Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στη Βουλή σήμερα

Δημοσιεύτηκε στις

Η Ελλάδα είναι χώρα, δεν είναι «χώρος» και οι Έλληνες είναι λαός, δεν είναι «πληθυσμός», τόνισε στην ομιλία του ο Αντώνης Σαμαράς, για τα εθνικά θέματα, ζητώντας παράλληλα την άμεση θέσπιση ΑΟΖ, σηματοδοτώντας έτσι μια “πατριωτική γραμμή της Ν.Δ.”
Ομιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, κ. Αντώνη Σαμαρά στη Βουλή, στην Προ Ημερησίας Διατάξεως συζήτηση για τα εθνικά θέματα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Πριν ξεκινήσω. Ακούω ότι μεθαύριο στην Κοινοβουλευτική σας Ομάδα θα αναφερθείτε σε νέες θέσεις του ΠΑΣΟΚ για τη Διαφάνεια.
Σας προτείνω από σήμερα, εδώ στη Βουλή να συμφωνήσουμε:
Να ζητήσουμε από την Ελληνική Δικαιοσύνη έλεγχο του «πόθεν έσχες», όλων των βουλευτών που έγιναν Υπουργοί και Υφυπουργοί από το 1974 ως σήμερα.
Πιστεύω ότι είναι ο μοναδικός τρόπος για να ανακτήσει ο πολιτικός κόσμος τη σχέση αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης που πρέπει να έχει με τον Ελληνικό λαό.
Όταν μπήκε βουλευτής τι είχε το «πόθεν έσχες» του, στη διαδρομή του τι απέκτησε, όταν παραμένει σήμερα βουλευτής ή όταν έφυγε, ποιο ήταν τότε το «πόθεν έσχες».

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ζήτησα τη σημερινή Εκτός Ημερησίας Διάταξης Συζήτηση για την Εξωτερική Πολιτική για δύο λόγους:
— Πρώτον, για να υπογραμμίσω ότι δεν δεχόμαστε να χρησιμοποιηθεί η Οικονομική κρίση ούτε ως μοχλός πιέσεων ούτε ως πρόσχημα για υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα.
— Δεύτερον για να προειδοποιήσω ότι τα εκβιαστικά διλήμματα και οι δήθεν μονόδρομοι, είτε στην Οικονομία είτε στην Εξωτερική πολιτική, οδηγούν σε παράλυση της χώρας, σε διάλυση της κοινωνίας….
Ένας λαός, για να αντέξει την κρίση, πρέπει να βγάλει τον καλύτερο εαυτό του. Όχι να υποταχθεί στους χειρότερους φόβους του.
Επαναλαμβάνω συνέχεια ότι η Ανάπτυξη είναι η μοναδική διέξοδος από την Οικονομική κρίση.
Αλλά και η αυτοπεποίθηση του λαού μας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την Ανάπτυξή του.
Πρέπει να σταθεί στα πόδια του για να αναπτυχθεί.
Όχι να παραδοθεί στην κακή του μοίρα.
Πρέπει να πάρει το μέλλον του στα χέρια του για να αναπτυχθεί…
Πρέπει να πάρει τη χώρα του στα χέρια του για να αναπτυχθεί…
Όχι να την παραδώσει σε μηχανισμούς «διεθνούς διακυβέρνησης».
Κανείς λαός δεν το κάνει αυτό σήμερα. Ούτε λαοί που έχουν προβλήματα παρόμοια με τα δικά μας. Ούτε οι Ιρλανδοί. Ούτε οι Πορτογάλοι.
Ούτε και οι Έλληνες θα το κάνουμε…
Κάποιος θα μας πει, στο σημείο αυτό: Μα η Τουρκία σήμερα έχει ενισχυθεί πολύ και επεκτείνει τις φιλοδοξίες της ακόμα περισσότερο…
Για να δούμε. Αποκτά, πράγματι, η Τουρκία, τέτοια ανανεωμένη ισχύ διεθνώς;
Ας δούμε την ίδια τη στρατηγική Νταβούτογλου: το λεγόμενο δόγμα του «στρατηγικού βάθους».
Σήμερα ανατρέπεται μια ολόκληρη Κεμαλική παράδοση, που έγερνε προς τη Δύση, δεν αναμειγνυόταν ιδιαίτερα στις αραβικές υποθέσεις και επιδίωκε στενές σχέσεις με το Ισραήλ.
Ο Νταβούτογλου προσπαθεί να μετατρέψει τη γείτονα σε «ηγέτιδα» του μουσουλμανικού κόσμου, να εκπροσωπήσει το Ισλάμ σε Δύση και Ανατολή, να γίνει το επίκεντρο των μεσανατολικών ισορροπιών.
Η πολιτική του έχει επικριθεί από πολλούς συμπατριώτες του, ως «υπερβολικά φιλόδοξη», ως «επικίνδυνη», ακόμα και ως «αποσταθεροποιητική» για τις εσωτερικές ισορροπίες της Τουρκίας, αλλά και για την ευρύτερη περιοχή.
* Πρώτα-πρώτα δημιουργεί προβλήματα στους ίδιους τους Άραβες, οι οποίοι δεν θέλουν να ηγηθεί μια μη Αραβική χώρα στο μουσουλμανικό κόσμο. Δεν βλέπουν ακόμα με καλό μάτι το γεγονός ότι η Τουρκία προσέγγισε τελευταία κάποιες φονταμενταλιστικές δυνάμεις, που είναι σε ανοικτή ρήξη με τα πιο μετριοπαθή αραβικά καθεστώτα.
* Για τον ίδιο λόγο και η Αμερική είναι πολύ επιφυλακτική πια. Οι Αμερικανοί φοβούνται – και δεν το κρύβουν, πλέον – ότι υπάρχει «ισλαμιστική ατζέντα» πίσω από τη νέα τουρκική στρατηγική.
* Και το ίδιο το Ισραήλ έχει έλθει σε ρήξη με την Τουρκία. Το πιστοποιεί και η συμπεριφορά του ισχυρού Εβραϊκού λόμπι των ΗΠΑ. Το οποίο έχει μεταστραφεί πλέον ανοικτά από σταθερός υποστηρικτής της Τουρκίας, σε δεινό της αντίπαλο.
* Ακόμα και η Ρωσία δεν θα έβλεπε με καλό μάτι ηγετικό ρόλο της Τουρκίας στην Κεντρική Ασία. Ούτε η Ινδία κάτι αντίστοιχο στην νοτιοδυτική Ασία.
Έτσι, λοιπόν, η νέα στρατηγική της Άγκυρας κινδυνεύει να δημιουργήσει περισσότερους εχθρούς παρά φίλους για την Τουρκία.
Να ανοίξει περισσότερα μέτωπα απ’ όσα μπορεί να κρατήσει…
Και κάτι ακόμα: Δημιουργούνται πλέον και νέες ευκαιρίες για μας. Όχι να «βλάψουμε» την Τουρκία. Αλλά να εξουδετερώσουμε τις όποιες απειλές εναντίον της δικής μας χώρας.
Για παράδειγμα, η στενότερη συνεργασία με το Ισραήλ.
Είναι προφανές ότι δεν ακολουθούμε το δόγμα, ο «εχθρός του εχθρού μου, είναι και φίλος μου». Αλλά είναι επίσης προφανές, ότι θα αξιοποιήσουμε κάθε ευκαιρία και κάθε στήριγμα, για να εξουδετερώσουμε πιέσεις σε βάρος μας.
Κι όποιος δεν το κάνει, έχει πάρει διαζύγιο και από την Πολιτική και από την κοινή λογική.
Σημαίνει αυτό ότι θα πρέπει να αλλάξουμε την παραδοσιακή μας πολιτική στήριξης των Παλαιστινίων να αποκτήσουν δικό τους κράτος;
Απαντώ κατηγορηματικά: Όχι!
Γιατί προϋπόθεση Ειρήνης στη Μέση Ανατολή είναι πια οι μεν Ισραηλινοί να νιώσουνε ασφαλείς μέσα σε ασφαλή σύνορα, αλλά και οι Παλαιστίνιοι να αποκτήσουν βιώσιμο κράτος.
Και Ελλάδα και Κύπρος μαζί, μπορούμε να αποτελέσουμε τη «φυσική σύνδεση», τη «γέφυρα» ανάμεσα σε ολόκληρη τη νοτιοανατολική Μεσόγειο και την Ευρώπη.
Μια αληθινά αμφίπλευρη ελληνική πολιτική στην περιοχή αυτή βοηθά τη σύνδεση όλων με την Ευρώπη, εμπεδώνει αίσθημα ασφαλείας σε όλους και συμβάλλει αποφασιστικά στην επικράτηση μετριοπαθών δυνάμεων και στην επίλυση των προβλημάτων.
Ακόμα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι δεν βρισκόμαστε πια στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Το άνοιγμα στη Ρωσία -για την οποία και εγώ μεταφέρω την συμπαράστασή μας για την τρομοκρατική ενέργεια που κόστισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους- δεν είναι «απαγορευτικό», πλέον, όπως ήταν κάποτε. Οι Γερμανοί το έχουν αντιληφθεί. Οι Γάλλοι το έχουν αντιληφθεί, επίσης. Όλοι το έχουν καταλάβει. Καιρός να το καταλάβουμε κι εμείς.
Διατηρούμε τους μείζονες γεωπολιτικούς μας προσανατολισμούς. Αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να έχουμε στενή συνεργασία με τη Ρωσία, με τη Μέση Ανατολή και με την υπόλοιπη Ασία, την Ινδία και την Κίνα.
Με την Κίνα, για παράδειγμα, υπάρχουν τεράστια περιθώρια για οικονομικά ανοίγματα. Η προηγούμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας το τόλμησε. Το ΠΑΣΟΚ τότε αντιτάχθηκε και χάλασε τον κόσμο. Κατόπιν εορτής, βέβαια, το κατάλαβε…
Η Νέα Δημοκρατία σας παρέδωσε στρατηγικό άνοιγμα με τη Ρωσία. Εσείς το ξεχάσατε. Παγώσατε αγωγούς. Παγώσατε Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη…
Η Ρωσία δεν είναι πια «εχθρός» της Δύσης. Είναι «εταίρος» της Δύσης. Το τονίζουν όλοι – Δυτικοί και Ρώσοι – σε κάθε ευκαιρία.
Δεν καλούμαστε πια, όπως στο παρελθόν, να διαλέξουμε ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση.
Συμφέρον δικό μας, είναι να συνεχιστεί και να βαθύνει η συνεργασία Δύσης-Ρωσίας. Και να πάρει χαρακτηριστικά στρατηγικής σύγκλισης.
Αν λοιπόν, προχωρήσει αυτή η σύγκλιση, τότε θα πάψει η ευρύτερη περιοχή μας, η Κεντρική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, να είναι πεδίο σκληρών διεθνών ανταγωνισμών.
Οι κάθετοι εμπορικοί δρόμοι που ξεκινούν από την Πολωνία ή τα βαλτικά κράτη και καταλήγουν στην Βόρειο Ελλάδα θα αποκτήσουν τεράστια στρατηγική σημασία. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει η «οικονομική διέξοδος» όλων αυτών προς τη Μεσόγειο.
Βλέπετε η Ελλάδα δεν έχει μεγάλο «στρατηγικό βάθος», όπως το οραματίζεται ο Νταβούτογλου για την Τουρκία.
Αλλά η Ελλάδα μπορεί να γίνει «χώρα- μεταίχμιο». Μπορεί να γίνει χώρα που συνδέει εμπορικούς, ενεργειακούς και επικοινωνιακούς δρόμους. Κι αυτή η σύνδεση δίνει ασφάλεια και ευημερία σε πολλούς:
Και προς νότο, στη Μέση Ανατολή και προς βορρά, στα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη.
Αυτός ο ρόλος «χώρας- μεταιχμίου», χώρας-κρίκου, αναδεικνύει την Ελλάδα, χωρίς να δημιουργεί ανταγωνισμούς με άλλες χώρες.
Αντίπαλοί μας είναι μόνον όσοι επιμένουν να παίζουν ηγεμονικό ρόλο σε βάρος άλλων. Κι όσοι διατηρούν αλυτρωτισμούς σε βάρος άλλων. Κι αυτές οι τάσεις πρέπει να εξουδετερωθούν. Γιατί υπονομεύουν τις συνθήκες Ασφαλείας, τη Σταθερότητα και την Ανάπτυξη στην περιοχή μας.
Αυτές είναι οι «γαλάζιες γραμμές» που βλέπουμε εμείς στην πολιτική μας: Ο ρόλος «κρίκου» που θέλουμε να παίξουμε και προς βορρά και προς νότο. Προσφέροντας σε όλους τους λαούς της περιοχής, ασφάλεια, διασύνδεση και ευκαιρίες ευημερίας.
Οι μεγάλοι ενεργειακοί αγωγοί από την Ασία στην Ευρώπη, περνάνε από μας. Από τη γη μας ή από τις θάλασσές μας.
Οι μεγάλοι κάθετοι οδικοί και σιδηροδρομικοί άξονες βγάζουν τους βόρειους γείτονές μας στην Μεσόγειο από ελληνικά λιμάνια.
Όνειρό μου –προσωπικά το έχω πει πολλές φορές- ήταν και παραμένει ο μεγάλος δρόμος που θα συνδέει οδικώς και σιδηροδρομικώς το Ταλίν της Εσθονίας στη Βαλτική, με τον Πειραιά! Μια ευθεία γραμμή και με απολήξεις στη Βόρειο Ελλάδα, στην Αλεξανδρούπολη, στην Καβάλα και στη Θεσσαλονίκη.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η θάλασσα ήταν ανέκαθεν και παραμένει η δύναμη της Ελλάδας. Η Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, την κατοχυρώνει και την ενισχύει. Κι όμως, εμείς δεν αξιοποιούμε μέχρι τώρα αυτό το πλεονέκτημα…
Σήμερα, από το επίσημο αυτό βήμα της Βουλής, προτείνω –δεν αναφερθήκατε σε αυτό καθόλου κ. Παπανδρέου- να προχωρήσουμε άμεσα στη θέσπιση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, της ΑΟΖ, στη θέσπιση και μετά να την οριοθετήσουμε με όσες παράκτιες χώρες της περιοχής έχουν επικάλυψη μαζί μας κι είναι έτοιμες να το κάνουν.
Να σημειωθεί ότι η ΑΟΖ περιλαμβάνει όλες τις οικονομικές δραστηριότητες εντός των υδάτων και στο υπέδαφος του βυθού. Περιλαμβάνει την υφαλοκρηπίδα και πηγαίνει πολύ πιο πέρα...
Κι όλοι καταλαβαίνουμε, σε μια τέτοια εποχή, τι σημαίνει αυτό. Όταν σε Αιγαίο και Μεσόγειο είναι γνωστό ότι υπάρχουν κοιτάσματα υδρογονανθράκων.
Η θέσπιση και η οριοθέτηση της ΑΟΖ είναι δύο ξεχωριστά πράγματα!.
Άρα, εμείς μπορούμε άμεσα να κηρύξουμε μονομερώς, να θεσπίσουμε, δηλαδή, την ΑΟΖ προς πάσα κατεύθυνση. Κι ύστερα να προχωρήσουμε στην οριοθέτησή της με όσες άλλες χώρες δεχθούν μια τέτοια συμφωνία μαζί μας, εφ’ όσον βέβαια υπάρχει αλληλοεπικάλυψη. Υπάρχουν τέτοιες χώρες;
Η Κύπρος το έκανε ήδη με το Ισραήλ, με την Αίγυπτο και με το Λίβανο.
Εμείς μπορούμε άμεσα να το κάνουμε με την Κύπρο και να το προωθήσουμε με την Αίγυπτο και τη Λιβύη.
Κι αν έχετε την παραμικρή αμφιβολία, διαβάστε απλώς, το σχετικό απλούστατο Νόμο της Κύπρου. Και ακολουθήστε τον…
Η οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου ξεπερνά και το ανύπαρκτο «ζήτημα» που έχει δημιουργηθεί τελευταία με το Καστελόριζο.
Με την Αλβανία προχωρήσαμε το 2009 σε οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, αλλά η σχετική σύμβαση ακυρώθηκε από το Αλβανικό Ανώτατο Δικαστήριο.
Οφείλουμε να διευκρινίσουμε στην Αλβανική κυβέρνηση, ότι η επικύρωση της συμφωνίας εκείνης, είναι απαραίτητη για να στηρίξει η Ελλάδα την Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας τους.
Παρένθεση: Οφείλουμε να τους πούμε ακόμα, ότι η ασφάλεια, η ευημερία και τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών, είναι βασικότατες προϋποθέσεις για να προχωρήσει από την πλευρά μας η Ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας.
Αιματηρά γεγονότα όπως τα πρόσφατα στη Χειμάρα είναι απαράδεκτα. Αν δεν ελεγχθεί αμέσως η δραστηριότητα ακραίων στοιχείων σε βάρος της Ελληνικής κοινότητας, θα ζημιωθεί η Ευρωπαϊκή πορεία της ίδιας της Αλβανίας.
Επανέρχομαι στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη: Όταν οριοθετήσουμε την Ελληνική ΑΟΖ με τους υπόλοιπους γείτονές μας, θα είναι ευκολότερο να ρυθμίσουμε το ίδιο θέμα και με την Τουρκία.
Αλλά εδώ να είμαστε σαφείς: Λύση του προβλήματος σημαίνει, η Ελλάδα να κατοχυρώσει όλα τα δικαιώματα που της δίνει το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας. Όχι να παραιτηθούμε από τα δικαιώματα αυτά!
Κάποιες ιδέες που ακούγονται παρασκηνιακά ότι το Αιγαίο είναι τάχα «ειδικού καθεστώτος» θάλασσα – «ημίκλειστη» ή όπως αλλιώς την πουν – και γι’ αυτό δεν ισχύουν, δήθεν, οι προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου, είναι απαράδεκτες, Ισοδυναμούν με αυτό-παραίτηση της Ελλάδας από τα δικαιώματά της.
Δεν κατηγορώ κανέναν για τίποτε. Απλώς λέω, ότι όποιοι το σκέπτονται αυτό, να το ξεχάσουν.
Και το εννοώ: Οποιαδήποτε Συμφωνία θα στηριζόταν σε αυτό-παραίτηση της Ελλάδας απ’ όσα της αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, για μας θεωρείται άκυρη από τώρα.
Κι αν υπάρξει, θα την ακυρώσουμε μόλις αναλάβουμε τη διακυβέρνηση. Μιλημένα-ξηγημένα…
Κάποιοι προτείνουν ακόμα «συνεκμετάλλευση» στο Αιγαίο. Ελπίζω να ισχύουν, κ. Παπανδρέου, οι διαβεβαιώσεις που δώσατε, εδώ, στη Βουλή, ότι κάτι τέτοιο δεν το συζητάτε καν.
Άλλωστε, τι θα πει «συνεκμετάλλευση»; Να εκμεταλλευτούμε μαζί με άλλους, κάτι που το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας το αναγνωρίζει ως δικό μας;
Αυτό το δόγμα, «τα δικά τους δικά τους και τα δικά μας από… μισά», θα το αποδεχθούμε;
Σίγουρα όχι…
Δέχεται καμία άλλη χώρα να εκμεταλλευτεί μαζί με μας τα δικά της;
Ασφαλώς και όχι!
Δέχεται καμία άλλη χώρα να εκμεταλλευτεί μαζί με οποιαδήποτε τρίτη χώρα, τα δικά της;
Όχι και πάλι όχι…
Κυκλοφορεί και η άποψη να λύσουμε τα προβλήματά μας στη Χάγη, όχι με βάση το Διεθνές Δίκαιο, αλλά με βάση γενικόλογες «αρχές Δικαίου». Η Τουρκία κυρίως, η οποία δεν δέχεται το Δίκαιο της Θάλασσας που ευνοεί την Ελλάδα, πιέζει να πάμε με την αρχή της λεγόμενης «ευθυδικίας». Η οποία από κάποιους ερμηνεύεται, να τα μοιράσουμε όλα στη μέση!
Εμείς το απορρίπτουμε αυτό. Κατηγορηματικά!
Τα ελληνικά δικαιώματα δεν είναι… «ακορντεόν»! Να ανοιγοκλείνουν κάθε τόσο, σε αέρα, σε θάλασσα και σε υπέδαφος…
Επομένως, προσφυγή στη Χάγη με υπογραφή συνυποσχετικού το οποίο δεν θα περιλαμβάνει ρητώς το Δίκαιο της Θάλασσας, οδηγεί στην «ευθυδικία» και θα ζημιώσει πολύ τα εθνικά συμφέροντα. Απορρίπτουμε κάτι τέτοιο, κατηγορηματικά.
Αντίθετα, η ανακήρυξη ΑΟΖ κατοχυρώνει τα εθνικά συμφέροντα πλήρως μέσα στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.
Μπορεί να γίνει άμεσα. Κι αυτό πρέπει να κάνουμε. Τόσο απλά…
Αναφερθήκατε στο Ερζερούμ. Πήγατε πριν λίγες μέρες εκεί και μιλήσατε στη Σύνοδο των Τούρκων πρέσβεων στο Ερζερούμ. Πριν ένα χρόνο είχατε μιλήσει σε αντίστοιχη ετήσια Σύνοδο των πρέσβεων της Σερβίας.
Ελπίζω, κάποια στιγμή, κύριε Παπανδρέου, να βρείτε ώρα να μιλήσετε και με τους… Έλληνες διπλωματικούς! Διότι τα προβλήματά τους είναι τεράστια και δεν υπάρχει επαφή. Ούτε, καν, κάποιο δείγμα διάθεσης σας για να λυθούν αυτά τα τεράστια προβλήματα, τα οποία δημιουργούν μεγάλα θέματα στη χώρα και στο εξωτερικό.
Μιλήστε μαζί τους και θα διαπιστώσετε ότι οι παραπάνω ανησυχίες δεν είναι μόνο δικές μου.
Τον τελευταίο, μάλιστα, χρόνο έχουμε την εντεινόμενη προκλητική πρακτική των δήθεν «αβλαβών διελεύσεων» του τουρκικού πολεμικού ναυτικού από ελληνικά χωρικά ύδατα. Συγκεκριμένα, παρατηρείται μεγάλη αύξηση διελεύσεων από τα Στενά του Καφηρέα, αύξηση «περιπολιών» στο Κρητικό Πέλαγος, κινήσεων γύρω από τις Κυκλάδες, το βόρειο Κεντρικό Αιγαίο και συνεχείς διελεύσεις μεταξύ Σκύρου και Ευβοίας.
Τους τελευταίους 14 μήνες έχουμε μια ελληνοτουρκική συνάντηση υψηλού επιπέδου περίπου κάθε 3 βδομάδες! Αλλά δεν έχουμε μείωση, έχουμε συνεχή κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων!
Αυτά είναι, λοιπόν, τα «αποτελέσματα» της εργώδους διπλωματικής σας προσπάθειας;
Αυτά είναι τα αποτελέσματα 6 συναντήσεων Παπανδρέου-Ερντογάν, 12 συναντήσεων Δρούτσα-Νταβούτογλου και 7 διερευνητικών επαφών Αποστολίδη-Σινιρλίογλου;
Από την πολλή «Ελληνοτουρκική φιλία», σε λίγο θα αγναντεύουμε από το Φάληρο τα τουρκικά πολεμικά πλοία και θα τους… κουνάμε το μαντήλι!
Ακόμα, στο γνωστό βιβλίο του, ο κ. Νταβούτογλου αναφέρει συγκεκριμένα και κατά λέξη ότι:
«Η βασική πηγή προβλήματος στο Αιγαίο είναι η αγεφύρωτη αντίφαση μεταξύ της γεωλογικής και γεωπολιτικής πραγματικότητας και του ισχύοντος καθεστώτος».
Καταλαβαίνετε τι υπονοεί αυτό;
Ότι για να λύσουμε το «πρόβλημα στο Αιγαίο», αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφία, πρέπει να αλλάξουμε το «ισχύον καθεστώς».
Η πρόθεση αλλαγής του status quo, ονομάζεται «αναθεωρητισμός», που σημαίνει πολιτική αποσταθεροποιητική και επικίνδυνη.
Είναι η πρώτη φορά που Τούρκος υπουργός Εξωτερικών αναφέρεται τόσο καθαρά στην αναθεωρητική επιδίωξη της Τουρκίας στο Αιγαίο.
Κατά τα άλλα, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι πολύ «φιλικές» και γίνονται μάλιστα –καμιά φορά- και «εταιρικές».
Μετά από τόσες «επαφές» και τόσο υψηλού επιπέδου «διάλογο».
Ωραία! Πολύ ωραία…
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Πρόσφατα ο κ. Δρούτσας πρότεινε Σύνοδο Κορυφής Ευρώπης-Τουρκίας. Το θεωρώ μεγάλη «εκδούλευση» προς την Τουρκία! Διότι Σύνοδοι Κορυφής δεν γίνονται με χώρες που θέλουν να ενταχθούν στην Ένωση. Γίνονται μόνο με μεγάλες χώρες που η Ευρωπαϊκή Ένωση τις αναγνωρίζει ως «στρατηγικούς εταίρους» (strategic partners) όπως η Ρωσία και η Κίνα. Κι αν θέλετε παρακάτω, όπως και η Βραζιλία.
Ουσιαστικά, ο κ. Δρούτσας πρότεινε την αναβάθμιση της Τουρκίας σε «στρατηγικό εταίρο» ολόκληρης της Ευρώπης!
Και την ίδια ακριβώς εποχή, που εμείς προσφέρουμε στην Άγκυρα αυτή τη πολιτική «αναβάθμιση», η Τουρκία όχι μόνο δεν παραιτείται από τις απειλές της εναντίον μας, το casus belli, αλλά το επικυρώνει ακόμα περισσότερο, και κλιμακώνει τις έμπρακτες προκλήσεις της εναντίον μας. Είναι και αυτό «αποδοτικός διάλογος»;
Φυσικά, δεν είμαστε αντίθετοι με το διάλογο. Προς Θεού! Αλλά θέλουμε διάλογο ενταγμένο σε μια στρατηγική ανάσχεσης και επίτευξης εθνικών στόχων.
Στην περίπτωσή μας υπάρχει αυτό;
— Στις διερευνητικές σας επαφές συζητάτε αυτή τη στιγμή για χωρικά ύδατα διαφοροποιημένου εύρους; Ελπίζω όχι.
–Πέρα από την αναίρεση του casus belli, ζητάτε και την εγκατάλειψη της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών», ώστε να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος;
— Τους θέσατε εσείς άλλα θέματα, ή μόνο εκείνοι θέτουν; Τους ρωτήσατε τι θα γίνει με την επαναπροώθηση των μεταναστών, που την υπέγραψαν και δεν την τηρούν; Τους ρωτήσατε για τα πυρηνικά εργοστάσια στις ακτές της Μικράς Ασίας;
Να σημειώσω ακόμα αυτή την αίσθηση «μυστικής διπλωματίας» που αιωρείται και διαχέεται όλο και περισσότερο.
Για σκεφτείτε, αν ήμουν εγώ στη θέση σας κι είχα πάει στην Τουρκία και μιλούσα με τον Τούρκο Πρωθυπουργό για δύο ώρες περίπου, κατ’ ιδίαν, χωρίς καμία άλλη επίσημη εκπροσώπηση. Μπορούμε όλοι να φανταστούμε τι είδους εκκωφαντικές καταγγελίες θα ακούγονταν στην αίθουσα αυτή σε βάρος μου…
Εγώ αποδοκιμάζω τη μυστική διπλωματία. Σας επισημαίνω ότι δημιουργεί περισσότερη καχυποψία μέσα στη χώρα, παρά καλό κλίμα με τους απέναντι.
Είχατε σχεδόν δύο ώρες επαφή, κατ’ ιδίαν, με τον Τούρκο ομόλογό του. Δεν ενημερώσατε τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Δεν ενημερώσατε ούτε τους πολιτικούς αρχηγούς. Αυτό είναι μυστική διπλωματία!
Όταν μιλήσατε δημόσια στο τουρκικό ακροατήριο, είπατε τις γνωστές θέσεις της Ελλάδας. Κι αυτό προβλήθηκε, περίπου, ως «εθνικό κατόρθωμα»!
Τα αυτονόητα είπατε. Και αλίμονο αν δεν τα λέγατε…
Ομως την ώρα που βρισκόταν ο Πρωθυπουργός στην Τουρκία, τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη «έκαναν κόσκινο» τον εναέριο χώρο μας.
Κι αυτό δεν ήταν κατόρθωμα. Ήταν πλήγμα για το κύρος της Ελλάδας!

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ας δούμε τώρα, πέρα από λόγια, ποια είναι η πραγματική προσέγγισή του σημερινού ΠΑΣΟΚ για την εξωτερική Πολιτική. Προσέγγιση που εγκαινίασε πριν δεκαπέντε χρόνια. Ανακόπηκε την πενταετία 2004-2009. Και επανέρχεται σήμερα:
– Στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, το καλοκαίρι του 1997 δεχθήκατε ότι υπάρχουν μη κατονομαζόμενα «ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο.
– Στη Σύνοδο Κορυφής του Ελσίνκι, το Δεκέμβριο του 1999, παραιτηθήκατε από την αρχή που είχαν πλήρως αποδεχθεί όλοι οι προηγούμενοι ηγέτες της χώρας: ότι η μόνη διμερής διαφορά με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Και δεχθήκατε τότε ότι υπάρχουν «συνοριακές διαφορές και άλλα συναφή θέματα».
Αυτά όλα έγιναν επί ΠΑΣΟΚ!
Όταν έφτασε η ώρα να «λυθεί» το Κυπριακό, το 2004, η «λύση» που μας προτάθηκε – το διαβόητο Σχέδιο Ανάν – ήταν εφιαλτική: Διέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία, δεν ένωνε την Κύπρο. Καθιστούσε την Τουρκία πλήρη κυρίαρχο του κατεχόμενου βορά και επικυρίαρχο του ελεύθερου νότου.
Δεν καταργούσε τα τετελεσμένα της εισβολής. Τα νομιμοποιούσε!
Το Σχέδιο Ανάν δημιουργούσε ένα νομικό τερατούργημα, που δεν επέτρεπε να λειτουργήσει δημοκρατικά το πολίτευμα της Κύπρου.
Μια ολόκληρη πολιτική τάξη στην Ελλάδα, διακήρυσσε την άνοιξη του 2004, ότι αν δεν υπερψήφιζαν το Σχέδιο Ανάν οι Ελληνοκύπριοι, θα «καταστρεφόταν» δήθεν η Κύπρος και θα ματαιωνόταν η ένταξή της στην Ευρώπη.
Εσείς ο ίδιος, κ. Παπανδρέου, μας παρουσιάζατε το Σχέδιο Ανάν ως «μονόδρομο», ως μόνη «εφικτή λύση».
Σας θυμίζει τίποτε αυτό περί μονόδρομου σε σχέση με τα σημερινά, κύριοι συνάδελφοι;
Μόνο που τότε, στην εξουσία βρισκόταν πια η Νέα Δημοκρατία. Η οποία αρνήθηκε τον εκβιασμό. Και στήριξε την απόφαση του αείμνηστου Προέδρου της Κύπρου, Τάσσου Παπαδόπουλου, να απορρίψει το Σχέδιο Ανάν.
Ο Κυπριακός Ελληνισμός καταψήφισε τότε το Σχέδιο εκείνο απορρίπτοντας τους εκβιασμούς.
Και, «ω του θαύματος»! Η Κύπρος δεν «καταστράφηκε»! Δεν έμεινε έξω από την Ευρώπη. Σε λίγες εβδομάδες μετά το βροντερό ΟΧΙ των Ελληνοκυπρίων, έγινε πλήρες μέλος της Ευρώπης! Και το αμέσως επόμενο διάστημα ήταν η Τουρκία που πιεζόταν να αναγνωρίσει την Κύπρο, όχι πια η Λευκωσία να αναγνωρίσει τα κατοχικά «τετελεσμένα» της Τουρκίας.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Κύπρος όχι μόνο δεν «καταστράφηκε», αλλά εντάχθηκε στο ευρώ, και ακολούθησε μιαν αποφασιστική πολιτική οριοθέτησης της ΑΟΖ, με άλλα παράκτια κράτη. Και το πέτυχε με την έγκριση και της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Και παρά τις απειλές της Τουρκίας…
Η μικρή Κύπρος το πέτυχε. Η Ελλάδα πρέπει να βγάλει τα συμπεράσματά της…
Και ίσως το πιο σημαντικό συμπέρασμα είναι να αντιμετωπίζουμε με απόλυτη καχυποψία όποιον διανοηθεί ξανά να μας μιλήσει για «μονόδρομους», ή όποιον μας θέσει εκβιαστικά διλήμματα να αποδεχθούμε απαράδεκτες «λύσεις» για να αποφύγουμε τάχα, «επερχόμενες καταστροφές».
Στα επόμενα χρόνια οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας έκαναν κι άλλες δύο κινήσεις για να ανακτήσει η Ελλάδα τον έλεγχο πάνω στην Εξωτερική Πολιτική της και να προασπιστεί το εθνικό συμφέρον.
— Πρώτον, στο Βουκουρέστι, έθεσαν τις «κόκκινες γραμμές» για το Μακεδονικό. Και τότε υπήρξαν πολλοί που κραύγαζαν ότι η υπόθεση ήταν πια «χαμένη» κι ότι αν επέμενε η Ελλάδα, θα υφίστατο τάχα, «διεθνή απομόνωση»!
Κι όμως! Η Ελλάδα ξεκαθάρισε τη θέση της, διευκρίνισε ότι θα δεχθεί ένα όνομα για κάθε χρήση – erga omnes – απέκλεισε τον εθνολογικό προσδιορισμό του γειτονικού κράτους με όνομα που παραπέμπει σε αλυτρωτικές αξιώσεις σε βάρος της, παραμέρισε όλες τις προτάσεις για «διπλές» και «τριπλές ονομασίες» κι έβαλε «βέτο» για την ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αντί να «απομονωθεί» από τους εταίρους και συμμάχους της, η Ελλάδα πέτυχε στο Βουκουρέστι να υποστηριχθεί από τους περισσότερους.
Για μιαν ακόμα φορά οι «Κασσάνδρες» διαψεύστηκαν. Κι εμείς εμμένουμε και σήμερα, απόλυτα και αταλάντευτα, σ’ αυτές τις «κόκκινες γραμμές».
— Δεύτερον, την ίδια εποχή, οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας έβαλαν την Ελλάδα στο παιγνίδι των αγωγών. Μεταξύ άλλων, τότε ξεμπλόκαρε και ο αγωγός πετρελαίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη που χρόνια συζητιόταν. Κι ύστερα ήλθε το ΠΑΣΟΚ, σε ώρα, μάλιστα, οικονομικής δυσπραγίας, κι έκανε ό,τι μπορούσε να τον… ακυρώσει! Και μετά την εκλογή του, κατάφερε να τον αδρανοποιήσει πλήρως.
Έμεινε, όμως, το υπόλοιπο έργο των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας στο ζήτημα αυτό. Κυρίως η διέλευση αγωγών φυσικού αερίου. Και τα σχετικά σχέδια ήδη επεκτείνονται απ’ όλες τις πλευρές.
Αυτά έγιναν, με δύο λόγια, τα προηγούμενα δεκαπέντε χρόνια:
Αυτά έκανε το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση πριν το 2004. Με αποκορύφωμα το Σχέδιο Ανάν που ζητούσε με κάθε τρόπο να το αποδεχθούν οι Ελληνοκύπριοι.
Αυτά έκανε και η Νέα Δημοκρατία ως κυβέρνηση μετά το 2004. Κατάφερε σε αρκετές περιπτώσεις να ανακτήσει τον έλεγχο και να προωθήσει τα εθνικά συμφέροντα με επιτυχία. Με τη στάση της στο Σχέδιο Ανάν, στο Βουκουρέστι, στους αγωγούς…
Την ίδια εποχή το ΠΑΣΟΚ ως Αντιπολίτευση, στο εσωτερικό της χώρας πολέμησε λυσσωδώς μεταρρυθμίσεις, που σήμερα προωθεί υπό πίεση.
Εδώ, λοιπόν, αρχίζουν να εμφανίζονται οι μεγάλες διαφορές μεταξύ μας:
Εσείς είστε υπέρ της λεγόμενης «διεθνούς διακυβέρνησης». Της υπαγωγής, δηλαδή, ουσιαστικά της χώρας στις αρμοδιότητες των διεθνών οργανισμών.
–– Ως Αντιπολίτευση, κάνατε ό,τι μπορούσατε για να μην ορθοποδήσει η χώρα από μόνη της.
— Κι ως Κυβέρνηση, προσχωρείτε στον έλεγχο της χώρας από διεθνείς οργανισμούς. Όπως κάνατε και με το Μνημόνιο. Που όσες άλλες χώρες έχουν πρόβλημα προσπάθησαν να το αποφύγουν, όπως συνέβη με την Ιρλανδία. Και ακόμα προσπαθούν να το αποφύγουν, όπως συμβαίνει με την Πορτογαλία και την Ισπανία.
Κι όσες δεν κατάφεραν να το αποφύγουν, όπως η Ιρλανδία, τουλάχιστον διαπραγματεύθηκαν σκληρά τη διάσωση της αναπτυξιακής τους δυναμικής.
Εσείς δεν διαπραγματευθήκατε τίποτε…
–– Ως Αντιπολίτευση, λέγατε «όχι σε όλα», σε κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας.
— Και ως Κυβέρνηση, λέτε «ναι σε όλα», στις αξιώσεις διεθνών παραγόντων και διεθνών οργανισμών.
Εμείς είμαστε το ακριβώς αντίθετο: Θέλουμε η Ελλάδα να ορθοποδήσει. Θέλουμε να ανακτήσει τον έλεγχο και στην Εξωτερική της πολιτική και στην Οικονομία. Θέλουμε να διευρύνει τα ερείσματά της και να αποκτήσει καινούργια στηρίγματα.
— Λέμε όχι, σε κάθε «Ανάν» και σε κάθε «μονόδρομο». Πράγμα που εσείς δεν το κάνετε.
— Και λέμε ναι, σε κάθε προσπάθεια διαρθρωτικών αλλαγών. Πράγμα που, επίσης, εσείς ποτέ δεν κάνατε, όσο ήσασταν στην Αντιπολίτευση.
Δεν οραματιζόμαστε τη «διεθνή διακυβέρνηση». Καμία άλλη χώρα δεν παίρνει στα σοβαρά όλα αυτά τα ξεπερασμένα ιδεολογήματα.
Η Γερμανία, ηγέτιδα της Ευρώπης, βάζει πάνω απ’ όλα το συμφέρον του λαού της. Όχι μόνο τώρα, επί κυβερνήσεων Μέρκελ, αλλά και προηγουμένως, επί κυβερνήσεων του Σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ. Το ίδιο και η Ολλανδία και η Σουηδία και Φινλανδία και η Δανία. Το ίδιο και η Βρετανία. Και η Γαλλία. Όλοι!
Γι’ αυτό και είναι δημοκρατίες. Γιατί ελέγχονται από τους λαούς τους και λογοδοτούν σε αυτούς. Δεν είναι «Νομαρχίες» μιας μη εκλεγμένης και μη ελεγχόμενης κεντρικής και γραφειοκρατικής υπερεξουσίας.
Γιατί όσο απομακρύνονται οι πολίτες από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων που τους αφορούν, τόσο χάνουν την αίσθηση ότι η ψήφος τους μετράει, τόσο χάνουν την εμπιστοσύνη τους προς το πολίτευμα, τόσο χάνουν την αίσθηση του «κοινού καλού», που τόσο απαραίτητη είναι για να λειτουργήσει σωστά η Δημοκρατία.
Το ιδεολόγημα της «διεθνούς διακυβέρνησης» απονομιμοποιεί το πολίτευμα. Αποδυναμώνει τη δημοκρατία. Διαλύει την κοινωνική συνοχή και απονευρώνει τη διακυβέρνηση…
Το μεγάλο ζητούμενο, λοιπόν, εφόσον ξαναπάρουμε την Ελλάδα στα χέρια μας!
Να πολιτευόμαστε με αυτοσυγκράτηση. Σίγουρα.
Να πολιτευόμαστε με μακροχρόνιο ορίζοντα. Ασφαλώς.
Να πολιτευόμαστε μέσα στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου. Χωρίς άλλο…
Αλλά να πολιτευόμαστε: Δηλαδή να ασκούμε Πολιτική διεθνώς, με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, όχι με ιδεοληπτικές εμμονές «διεθνούς διακυβέρνησης».
Μέσα στα πλαίσια της Ευρώπης. Αναμφίβολα.
Αλλά ως εκφραστές του εθνικού συμφέροντος της χώρας μας, όπως κάνουν όλοι οι εταίροι μας. Όχι ως «ουδέτεροι» ή «αντικειμενικοί τρίτοι»…
Όπως έχω πει και στο παρελθόν, η Ελλάδα είναι χώρα, δεν είναι «χώρος».
Και οι Έλληνες είναι λαός, δεν είναι «πληθυσμός».
Δύναμη της Ελλάδας είναι η αυτοπεποίθηση και η δημιουργικότητα του λαού της. Επαναλαμβάνω: Αυτοπεποίθηση και δημιουργικότητα!
Με αυτά τα δύο, και την Οικονομία θα ανατάξουμε, και τα εθνικά μας δίκαια θα προασπιστούμε, και τις «κόκκινες γραμμές» θα κρατήσουμε, και τις «γαλάζιες γραμμές» θα προωθήσουμε.
— Σας καλώ να απορρίψετε όλες τις «φαεινές ιδέες» ορισμένων που θα ήθελαν να διαπραγματευθούμε την υφαλοκρηπίδα «από μηδενική βάση». Τι θα πει «μηδενική βάση»; Ότι θα κάνουμε πίσω από τη νομική βάση που υπήρχε ως τώρα; Δηλαδή θα παραιτηθούμε από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας που μας ευνοεί;

Κύριε Παπανδρέου,
πέντε χρόνια μετά την έναρξη των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Άγκυρα σήμερα –το ξέρετε καλά- εξακολουθεί να απειλεί τη χώρα μας με casus belli και να μην αναγνωρίζει την Κύπρο. Προ πενταετίας, όταν ξεκίνησε αυτή η διαδικασία –ήμουν ευρωβουλευτής- πολλοί πίστεψαν ότι θα άλλαζε η Τουρκία. Σήμερα, εσείς με μεγαλύτερο ζήλο παρά ποτέ, υπερθεματίζετε για την Τουρκική ένταξη. Την ώρα μάλιστα, που ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες έχουν πλέον μεταστραφεί εναντίον της Τουρκίας.
Δεν λέω να πείτε όχι σε αυτή τη διαδικασία. Αλλά μην γίνεστε και «βασιλικότεροι του βασιλέως».
Και εν πάσει περιπτώσει, σίγουρα μπορείτε να απαιτήσετε από τον «καρντάση» Ερντογάν, να πάψει να συνδέει το άνοιγμα της Χάλκης με την εκλογή των ψευτομουφτήδων στη Θράκη!
Και να δείξετε υπερβάλλοντα ζήλο για το θέμα των λαθρομεταναστών! Γιατί μας καίει!
– Σας καλώ να απαιτήσουμε τη συμμόρφωση της Τουρκίας για την επαναπροώθηση των λαθρομεταναστών. Και αυτό πρέπει να γίνει όρος για την πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε.!
Συμφωνία που υπέγραψε η Τουρκία, αλλά δεν την τήρησε ποτέ…
— Σας καλώ να θεσπίσουμε και να διακηρύξουμε αμέσως Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Και να προχωρήσουμε στην οριοθέτησή της με την Κύπρο και με όποια άλλα κράτη προσέλθουν να το λύσουμε διμερώς.
— Σας καλώ να παραμείνουμε αμετακίνητοι στις «κόκκινες γραμμές» της εξωτερικής μας πολιτικής: Στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στο Σκοπιανό και σε ό,τι αφορά την ασφάλεια, την ευημερία και τα δικαιώματα του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.

Σας καλώ να τα κάνουμε όλα αυτά μαζί.
Πρέπει να ξαναπάρουμε τη χώρα στα χέρια μας.
Αλλά αν δεν το δεχθείτε, αν επιμείνετε στα αδιέξοδά σας, με ή χωρίς εσάς, θα πάρουμε ξανά τη χώρα στα χέρια μας…
Με ή χωρίς εσάς, θα πάρουμε ξανά την Ελλάδα στα χέρια μας!
Η κρίση δεν θα αφήσουμε να διαλύσει τη χώρα. Θα την ξαναστήσουμε στα πόδια της. Υπερήφανη. Δημιουργική. Ανοιχτή προς τα έξω.
Και πάνω απ’ όλα: Κύρια της τύχης της!
Όπως της αξίζει.
Κι όπως της το οφείλουμε.
Πηγή: Τα Χάλια

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός6 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις6 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή