Γενικά θέματα
Ο ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ
Του Δημήτρη Μπεκιάρη
(RIEAS Αναλυτής)
Κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης των κομμάτων στο ελληνικό κοινοβούλιο για τις εξελίξεις στη Λιβύη, ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου αποκάλυψε την πρόθεση της Τουρκίας να συνδράμει στις επιχειρήσεις εναντίον του καθεστώτος του Καντάφι μέσω του ελέγχου της θαλάσσιας περιοχής ανάμεσα στη Βεγγάζη και στην Κρήτη. Συγκεκριμένα ο κ. Παπανδρέου δήλωσε μεταξύ άλλων στην ελληνική βουλή ότι «Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας μιλώντας σε στελέχη του κόμματός του πρόσθεσε ότι η Τουρκία είναι πρόθυμη να αναλάβει την διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας στην Λιβύη, να διαχειριστεί το αεροδρόμιο της Βεγγάζης και να αναπτύξει ναυτικές δυνάμεις, ακούστε, για τον έλεγχο της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ Βεγγάζης και Κρήτης».
Λίγο νωρίτερα, το Σάββατο 12 Μαρτίου 2011, μία κορβέτα του τουρκικού πολεμικού ναυτικού παρενόχλησε το ιταλικό ερευνητικό σκάφος OGS EXPLORA, το οποίο πραγματοποιούσε έρευνες για λογαριασμό του Ισραήλ στην θαλάσσια περιοχή νότια του Καστελόριζου. H τουρκική κορβέτα επέδωσε συντεταγμένες με τις οποίες ενημέρωσε το πλήρωμα του ιταλικού ερευνητικού σκάφους ότι βρίσκεται εντός της τουρκικής (!) υφαλοκρηπίδας και στη συνέχεια ζήτησε την απομάκρυνση του ιταλικού σκάφους, προχωρώντας με αυτόν τον τρόπο σε ανοικτή πρόκληση κατά της Ελλάδας.
Αυτή η ενέργεια αποτέλεσε την κορύφωση των ανοικτών προκλήσεων της Άγκυρας, έναντι της Αθήνας. Κατά την πρόσφατη επίσημη επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας και εκφραστή του νέο – οθωμανισμού Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος λίγο πριν από τις επίσημες επαφές του στην ελληνική πρωτεύουσα δήλωσε σε ελληνική εφημερίδα ότι «Το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο, αλλά στη Μεσόγειο Θάλασσα». Εκτός αυτών τις προηγούμενες ημέρες έγινε γνωστό, ότι σε αντίθεση με ότι περιέχει η Σύμβαση για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, η Τουρκία, μέσω της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας TPAO (Turkiye Petrolleri A.O.) απηύθυνε, μάλιστα, προσκλητήριο σε διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες ώστε να τους παραχωρήσει για έρευνα «πετρελαϊκά οικόπεδα» στην περιοχή ανάμεσα στο Καστελόριζο και την Κύπρο.
Η Τουρκία σε μία συγκυρία ραγδαίων εξελίξεων και ευρύτατων ανακατατάξεων στον βορειο- αφρικανικό γεωγραφικό χώρο, στον αραβικό κόσμο και στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου, εντατικοποιεί τις προκλήσεις της για ένα θέμα το οποίο βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες και αυτό δεν είναι άλλο από τον καθορισμό της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο, ιδιαίτερα σήμερα που οι ενδείξεις για την ύπαρξη πετρελαίου ή άλλων ενεργειακών κοιτασμάτων είναι πιο πολλές από ποτέ. Οι τουρκικές προκλήσεις, κλιμακώνονται σε μία περίοδο που έχει προηγηθεί η στρατηγικού χαρακτήρα προσέγγιση Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδας και λίγο μετά από την συμφωνία ανάμεσα στην Λευκωσία και στο Τελ Αβίβ για τον καθορισμό των δικών τους Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών, έπειτα από την διαπίστωση της ύπαρξης φυσικού αερίου στα κοιτάσματα Λεβιάθαν και Ταμάρ και στο «οικόπεδο 12» στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στα δύο κράτη.
Οι επιδιώξεις της Τουρκίας
Σε διπλωματικό, οικονομικό και γεωπολιτικό επίπεδο, η Τουρκία έχει θέσεις πλέον τους εξής στόχους, οι οποίοι απορρέουν από τον νεο – οθωμανικό πολιτικό πρόγραμμα, του οποίου εμπνευστής και εκφραστής είναι ο υπουργός Εξωτερικών της γειτονικής χώρας Αχμέτ Νταβούτογλου:
• Την εξέλιξή της σε παγκόσμιο οικονομικό και πολιτικό παράγοντα ή άλλως σε «διεθνής παίκτη»
• Την ενίσχυση της επιρροής της στα εδάφη της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, από την βαλκανική χερσόνησο μέχρι την βόρειο Αφρική
• Την ανάδειξή της στην 9η ισχυρότερη οικονομία μέχρι το 2050, όπως έχει εκτιμήσει σχετικά, με βάση μελέτη την οποία συνέταξε, το Stratfor Global Iintelligence.
Η λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου, προσλαμβάνει χαρακτηριστικά κορυφαίας στρατηγικής σημασίας χωροταξικού πλαισίου και πεδίου για την ολοκλήρωση των στόχων του νέο – οθωμανικού πολιτικού προγράμματος, το οποίο κυριαρχεί σήμερα στην τουρκική διπλωματία.
Το Καστελόριζο αποτελεί ένα από τα καθοριστικά γεωγραφικά σημεία τα οποία θα προσδιορίσουν τις ανακατατάξεις στην ανατολική Μεσόγειο στο μέλλον. Η Τουρκία επιδιώκει με τρόπο σταθερό και απαρέγκλιτο την εξαίρεσή του από τη συζήτηση για την υφαλοκρηπίδα, γνωρίζοντας ότι αν πετύχει κάτι τέτοιο θα εμποδίσει την επαφή της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Ελλάδας με εκείνη της Κύπρου και κατ’ επέκταση με εκείνη του Ισραήλ. Η Τουρκία, σήμερα, έχει πρόσθετους λόγους να ανησυχεί για την πολιτική που ενδεχόμενα θα ακολουθήσει η Ελλάδα στον κρίσιμο τομέα της χάραξης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, δεδομένου ότι αν η Ελλάδα προχωρήσει σε μία τέτοια απόφαση, ο ρόλος της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο και η πιθανότητα αξιοποίησης των ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο θα περιοριστούν ή θα ελαχιστοποιηθούν.
Ταυτόχρονα ανησυχία της Άγκυρας για την στρατηγικού χαρακτήρα προσέγγιση της Αθήνας και, κυρίως, της Λευκωσίας με το Τελ Αβίβ, ιδιαίτερα σε μία περίοδο που διαπιστώνεται ρήγμα στις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ, είναι εξαιρετικά μεγάλη. Η Τουρκία, η οποία επιδιώκει να ενισχύσει, μέσω του μετριοπαθούς πολιτικού Ισλάμ, την επιρροή της στη Μέση Ανατολή και να δημιουργήσει δεσμούς με κράτη και με πολιτικές ηγεσίες, τα οποία αποτελούν παραδοσιακούς εχθρούς του Ισραήλ, όπως για παράδειγμα το Ιράν, η Συρία και ο Λίβανος, ανησυχεί για το φυσικό και σχεδόν νομοτελειακό αντίμετρο της ισραηλινής διπλωματίας, το οποίο δεν είναι άλλο από την απόκτηση στρατηγικού βάθους στη Μεσόγειο και συγκεκριμένα στην γραμμή «Κύπρος – Κρήτη – Μάλτα- Γιβραλτάρ».
Η Άγκυρα επιλέγει την παρούσα συγκυρία για να καταστήσει ακόμη πιο δηλωτικές όχι μόνο τις παράλογες απαιτήσεις της, αλλά και τις βαθύτερες επιδιώξεις της για το ζήτημα του ζωτικού χώρου των συμφερόντων της. Χαρακτηριστικό είναι τμήμα της ομιλίας του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου κατά τη διάρκεια συμποσίου, το οποίο πραγματοποιήθηκε πολύ πρόσφατα στην Κωνσταντινούπολη. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ««Το 2023 είναι το 100ο έτος της Δημοκρατίας μας.
Όπως, κατακερματίστηκε σε κομμάτια ένα κράτος που ήταν το πολιτικό κέντρο ενός πανάρχαιου πολιτισμού, διαχωρίστηκαν τα ιδρυτικά στοιχεία αυτού του κράτους, απομακρύνθηκαν ψυχολογικά και ιστορικά το ένα από το άλλο, μέσα στα 12 χρόνια που πέρασαν από το 1911, ξεκινώντας από την Τρίπολη, και μέχρι το 1923, και όπως στο ιστορικό αποτέλεσμα αυτής της απομάκρυνσης, το 1923 γεννήθηκε μια νέα δημοκρατία, ως ένα νέο εθνικό κράτος και με αυτούς που απομείνανε επωμίστηκε τον αγώνα να μεταφέρει στο κόσμο κάποια συγκεκριμένα μηνύματα, έτσι και εμείς τώρα από το 2011 μέχρι το 2023 είμαστε αντιμέτωποι με την ανάγκη να ενοποιήσουμε ξανά αυτά τα διασπασμένα, αποχωρισμένα εθνικά στοιχεία». Επίσης ο Αχμέτ Νταβούτογλου τόνισε ότι «Είμαστε στα πρόθυρα μιας ιστορικής ενοποίησης».
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών υπήρξε απόλυτα σαφής αναφορικά με τις επιδιώξεις το πρόγραμμα της εξωτερικής πολιτικής της γειτονικής χώρας και εκτίμησε, επί της ουσίας, ότι μέχρι το 2023 στόχος είναι η ενοποίηση των εδαφών της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτή η υποθετική ενοποίηση δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει και τον θαλάσσιο χώρο της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα του ιδιαίτερου ενδιαφέροντος που αποκτά για την Τουρκία η ισχύς στη θάλασσα, είναι το γεγονός ότι οι προκλήσεις έναντι της Ελλάδας στο Αιγαίο το τελευταίο χρονικό διάστημα, διαπιστώνονται μέσω κυρίως «αβλαβών διελεύσεων» τουρκικών πλεούμενων σκαφών. Αντίθετα οι παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη και οι υπερπτήσεις περιορίζονται.
Πιο εξειδικευμένα, σε ότι έχει να κάνει με το Αιγαίο και τα νησιά του, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών έχει παρουσιάσει τις θέσεις του στο βιβλίο του, το οποίο εκδόθηκε το έτος 2001 με τίτλο «Στρατηγικό βάθος – Η διεθνής θέση της Τουρκίας». Συγκεκριμένα στη σελίδα 171 αναφέρει μεταξύ άλλων: «Σε αντίθεση προς το γεγονός ότι τα νησιά του Αιγαίου Πελάγους είναι φυσική προέκταση της γεωλογικής δομής της χερσονήσου της Ανατολίας, και προς τις γεωπολιτικές αναγκαιότητες που γεννιούνται από την παραπάνω κατάσταση, η πολιτική διανομή έγινε μέσω διεθνών συμφωνιών, υπέρ της Ελλάδας, πράγμα που υποδαυλίζει προβλήματα όπως η υφαλοκρηπίδα, τα χωρικά ύδατα, ο εναέριος χώρος, η γραμμή FIR, οι περιοχές διοίκησης και ελέγχου και η στρατιωτικοποίηση των νησιών». Η συγκεκριμένη αντίληψη, η οποία αποτελεί τη βάση για την βαθύτερη αντίληψη του Αχμέτ Νταβούτογλου ή αλλιώς του «Κίσινγκερ», όπως οι Αμερικανοί τον αποκάλεσαν, της τουρκικής διπλωματίας είναι εμπνευσμένη από τη θέση, την οποία το 1973 είχε διατυπώσει ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γιόζεφ Λουνς ότι κάποια από τα νησιά, τα οποία βρίσκονται απέναντι από τις ακτές της Τουρκίας αποτελούν προέκταση της Τουρκίας. Λίγο μετά ακολούθησε η εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, το 1974.
Η Τουρκία και οι ΑΟΖ
Το 2008 είχε αποκαλυφθεί ότι η τουρκική κρατική ενεργειακή εταιρεία TPAO (η οποία βρίσκεται προ των πυλών της ιδιωτικοποίησης) είχε αναλάβει τη διεξαγωγή ενεργειακών ερευνών σε τέσσερις περιοχές, οι οποίες εντοπίζονταν από το Καστελόριζο μέχρι το Λιβυκό πέλαγος. Την ίδια περίοδο πραγματοποιήθηκε η έξοδος, για άλλη μια φορά μετά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, τουρκικών ερευνητικών σκαφών στο Αιγαίο πέλαγος, όπως για παράδειγμα του Πίρι Ρέις και του νορβηγικού Malene Ostervold. Τα τουρκικά σχέδια για ενεργειακές έρευνες στο Αιγαίο περιελάμβαναν περιοχές, οι οποίες κατά 80% ανήκαν στην περιοχή που η Ελλάδα θα έπρεπε εδώ και πολύ καιρό να έχει ορίσει ως ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Την ίδια στιγμή, η Τουρκία επεξεργαζόταν τα σχέδια της για διεξαγωγή ερευνών στη θαλάσσια περιοχή βόρεια της Κύπρου, αποστέλλοντας, με σαφήνεια, τα μηνύματά της προς κάθε κατεύθυνση.
Αντικειμενικός σκοπός της Τουρκίας στο Αιγαίο είναι το «γκριζάρισμα» περιοχών στις οποίες ενδεχόμενα εντοπίζονται κοιτάσματα πετρελαίου ή ακόμη και φυσικού αερίου.
Το Αύγουστο του 2009, η Τουρκία προχώρησε ένα βήμα ακόμη στις προκλήσεις της επιχειρώντας να προκαλέσει τεχνητή κρίση στη νήσο Ρω. Τούρκοι δημοσιογράφοι, είχαν επιχειρήσει να προσεγγίσουν τη Ρω, λίγο μετά την αποκάλυψη στην Ελλάδα, ότι σε διάφορα σημεία του Αιγαίου είχαν αναπτυχθεί περισσότεροι από 1000 καταδρομείς του ελληνικού στρατού. Το επεισόδιο εκείνο, το οποίο είχε προκαλέσει εξαιρετικά μεγάλη κινητικότητα στα υπουργεία Εξωτερικών τόσο της Ελλάδας, όσο και της Τουρκίας, όπως ήταν λογικό είχε επαναφέρει στη μνήμη όλων τα γεγονότα των Ιμίων το 1996. Όμως, εκείνη η μίνι- κρίση δεν είναι ανεξάρτητη από το διεθνές ενδιαφέρον που εκδηλώνεται τα τελευταία χρόνια για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου.
Τον Αύγουστο του 2009, ακριβώς την περίοδο της μίνι – κρίσης στη νήσο Ρω είχε εκδηλωθεί εξαιρετικά μεγάλο ενδιαφέρον από πολυεθνικές πετρελαϊκές εταιρείες, αμερικανικών, βρετανικών και άλλων συμφερόντων για τη διεξαγωγή ερευνών σε κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στην ανατολική Μεσόγειο, αλλά και για την εκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων στην ευρύτερη περιοχή. Αποδέκτες αυτού του ενδιαφέροντος είχαν γίνει τόσο η τότε ελληνική, όσο και η κυπριακή κυβέρνηση. Η εμπλοκή ξένων πολυεθνικών κολοσσών στην περιοχή, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αποτελούσε σοβαρό εμπόδιο για τα σχέδια της Τουρκίας, αλλά και για περεταίρω κλιμάκωση των προκλήσεών της έναντι της Ελλάδας, δεδομένου ότι θα έβρισκε απέναντί της εκτός από την ελληνική διπλωματία και τα πανίσχυρα πολυεθνικά συμφέροντα. Με λίγα λόγια οι πολυεθνικοί κολοσσοί δεν θα ήταν διατεθειμένοι να διαπραγματευτούν τα συμφέροντά τους, ανεχόμενοι τις προκλήσεις της Άγκυρας και έτσι η Τουρκία, με τη πολιτική απόφαση τόσο του πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν, όσο και του υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου αποφάσισε να πραγματοποιήσει επίδειξη ισχύος, η οποία κλιμακώνεται σε βάθος χρόνου.
Τον Νοέμβριο του 2010, ωστόσο, η Τουρκία προχώρησε ένα βήμα παραπάνω, αφού ο υπουργός Επικρατείας της Τουρκίας Εγκεμέν Μπαγίς πραγματοποίησε διαδοχικές δηλώσεις – προτάσεις για συνεκμετάλλευση και κατ’ επέκταση για συνδιαχείριση στο Αιγαίο. Την ίδια περίπου χρονική περίοδο, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, αποκάλυψε ότι η Ελλάδα και η Τουρκία «πραγματοποιούν από κοινού business στο Αιγαίο», προκαλώντας αμηχανία στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία, ωστόσο, διέψευσε τα όσα ανέφερε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών.
Η στάση της Ελλάδας
Η κυριαρχία στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου αποτελεί τμήμα του νεο – οθωμανικού πολιτικού προγράμματος. Η ενεργειακή σύμπραξη Ισραήλ – Κύπρου, τείνει να ανατρέψει τους ευσεβείς πόθους της Άγκυρας, η οποία στο παρασκήνιο κινητοποιεί πολιτικούς παράγοντες και κράτη στην περιοχή, όπως για παράδειγμα ο Λίβανος, ώστε να αποφευχθεί ο αποκλεισμός της από τις ενεργειακές προοπτικές της περιοχής. Για παράδειγμα, ο Λίβανος εμφανώς καθοδηγούμενος από την Άγκυρα αντέδρασε έντονα στη συμφωνία Ισραήλ – Κύπρου για τον καθορισμό Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η Κύπρος κατοχύρωσε τις δικές της Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες με σχετικό νόμο, ο οποίος ψηφίστηκε το 2004.
Αντίθετα με την πολιτική βούληση που έχουν δείξει οι κυπριακές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια στο θέμα των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών, σοβαρά ερωτήματα προκαλούν η ατολμία της Αθήνας στον τομέα της χάραξης εθνικά ωφέλιμης ενεργειακής πολιτικής, οι νωχελικές αντιδράσεις απέναντι στις συνεχείς προκλήσεις της Άγκυρας και η πλήρης αδράνεια σε ότι έχει να κάνει με την χάραξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο, η οποία θα αποτελέσει την αφετηρία για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, οι οποίοι θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι βρίσκονται στην περιοχή. Ταυτόχρονα σοβαρά ερωτήματα προκαλεί η άρνηση της Ελλάδας να ανταποκριθεί στο προσκλητήριο που απευθύνουν τόσο η Λευκωσία, όσο και το Ισραήλ για στρατηγικού χαρακτήρα συνεργασία, στη βάση του καθορισμού των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών και ευρύτερων συμπράξεων. Μάλιστα το Ισραήλ επεξεργάζεται σχέδιο κατασκευής αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου από τα δικά του κοιτάσματα, το οποίο θα μεταφέρεται στην Ευρώπη έχοντας με διαμετακομιστικό κέντρο την Ελλάδα.
Στην πραγματικότητα η στάση της Ελλάδας υπαγορεύεται από εγχώρια επιχειρηματικά συμφέροντα, τα οποία εξαιτίας των επενδύσεων που έχουν πραγματοποιήσει στη γειτονική χώρα, έχουν εκφράσει τους φόβους τους στην ελληνική πολιτική ηγεσία, αναφορικά με το ενδεχόμενο της διάρρηξης των ελληνο – τουρκικών σχέσεων, το οποίο μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τα επενδυτικά τους σχέδια.
Προς το παρόν η ελληνική κυβέρνηση – όπως έπραξαν και οι προηγούμενες- απορρίπτει το ενδεχόμενο να ορίσουν Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη στο Αιγαίο, στρέφοντας το ενδιαφέρον της στα κοιτάσματα πετρελαίου, τα οποία εντοπίζονται στο Ιόνιο πέλαγος και στον ευρύτερο γεωγραφικό χώρο της Δυτικής Ελλάδας. Όπως αναφέρουν καλά πληροφορημένες διπλωματικές πηγές σε ιδιωτικές συζητήσεις «Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου δεν πρόκειται να αποφασίσει τον καθορισμό της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο, διότι δεν θέλει να συγκρουστεί με την Τουρκία, ακόμη και αν το επιβάλλει το εθνικό συμφέρον και οι δυνατότητες να δημιουργηθούν νέα συμμαχικά πλέγματα στην ανατολική Μεσόγειο».
Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση, αν και αρχικά φάνηκε διατεθειμένη να αναβαθμίσει τη γεωστρατηγική και γεωπολιτική της θέση στην ανατολική Μεσόγειο, ξεκινώντας την στρατηγικού χαρακτήρα προσέγγιση με το Ισραήλ, εν τούτοις δεν έδωσε, με τολμηρές κινήσεις, συνέχεια στην προσπάθεια, η οποία ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2010, όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπαναδρέου και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου, πραγματοποίησαν επίσημες επισκέψεις σε Τελ Αβίβ και Αθήνα αντίστοιχα.
Η Ελλάδα θα πρέπει να επανεξετάσει συνολικά τον ρόλο, τον οποίο θέλει να διαδραματίσει στην ανατολική Μεσόγειο. Η προηγούμενη κυβέρνηση, δηλαδή η κυβέρνηση Καραμανλή, είχε φτάσει πολύ κοντά στο να συνάψει συμφωνία για τον καθορισμό Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης με την Αίγυπτο. Ωστόσο στη συνέχεια η Αιγυπτιακή πλευρά, ενημέρωσε ότι είχε ξεκινήσει συζητήσεις με την Τουρκία για το ίδιο θέμα, αποκαλύπτοντας με αυτόν τον τρόπο της διαχρονικές αδυναμίες της ελληνικής διπλωματίας. Ο ρόλος της Αιγύπτου είναι ιδιαίτερα σημαντικός και η Ελλάδα, τώρα που συντελείται η πολιτική αλλαγή στην εν λόγω βορειο – αφρικανική χώρα θα πρέπει να προλάβει τις εξελίξεις, να παρακολουθήσει στενά την πολιτική αλλαγή και να δηλώσει «παρούσα».
Η Τουρκία επιδιώκει η δική της Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη να εφάπτεται με εκείνη της Αιγύπτου, ενδεχόμενο το οποίο θα αποκλείσει την επαφή ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης με την κυπριακή, άρα και την πιθανότητα να δημιουργηθεί ένας επί της ουσίας, ενιαίος στρατηγικής σημασίας θαλάσσιος χώρος ανάμεσα στην Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ. «Αγκάθι» για τα τουρκικά σχέδια είναι το Καστελόριζο.
Η Ελλάδα, θα έπρεπε να έχει πραγματοποιήσει τολμηρές κινήσεις, όπως ακριβώς έπραξαν οι κυβερνήσεις της Κύπρου, τα τελευταία χρόνια. Η Κύπρος συμφώνησε για τον καθορισμό των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών με την Αίγυπτο, με τον Λίβανο και κυρίως με τον Ισραήλ, παρά τις απειλές της Τουρκίας ακόμη και για τη διεξαγωγή πολέμου. Σήμερα καλά ενημερωμένοι διπλωματικοί κύκλοι επισημαίνουν ότι στην παρούσα χρονική συγκυρία των ριζικών ανακατατάξεων τόσο στο βορειο – αφρικανικό γεωγραφικό τόξο, όσο στη Μέση Ανατολή και ευρύτερα στην ανατολική Μεσόγειο είναι η ευκαιρία η ελληνική διπλωματία να δείξει την απαιτούμενη τόλμη και να προχωρήσει στον ορισμό της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.
Μάλιστα το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό διαθέτει τους χάρτες, οι οποίοι περιέχουν τα όρια τόσο της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο, όσο και της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και εκείνο το οποίο θα πρέπει, ως πρώτο βήμα, να πράξει η ελληνική κυβέρνηση, είναι να υποβάλλει αυτούς τους χάρτες στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. http://www.rieas.gr
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας