Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Ο Λίβανος, το κλειδί της εγκατάλειψης της Σιών από τις ΗΠΑ;

Δημοσιεύτηκε στις

Ένα άρθρο του Jean-Marc DESANTI, γνωστός Γάλλος ακτιβιστής του «ιστορικού σιωνισμού», στον ιστοτόπο αφιερωμένο στις ένοπλες δυνάμεις της Γαλλίας «armées com».  
Πώς ο Ομπάμα, και οι «Αμερικανοί Εβραίοι» σύμβουλοί του, τολμούν να προβάλλουν το μοιραίο σχέδιο τους για τη καταστροφή του Ισραήλ με την επιβολή ενός παλαιστινιακού κράτους εντός των συνόρων του 1967 με την Ιερουσαλήμ ως «διαπραγμάτευση πρωτεύουσα;»

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το Ισραήλ είχε γίνει το προγεφύρωμα των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.
Έπρεπε να προστατέψουν την περιοχή αυτή από την προώθηση του κομμουνισμού. Το κράτος έλαβε τεράστια οικονομική και στρατιωτική-οικονομική βοήθεια.  «Φρουρός της Δύσης» απέναντι του αραβομουσουλμανικού κόσμου που θα μπορούσε να πέσει στη πλευρά της ΕΣΣΔ, έζησε σχεδόν υπό τη συνεχή έγχυση των Ηνωμένων Πολιτειών. 
Η ασφάλεια του Ισραήλ και η λειτουργία του ως θεματοφύλακας της περιφερειακής τάξης δικαιολογούσαν, με τον έλεγχο των πετρελαϊκών πηγών, τη συνεχή παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή αυτή.
Απαλλαγμένη από τον σοβιετικό αντίπαλο της στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η μοναδική υπερδύναμη είχε τα χέρια ελεύθερα για να επανασχεδιάσει το χάρτη της Μέσης Ανατολής σύμφωνα με τα συμφέροντά της. 
Ξεκίνησε με το πρώτο Πόλεμο του Κόλπου το 1991, με την υποστήριξη των διεθνών αρχών, στη συνέχεια, την επέμβαση στο Αφγανιστάν και το 2003, την εισβολή στο Ιράκ με το πρόσχημα της αποκατάστασης της «δημοκρατίας». 
Σήμερα, η απειλή στρέφεται προς τη Συρία, μέσω των «αραβικών επαναστάσεων»…
Αλλά όχι πλέον κατά του Ιράν στο οποίο οι ΗΠΑ ζήτησαν την πολύτιμη βοήθεια στο Ιράκ  για μια συμμαχία με τους σιίτες έναντι των «Ιρακινών σουνιτών». 
Η τελευταία επιχείρηση κατά του Λιβάνου το 2006 διατάχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να επιταχύνουν την υλοποίηση του σχεδίου τους για τη «Νέα Μέση Ανατολή». 
Ο Μπους κάλεσε το Ισραήλ να ανοίξει ένα μέτωπο κατά της Χεζμπολάχ, προοίμιο για μια υποτιθέμενη επίθεση των ΗΠΑ εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων στο Ιράν. 
Η επιχείρηση αυτή γραφόταν σαν μέρος του πολέμου των 10 ετών που εξήγγειλε ο Μπους την αύριο της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 και με στόχο τη δημιουργία της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής: αμερικανικό σχέδιο διαίρεσης της περιοχής σε οντότητες τεχνητά διατηρημένες σε σύγκρουση μεταξύ τους με βάσεις εθνοτικές θρησκευτικές ή οικονομικές, αλλά όλες εξαρτώμενες από τις Ηνωμένες Πολιτείες με την υποταγή τους στις επιταγές του ΠΟΕ και του ΔΝΤ. 
Το Ισραήλ κληρονόμησε τότε το ρόλο του χωροφύλακα, επιφορτισμένο με την καταστολή κάθε εθνικής αντίστασης. 
Γι ‘αυτό, το Ισραήλ είχε κερδίσει το δικαίωμα να καθορίζει το ίδιο τα σύνορά του. 
Η πρώτη φάση ήταν η ανακατανομή της Δυτικής Όχθης, μετά την εκκένωση της Γάζας, και μετά η κατασκευή του τείχους. 
Η εισβολή στον Λίβανο είχε σκοπό τον έλεγχο της περιοχής του ποταμού Λιτάνι πολυπόθητο, από πολύ παλιά, για τους υδάτινους πόρους που αντιπροσωπεύει και την στρατηγική του θέση.
Η επίθεση εναντίον της Χεζμπολάχ έδινε στο Ισραήλ την ευκαιρία να αποδείξει τη χρησιμότητά του στον ισχυρό προστάτη του. 
Προσφέροντας μια σημαντική συμβολή στον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας», ήθελε να δείξει τη δύναμη του και την αποτελεσματικότητά του. 
Αλλά όμως, η Χεζμπολάχ είχε υποστεί δύο σημαντικές αλλαγές.
Πρώτον, είχε εφοδιαστεί με πολύ σύγχρονο εξοπλισμό από τη Συρία και το Ιράν. 
Ιδιαίτερα, διαθέτει πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς ικανούς να χτυπήσουν ισραηλινές πόλεις.
Μετά, μπήκε στη κυβέρνηση του Λιβάνου. Το Ιούνιο του 2005 οι εκλογές της έδωσαν το 11% των ψήφων και 14 βουλευτές, σε ένα σιιτικό συνασπισμό που πήρε 35 έδρες (σε 128). 
Αυτό της έδωσε τη δυνατότητα να καταλάβει ένα υπουργείο, αυτό της ενέργειας, στο οποίο πρέπει να προστεθούν ανεπίσημα  αυτών των εξωτερικών υποθέσεων και της εργασίας, που εμπιστεύτηκαν σε ανθρώπους κοντά στο κίνημα της. 
Αυτή η συμμετοχή στη λιβανέζικη πολιτική ζωή, η πρόσκληση για διάλογο, η άρνηση, τουλάχιστον επίσημα, της ιδέας της ισλαμικής δημοκρατίας, η βούληση για ανεξάρτητη χρηματοδότηση εμφανίστηκαν σε πολλούς αναλυτές σαν απόδειξη μιας πραγματικής θέλησης ανεξαρτητοποίησης από το ιρανικό κηδεμόνα. 
Για άλλους, αντιθέτως, το αυξημένο οπλοστάσιο της και η παρουσία πολλών Ιρανών συμβούλων αποδεικνύουν  ότι η Χεζμπολάχ παραμένει η εκπόρευση του Ιράν. 
Ο συνδυασμός μιας αυτόνομης στρατιωτικής δύναμης στο Λίβανο, της επιρροής του Ιράν και της διείσδυσης στην κρατική μηχανή, έκανε και κάνει την Χεζμπολάχ ιδιαίτερα επικίνδυνη.
Η Χεζμπολάχ διοικείται από ένα 7-μελές εκτελεστικό γνωμοδοτικό συμβούλιο, υπό την προεδρία του Νασράλα. Το συμβούλιο επικουρείται από μεγάλο αριθμό οργάνων, συμπεριλαμβανομένης της Γενικής Σύμβασης η οποία λειτουργεί σαν Κοινοβούλιο. Η ίδια η Σύμβαση διοικείται από ένα 12-μελές Εκτελεστικό Συμβούλιο.
Η Χεζμπολάχ είναι οργανωμένη σε τρεις αλληλένδετους κλάδους που της επιτρέπουν να ενεργεί ταυτόχρονα σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις των σύγχρονων συγκρούσεων. Είναι ταυτόχρονα μια πολιτοφυλακή, ένα πολιτικό κόμμα και μια κοινωνικο-οικονομική οργάνωση. 
Περιλαμβάνει μια στρατιωτική πτέρυγα, που αναλύεται λεπτομερώς παρακάτω, μια πτέρυγα προπαγάνδας και στρατολόγησης, καθώς και μια πολύ σημαντική κοινωνική πτέρυγα (που φέρνει το όνομα «το Σώμα της Άγιας Ανασυγκρότησης»). 
Μεγαλύτερος εργοδότης στον Λίβανο, η οργάνωση διαχειρίζεται απευθείας σχολεία, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία και ένα τηλεοπτικό σταθμό (Al-Manar)
Η χρηματοδότηση του κινήματος προέρχεται από πολλές διαφορετικές πηγές. Η Συρία και κυρίως το Ιράν είναι οι κυριότεροι χορηγοί ίσως με αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια το χρόνο. Αλλά η Χεζμπολάχ μπορεί επίσης να επωφεληθεί από ιδιωτικές δωρεές, άμεσες ή έμμεσες μέσω μη κυβερνητικών οργανώσεων.  Διαθέτει ιδιωτικές εταιρείες που της παρέχουν κεφάλαια και χρησιμοποιούνται σαν γέφυρες με το εξωτερικό. Μέσω της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης της, η Χεζμπολάχ καταφέρνει επίσης να χρηματοδοτούνται ορισμένα έργα με δημόσιους πόρους.
Η παραστρατιωτική πτέρυγα του κινήματος διαιρείται μεταξύ μιας οργάνωσης ασφαλείας και μιας οργάνωσης μάχης. 
Η πρώτη περιλαμβάνει μια υπηρεσία προστασίας των ηγετών του κόμματος (ο Σεΐχης Νασράλα ζει κάθε μέρα σε διαφορετική βίλα), μια υπηρεσία «κεντρικής ασφαλείας» (υπηρεσία πληροφοριών), και μια υπηρεσία «επιχειρησιακής ασφάλειας» για μυστικές δράσεις.
Ενώ η Τσαχάλ, ο στρατός του Ισραήλ, δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε για να αντιμετωπίσει τους συμβατικούς αραβικούς στρατούς, η «Ισλαμική Αντίσταση», το μαχητικό όργανο, χτίστηκε για την αντίσταση κατά της Τσαχάλ.
Αποτελείται από δύο μέρη.
Το πρώτο είναι μια καθαρά αμυντική δύναμη που βασίζεται στο πεζικό. 
Πριν από όλα διαθέτει 2-4 χιλιάδες μόνιμους στρατιώτες, οι περισσότεροι βετεράνοι  του εμφυλίου πολέμου ή της πάλης κατά της ισραηλινής παρουσίας. 
Οι άνδρες αυτοί, με τη βοήθεια δεκάδων Ιρανών συμβούλων, διαθέτουν όπλα και προσωπικούς εξοπλισμούς υψηλής ποιότητας (αλεξίσφαιρα γιλέκα, κράνη, συσκευές νυχτερινής όρασης, αντιασφυξιογόνες μάσκες, ραδιοεξοπλισμό και τηλέφωνο). Συμπληρωμένο στην ανάγκη με δέκα χιλιάδες «έφεδρούς», αυτό το πεζικό είναι οργανωμένο με αυστηρό τρόπο, από τη τριάδα στο τάγμα των 250 ανδρών. Είναι πλήρως ενσωματωμένη με το έδαφος και τον πληθυσμό και, επομένως, αόρατο σε μεγάλο βαθμό από το πλήθος των αισθητήρων που διαθέτει η Τσαχάλ. Χάρις του ελαφρού εξοπλισμού του, της τέλειας οργάνωσης στο έδαφος και της χρησιμοποίησης του πληθυσμού, ο στρατός της Χεζμπολάχ επιτυχαίνει ένα υψηλό επίπεδο μυστικότητας, αποδεικνύοντας ότι η έννοια της μυστικότητας δεν είναι αναγκαστικά συνώνυμη με την υψηλή τεχνολογία.
Δύο γραμμές άμυνας («Νάσερ» και «Μπαντρ» Βadr) έχουν εδραιωθεί στις κορυφογραμμές παράλληλες με τα σύνορα. Για να αντιμετωπίσουν την ισραηλινή κυριαρχία στον αέρα, οι γραμμές αυτές βασίζονται σε ένα πλήθος οχυρωμένων χωριών και ενός υπογείου δικτύου οχυρών, κρυψώνων όπλων, αρχηγείων, κλπ.. … συνδεδεμένα με σήραγγες.
Από αυτόν το δίκτυο τύπου «Βιετκόνγκ», που κατεβαίνει καμιά φορά σε αρκετές δεκάδες μέτρα βάθος, οι διμοιρίες πεζικού (15-20 άτομα) ασκούν πολύ αποκεντρωμένες μάχες που βασίζονται σε επιθέσεις μικρού εύρους με ελαφρά όπλα ή εκτοξευτές πυραύλων, ακολουθούμενες από ξαφνικές αποσύρσεις.
Οι σιιτικές πολιτοφυλακές έγιναν άριστες επίσης στην χρήση ναρκών και εκρηκτικών μηχανισμών. 
Η ιδιαιτερότητα της Χεζμπολάχ, σε σχέση με τους Τσετσένους ή τους ιρακινούς αντάρτες για παράδειγμα, είναι ότι αυτή η αμυντική μάχη «σμήνος» υποστηρίζεται από ένα ισχυρό «κινητό πυροβολικό» που βασίζεται σε αντιαρματικά βλήματα. Το οπλοστάσιο τους είναι εντυπωσιακό, και κυμαίνεται από τα σεβαστά AT-3 Sagger 2 έως τα σύγχρονα AT-13 Metis-M, AT-14 Kornet-E συμπεριλαμβανόμενων των ΑΤ-4, AT-5 ή ακόμη των ιρανικών εκδόσεων των Dragon και των αμερικανικών TOW. Το Kornet-E είναι το πιο επικίνδυνο απ ‘όλα αφού μπορεί να τρυπώνει θώρακα μέχρι 1.200 mm με φορτίο μεγάλης ισχύος μέχρι τα 5.000μ απόστασης. 
Η Χεζμπολάχ διαθέτει επίσης πολλά RPG-29, ικανά να εκτοξεύσουν ένα δίδυμο φορτίο  4-5 κιλά σε 450 m.
Αυτή η οργάνωση, που υποστηρίζεται από ισχυρό κίνητρο, μπορεί να υπερασπιστεί τις θέσεις της με μεγάλη αποτελεσματικότητα, αλλά είναι κατ ‘ανάγκην στατική. Η Χεζμπολάχ δεν μπορεί να πραγματοποιήσει μεγάλες επιθετικές κινήσεις, ούτε να υποχωρήσει χωρίς να υποβληθεί σε μαζικά πυρά. Αυτά τα δεδομένα είναι πλήρως αποδεκτά και το πεζικό της Χεζμπολάχ έχει ως μόνη αποστολή να σταματήσει τα ισραηλινά στρατεύματα (με την πρόκληση ζημιών), καλύπτοντας έτσι τη δεύτερη συνιστώσα, επιθετική αυτή τη φορά, που αποτελείται από τους εκτοξευτήρες ρουκετών και τους πυραύλους μεγάλης εμβέλειας.
Η Χεζμπολάχ διαθέτει ένα απόθεμα από 14 έως 16.000 ρουκέτες και πυραύλους. Αυτοί οι πύραυλοι δεν έχουν αρκετή ακρίβεια για να χτυπήσουν οτιδήποτε άλλο εκτός από μεγάλες πόλεις ή μεγάλες υποδομές
Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των βλημάτων είναι ρουκέτες των 122 χιλιοστών (10.000 αντίτυπα) έως 240 χλστ. (Fajr-3), των οποίων η εμβέλεια δεν υπερβαίνει τα 45 χιλιόμετρα, αρκετή για να χτυπήσουν την Χάιφα. Τα εκρηκτικά φορτία είναι από 6 έως 45 κιλά. Οι συσκευές αυτές ενεργοποιούνται με δέσμες από φορτηγά αυτοκίνητα (ο εκτοξευτής Fajr-3 μπορεί να εκτοξεύσει 14) ή ατομικά, από οπουδήποτε σημείο, ακόμη και από το εσωτερικό κανονικών κτιρίων. Η διαδικασία πυρός είναι εξαιρετικά γρήγορη και εύκολη και επιτρέπει την εύκολη αλλαγή των θέσεων.
Τα κυριότερα στοιχεία ωστόσο, είναι οι πύραυλοι που χτυπούν πέρα ​​από τα 45 χιλιόμετρα και πάνω από όλα, οι πύραυλοι του Ιράν τύπου Zelzal που μπορούν να ρίξουν εκατοντάδες κιλά εκρηκτικά στο Τελ Αβίβ. Η τελευταία έκδοση του Zelzal είναι ακόμα σε θέση να φθάσει σε οποιοδήποτε σημείο του βορρά της ερήμου Νεγκέβ, δηλαδή σε όλο το «χρήσιμο» Ισραήλ. Η χρήση αυτών των πυραύλων, ωστόσο, απαιτεί μεγάλο χρόνο και αφήνει μια ισχυρή θερμική υπογραφή.
Τη στιγμή που ξεκίνησε ο τελευταίος «πόλεμος», η Χεζμπολάχ διέθετε επίσης μια συστοιχία πυραύλων εδάφους-θαλάσσης C-802 Noor, ιρανική εκδοχή των κινεζικών πυραύλων Silkworm. Το βλήμα αυτό, κατευθυνόμενο από ραντάρ, μπορεί να στείλει με υποηχητική ταχύτητα (Mach 0,9) ένα φορτίο 165 κιλά σε περισσότερα από 120 χιλιόμετρα.
Η Χεζμπολάχ διαθέτει επίσης ένα μικρό στόλο δέκα μη επανδρωμένων αεροπλάνων τύπου Mirsad-1 η Ababil-3 Swallow.
Δύο από αυτά πέταξαν ήδη επάνω από τη βόρεια Γαλιλαία, το Μάρτιο του 2004 και το Απρίλιο του 2005, χωρίς η Τσαχάλ να μπορεί να τα καταρρίψει. 
Από τις βάσεις τους στο νότιο Λίβανο, οι σιίτες μαχητές μπόρεσαν να δουν εμπεριστατωμένα τα όπλα και τις θέσεις της Τσαχάλ.
Τέλος, η Χεζμπολάχ διαθέτει κάποια αντιαεροπορικά όπλα, SA-7 και SA-14 MANPADS (manportable surface-to-air missile system), και επίσης SA-16 και SA-18 (βελτιωμένη έκδοση του SA-14, με 3.500μ υψόμετρο σε ακτίνα 5 χλμ). Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να απειλήσει πραγματικά την ισραηλινή κυριαρχία στον αέρα.
Η ισραηλινή αντικατασκοπία θεωρεί ότι τα πιο εξελιγμένα όπλα, βαλλιστικοί πύραυλοι, μη επανδρωμένα αεροπλάνα, πύραυλοι έδαφος-θάλασσα η έδαφος-αέρα ενεργοποιούνται από ένα υπόγειο αρχηγείο με Ιρανούς του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης . Ένα κοινό κέντρο πληροφοριών με το Ιράν, τη Συρία και τη Χεζμπολάχ υπάρχει επίσης στη Δαμασκό, στην ιρανική πρεσβεία. 
Η Χεζμπολάχ ανάπτυξε επίσης ένα δίκτυο επικοινωνίας, συνδυάζοντας το πολύ παλιό, όπως οι αρχαϊκές κινητές μονάδες εκστρατείας θαμμένες στο έδαφος, με το πολύ μοντέρνο, σε θέση να αντέχει τις εισβολές και παρεμβολές. Το μέγεθος αυτής της οργάνωσης σε ισχύ από το 2000 διέφυγε  εν μέρει από το ισραηλινό υψηλό αρχηγείο: έλλειψη πληροφόρησης ή αφομοίωσης των δεδομένων; 
Πριν από την έναρξη της τελευταίας επίθεσής της, η Τσαχάλ είχε όμως μια καλή εικόνα των δυνατοτήτων της Χεζμπολάχ από την άποψη των ρουκετών και πυραύλων, την κύρια απειλή. Είχε, ωστόσο, υποτιμήσει σημαντικά την ανθεκτικότητα του πεζικού της Χεζμπολάχ.
Αυτή η «ισοπαλία» απογοήτευσε τους Αμερικανούς που είχαν κάνει επενδύσεις στις προετοιμασίες της εισβολής. 
Οι συνέπειες ήταν εκθαμβωτικές:
–          Top εκκίνηση των αραβικών ψευδο-επαναστάσεων. 
–          Επιτάχυνση του ολοκληρωτικού έλεγχου της Μέσης Ανατολής.
–          Επέκταση του καπιταλιστικού συστήματος και βραχυπρόθεσμη θυσία του κράτους του Ισραήλ, που μένει χωρίς μεγάλη χρησιμότητα σε μια νέα τάξη πραγμάτων, «όπου όλος ο κόσμος έχει εκδημοκρατιστεί», στην πραγματικότητα «βαλκανοποιηθεί». 
Οι Ισραηλινοί ηγέτες δεν είδαν τίποτα να έρχεται, πολύ απασχολημένοι που ήταν να μην απογοητεύσουν τον κατεργάρη σύμμαχο τους. 
Μπορείτε να στοιχηματίσετε χωρίς κίνδυνο, ότι το διεθνές καπιταλιστικό δίκαιο θα τους φέρει, για ανταμοιβή, ενώπιον οποιουδήποτε Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ). 
Η Ουάσιγκτον τους επιφυλάσσει  την μοίρα των Ελλήνων συνταγματαρχών, των Αργεντινών δικτατόρων, ή των Χιλιανών πραξικοπηματιών. 
Η επιβίωσή τους εξαρτάται σήμερα περισσότερο από ποτέ, δυστυχώς, από αυτή τη «συμμαχία», ή ακριβέστερα, από αυτή την υποταγή. 
Στην πραγματικότητα, το σχέδιο της κυβέρνησης των ΗΠΑ έχει ως πρότυπο την τραγική μοίρα της Νότιας Αφρικής.
Είναι καιρός η ισραηλινή πολιτική να αποφασίζεται στο Ισραήλ. 
Είναι βέβαιο ότι μόνο η επιστροφή στο ιστορικό σιωνισμό, βασισμένο στον εθελοντισμό των μαχητών και στον αγώνα για ανεξαρτησία, μπορεί να σώσει ακόμη εβραϊκές ζωές. Εκεί φτάσαμε!
Θα ήταν εγκληματικό για να μην το πούμε δυνατά και καθαρά. Ήρθε η ώρα για τους εθελοντές πάσης προέλευσης να καταταγούν σε Διεθνείς Ταξιαρχίες, απλωμένες στο παρόν έδαφος της Ερέτζ (Eretz), για την υπεράσπιση των αξιών της «ελευθερίας», διαφορετικές από το καταραμένο χρήμα και το κέρδος. Ποιος μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στις ΗΠΑ;
Οι αηδιαστικοί χειρισμοί της CIA με τους Βόσνιους Μουσουλμάνους, με τις  υπηρεσίες του Πακιστάν και τους τρομοκράτες της Χαμάς και της Χεζμπολάχ θα πρέπει να ανοίξουν οριστικά τα μάτια των αμερικανολατρών που μετατρέπουν τακτικά τους νεαρούς Ισραηλινούς σε θύματα, μισθοφόρους του Θείου Σαμ.
Το Ισραήλ είναι η Μασάντα και η Μασάντα είναι ο αγώνας κατά της Αυτοκρατορίας.
Jean-Marc DESANTI 

var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;
s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);
})();

Σχετικά θέματα
Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες

Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.

Δημοσιεύτηκε

6 ημέρες πριν

στις

10 Οκτωβρίου 2026

από τον

Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.

Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.

Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.

Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.

Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.

Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία

Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.

Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.

Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».

Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.

Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.

Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC

Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.

Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.

Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.

Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.

Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.

Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.

Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία

Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.

Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.

Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.

Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.

Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.

Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.

Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ

Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.

Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.

Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.

Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.

Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.

Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας

Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.

Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.

Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.

Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.

Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.

Το μήνυμα προς το Πακιστάν

Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.

Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.

Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.

Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.

Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

Γερμανία: Το ρωσικό φυσικό αέριο επιστρέφει έμμεσα μέσω των λιπασμάτων, παρά τους ευρωπαϊκούς δασμούς

Δημοσιεύτηκε

6 ημέρες πριν

στις

10 Οκτωβρίου 2026

από τον

Οι εισαγωγές ρωσικών αζωτούχων λιπασμάτων μειώθηκαν κατά 66% το 2025-2026, αλλά παραμένουν 53% υψηλότερες από τα επίπεδα πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία διατηρεί ανταγωνιστικά τα ρωσικά προϊόντα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Berliner Zeitung. Η Γερμανία εξακολουθεί να συνδέεται εμπορικά με το ρωσικό φυσικό αέριο, παρά τις ευρωπαϊκές προσπάθειες περιορισμού της ενεργειακής εξάρτησης από τη Μόσχα.

Αυτή τη φορά, η σύνδεση δεν αφορά αποκλειστικά την άμεση προμήθεια φυσικού αερίου, αλλά τις εισαγωγές λιπασμάτων που παράγονται με τη χρήση ρωσικού αερίου ως πρώτης ύλης και πηγής ενέργειας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας, που βασίζεται σε στοιχεία του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου και του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι εισαγωγές αζώτου μέσω ρωσικών λιπασμάτων μειώθηκαν σημαντικά κατά το 2025-2026. Ωστόσο, εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω από τα επίπεδα που καταγράφονταν πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Τα στοιχεία των εισαγωγών και η σύγκριση με την προπολεμική περίοδο

Το 2025-2026, η Γερμανία εισήγαγε 48.800 τόνους αζώτου μέσω λιπασμάτων ρωσικής προέλευσης. Η ποσότητα αυτή είναι μειωμένη κατά περίπου 66% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αλλά παραμένει κατά 53% υψηλότερη από τους 31.800 τόνους που είχαν καταγραφεί το 2020-2021, πριν από τον πόλεμο.

Η εξέλιξη των εισαγωγών δείχνει πόσο έντονη ήταν η αύξηση μετά το 2022. Το 2021-2022 οι εισαγωγές έφτασαν τους 56.800 τόνους αζώτου, ενώ το 2022-2023 εκτοξεύθηκαν στους 185.100 τόνους. Στη συνέχεια καταγράφηκαν 140.200 τόνοι το 2023-2024 και 143.800 τόνοι το 2024-2025, προτού σημειωθεί η μεγάλη υποχώρηση της τελευταίας περιόδου. Τα στοιχεία αφορούν την ποσότητα του αζώτου που περιέχεται στα εισαγόμενα λιπάσματα και όχι το συνολικό βάρος των προϊόντων.

Τα λιπασματικά έτη υπολογίζονται από τον Ιούλιο έως τον Ιούνιο. Η ποσότητα αζώτου που εισήχθη στη Γερμανία μέσω ρωσικής ουρίας μειώθηκε από 71.600 τόνους σε 27.600 τόνους, καταγράφοντας πτώση άνω του 61%. Παρά τη μείωση, η ποσότητα εξακολουθεί να είναι σχεδόν τριπλάσια από τους 9.900 τόνους του 2020-2021. Η συγκεκριμένη εξέλιξη αναδεικνύει το βασικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής περιορισμού των εμπορικών δεσμών με τη Ρωσία. Ακόμη και όταν περιορίζονται οι εισαγωγές συγκεκριμένων προϊόντων, οι οικονομικές σχέσεις μπορούν να διατηρούνται μέσω άλλων κατηγοριών αγαθών, ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής.

Γιατί οι ρωσικές εισαγωγές παραμένουν ανταγωνιστικές

Καθοριστικός παράγοντας είναι το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η παραγωγή αζωτούχων λιπασμάτων απαιτεί μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου, το οποίο χρησιμοποιείται τόσο ως πρώτη ύλη όσο και ως πηγή ενέργειας. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι ευρωπαϊκοί δασμοί, που τέθηκαν σε ισχύ τον Ιούλιο του 2025, περιόρισαν σημαντικά τις εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων. Ωστόσο, δεν εξάλειψαν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των ρωσικών προϊόντων. Ο σύνδεσμος επισημαίνει ότι οι υψηλές τιμές ενέργειας δυσκολεύουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να αυξήσουν την εγχώρια παραγωγή και να καλύψουν μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της αγοράς. Ως αποτέλεσμα, τα ρωσικά λιπάσματα εξακολουθούν να παραμένουν ελκυστικά, ακόμη και μετά την επιβολή πρόσθετων δασμών.

Παράλληλα, σύμφωνα με τον IVA, είναι πιθανό ορισμένες ποσότητες ρωσικών προϊόντων να φτάνουν στη γερμανική αγορά μέσω άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέγεθος αυτών των έμμεσων εισαγωγών, ωστόσο, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τα διαθέσιμα στοιχεία.

Δεν αποδίδονται οι αυξήσεις των τιμών αποκλειστικά στους δασμούς

Το ζήτημα έχει άμεση σημασία για τους Γερμανούς αγρότες, καθώς το κόστος των λιπασμάτων επηρεάζει την παραγωγή και, τελικά, την οικονομική βιωσιμότητα των καλλιεργειών. Ο IVA υποστηρίζει ότι η μείωση των ρωσικών εισαγωγών δεν έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής σαφή αύξηση των τιμών εξαιτίας των δασμών. Σύμφωνα με τον σύνδεσμο, η εγχώρια παραγωγική δυναμικότητα και οι εισαγωγές από άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς. Την ίδια στιγμή, ο σύνδεσμος αποδίδει τις υψηλές τιμές των λιπασμάτων το 2026 στις διεθνείς ενεργειακές αναταράξεις, στον πόλεμο με το Ιράν και στην κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος μεταφοράς και τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας και λιπασμάτων.

Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν τις θέσεις του κλαδικού συνδέσμου και δεν συνιστούν από μόνες τους ανεξάρτητη αξιολόγηση όλων των παραγόντων που διαμορφώνουν τις τιμές.

Νέες πιέσεις για περιορισμό των ρωσικών εισαγωγών

Με αφορμή τα στοιχεία, ο IVA ζητά να εξεταστεί η επιβολή πρόσθετων δασμών στις εισαγωγές καλιούχων λιπασμάτων από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Το κάλιο αποτελεί βασικό θρεπτικό στοιχείο για τις καλλιέργειες και αντιπροσωπεύει μια ακόμη κατηγορία προϊόντων στην οποία η ευρωπαϊκή αγορά διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τις δύο χώρες.

Ο σύνδεσμος εκτιμά ότι η ευρωπαϊκή βιομηχανία μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της γεωργίας χωρίς να εξαρτάται από τις συγκεκριμένες εισαγωγές και υποστηρίζει ότι πρόσθετοι δασμοί δεν θα πρέπει να οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυξήσεις τιμών. Η συζήτηση, ωστόσο, αποτυπώνει το ευρύτερο δίλημμα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Η μείωση της εξάρτησης από τη Ρωσία απαιτεί όχι μόνο εμπορικούς περιορισμούς, αλλά και ανταγωνιστική εγχώρια παραγωγή, προσιτό ενεργειακό κόστος και εναλλακτικές πηγές προμήθειας.

Τα δεδομένα της γερμανικής αγοράς δείχνουν ότι οι δασμοί μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τις εισαγωγές, χωρίς όμως να εξαλείψουν αυτομάτως τις οικονομικές σχέσεις που στηρίζονται σε διαφορές κόστους παραγωγής. Για τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πρόκληση παραμένει η εξισορρόπηση τριών στόχων: της ενεργειακής και οικονομικής ασφάλειας, της στήριξης της εγχώριας βιομηχανίας και της διατήρησης προσιτού κόστους για τον αγροτικό τομέα.

Με πληροφορίες του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA) και του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Πακιστάν: Μειώθηκαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά αυξάνονται οι απειλές – Αντάρτικες οργανώσεις αναπτύσσουν νέες τακτικές και στρατολογούν γυναίκες

Η νέα έκθεση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS) αποκαλύπτει ένα αντιφατικό περιβάλλον ασφαλείας: Λιγότερες επιθέσεις και θύματα, αλλά αναδιοργάνωση ένοπλων ομάδων, χρήση drones, εσωτερικές συγκρούσεις και αυξανόμενη αστάθεια στο Μπαλουχιστάν. Η πολιτική κρίση επιβαρύνει την προσπάθεια αντιμετώπισης της τρομοκρατίας.

Δημοσιεύτηκε

6 ημέρες πριν

στις

10 Οκτωβρίου 2026

από τον

Μια εξαιρετικά σύνθετη εικόνα για την ασφάλεια στο Πακιστάν αποτυπώνει η νέα εβδομαδιαία ανάλυση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS), η οποία δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026. Παρά τη μείωση των επιθέσεων από ένοπλες οργανώσεις κατά την πρώτη εβδομάδα του μήνα, οι εξελίξεις στο εσωτερικό των εξτρεμιστικών και αυτονομιστικών ομάδων δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για την πραγματική αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων ασφαλείας.

Η έκθεση με τίτλο «Pakistan’s Security Paradox: Militant Attacks Decline as Militant Groups Signal New Developments» καταγράφει υποχώρηση των επιθέσεων, αλλά παράλληλα εντοπίζει ενδείξεις οργανωτικής αναδιάρθρωσης, νέων επιχειρησιακών μεθόδων και εντατικοποίησης της προπαγανδιστικής δραστηριότητας.

Μείωση 18% στις επιθέσεις – Παραμένει σοβαρή η απειλή

Σύμφωνα με το PICSS, από τις 2 έως τις 8 Οκτωβρίου καταγράφηκαν συνολικά 46 επιθέσεις ενόπλων οργανώσεων στο Πακιστάν, έναντι 56 την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα.

Η μείωση ανέρχεται στο 18%, ενώ αισθητή είναι και η υποχώρηση του αριθμού των θυμάτων.

Οι νεκροί μειώθηκαν από 52 σε 42 και οι τραυματίες από 53 σε 23.

Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι ομοιόμορφη σε ολόκληρη τη χώρα.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου δραστηριοποιούνται ιδιαίτερα ενεργές αυτονομιστικές οργανώσεις, οι απώλειες αυξήθηκαν παρά τη μείωση του αριθμού των επιθέσεων.

Το στοιχείο αυτό δημιουργεί προβληματισμό για το κατά πόσον οι ένοπλες ομάδες μεταβάλλουν τις τακτικές τους, πραγματοποιώντας λιγότερες αλλά δυνητικά πιο φονικές επιχειρήσεις.

Οι Πακιστανοί Ταλιμπάν αλλάζουν τακτική – Drones και ελεύθεροι σκοπευτές

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Tehrik-i-Taliban Pakistan (TTP), της οργάνωσης που είναι γνωστή ως Πακιστανοί Ταλιμπάν.

Σύμφωνα με την ανάλυση, η TTP επέβαλε περιορισμούς στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τα μέλη της.

Η συγκεκριμένη απόφαση αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία οι ένοπλες οργανώσεις χρησιμοποιούν τις ψηφιακές πλατφόρμες τόσο για προπαγάνδα όσο και για την προβολή των επιχειρησιακών τους δυνατοτήτων.

Την ίδια στιγμή, η TTP δημοσιοποίησε οπτικό υλικό στο οποίο υποστηρίζει ότι καταγράφονται επιθέσεις με τετρακόπτερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ενέργειες ελεύθερων σκοπευτών.

Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν συνιστούν ανεξάρτητη επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας ή της έκτασης χρήσης των συγκεκριμένων μέσων.

Παρ’ όλα αυτά, η προβολή τέτοιων επιχειρήσεων εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια των οργανώσεων να παρουσιάσουν εικόνα τεχνολογικής προσαρμογής και να ενισχύσουν την επιρροή τους.

Εσωτερικές συγκρούσεις στις ένοπλες οργανώσεις

Την ίδια περίοδο, η Jamaat-ul-Ahrar, οργάνωση που έχει συνδεθεί με το δίκτυο των Πακιστανών Ταλιμπάν, ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε 122 επιθέσεις κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.

Πρόκειται για αριθμό που προέρχεται από τους ισχυρισμούς της ίδιας της οργάνωσης και δεν πρέπει να συγχέεται με τα ανεξάρτητα καταγεγραμμένα περιστατικά του PICSS.

Παράλληλα, αναφέρθηκαν αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μαχητές της Jamaat-ul-Ahrar και αντίπαλης φράξιας της TTP στην περιοχή Ορακζάι.

Οι πληροφορίες αυτές αναδεικνύουν ένα επιπλέον πρόβλημα για την ασφάλεια του Πακιστάν: τον κατακερματισμό του περιβάλλοντος των ενόπλων οργανώσεων.

Οι εσωτερικές συγκρούσεις ενδέχεται να αποδυναμώνουν προσωρινά ορισμένα δίκτυα, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν νέες αντιπαραθέσεις, ανακατατάξεις και αποσχίσεις.

Μπαλουχιστάν: Ένοπλη γυναικεία μονάδα και κλιμάκωση της προπαγάνδας

Σημαντικές εξελίξεις καταγράφονται και στο Μπαλουχιστάν, την επαρχία του νοτιοδυτικού Πακιστάν που συνορεύει με το Ιράν και το Αφγανιστάν και έχει στρατηγική σημασία λόγω των φυσικών πόρων και της πρόσβασής της στην Αραβική Θάλασσα.

Το Balochistan Liberation Front (BLF), μία από τις οργανώσεις που επιδιώκουν την ανεξαρτησία του Μπαλουχιστάν, δημοσιοποίησε υλικό για τη συγκρότηση νέου γυναικείου ένοπλου σχηματισμού.

Η συγκεκριμένη κίνηση προβάλλεται από την οργάνωση ως οργανωτική εξέλιξη. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, επαρκή ανεξάρτητα στοιχεία στο δημόσιο απόσπασμα της έκθεσης για τον αριθμό των μελών ή τις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες της νέας μονάδας.

Παράλληλα, ο Balochistan Liberation Army (BLA), άλλη σημαντική αυτονομιστική ένοπλη οργάνωση, απέρριψε κατηγορίες περί συνεργασίας με την TTP.

Ο BLA δημοσιοποίησε επίσης οπτικό υλικό από επιχειρήσεις που ισχυρίζεται ότι πραγματοποίησαν μέλη του.

Άλλες οργανώσεις των Μπαλούχων προχώρησαν σε ανάλογες κινήσεις, προβάλλοντας τη δράση τους και διατυπώνοντας ισχυρισμούς για δραστηριότητες συλλογής πληροφοριών.

Οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι η σύγκρουση στο Μπαλουχιστάν δεν περιορίζεται στις ένοπλες επιθέσεις, αλλά περιλαμβάνει και έναν παράλληλο αγώνα επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής νομιμοποίησης.

Πολιτική κρίση και αντιτρομοκρατία

Πέρα από την ένοπλη βία, η έκθεση του PICSS επισημαίνει ότι η εσωτερική πολιτική αστάθεια δυσχεραίνει τη διαμόρφωση αποτελεσματικής πολιτικής ασφαλείας.

Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της κυβέρνησης και του Pakistan Tehreek-e-Insaf (PTI), του κόμματος που ίδρυσε ο πρώην πρωθυπουργός Ιμράν Χαν, περιπλέκει τις προσπάθειες συντονισμού στην επαρχία Χάιμπερ Παχτούνχβα.

Η περιοχή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της δράσης των Πακιστανών Ταλιμπάν, λόγω της εγγύτητάς της με το Αφγανιστάν και της μακρόχρονης παρουσίας ένοπλων δικτύων.

Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης μπορούν να δυσχεράνουν τον συντονισμό, τη διοικητική συνεργασία και τη διαμόρφωση κοινής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.

Το πρόβλημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν συνδυάζεται με την ανάγκη προστασίας παραμεθόριων περιοχών και αντιμετώπισης οργανώσεων με διασυνοριακές διασυνδέσεις.

Αφγανιστάν, Ινδία και περιφερειακές αμυντικές συμφωνίες

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Ισλαμαμπάντ δεν περιορίζονται στο εσωτερικό της χώρας.

Οι σχέσεις με το Αφγανιστάν παραμένουν κρίσιμος παράγοντας ασφαλείας, καθώς το Πακιστάν αποδίδει σε ένοπλα δίκτυα που δρουν από αφγανικό έδαφος σημαντικό μέρος των επιθέσεων εναντίον του.

Την ίδια στιγμή, η αντιπαράθεση με την Ινδία εξακολουθεί να επηρεάζει τον στρατηγικό σχεδιασμό των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων.

Στο περιφερειακό περιβάλλον προστίθενται οι νέες αμυντικές διευθετήσεις και οι προσπάθειες του Πακιστάν να διατηρήσει ή να ενισχύσει τις στρατηγικές του συνεργασίες.

Η συνύπαρξη εσωτερικών απειλών, πολιτικής αβεβαιότητας και εξωτερικών δεσμεύσεων δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις για τον στρατιωτικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες ασφαλείας.

Οι αριθμοί δεν λένε ολόκληρη την ιστορία

Η εβδομαδιαία έκθεση του PICSS θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: αποτελεί η μείωση των τρομοκρατικών επιθέσεων ένδειξη βελτίωσης της ασφάλειας ή πρόκειται για προσωρινή υποχώρηση της βίας, ενώ οι οργανώσεις αναπροσαρμόζουν τις τακτικές και τις δομές τους;

Η απάντηση δεν μπορεί να προκύψει αποκλειστικά από την καταμέτρηση των επιθέσεων.

Η χρήση νέων επιχειρησιακών μέσων, οι εσωτερικές διαμάχες, η συγκρότηση νέων ένοπλων σχηματισμών και η αυξημένη προπαγανδιστική δραστηριότητα συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί διαρκή παρακολούθηση.

Άλλωστε, τα στοιχεία του PICSS για ολόκληρο τον Σεπτέμβριο είχαν καταγράψει 225 επιθέσεις, τον υψηλότερο μηνιαίο αριθμό εδώ και δώδεκα χρόνια, γεγονός που αναδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης παρά την πρόσφατη εβδομαδιαία υποχώρηση.

Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πολυεπίπεδη κρίση ασφαλείας, στην οποία αλληλεπιδρούν τζιχαντιστικές οργανώσεις, αυτονομιστικά κινήματα, πολιτικές αντιπαραθέσεις και περιφερειακοί ανταγωνισμοί.

Η μείωση της συχνότητας των επιθέσεων αποτελεί θετική ένδειξη σε επίπεδο εβδομαδιαίων στατιστικών. Δεν αρκεί, όμως, από μόνη της για να αποδείξει ότι οι απειλές περιορίζονται σε βάθος χρόνου.

Το κρίσιμο ζήτημα για το Ισλαμαμπάντ δεν είναι μόνο πόσες επιθέσεις καταγράφονται, αλλά κατά πόσον το κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει τις οργανώσεις που εξακολουθούν να διαθέτουν δυνατότητα στρατολόγησης, προσαρμογής και πραγματοποίησης νέων επιχειρήσεων.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO49 λεπτά πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...
Ιστορία - Πολιτισμός2 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...
Αναλύσεις2 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...
GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...
GEOPOLITICO2 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή