες, είναι ακόμη ένα σημάδι ότι θεωρεί τα σύνορα ρευστά.   
Στον πρώτο κύκλο της έντονης δυναμικής συμπεριφοράς, ο οποίος μας ενδιαφέρει περισσότερο, (Καύκασος, Θράκη,  Αιγαίο,  Ελληνική χερσόνησος, Αδριατική,  Μέση Ανατολή, Μεσοποταμία) οι «Τουρκικές» μειονότητες αποτελούν τα σημαντικότερα σημεία στήριξης της νέο-οθωμανικής πολιτικής του (σελ.200).
Στα Βαλκάνια, η επέκταση της χώρας του προς την Αλβανία και την Βοσνία θεωρείται σημαντικής αξίας. Γενικότερα, έμφαση πρέπει να δοθεί στον καθορισμό του πλαισίου των δικαιωμάτων των μειονοτήτων με δυνατότητα επέμβασης της Τουρκίας όταν απαιτηθεί – ειρηνικά ή μη-   όπως έγινε στην Κύπρο. Το ότι υπάρχουν μειονότητες στη χώρα του, όπως εθνικές (Κούρδους) ή θρησκευτικές (Αλεβίτες[27],) δεν τον απασχολεί. Τον απασχολεί όμως το πατριαρχείο της Κων/πολης και η «Ρωμαίικη» κυβέρνηση της Κύπρου. Σημαντικό θεωρεί να ενισχυθεί το Ισλαμικό βαλκανικό τόξο Αδριατικής – Δούναβη αποκόπτοντας με το Θρακικό βέλος του Ελλάδα και Βουλγαρία, στοχεύοντας κατά την Ευρώπη (Γερμανία).
Στον Καύκασο, πρέπει να υπάρξει φραγή στη Ρωσική επεκτατική πολιτική (π.χ. Αρμενία) κι εξετάζει την Αρμενο-Αζερική σύγκρουση. Το Αζερμπαϊτζάν στον Καύκασο το θεωρεί ότι την Αλβανία στα Βαλκάνια, προωθημένο ισχυροποιητικό παράγοντα και στρατηγικό εταίρο. Εκ των πραγμάτων συνάγεται ότι τις χώρες αυτές τις προορίζει για προτεκτοράτα (σελ.207).  
            Στη Μέση Ανατολή, προβαίνει σε μια ιστορική αναδρομή «ala Tourka», θεωρώντας πως η Οθωμανική κυριαρχία σε στεριά και θάλασσα στην περιοχή ευθύνεται για την ανακάλυψη της Αμερικής. Η περιοχή της εύφορης ημισελήνου (Μέση ανατολή – Αραβικές χώρες) προκύπτει σημαντική και λόγω πετρελαίου, «πεδίο σοβαρού οικονομικού ανταγωνισμού και πολιτισμικής πόλωσης που παράγει στρατηγικά αποτελέσματα» (κατά λέξη), αλλά με αδικημένο τον ισλαμικό κόσμο στον οποίο η μουσουλμανική Τουρκία πρέπει να ηγείται (σελ.220).
Προσπαθεί να αντικρούσει τον  Huntington  για τις αντιτουρκικές πολιτιστικές θέσεις του στη θεωρία περί Σύγκρουσης των Πολιτισμών.  Αναφέρεται, για να επιδείξει την ανωτερότητα της χώρας του, στο σχέδιο συνεργασίας των χωρών της Νοτιο-Ανατολικής Ασίας (GAP) που έχει εκπονήσει η Τουρκία, καθώς και στην υποστήριξη της Συρίας έναντι του Ισραήλ για την πολιτική των υδάτων του Γκολάν.  Όμως, δεν αναφέρει ότι η Τουρκία ως κλειδοκράτωρας των πηγών του Ευφράτη έκανε πρώτη πολιτική με το νερό. Μέσα σε όλα επαναπροσδιορίζει τη σχέση της χώρας του με το Ισραήλ για το Παλαιστινιακό.
Υπονοεί ότι η Τουρκία, μητέρα πατρίδα μιας ευρύτερης περιοχής, πρέπει να αποτινάξει το Κεμαλικό δόγμα αντικαθιστώντας το με το νέο-Οθωμανικό. Στρέφεται κατά του Ελληνο-Βουλγαρικού μπλόκ Ελλάδος εξισορροπώντας το με Αλβανο-Βοσνιακό. Πέραν αυτών, θεωρεί το οικονομικό πάρε-δώσε και τα κοινά στοιχεία των λαών ως παράγοντα ειρήνης κι ευημερίας, συνδέοντάς τα με τον προγενέστερο – κατ’ αυτόν- ανθρωπιστικό(;) ρόλο της Τουρκίας.
Ειδικότερα για την Ελλάδα, θεωρεί την Ελληνική διπλωματία «δαμόκλειο σπάθη» για την Τουρκία (σελ.232). Ο πολιτισμός και η οικονομία, ξανά-αναφέρει, εξομαλύνουν τις διαφορές των λαών, προωθώντας προς εδραίωση εμπιστοσύνης ένα σχέδιο ειρήνης και ανάπτυξης (χωρίς να το προσδιορίζει). Εδώ αρχίζει και το δόγμα «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες». Ο στόχος του είναι να αυξηθεί η εξάρτηση των Δωδεκανήσων από τη μικρασιατική ηπειρωτική πλάκα στην οποία ανήκουν γεωφυσικά (σελ.235). Την κατάσταση της Τουρκίας με την Ελλάδα (και τη Συρία) την παρουσιάζει σαν να προπονείται ένας παλαιστής μεγάλων βαρών για κατηγορία μικρότερων βαρών. Κατ’ ουσίαν υποβαθμίζει τις δυο αυτές χώρες ως υποδεέστερα στοιχεία – μορφώματα-  ελάσσονος δυναμικού που πρέπει να αντιμετωπίζονται με πολιτική «αφ’ υψηλού» (σελ.235). Αυτό όμως δεν  συμβαίνει, λέει με παράπονο, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να σέρνει την Τουρκία (θα λέγαμε σαν παλαιστή του σούμο από τη μύτη) σε οργανισμούς της Δύσης (ΟΗΕ, ΝΑΤΟ,), έχοντας καταφέρει να εισέλθει (προφανώς χαριστικά και απρόβλεπτα) στην ΕΕ. Αναφερόμενος στην Κύπρο, απειλεί με μέτρα σκληρότητας σε κάθε είδους γεγονός που θα βλάπτει ή θα δημιουργεί εμπόδια στην πολιτική των μεγεθών της χώρας του.
            Για την πολιτική των θαλασσών,  οι εγγύς της Τουρκίας θάλασσες (Εύξεινος, Α. Μεσόγειος, Περσικός, Κασπία) καθώς και τα μεγάλα ποτάμια θεωρούνται  ζωτικής σημασίας στρατηγικός παράγων. Αναφέρει ότι η Κων/λη παρήκμασε διότι έχασε τον Εύξεινο Πόντο και τη Μεσόγειο. Κάνει μια αναδρομή της αξίας των θαλασσών από τον στρατηγό του Ιουστινιανού Βελισάριο έως τον ναύαρχο Χάιρεντίν πασά ή Βαρβαρόσα. Η κατάρρευση του Τουρκικού κράτους θεωρεί πως άρχισε από το Ναβαρίνο (1827). Υπήρξε ολέθριο σφάλμα που τα Δωδεκάνησα δεν καταλήφθηκαν από τους Τούρκους μετα την αποχώρηση των Γερμανών (όπως τους το πρότειναν με τη λήξη του Β΄ παγκ. πολέμου), διότι δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν τους Άγγλους, λέει. Διαμαρτύρεται εν συνεχεία για το ότι η Ελλάδα τα έχει στρατιωτικοποιήσει, παραβιάζοντας τη συνθήκη των Παρισίων του 1946. Κατά τον τρόπο αυτό προβαίνει σε μια νύξη νομιμότητας για μια επέμβαση της χώρας του εκεί (εάν συνυπάρξουν και πρόσθετοι παράγοντες),  θεωρώντας την κρίση των Ιμίων (Καρντάκ) «το πικρό τιμολόγιο» της πληρωμής των σωρευμένων λαθών της πολιτικής του παρελθόντος (σελ.244).
Η τάση της Ρωσίας να κατέλθει στις θερμές θάλασσες του Νότου ήταν που οδήγησε την Τουρκία στο Δυτικό συνασπισμό (σελ.246), λέει, αναθεωρώντας πάλι έμμεσα την αρχή του Κεμαλισμού. Η προσπάθεια της Ρωσίας να περιορίσει την Τουρκία ήταν που προώθησε τις Ελληνικές θέσεις για Αιγαίο και Κύπρο. Η υδάτινη πολιτική της Τουρκίας πρέπει να στοχεύει και στους ποτάμιους δρόμους του Ανατολικού συνασπισμού (Δούναβης- Βόλγας κ.λπ.) που βρίσκονται εμπορικά υποβαθμισμένοι. Αναφερόμενος στην Κύπρο, τη θεωρεί στρατηγικό σημείο για την πολιτική  της επέκτασης της χώρας του  στον υγρό στοιχείο, και για το λόγο αυτό δεν μπορεί να εγκαταλειφθεί. Αντίθετα, η πολιτική των θαλασσών όπως και των ποτάμιων οδών πρέπει να γίνει πιο δυναμική και εκτενής (σελ.251).
Επικεντρωμένος σε Αιγαίο – Κύπρο, η Τουρκία που ο άμεσος ορίζοντάς της φτάνει στο Σουέζ, δεν μπορεί να δεχθεί τη Ρωμαίικη  (Ελληνιστική) διοίκηση της Κύπρου (σελ.267). Τα νησιά του Αιγαίου τα κατατάσσει σε ομάδες – στρατηγικά περάσματα μεγάλης γεωπολιτικής αξίας, από του οποία η Τουρκία βρίσκεται ζωσμένη και απειλούμενη. Η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας από 6 σε 12 μίλια αποκόπτει εντελώς την Τουρκία στις θαλάσσιες διεξόδους, μπλοκάροντας τις προοπτικές της, από μια Ελλάδα που ενώ θα έπρεπε να είναι πολύ ευχαριστημένη με αυτά που έχει, την περιορίζει ασφυκτικά και άλλο, και βάσει των νησιών αυτών ακόμη και από αέρος. Τα νησιά του Αιγαίου τα αποκαλεί «πολιορκία της Τουρκίας» (σελ.269), την κρίση των Ιμίων αποτυχία της Τουρκικής διπλωματίας που εμφανίστηκε με μη ξεκάθαρη θέση με αποτέλεσμα να βγουν κερδισμένες οι ΗΠΑ, ενώ η στάση της Ελλάδας ήταν κωμική για την κρίση που η ίδια είχε προκαλέσει (σελ.273).  Θεωρεί τις μεσολαβητικές –  ειρηνευτικές αποστολές των ΗΠΑ ως μια νεα τύπου πολιτική ισχυροποίησής τους.
Σχετικά με τη στρατηγική θέση της Κύπρου, τη θεωρεί κομβικής αξίας καθώς βρίσκεται σε σημείο ένωσης 3 ηπείρων (Αφρικής, Ασίας, Ευρώπης). Αναφέρει ότι εντάχθηκε στην Ε.Ε. λόγω των συμφερόντων της Γερμανίας. Θεωρεί τους πυραύλους S- 300 (παραγγέλθηκαν το 1996- δεν εγκαταστάθηκαν) σοβαρή απειλή για την πολιτική πετρελαίου που εξασκεί η χώρα του από την απέναντι Αλεξανδρέττα. Η Ελλάδα και η Συρία αλληλο-συνεργαζόμενες, αποκόπτουν την Τουρκία και η Κύπρος είναι το «εργαλείο» αυτής της αποκοπής (σελ.277) με τη Ρωσία να θέλει να λάβει μέρος στο παιχνίδι, κάνοντας αναφορά για τη στήριξη των Κούρδων και τον Οτσαλάν. Η προστασία του μουσουλμανικού στοιχείου και η γεωστρατηγική σημασία του νησιού, αποτελούν τους δυο άξονες κατεύθυνσης της Τουρκικής πολιτικής στη Κύπρο, σημαντικότερος όμως είναι ο δεύτερος (θέση του νησιού). Ακόμα και αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος στο νησί, η Τουρκία έπρεπε να διατηρεί ενεργό το Κυπριακό ζήτημα (σελ.279), λέει. Η Κύπρος και τα Δωδεκάνησα για την Τουρκία είναι ό,τι η Κούβα και τα νησιά της Καραϊβικής για την Αμερική, παραπέμποντας στο ότι η Τουρκία ακόμα και αν δεν είχε μουσουλμάνους εκεί θα έπρεπε να τους εφεύρει. Τα λόγια του αυτά δίνουν άλλη διάσταση στο κύμα των λαθρομεταναστών (καθώς είναι μουσουλμάνοι) που προωθούνται από τα παράλια της Τουρκίας (και όχι από αυτά μόνο), αρνούμενη επίμονα να τους πάρει πίσω (και γιατί να τους πάρει; Όσοι περισσότεροι μουσουλμάνοι είναι στην Ευρώπη τόσο καλύτερα για την Τουρκία).
Για τον Περσικό και την Ινδία, η χώρα του πρέπει να τρέφει φιλοδοξίες διείσδυσης λόγω των θρησκευτικο-πολιτιστικών δεσμών που έχει. Κατόπιν, εξετάζει το γεωστρατηγικό άξονα που ξεκινάει από την Τουρκία και καταλήγει στην πετρελαιοπαραγωγό Κασπία.       
Οι Τουρκόφωνες περιοχές, όπως το Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν, αποτελούν τον αντι-Ρωσικό άξονα της Τουρκικής πολιτικής, όπου από τη μια πρέπει να υποστηριχθούν οι χώρες αυτές στις δημοκρατίες τους και από την άλλη να υπάρξει προσέγγιση με τη Ρωσία αλλά και το Ιράν για το κοινό συμφέρον.
Για την πιο μακρινή περιοχή της Ασίας, γίνεται μια κριτική για την  πολιτική που εξασκούσε η χώρα του εκεί κατά τα τελευταία 60 χρόνια, η οποία εκτός από τη συμμετοχή της στον πόλεμο της Κορέας δεν είχε να επιδείξει κάτι σημαντικό. Η πολιτική της περιοριζόταν σε χώρες που γειτόνευε ενώ τα προβλήματα με την Ελλάδα την αποπροσανατόλιζαν.
Αναλύει τη γεωστρατηγική θέση της Αιγύπτου, Ιράν, Ινδίας, Ουκρανίας, σε σχέση με την πολιτική των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων κι εξετάζει τα πλαίσια της συμπεριφοράς της πολιτικής της χώρας του.
«Το διηνεκές κράτος των Οθωμανών καταστράφηκε από τους δυτικούς βαρβάρους», λέει κατόπιν (σελ.303), όπως συνέβη στην πρόσφατη περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας- Σεράγιεβο. Τη διχασμένη ταυτότητα της Τουρκίας να βρίσκεται μεταξύ Ανατολής και Δύσης προσπαθεί να τη μετακυλήσει σαν υπαρκτή μεν αλλά παράγοντα εμπλουτισμού του Δυτικού πολιτισμού. Παραταύτα, απαιτείται επαναπροσδιορισμός της πολιτικής της, τόσο στην Ευρώπη, Ασία, Β. Αφρική, όσο κι ευρύτερα, απο τον Ατλαντικό έως τις στέπες της Ρωσίας.
«Μεταστρέψτε την έννοια της Ευρώπης», λέει κατόπιν στους συμπατριώτες του. Η Ευρώπη πρέπει να εξετάζεται με επίκεντρο την κουλτούρα μας και να επαναπροσδιοριστεί ως φεουδαλικο – καπιταλιστικό μόρφωμα. Η Τουρκία με το κοινωνικο – πολιτικό πρόσωπο πρέπει να εισδύσει σε αυτήν μέσω των διεθνών οργανισμών (ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΟΑΣΕ κ.λπ.) και να την επαναπροσδιορίσει.  Στην ουσία, εννοεί, «πίσω στις αρχές της καταγωγής μας για να τις μεταλαμπαδεύσουμε στο Ευρωπαϊκό μέλλον της Τουρκίας, ώστε να μετατραπεί σε Τουρκικό μέλλον της Ευρώπης». Αυτό, θα ξεκινήσει από τη Θράκη, Αλβανία και Βοσνία. Τις μουσουλμανικές περιοχές των Βαλκανίων τις θέτει ως την εμπροσθοφυλακή και τον πολιορκητικό κριό του.
Η Τουρκία, λόγω των συγγενικών σχέσεων που έχει με λαούς από τον Καύκασο ως τις στέπες της Ασίας και του κράματος λαών που περιέχει, πρέπει να προσδιορίσει ανάλογα την πολιτική της. Το άνοιγμά της προς εκεί που βρίσκονται οι ρίζες της θα συντελέσει προς την αναβάπτιση της δύναμής της προς την επιβολή της ευρύτερης ισχύος.
Προβαίνει σε ανάλυση των πολιτικών και γεωστρατηγικών καταστάσεων στις Τουρανικές περιοχές του γεωστρατηγικού κενού σε σχέση με την πολιτική των μεγάλων δυνάμεων και ειδικότερα της Ρωσίας, προσπαθώντας ν’ αποδείξει ότι είναι προς το συμφέρον όλων τους η παρουσία της χώρας του εκεί. Την κάτω των Δαρδανελίων θάλασσα (Αιγαίο- Μεσόγειο), τη χωρίζει σε στρατηγικές ζώνες, θεωρώντας ότι καθώς η Τουρκία έχει τις μεγαλύτερες ακτογραμμές (των νησιών δεν φαίνεται δεν τις προσμετράει) πρέπει να υποστηριχθεί και στην ανάλογη  θαλάσσια πολιτική της  (σελ.335).
 
ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ : Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ
Εξετάζοντας πρακτικά τα πλαίσια των προοπτικών της Τουρκίας, τη θεωρεί καταρχάς παραμελημένη απο τον τρόπο που της συμπεριφέρονται οι μεγάλες δυνάμεις και δη οι Ευρωπαϊκές στην επεκτατική πολιτική τους. Κατακρίνει τις στρατιωτικές επεμβάσεις της Αμερικής, με η άνευ τον μανδύα του ΝΑΤΟ. Για την κρίση του Κόσσοβου θεωρεί ότι οι μεγάλοι οικονομικοί οργανισμοί,  όπως το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα κ.λπ., προωθούν τα συμφέροντα τους μέσω του ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, κ.λπ. πολιτικών οργανισμών (αλληλεξάρτηση πολιτικών – οικονομικών οργανισμών) ειδικά στα πεδία του γεωπολιτικού κενού (εδώ αποκτά ιδιαίτερη σημασία η συμφωνία της Ελλάδος με τη Ρωσία για το φυσικό αέριο, το veto για είσοδο της ΦΥΡΟΜ στο ΝΑΤΟ και ότι επακολούθησε).
Η Τουρκία, αναγκασμένη να παίζει εκ των πραγμάτων διπλό και δύσκολο ρόλο, πότε ως χώρα με τις ανάγκες της και πότε ως όχημα του ΝΑΤΟ, πρέπει να έχει και τον ανάλογο λόγο στη χάραξη της Ευρωπαϊκής πολιτικής, και όχι να αντιμετωπίζεται σαν δευτεροκλασάτος εταίρος προορισμένος μόνο για τα συμφέροντα της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ (σελ.363).
Παρότι η Τουρκία είναι μεγάλη χώρα και μέλος της Δυτικής συμμαχίας, δείχνει να υπολογίζει σοβαρά τον Ελληνο-Βουλγαρικό άξονα με πιθανή τη συνδρομή της Ρωσίας (Σλαβο-Ορθόδοξος άξονας). Θεωρεί πολιτικό σφάλμα την στάση που κράτησε η χώρα του για την επανένταξη της Ελλάδος στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.  Εν κατακλείδι, προσδοκά τον αναμενόμενο ηγετικό ρόλο της Τουρκίας σύμφωνα με αυτά που προσφέρει στη Δυτική συμμαχία, αναμένοντας τουλάχιστον τη διοίκηση της Ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Παραταύτα, αν και θεωρεί τις σχέσεις Ρωσίας – Τουρκίας ως ιδιαίτερα ευαίσθητες, της τείνει κλάδο ελαίας – απεμπλοκή από το παρελθόν – και βούληση συνεργασίας.
Θεωρεί ότι ο ΟΑΣΕ (Οργανισμός Ασφαλείας και Συνεργασίας της Ευρώπης) πρέπει να ισχυροποιηθεί και ν’ αναθεωρηθεί στην ιδεολογία του , σε μια ρεαλιστική πολιτική για την ειρήνη. με αναβαθμισμένο το ρόλο της Ρωσίας Ο Οργανισμός της Ισλαμικής Διάσκεψης πρέπει επίσης να αναβαθμιστεί αποτελώντας ισχυρό μέσον πολιτικής του Ισλάμ, με ηγετικό το ρόλο της Τουρκίας, κατά τα πρότυπα της Χρυσής Ορδής [28] (σελ.383).
Ο Μουσουλμανικός κόσμος πρέπει να μπει πλέον στον 21 αιώνα, λέει κατόπιν, κάνοντας μια πολιτιστική επίθεση στις ΗΠΑ, Ρωσία κι Ευρώπη, θεωρώντας ότι η χώρα του έχει ήδη εισέλθει στη νέο-ισλαμική εποχή[29].  Χρησιμοποιεί τον Fukuyama με το Τέλος της Ιστορίας (του Δυτικού καπιταλισμού) ως στήριγμα για το ότι πράγματι ο Δυτικός πολιτισμός έφτασε στην έκπτυξή του και μοναδική διέξοδος γι’ αυτόν είναι το μπόλιασμά του με τον Ισλαμισμό, λέγοντας παράλληλα ότι όλες οι μουσουλμανικές χώρες δεν είναι ίδιες. Αναφέρει την Τουρκία ως λίκνο του πολιτισμού, όπως και την Ινδία. (σελ. 391), με το Δυτικό κόσμο να έχει αναπτυχθεί στην περιφέρειά τους. Η σχέση Τουρκίας –  Ισραήλ αποτελεί τροχοπέδη για την επέκταση της ταυτότητάς της, όπως και η στάση της στο Κυπριακό το 1975 (καταδικαστικές αποφάσεις και εμπάργκο). Για την απόκτηση του προφίλ της θεωρεί πως η χώρα του αφού πρώτα παραδειγματιστεί απο τα λάθη της πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη στάση της προς τις απαραίτητες θετικές ενέργειες ώστε να καταλάβει τις ανάλογες ηγετικές θέσεις της στα μουσουλμανικά κινήματα, οργανισμούς και φόρουμ. Η διάρθρωση των καλών σχέσεων Τουρκίας – Ιράν – Πακιστάν είναι απαραίτητη. Οι Τουρκο-Ιρανικές σχέσεις πάνε καλά, οι Τουρκο-Πακιστανικές που κατέληξαν εγκάρδιες σε σημείο που απεμπόλησαν τον αρχικό σκοπό τους, ενώ θετικά εξελίσσονται και οι σχέσεις με την Ινδία.
Ο στόχος της Τουρκίας για την είσοδό της στους G-20 προκύπτει κατά βάση πολιτικός, διότι θα διαθέτει η χώρα τη δυνατότητα να συνομιλεί με τους ισχυρούς του κόσμου έχοντας άλλη βαρύτητα στους διεθνείς οργανισμούς (καθόσον έχει λεχθεί ότι σχετίζονται με τα οικονομικά συμφέροντα) και γενικότερα στην πολιτική της (σελ.431). Θεωρεί τη συμμετοχή της στους G-20 και  αργότερα στους G-8 ως η μόνη (μουσουλμανική) χώρα εκπροσώπησης της Κεντρο-Δυτικής Ασίας που θα παίξει ηγετικό ρόλο στη άρση της λεγόμενης Σύγκρουσης των Πολιτισμών, μετέχοντας ενεργά σε μια μεταστροφή του καπιταλισμού προς μια πιο ανθρώπινη παγκοσμιοποίηση (σελ.436), υπό το πνεύμα της σύγκλισης των θρησκειών, των οικονομικο-πολιτικών διαφορών και της καταπολέμησης της πείνας των φτωχών λαών.
Μετά τη στροφή του καπιταλισμού «ala Tourka», ο Νταβ. επεκτείνεται σε μιαν ανάλυση του Γιουγκοσλαβικού ζητήματος 46 σελίδων (433-479), ενδιαφερόμενος ιδιαίτερα για την τύχη της Βοσνίας και του Κόσσοβου. Θεωρώντας τη Βοσνία προχωρημένο πολιτιστικό φυλάκιο της χώρας του και την Αλβανία βαρόμετρο για την ασφάλειά της, συνιστά την πολιτική της περιχαράκωσης των περιοχών αυτών (σελ.483), τιθέμενος αλληλέγγυος με την πολιτική της Αμερικής και όχι του ΝΑΤΟ και πολύ περισσότερο της Γερμανίας η οποία δημιούργησε την κρίση στη Βαλκανική. Προάγοντας η Τουρκία τα συμφέροντα της Αμερικής στο Κόσσοβο αποκόπτει την εξάπλωση της Γερμανίας κι επιβάλλεται στη πολιτική σκηνή ασκώντας παράλληλα τα συμφέροντά της.
Για τη Μέση Ανατολή, ενδιαφέρον παρουσιάζει η εισαγωγή του ότι εφαρμόζεται στους επιτελικούς κύκλους της Τουρκίας η άσκηση της αλλαγής συνόρων με βάση την κουλτούρα των λαών. Τα σύνορα στην περιοχή αυτή τα θεωρεί ασταθή – σαθρά, τοίχους μισογκρεμισμένους που μπορούν να  συντεθούν με άλλα υλικά αλλά και σε άλλη θέση. Προβαίνει σε μια ιστορικο-πολιτική και θρησκειολογική τοποθέτηση της χώρας του στην περιοχή αυτή της γέννησης των 3 μεγάλων θρησκειών, με ιδιαίτερη μνεία στα Ιεροσόλυμα. Η αποχώρησή της από εκεί επέφερε αστάθεια. Σημαντικός παράγων, όμως, προκύπτει το πετρέλαιο και η σχέση νερό-πετρέλαιο- νερό. Τουρκία – Αίγυπτο – Ιράν τις θεωρεί ως τις διαχειρίστριες χώρες αυτού του γεωπολιτικού τριγώνου (σελ. 531) ενώ σημαντικό ρόλο θα παίξει και η συμπεριφορά της Ιορδανίας.    
Όπως είναι αναμενόμενο, τίθεται κατά του Αραβικού εθνικισμού και της Αραβικής ενότητας, καθόσον θα καταστεί τροχοπέδη του στρατηγικού βάθους της Τουρκίας. Τη συνεργασία της χώρα του με το Ισραήλ καθώς και τη συμπεριφορά της στην επέκταση του Σαντάμ Χουσεΐν στον Περσικό τις θεωρεί αξιομνημόνευτα επιτυχείς ενέργειες αλλά άνευ αντικρίσματος για την πατρίδα του.
Όσον αφορά το Ισραήλ, χρησιμοποιώντας τους Koestler [30], Spinoza[31], Marx[32] και Freud[33]  του αποδίδει τον χαρακτηρισμό «Νεύρωση ύπαρξης», ένα ιδιαίτερο ψυχοπαθολογικό φαινόμενο δημιουργίας και διατήρησης κρατικού μόρφωματος (σελ.561), κάνοντας ιστορική αναδρομή του Σιωνισμού. Ο τρόπος, όπως χειρίζεται το θέμα θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτική του ψόγου και του χαδιού». Το γεγονός ότι για την εδραίωση των χαρακτηρισμών του χρησιμοποιεί Εβραίους  στην καταγωγή, πληρώνοντας το Ισραήλ με ντόπιο από τη μια όψη νόμισμα, αντανακλά τις θέσεις του για το κράτος αυτό, σε σημείο όμως που δεν λαμβάνει υπόψη του τις ρήσεις του Μαρξ (η θρησκεία είναι το όπιο των λαών) και του Φρόιντ (η θρησκεία είναι νεύρωση) οι οποίες αντανακλούν και στο δικό του πρόσωπο (εκτός εάν, όπως είπαμε, χρησιμοποιεί τη θρησκεία ως μέσον).        
Αναλύοντας το Παλαιστινιακό πρόβλημα, θεωρεί ότι η επίλυσή του πρέπει να περνάει δια μέσω της Τουρκίας λόγω της θέσης που κατείχε στην περιοχή και των αρχείων που βρίσκονται στα χέρια της από την εποχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Όμως, η διπλωματική επιτυχία της Τουρκίας, αναφέρει, δεν θα προκύψει από τις σχέσεις της με τις μουσουλμανικές χώρες και τις οικονομικά αναδυόμενες όπως την Κίνα, αλλά απο την Ελλάδα, τη Συρία, το Ιραν, τις ΗΠΑ και τη Γερμανία (σελ.604). Η οικονομική συνεργασία Τουρκίας – Συρίας θα συντείνει στον περιορισμό της Συρίας στη φυσική της θέση, εννοώντας ότι η χώρα του ως οικονομικά ισχυρότερη θα την ποδηγετήσει, ορίζοντας την οικονομική πολιτική ως στρατηγική πολιτική. Η ουδετερότητα της Τουρκίας στον πόλεμο Ιράν – Ιράκ επέφερε στη Δύση οφέλη, συνεχίζει, αλλά τι μας απέφερε, αναρωτιέται, υπονοώντας ότι όταν τσακώνονται δυο κράτη – άνθρωποι – μορφώματα, σημασία δεν έχει ποιος έχει δίκαιο αλλά τι μπορεί ένας τρίτος μεσολαβών ν’ αποκομίσει από τη συμπεριφορά του, ανάγοντας τη μεσολαβητική προσπάθεια ως την Αρχή της ωφελιμότητας του εμπλεκόμενου τρίτου (σελ.607).
Προσπαθώντας να μεταστρέψει τη γνώμη που έχουν οι Άραβες για το σκοτάδι που επήλθε στην ιστορία τους με την κατοχή των Οθωμανών, τους αντιπαραθέτει τη Σκιά της Ασπίδας, ότι δηλαδή το χάσιμο της ιστορίας τους υπήρξε το παράγωγο της προστασίας που τους προσέφεραν έναντι της επιβουλής των Δυτικών (σελ.610-611). Δικαιολογούμενος με τέχνη, δείχνει παραταύτα ότι φοβάται την ανάδυση των Αραβικών εθνικιστικών ρευμάτων ακόμα και εντός της Τουρκίας (σελ.621). Η Τουρκία είναι ανίσχυρη να αντιμετωπίσει το ενωμένο Ελληνο – Αρμενο – Αραβικό λόμπυ, ομολογεί, ενώ τη σχέση Τουρκίας – Ιράν (που ενδιαφέρει το Ισραήλ), την παρομοιάζει με τη σχέση Γερμανίας – Γαλλίας.
Κατόπιν, επεκτείνεται στο «Κουρδικό ζήτημα», που το βάζει σε  εισαγωγικά για να το υποβαθμίσει, υποστηρίζοντας αυτό ότι προκύπτει από την ευρύτερη σκοπιμότητα των σχέσεων των εμπλεκόμενων χωρών, αλλά και των ξένων δυνάμεων που το προωθούν. Κυρίως, όμως, εκ της ευθύνης του Ιράκ θεωρεί πως πηγάζει το «Κουρδικό ζήτημα». Εδώ, όμως, φαίνονται και οι αδυναμίες του. Στην ανάπτυξη του θέματος φιλολογεί περισσότερο παρά ουσιαστικολογεί χρησιμοποιώντας τη γνωστή παρεκτροπή των εννοιών κατά το συμφέρον πλαίσιο, αναδεύοντας τις ταυτότητες λαών στο κοινό Οθωμανικό καζάνι. Για παράδειγμα, βάζει τα Τουρκομανικά στοιχεία σε σύζευξη με τα Κουρδικά, παρά το γεγονός ότι οι Κούρδοι θεωρούνται αυτόχθονες[34] και οι Τουρκομάνοι ήλθαν τον 11 αιώνα [35]. Προς το παρόν δεν είναι γνωστή η διαδικασία σύλληψης του Οτζαλάν, γράφει, θεωρώντας συντελεστή όμως τους Αμερικανούς για να εξευμενίσουν την Τουρκία στην πολιτική τους. Ευρώπη και Ελλάδα έδωσαν στην περίπτωση αυτή ανεπιτυχείς εξετάσεις, γράφει δηκτικά (σελ.667).  
Στη συνέχεια, διαμαρτύρεται διότι οι πτήσεις των αμερικανικών αεροπλάνων από τη βάση του Ινζιρλίκ κατευθύνονται αλλού (προς τις πετρελαιοφόρες περιοχές του Ιράκ)  από εκεί που λένε ότι πάνε, παρά τις προειδοποιήσεις της Τουρκίας (σελ.669). Κατόπιν φιλολογεί για το «ανήκειν», τι και ποιού, καθώς και τη σχέση των Κούρδων με το Τουρκικό έθνος οι οποίοι παλαιότερα αποτελούσαν τη σπονδυλική στήλη της στηριξής του σε δύσκολες στιγμές  της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ενάντια στους Αρμένιους, τους Ελληνες και τους λοιπούς Δυτικούς πού ήθελαν να την διαμελίσουν. Όμως, όπως χειρίζεται το θέμα προκύπτει ότι οι Κούρδοι σήμερα αποτελούν  το δηλητηριώδες αγκάθι για τη συνοχή της Τουρκίας και ανασταλτικό παράγοντα  του στρατηγικού βάθους της. Σε γενικές γραμμές, το μόνο που δείχνει να συνηγορεί σήμερα για την συνύπαρξη μαζί τους, είναι ο εθνικιστικός ισλαμισμός, πέραν αυτού αποδεικνύεται αδύναμος να επιδείξει κάτι άλλο. Η οικονομική άνοδος και η βελτίωση του βιωτικού επιπέδου αποδεικνύεται ότι απωθούν λαούς που δεν έχουν κοινές ρίζες.
Προχωρώντας στη Τουρανική φυλή, προκύπτει ότι θεωρεί και την Κων/πολη Τουρανικό δημιούργημα. Κατά λέξη γράφει: οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των εγκατεστημένων πολιτισμικών κληρονομιών των παραπάνω πεδίων κυριαρχίας και το διοικητικό ανθρώπινο δυναμικό καταγόμενο από την Κεντρική Ασία είχαν ως αποτέλεσμα την εμφάνιση πόλεων με άξονα πολιτισμικό, όπως η Ειστανμπούλ, η Σαμαρκάνδη, το Δελχί κ.λπ. (σελ.686). Κοινώς, χωρίς Τουρανούς αφέντες δεν θα υπήρχε πολιτισμός. Και αμέσως πιο κάτω προάγει τον Τουρκικό παράγοντα ως τον προστάτη της Τουρανο-Αλταικής φυλής, κύριο υπεύθυνο της εκδίωξης των Ρώσων, Αγγλων – Γάλλων και λοιπών Δυτικών εισβολέων, λέγοντας με τον τρόπο του στους Ασιατικούς λαούς «ελάτε στη μαμά Τουρκία, αν δεν ενωθείτε υπό την αιγίδα μας είσαστε χαμένοι» (σελ. 687). Και το λέει αυτό ακόμα και στο Ισραήλ, αγγίζοντας με τρόπο τους συγγενείς φυλετικούς δεσμούς που έχουν (βλ. Κaestler). Το θέμα είναι τι εννοεί ο Νταβ. με τη λέξη Τουρανοί. Προκύπτει ότι Τουρανούς θεωρεί τουλάχιστον όσους ο Ηρόδοτος έγραφε Υπερβόρειους, από τον Δούναβη και πάνω (Ευρωπαίοι Σκύθες) ως τους Κάσπιους Σαυρομάτες (Ασιάτες Σκύθες) και πέρα.  Αν κάποιος υπολογίσει το πέρασμα του Κάιμπερ Πας και τα Αλταικά όρη, τη θεωρούμενη κοιτίδα του Τουράν  καταλήγει ότι Τουρανική περιοχή ο Νταβ. θεωρεί πάνω απο τη μισή Ευρασία[36]. 
Καζακστάν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν, Αζερμπαϊτζάν, είναι Τουρανικές περιοχές με πρώτες ύλες απαραίτητες στο διεθνές οικονομικό σύστημα, εννοώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι αν δεν ενωθείτε μαζί μας οι κακοί Δυτικοί που σας εκμεταλλεύονται θα σας κάνουν αποικίες (σελ. 694). Στρέφεται κατόπιν κατά της ΕΕ προσπαθώντας να τραβήξει τη Γερμανία στον επερχόμενο Τουρκο-Τουρανικό συνασπισμό και τις προοπτικές του ως την οικονομικώς συμφέρουσα λύση και διέξοδο σε έναν υποτιθέμενο Αγγλο -Γαλλικό συνασπισμό (σελ.708-11). Μετά στρέφεται προς την προσέλκυση της Κίνας (σελ.711-713) και της Ιαπωνίας (σελ.713-714).
Ο ευρύτερος Τουρκικο-Τουρανικός ορίζοντας με τη συμμετοχή της Ρωσίας – Πακιστάν – Ινδίας – Κίνας και των μικρότερων αναπτυσσόμενων χωρών (Κορέα, Ινδονησία, Μαλαισία, Σιγκαπούρη) μπορεί να επηρεάσει το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Οι κοντινές προς την Τουρκία περιοχές (Αφγανιστάν, Τατζικιστάν, Κασμίρ, κ.λπ.) όπως και το Ιράν θα είναι το Τουρκο -Τουρανικό τόξο για τις αλλαγές που θα επέλθουν στην Ασία, στις οποίες και το Ισραήλ μπορεί να συμμετάσχει. Κατά τον τρόπο αυτό θα έλθουν ευεργετήματα, αρκεί να κρατηθούν οι ενδοπεριφερειακές ισορροπίες και να αρθεί ο γεωπολιτικός κατακερματισμός.
Εν συνεχεία προβαίνει σε μια ανάλυση αρκετών σελίδων για την πολιτική που πρέπει να εφαρμοστεί ώστε τα λόγια του αυτά να γίνουν πράξεις, στηριζόμενη σε αναλύσεις που πιάνουν το σφυγμό των λαών των περιοχών αυτών για τις αλλαγές που επιθυμούν να γίνουν (σελ.744).  
Κλείνοντας και κάνοντας ένα κύκλο, επανέρχεται στην ΕΕ όπου πρέπει να αρθεί από τη μεριά της η αντίληψη της «Χριστιανικής λέσχης» και από τη μεριά της Τουρκίας ο διχασμός της, προβαίνοντας σε μια εξιστόρηση της ενταξιακής πορείας της. Μεταξύ άλλων αναφέρεται στις γκρίζες περιοχές (ζώνες) που δημιουργήθηκαν από την προσπάθεια των μεγάλων δυνάμεων να διαμελίσουν τα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Δείχνει να ανησυχεί για την αλλαγή της ισορροπίας των δυνάμεων στη Βαλκανική που επήλθε μετά το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας θεωρώντας υπαίτιους τη Γερμανία από τη μια, και τη Γαλλία – Αγγλία από την άλλη. Στην ουσία, λέει, όλοι πήραν το κομμάτι τους κι εμάς από την κληρονομιά μας ανήκει κάτι (Αλβανία- Βοσνία κι εν μέρει η Φύρομ). Η Τουρκία  διάλεξε να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ για την σταθερότητα και κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον Καύκασο μεταξύ Τουρκίας και Ευρώπης, λέει, δείχνοντας παράλληλα διάθεση συνεργασίας. Πέραν του «πρώην συνεταιρισμού στα πεπρωμένα», όπως αποκαλεί την παλαιά συνεργασία Γερμανίας και Τουρκίας (σελ.780), η Τουρκία τώρα αντιβαίνει στην Γερμανική πολιτική, τιθέμενη αλληλέγγυος με τις ΗΠΑ, παραπέμποντας στο ότι είναι περισσότερο ειρηνιστής από πολλούς Ευρωπαίους. Η διάσταση της Ευρώπης με τις ΗΠΑ άρχισε από την εποχή της συνεργασίας της Γερμανίας με το Ιράκ και τη συνεργασία Αγγλίας και Γαλλίας με το Ιραν και τη Συρία. Η Τουρκία ταγμένη με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ έμενε αμέτοχος, ήλθε όμως ώρα να δραστηριοποιηθεί με πρωτοβουλίες (σελ.783).
Προχωρεί κατόπιν σε μιαν ανάλυση των Τουρκο-Γερμανικών σχέσεων που υπήρξαν πότε ανταγωνιστικές και πότε συναγωνιστικές, αναλόγως της πολιτικής της Γαλλίας και της Αγγλίας. Γενικώς ο Νταβ. δίνει την εντύπωση ότι η Τουρκία εσύρετο σε μια πολιτική συμπεριφορά αναλόγως της σχέσης των μεγάλων δυνάμεων, στηρίζοντας τη Γερμανία, έχοντας στην πλάτη της τον «γίγαντα της στέπας», τη Ρωσία. Ο πληθυσμιακός παράγων, από στοιχείο ισχύος αποτελεί σήμερα εμπόδιο για την είσοδό της στην ΕΕ, λόγω της Γερμανίας, η οποία τη βλέπει υπό το πρίσμα της Σύγκρουσης των Πολιτισμών (σελ.790). Αυτό φάνηκε από τη στάση της στο Κουρδικό και στο Κυπριακό. Η Τουρκία απωθούμενη όλο και περισσότερο από την Ευρώπη προσεγγίζει πλέον τη Ρωσία και στις σχέσεις Γερμανίας – Τουρκίας επέρχεται μεγαλύτερη κρίση. Η Γερμανία ονειρεύεται την ανασύσταση της Αγίας Ρωμαϊκής-Γερμανικής αυτοκρατορίας, γράφει (οπότε, το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς, υπονοεί). Το γεγονός της όλο και μεγαλύτερης απομάκρυνσης της χώρας του από την ΕΕ δείχνει ότι τον πονάει.
            Κάνοντας μια ιστορική ανάλυση της πρώην Ρωμαιο-Γερμανικής αυτοκρατορίας και της πορείας της, φτάνει ως τις μέρες μας έχοντας εξομοιώσει τον Κάιζερ με τον Χίτλερ, όπου το όνειρο της Γερμανίας εξακολουθεί στους κόλπους της ΕΕ (εδώ ο Ελληνας αναγνώστης αναρωτιέται «κι εμείς τι φταίμε» αλλά αυτό είναι άλλο θέμα και απάντηση δεν θα πάρει). Κατόπιν, επιχειρεί έναν προσδιορισμό του Τουρκικού προφίλ που σηματοδοτείται από τη δημιουργία του κράτους των Σελτζούκων  μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ [37].    
        Θα υπάρξει ξεκαθάρισμα λογαριασμών πολιτιστικού περιεχομένου,  προειδοποιεί, εάν Τούρκοι κι Ευρωπαίοι δεν ενωθούμε (το γεγονός ότι ο Χαντινγκτον θέτει με χρώμα κοντά στο Σλαβο-ορθόδοξο τόξο την Τουρκία και όχι με το κόκκινο μουσουλμανικό, δείχνει πως δεν τον προβληματίζει). Μη μας έχετε εμάς τους μουσουλμάνους στην άκρη, γράφει, δημιουργείτε σοβαρό πρόβλημα, το Τέλος της ιστορίας δεν γράφτηκε ακόμα και ο Χάντιγκτον έκανε λάθος.
Κλείνοντας, εξετάζει τα σενάρια – επιπτώσεις της χώρας του επί της εισόδου και της μη εισόδου της στην ΕΕ, η οποία (όπως και η Τουρκία) δίνει εξετάσεις (σελ.813) και αναφέρεται πάλι στη συμβολή της ελίτ της χώρας του για την ένταξη αυτή.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Συνοψίζοντας, καθορίζει την επιστημονική δομή της πραγματείας του. Φέρνει παραδείγματα, πότε σωστά, πότε  παραπαίοντας, νομίζοντας πως μιλάει πότε σε καθηγητές που τον κρίνουν πότε σε μαθητές στους οποίους κάνει μάθημα. Και στις δυο περιπτώσεις, πάντως,  το θέμα του, εκτός από τον τίτλο του στο εξώφυλλο θα μπορούσε να είναι: «Η μεγάλη Τουρκία, η πρακτική ωφελιμότητα της ένταξης της στην ΕΕ και η επιστημονικότητα της μελέτης ταύτης».
ΚΡΙΤΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ποιοι είναι οι παράγοντες με τους οποίους μπορεί κάποιος να αξιολογήσει μια πραγματεία; Βασικοί μπορούν να θεωρηθούν η επιστημονική δομή και το αποτέλεσμα που επιφέρει.  
Από πλευράς επιστημονικότητας, το έργο είναι επιστημονικοφανές. Παρά το γεγονός των εξισώσεων της ισχύος στην αρχή, με τις οποίες καταβάλλεται μια αξιόλογη προσπάθεια επιστημονικότητας, το υπόλοιπο παραπαίει σε μια κριτική άλλων έργων. Η προσπάθειά του συγγραφέα να αποδείξει την επιστημονική δομή του στην αρχή και στο τέλος ενισχύει την άποψη ότι αμφιβάλλει και ο ίδιος από την αρχή ως το τέλος.  Από πλευράς αποτελέσματος, η αξία αυτών που επιφέρει με επίκεντρο τη φύση και τον άνθρωπο είναι ασαφής, φαινομενική και σχεδόν μηδενική. Δεν προκύπτει ότι αποδίδεται κάτι με ανθρωπιστική ή κλασική χροιά, αλλά μόνο εθνικιστική, και αυτή σε λάθος δρόμο. Εθνικό δεν είναι ότι απορρέει εξ οράματος και κάποιας κριτικής, αλλά όπως λέει ο κρυπτοφιλόσοφος. Σολωμός, αλλά ότι είναι Αληθές. Και στην αλήθεια η Τουρκία δεν αντέχει (εδώ δεν αντέχει η Ελλάδα και ο κόσμος όλος, η Τουρκία θα αντέξει;).
Θα ήταν όμως άδικο να χαρακτηρίσουμε «Το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας» ως μη αξιόλογο σύγγραμμα πολιτικού στοχασμού που καλείται να εφαρμόσει (και εφαρμόζει) η Τουρκία. Ο συγγραφέας του, αποδίδοντας ενδιαφέροντα έως πολύτιμα στοιχεία, αποδεικνύεται ικανός διπλωμάτης και υψηλός γνώστης της πολιτικής. Κάνοντας όμως μια διαφορετικού είδους κριτική, αστικά «αντικειμενική», λέγοντας πρώτα ότι η αντικειμενικότητα στο στοχασμό είναι δύσκολο να προσεγγιστεί ειδικά σε ζητήματα που άπτονται του συμφέροντος, επισημαίνονται τα παρακάτω:  
Υπάρχει στο κείμενο ένα τριπλό ύφος γραφής, πραγματιστικό από τη μια, φιλοσοφικο-επιστημονικό από μιαν άλλη, συναισθηματικό έως επικλητικό από μια τρίτη μεριά. Η μελέτη πρέπει να έχει υποστεί στη διαδρομή των χρόνων που κυκλοφορεί πιθανές ανατυπώσεις, με προσθήκες και διαφοροποιήσεις στον λεγόμενο εθνικό – στοχαστικό και στον κριτικό – συμπερασματικό, τομέα, ειδικά μετά την πρόσφατη στάση της ΕΕ στην ένταξη της Τουρκίας. Αυτός είναι ο λόγος που ενώ ο συγγραφέας στην αρχή παρουσιάζεται σκληρός εθνικιστής, προς το τέλος γίνεται έως και επικλητικός ανθρωπιστής. Οι τρόποι αυτοί της συμπεριφοράς του, ο πρώιμος, (ο μέσος) και ο ύστερος, δείχνουν ένα προφίλ μεταβλητότητας. Το γεγονός αυτό μπορεί να του προσδώσει το χαρακτηριστικό ότι εκτός απο γνώστης και φοβισμένος, είναι συζητήσιμος αλλά και αντιπροβλέψιμος, με μια λέξη όπως σωστά τον χαρακτήρισαν οι Αμερκανοί στα wikyleaks, «επικίνδυνος».
Aπό πολιτική σκοπιά, ο Νταβούτογλου έκανε λάθος, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να παραθέσει τις σκέψεις του δημόσια. Πρέπει να είσαι πολύ δυνατός παίχτης για να παίξεις με ανοιχτή την τράπουλα σε παρτίδα κλειστού πόκερ, εκτός αν είσαι σίγουρος για τις δυνάμεις σου ή μπλοφάρεις. Η Τουρκία, όμως, δεν μας έχει συνηθίσει σε μπλόφες, ούτε αυτή η πρακτική συνάδει με τις φιλοδοξίες του συγγραφέα. Το πνεύμα μάλλον του ακαδημαϊκού υπερίσχυσε έναντι της πολιτικής του θέσης, συνεπικουρούντος του γεγονότος ότι όταν έγραψε το βιβλίο αυτό δεν κατείχε θώκους εξουσίας. Το γεγονός ότι το σύγγραμά του βρίσκεται σήμερα στα θέματα των εργασιών των ξένων πανεπιστημίων και γίνονται πάνω του μελέτες, από μια άποψη είναι σαν να παίζεις σκάκι έχοντας αποκαλύψει από πριν τη σκέψη σου. Από ακαδημαϊκής πλευράς ήταν καλό που το εξέδωσε, από πολιτικο-στρατηγικής πλευράς, όμως, μάλλον όχι. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως θα υπάρξουνε λαοί που θα προβληματιστούν, κατά διάφορους τρόπους, ευχαριστώντας τον τελικά γι’ αυτό.
            Από βιολογικής πλευράς, ο Νταβ. θεωρώντας τους λαούς σαν γεω-κοινωνικο-πολιτικά μορφώματα διαμορφωμένα από το περιβάλλον και την ιστορία (την οποία κατά το συμφέρον πλαίσιο παραποιεί), φτάνει μέχρι ενός σημείου ή κάνει πολιτική απόκρυψης καθώς δεν επεκτείνεται στη βάση της εμβιο-πολιτικής συμπεριφοράς των μορφωμάτων. Για να αναχθεί ένας λαός –  μόρφωμα – σε άλλο επίπεδο, ουσιαστικό (απαραίτητο για την Τουρκία), χρειάζεται η υπέρβαση της κλίμακας των 3 βαθμίδων. Κοινώς, πρέπει να αναθεωρήσει το εγώ του, τους ομοίους του, και τους συμπληρωματικούς του, και αυτό όχι μόνο δεν το είδαμε έστω ως αναφορά να επισημαίνεται κάπου στο βιβλίο, αλλά μάλλον το αντίθετο προκύπτει. Είναι επίσης αρνητικό το γεγονός ότι δεν εισέρχεται στην οικονομία κλίμακας των μορφωμάτων, παρότι φτάνει έως αυτήν. Η οικονομία κλίμακος, μετά από μια αρχική ωφέλεια έχει διαλύσει τα μορφώματα – λαούς όταν η συνύπαρξη τους υπήρξε πρώιμα εξαναγκασμένη.   
Σχετικά με την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, δεν υπολογίζει το πρακτικό μέρος του προβλήματος, που είναι συνάμα και ουσιαστικό, ότι καθώς η χώρα του έχει ένα πληθυσμό βάσει του οποίου και από την είσοδό της ακόμη θα είναι η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική δύναμη, πολυπληθέστερη της ηγεμονεύουσας Γερμανίας, και μέσα σε λίγα χρόνια θα έχει ξεπεράσει τις αντίστοιχες κοινοβουλευτικές ομάδες της Αγγλίας και της Γαλλίας μαζί, θα αντιμετωπίζεται αρνητικά. Πόσο μάλλον όταν ο υπουργός των εξωτερικών της έχει διακυρήξει πως της χρειάζεται ζωτικός χώρος. Και η Ινδία έχει πολύ μεγάλο πληθυσμό, αλλά εφαρμόζει πολιτική περιορισμού γεννήσεων. Γεννάς για να διαιωνίσεις το είδος σου, δεν γεννάς για να επικρατήσεις με το είδος σου. Όταν αυτό συμβαίνει ονομάζεται γενετικός φασισμός.
            Πάμε τώρα στον νεορεαλισμό ή στον κρατικό Δαρβινισμό, γιατί είναι σωστό να αντιμετωπιστεί και με τα όπλα που επιλέγει. Κατά τον Δαρβινισμό, η θρησκεία και η πολιτική είναι πράξεις επιβίωσης, μέσω των οποίων κάποιος δείχνει στους άλλους τι πιστεύει ώστε να του συμπεριφερθούν ανάλογα και να κάνει το αντίθετο για να επικρατήσει. Επομένως, όποιος χρησιμοποιεί το Δαρβινισμό για να αποδείξει τις καλές προσθέσεις του, αυτοδιαψεύδεται εκ των πραγμάτων. Άρα, όλη η μελέτη του κατά τα άλλα συμπαθούς Νταβούτογλου, πληρωμένη με το ίδιο νόμισμα, από πλευράς φερεγγυότητας καταρρέει εν τη γενέσει της. Παραταύτα, πρέπει να εξηγήσουμε και τα επιμέρους λάθη του.    
Από πολιτιστικής πλευράς, δεν κάνει διασάφηση ή κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι πρέπει να διασαφηνίσει πως το πολιτιστικό επίπεδο δεν είναι παράγων σκοπιμότητας για την ένωση λαών, αλλά επιλεκτικός προκύπτων. Όπου πέρασαν οι Τούρκοι έπεσε νυχτιά, χάθηκε η ιστορία, οπισθοδρόμησαν λαοί (ακόμη και οι ομόθρησκοί τους μουσουλμάνοι), πράγμα που δεν συνέβη με την ανάλογη Αραβική συμπεριφορά προς την Ισπανία. Το θέμα επομένως είναι καθαρά πολιτιστικής βάσης. Η Τουρκική (υπο)κουλτούρα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει, καθόσον παραποιούνται στοιχεία κατα τη συμφέρουσα νοηματοδότηση, σύμφωνα με όσα προκύπτουν στο βιβλίο. Και στην εκπαίδευση ακόμη, θα εφαρμόζεται η νέο-Οθωμανική πολιτική. Αυτό είναι πολύ δυσάρεστο σαν πολιτιστικός δείκτης εξέλιξης. Είναι σα να λέμε ότι άλλαξε ο Τουρανικός λύκος πρόσωπο βάζοντας τα ρούχα του αλλιώς.
Πέραν αυτών, ο συγγραφέας παραπαίει σε μια περίεργη συμπεριφορά προς την αντικειμενικότητα την οποία επικαλείται. Στην προσπάθειά του να την πραγματώσει αληθώς, αγνοεί ότι στην εξιστόρηση των γεγονότων  δεν ορίζεις εσύ την αλήθεια αλλά ορίζεσαι από αυτήν, δεν προσπαθείς να την κατευθύνεις αλλά σε κατευθύνει. Οι φράσεις του που έχουν λεχθεί δημόσια, ότι, «δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα να κρίνει την ιστορία μας», ενισχύουν το σαθρό εννοιολογικό πλαίσιο που χρησιμοποιεί για να αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Οι Τούρκοι, σαν πρόσφατη νομαδική – κατακτητική φυλή, απεχθάνονται την ιστορία. Τη βράζουν στο γενιτσαρικό καζάνι και την κάνουν σούπα, δίνοντας στους λαούς να φάνε για φαί τις σάρκες των προγόνων τους. Πού είναι οι Λυδοί, οι Φρύγες, οι Κάρες,  οι Λύκιοι που έγραψαν ιστορία (εκτός εάν θεωρούνται Τουρανοί και αυτοί), πού είναι οι Αρμένιοι, οι Πόντιοι, οι Καππαδόκες, που είναι οι Γαλάτες της επιστολής του αποστόλου Παύλου, και δεν μιλώ για τους Κούρδους ή τους Ίωνες. Οπότε, δεν μας εκπλήσσει το γεγονός που η Κα Ερντογάν ρωτούσε για την Τροία στην Ελλάδα.
          Ο πολιτισμός δεν προάγεται με τη μαντίλα αλλά και με ασκεπές κεφάλι, δεν προάγεται σεβόμενος πλήρως το θεό αλλά και ξεγελώντας τον, και κάποιες φορές μιλώντας για αυτόν κάπως απαράδεκτα που μας έφερε σ’ ένα πλανήτη κανιβάλων όπου το ένα ον τρώει εξ ανάγκης το άλλο, και ο θεός είναι πολύ μεγάλος για να μας παρεξηγήσει. Κάποια μέρα θα δει το δίκιο μας και θα μας το ανταποδώσει, χωρίς να υπάρχει από τη μεριά μας φόβος. Γιατί πιστεύουμε, ανακαλώντας μια ρήση του Αγάθωνα από τον Αριστοτέλη, ότι «τα πάντα μπορεί να κάνει ο θεός, εκτός μια από τα ίδια». 
Στο μονοσήμαντο βέλος του χρόνου, ό,τι πέρασε, πέρασε. Αν οι Χετταίοι, οι Σουμέριοι, ακόμα και οι Σπαρτιάτες ή οι Ίωνες ήταν Τουρανοί, ποσώς μας ενδιαφέρει. Στη γη ετούτη κανείς δεν ήλθε ως Έλληνας, Έλληνας έγινε, γεννήθηκε στον Ήλιο του Αιγαίου, ψήθηκε με την αλμύρα, χόρεψε με το κρασί, μυρώθηκε με το λάδι της ελιάς κι έκανε τον άλογο λόγο – έλλογο, ποίημα και τραγούδι, φτιάχνοντας κατόπιν ρητορεία και μετά λόγο πεζό, σερνάμενο. Ο Νταβ. εάν ήταν ποιητής κάπου θα ήταν Έλληνας, όπως ίσως Έλληνας υπήρξε κατά ένα μέρος ο Μεβλανά Ρουμί[38], τον οποίο επικαλείται.
Ο πολιτισμός, πρέπει να πούμε πως είναι κάτι διαφορετικό από την κουλτούρα, και ας μη τα μπερδεύει (πολιτισμός είναι εκ της πόλης, να έχεις στο σπίτι σου λουτρό – κουλτούρα, εκ του agriculture, είναι η καλλιέργεια, να ξέρεις να τραβάς το καζανάκι), ο πολιτισμός και συνέχεια η κουλτούρα δεν φτιάχνεται με τη θρησκεία φτιάχνεται με την Εpistola de tolerandia (επιστολή για την ανεξιθρησκία) του Τζων Λοκ (για να μη μιλήσουμε για τους προγόνους μας), φτιάχνεται με την αίρεση, τον επαναπροσδιορισμό, τον απρόβλεπτο τον Έρωτα, τον πόνο και τη γνώση. Ο πολιτισμός προάγεται απο αυτό το μικρό ωραίο τραγουδάκι, μεγαλειώδες δίπλα στα τύμπανα τα οθωμανικά της Μεχτερικής πίστης του Νταβούτογλου, τα κόκκινα ρούχα και τα τουρμπάνια, που αξίζει, νομίζω, στο τραγουδάκι ετούτο κάποιος να σταθεί σαν να ’ναι ο Ήλιος ετούτης της ζωής, δέσποτας, θαρρείς, ο πρώτος. Κάτω στης Μαργαρίτας τ’ αλωνάκι_0001.wmv),  στήσαν χορό τρελό τα μελισσόπουλα…ο ύπνος τους θυμίζει πυρκαγιά, στα δόντια τους ο ήλιος σπαρταράει… 
Αυτό θέλουμε να δούμε στα παιδιά μας, την ελευθερία, τον πλουραλισμό, τον Έρωτα, την ανεξιθρησκία. Γι’ αυτό λέμε όχι στο έργο του Νταβούτογλου, και δεν είναι θέμα πολιτισμού, είναι θέμα βασικά κουλτούρας.   
—————————————————————————————————-
Παραπομπές – Σημειογραφία

[1] Γεωστρατηγική: σχεδιασμός της ωφελιμιστικής πολιτικής με βάση τους γεωγραφικούς και τους εξ αυτών εθνολογικούς παράγοντες. Σε ιδιαίτερη χρήση σήμερα. Βλ. Geostrategy – Wikipedia, the free encyclopedia.

[2] Μackinder: Αγγλος γεωγράφος, από τους ιδρυτές της γεωστρατηγικής πολιτικής. Για περισσότερα βλ. Halford Mackinder – Wikipedia, the free encyclopedia. Επίσης, βλ. και Δημήτρης Κιτσίκης – Βικιπαίδεια

[3] Mahan: Αμερικανός ναύαρχος, γεωστρατηγιστής, δημιουργός του θαλάσσιου δόγματος των ΗΠΑ. Βλ. Alfred Thayer Mahan – Wikipedia, the free encyclopedia

[4] Spykman: Ολανδο-Αμερικάνός γεωστρατηγιστής, ο «νονός της θεωρίας του ενπεριέχειν». Βλ. Nicholas J. Spykman – Wikipedia,

[5] Kennedy: αναφέρεται στον Πωλ Κέννεντυ, Βρετανό γεωστρατηγιστή. Βλ. Paul Kennedy – Wikipedia, the free encyclopedia

[6] Huntinngton: Αμερικανός γεωστρατηγιστής, γνωστός απο το έργο του  Η Σύγκρουση των Πολιτισμών. Βλ.  Samuel P. Huntington – Wikipedia, the free encyclopedia και ΒΙΒΛΙΟ: Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της …  Για Τουρκία το 2005: Asia Times Online :: Middle East News, Iraq, Iran current affairs

[7] Θουκυδίδης: Έλληνας ιστορικός,  «ο πατέρας της ιστορίας». Βλ. Θουκυδίδης – Βικιπαίδεια. Εδώ αναφέρεται στο Διάλογο Αθηναίων-Μηλίων, όπου κατά τους Αθηναίους η δικαιοσύνη ισχύει μόνο σε περίπτωση της ίσης δύναμης μεταξύ των συναλλασσόμενων.

[8] Ιμπν Χαλντούν: Άραβας ιστορικός, πρόδρομος της σύγχρονης ιστορικής κοινωνιογραφίας και οικονομικής πολιτικής. Βλ.  Ιμπν Χαλντούν – Βικιπαίδεια

[9] Clausewitz Πρωσο-Γερμανός στρατιωτικός, γνωστός για το δόγμα του πολέμου. Βλ. Carl von Clausewitz – Wikipedia, the free encyclopedia και Principles of War, by Carl von Clausewitz

[10] Morgenthau: Αμερικανο-Γερμανός νομικός και διπλωμάτης, εντοπισμένος στο δίκαιο των λαών. Βλ. Hans Morgenthau – Wikipedia, the free encyclopedia

[11] Πλάτων – διάλογος Θρασύμαχου: Στη Πολιτεία του Πλάτωνα  ο Θρασύμαχος ασκώντας δρημεία κριτική στη Σωκρατική διαλεκτική υποστηρίζει πως το δίκαιο είναι του ηγεμόνα. Βλ. ΠΛ Πολ 336b–337a .

[12] Μακιαβέλι: Ιταλός πολιτικός στοχαστής, ευρύτερα γνωστός για τις κυνικές απόψεις του περί των προδιαγραφών του ηγεμόνα. Βλ. Νικολό Μακιαβέλι – Βικιπαίδεια και Ο ηγεμόνας – Νικολό Μακιαβέλι

[13] Fukuyama: Αμερικανός οικονομικο-πολιτικός αναλυτής. Βλ., Francis Fukuyama – Wikipedia, γνωστός από το έργο του Το τέλος της ιστορίας.,

[14[ Brenzinsky: Αμερικανο-Πολωνός γεωστρατηγιστής, διαμορφωτής της πολιτικής των ΗΠΑ. Βλ. Zbigniew Brzezinski – Wikipedia, το έργο του The Grand Chessboard και συνέντευξη του1998 Ερχεται το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας – TO BHMA

[15] Kissinger: Ο γνωστός υπουργός των εξωτερικών των ΗΠΑ, γεωστρατηγιστής και Νομπελίστας (ειρήνης). Για την πολιτική του βλ. Henry Kissinger – Wikipedia,  

[16] Μεχτέρ: Οθωμανική στρατιωτική μπάντα σε ιδιαίτερη άνθιση επί της εποχής των γενίτσαρων,  Βλ.  Ottoman military band – Wikipedia, the free encyclopedia  και  Βίντεο για mehter turkey

[17] Ρεαλιστική (πραγματιστική) πολιτική: βλ. Realpolitik – Wikipedia, . Κατά τον Νταβ. η ρεαλιστική πολιτική έγκειται σε άρπαγμα ευκαιριών με ερείσματα νομιμότητας. Την επέμβαση της Τουρκίας στην Κύπρο τη θεωρεί σύννομη ενέργεια, καθόσον ο Μακάριος είχε ζητήσει επίσημα την επέμβαση των εγγυητριών δυνάμεων. 

[18] Ακτσουρά: Τούρκος εκδότης, εθνικιστής και πανΤουρανιστής, Βλ. Yussuf Aktshura Oghlu (Turkish nationalist) — Britannica Online … και İsmail Gaspıralı – Wikipedia, the free encyclopedia ως και Jadid – Wikipedia,

[19] Οζάλ: πρωθυπουργός (1983 -89),πρόεδρος (1989-93) και αναμορφωτής της Τουρκίας. Υπήρξε θαυμαστής του Μεντερές, δίπλα στον οποίο τάφηκε.  Είχε χαρακτηρίσει τον 21 αιώνα ως αιώνα της Τουρκίας. Για περισσότερα, βλ. Τουργκούτ Οζάλ – Βικιπαίδεια και Αντνάν Μεντερές – Βικιπαίδεια

[20] Χαλιφάτα: Πολιτικο-θρησκευτική μορφή διακυβέρνησης. Βλ. Χαλιφάτο – Βικιπαίδεια. Για χαλιφάτα Ινδιών βλ. Mughal Empire – Wikipedia, the free encyclopedia και Zahir ud-din Muhammad Babur . Για χαλιφάτα Ανδαλουσίας βλ.  Al–Andalus – Wikipedia, the free encyclopedia και Timeline of the Muslim presence in the Iberian peninsula. Τα χαλιφάτα δεν ήταν όλα ίδια. Ενδεικτικά για τα Ασιατικά χαλιφάτα βλ. Ινδία: Επαναλειτουργεί το ιστορικό πανεπιστήμιο της Ναλάντα … Για την κίνηση ανασύσταση των χαλιφάτων Βλ. Khilafat Movement – Wikipedia, όπου μεταξύ άλλων σημειώνεται ότι εμπλέκονται Taliban και Al-Qaeda.

[21] Braudel:  σύγχρονος Γάλλος ιστορικός με γεωφυσική κατεύθυνση, οι απόψεις του οποίου δημιούργησαν σχολή. Βλ. Φερνάν Μπροντέλ – Βικιπαίδεια

[22] Ζωτικός χώρος: “Lebensraum”, οικονομικο-κοινωνική θεωρία επιβίωσης σε έξαρση επί του Χίτλερ. Για περισσότερα βλ.  Ζωτικός χώρος – Βικιπαίδεια .
[23] Ratzel: Γερμανός γεωγράφος και λαογράφος, πατέρας της «οργανικής» γεωπολιτικής κατεύθυνσης. Βλ. Friedrich Ratzel – Wikipedia, the free…
[24]  Kjellen: Σουηδός πολιτικός επιστήμων, εκ των συνδημιουργών της γεωπολιτικής κατεύθυνσης.  Βλ.  Rudolf Kjellén – Wikipedia, the free encyclopedia

([25]) Παρμενίδης: Για τη φιλοσοφία του Όντος και του «όντως είναι» του προσωκρατικού ολιστικού φιλόσοφου Παρμενίδη βλ. ΓΛΥΚΟΦΡΥΔΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ – ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ – – plus4u και ειδικότερα τα εδάφια 8.29-61 & 9. 

([26]) Μάργκουλις:  για τη συμβιωτική θεωρία της αντιδαρβινίστριας βιολόγου και ανθρωπολόγου Λυν Μάργκουλις βλ. Θεωρία της Γαίας – Βικιπαίδεια) και Ο συμβιωτικός πλανήτης

 

([27]) Αλεβίτες: Ελευθεροτυπία – Αλεβίτες: 15 έως 30% του τουρκικού πληθυσμού και Μετά τον Πατριάρχη και οι Αλεβίτες αισθάνονται “σε σφυκτήρα …

[28] Χρυσή Ορδή:  Τουρκο-Μογγολικά φύλα που εισέβαλαν στην Ευρώπη τον 13 αιώνα δημιουργώντας μια αχανή αυτοκρατορία. Βλ. Χρυσή Ορδή – Βικιπαίδεια

[29] νέο-ισλαμική εποχή: η πρόσφατη ανασύσταση του Ισλαμισμού με νέο πρόσωπο. Βλ. Fethullah Gülen – Wikipedia, the free encyclopedia και  kathimerini.gr | Το διεθνές «κίνημα» Φετουλάχ Γκιουλέν

[30]. Koestler: Ουγκρο-Εβραίος διανοητής και βιογράφος.  Η θέση του Καίσλερ για τους Εβραίους είναι πως οι πρόσφατοι, οι εκ Ρωσίας προερχόμενοι κατάγονται από τη φυλή των Χαζάρων, την οποία ο Νταβ. τη θέλει Τουρκική.  Βλ.  Arthur Koestler – Wikipedia, the free encyclopedia και The Thirteenth Tribe (1976).

[31] Σπινόζα: Ολανδο-Εβραίος φιλόσοφος, αιρετικός του Ιουδαισμού, γνωστός για τη θέση του πως Θεός είναι η φύση. Βλ.  Μπαρούχ Σπινόζα – Βικιπαίδεια

[32] Marx: ο γνωστός Γερμανός-Εβραίος φιλόσοφος, ιδρυτής του Κουμμουνισμού. Αναφέρεται για τη φιλοσοφία του και τις αντιεβραϊκές του θέσεις.  Βλ.  Καρλ Μαρξ – Βικιπαίδεια και [DOC] Το Εβραϊκό ζήτημα

[33] Freud: Αυστριακο-Εβραίος ιατρός, θεμελιωτής της ψυχανάλυσης. Τον χρησιμοποιεί γιατί υπήρξε αντιθρησκευόμενος  και «πατέρας» των νευρώσεων. Βλ. Σίγκμουντ Φρόυντ – Βικιπαίδεια και Νεύρωση – Βικιπαίδεια

[34] οι Κούδοι θεωρούνται αυτόχθονες: Βλ. Κούρδοι – Βικιπαίδεια

[35] οι Τουρκομάνοι ήλθαν τον 11 αιώνα: Βλ. Τουρκομάνοι – Βικιπαίδεια  

[36] Τουρανική περιοχή:  ο Νταβ. θεωρεί πάνω από τη μισή Ευρασία: Βλ. Χάρτες του Τουράν: 1.altaimountains.gif (κοιτίδα-πορεία) 2.Pic10‑TuranMapB.jpg (Ασιατική εξάπλωση) 3.Pic2‑TuranMap.JPG (επίσημος Τουρκίας)  4.TuranMap.gif (επεκτατικού ιδεαλισμού Τουρκίας)

[37] μάχη του Μαντζικέρτ: Έγινε στη Αρμενία το 1071 μεταξύ Βυζαντινών υπό τον αυτοκράτωρα Ρωμανό Δ΄ Διογένη και των Σελτζούκων .Βλ.. Μάχη του Μαντζικέρτ – Βικιπαίδεια – Πριν τη μάχη – Η μάχη – Αιχμαλωσία Ρωμανού Δ’ – Αίτια της ήττας

[38] Μεβλανά Ρουμί: Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί σε ποιο έθνος ή θρησκεία ανήκει ο παγκόσμιος αυτός άνθρωπος. Οι αρχές του περιέχουν στοιχεία Διονυσιασμού, Ζωροαστρισμού,  Ιουδαϊσμού,  Νεοπλατωνισμού, Βουδισμού, Αγνωστικισμού,  Χριστιανισμού, Μανιχαϊσμού, Μουσουλμανισμού ως και Απολλώνιου Αλεβιτισμού. Βλ. Τζελαλεντίν Ρουμί – Βικιπαίδεια. Στις θέσεις του εντάσσονται οι ανεκτικοί στο θρήσκευμα μουσουλμάνοι, η πραγματική ελίτ της Τουρκίας, πολλοί Κούρδοι και οι Θρακιώτες Πομάκοι (αρχαίοι Αγριάνες).

 

Σχετικά θέματα
Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

2 εβδομάδες πριν

στις

4 Οκτωβρίου 2026

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

2 εβδομάδες πριν

στις

3 Οκτωβρίου 2026

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

2 εβδομάδες πριν

στις

3 Οκτωβρίου 2026

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...
Ιστορία - Πολιτισμός2 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...
Αναλύσεις2 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...
GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...
GEOPOLITICO3 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή