Γενικά θέματα
Το «κίνημα» Φετουλάχ Γκιουλέν: Πηγή έμπνευσης ή απάτης;
Σε μιαν άκρη της αυλής, βαμμένα πράσινα κάγκελα αγκαλιάζουν τον τάφο ενός αγίου. Σε μια άλλη, δύο δωδεκάχρονα αγόρια, με κατάλευκα πουκάμισα και παντελόνια με τσάκιση, απαντούν ευγενικά στις απαντήσεις των επισκεπτών. Στο Ντιγιαρμπακίρ, μια πόλη του νοτιοανατολικού κουρδικού τμήματος της Τουρκίας, όπου πολλά παιδιά δουλεύουν στους δρόμους ή καταλήγουν στην φυλακή γιατί πετούν πέτρες στις δυνάμεις ασφαλείας, οι δύο αυτοί νεαροί έχουν έρθει για να προετοιμαστούν για τις εισαγωγικές εξετάσεις του λυκείου.Ερωτηθείς σχετικά με το τι θέλουν να κάνουν στο μέλλον, ο ένας λέει ότι θέλει να γίνει γιατρός, ενώ ο άλλος αποκρίνεται χαμογελώντας “αστυνομικός”.
Φοιτούν σε μια εστία μελέτης που διευθύνεται από υποστηρικτές του Φετουλάχ Γκιουλέν (Fethullah Gulen) -ενός ιεροκήρυκα που ήταν αιτία έμπνευσης ενός ευρέος δικτύου σχολείων και σχολικών κοιτώνων, οι οποίοι συνδυάζουν την ακαδημαϊκή αυστηρότητα -κυρίως των επιστημών- με μια ηθική εκπαίδευση βασισμένη σε ισλαμικές αρχές.
“Δεν είναι μόνο να εξηγεί κανείς τα Αγγλικά ή τα μαθηματικά -είναι να εξηγεί τη σημασία του να είναι ένα άτομο καλό ή κακό,” υποστηρίζει ο διευθυντής των 20 εστιών μελέτης του Ντιγιαρμπακίρ. “Σε αυτό το σύστημα, οι δάσκαλοι έρχονται νωρίτερα στο σχολείο, γίνονται φίλοι με τους μαθητές και ενδιαφέρονται για τις μεταξύ τους σχέσεις… Σε κανένα από τα σχολεία μας δε διδάσκεται η θρησκεία. Τους λέμε τι είναι σωστό και λάθος. Τους δείχνουμε καλές και κακές πρακτικές, και αποφασίζουν οι ίδιοι.”
Όμως στην Τουρκία, η κοινή γνώμη είναι διχασμένη μεταξύ αυτών που βλέπουν τον κο Γκιουλέν σα μια δύναμη κοινωνικής κινητικότητας και ανεκτικότητας, και αυτών που θεωρούν ότι υποσκάπτει ύπουλα τα κοσμικά θεμέλια της χώρας. Οι οπαδοί του έχουν περιγραφεί ως “ισλαμικοί Ιησουίτες” -το αντίστοιχο της Opus Dei για την Τουρκία. Ωστόσο υπάρχει μικρή αμφιβολία, ότι το κίνημα που εμπνέεται από το Γκιουλέν είναι επί του παρόντος μια σημαντική δύναμη που διαμορφώνει την τουρκική κοινωνία. Μέρος μιας ευρύτερης εξέλιξης, στην οποία ηγέτες που προέρχονται από μια θρησκευτική, επιχειρηματικά σκεπτόμενη μεσαία τάξη, επισκιάζουν σταδιακά παλαιότερες, ιδιαίτερα κοσμικές ελίτ.
Ο κος Γκιουλέν -γνωστός στους υποστηρικτές του ως hocaefendi, ή σεβάσμιος δάσκαλος- μένει τώρα στη γεμάτη βλάστηση απομόνωση του Saylorsburg της Pennsylvania, φροντίζοντας τα προβλήματα υγείας του, και επικοινωνώντας με το ευρύ κοινό μέσω των δημοσιευμάτων και των ομιλιών του. Παρόλα αυτά έχει εκατομμύρια υποστηρικτές, που αποτελούν μια από τις τουρκικές θρησκευτικές κοινότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή. Αυτό το Hizmet – “υπηρεσία”, όπως το αποκαλούν οι φίλοι του, έχει διεθνή στόχο: επιχειρηματίες συμπαθούντες του σκοπού έχουν ιδρύσει σχολεία -από το Kazakhstan στην Cambodia, από τις ΗΠΑ στο Iraq- και ανοίγουν με ταχύτατους ρυθμούς σε ολόκληρη την Αφρική.
Από τι αποτελείται το Hizmet, και τι κάνει, έχει σημασία πέρα από τα σύνορα της Τουρκίας. Η ανάπτυξη της ευημερίας και της διπλωματικής δύναμης έχουν μετατρέψει την Άγκυρα σε δυναμικό παράγοντα στη Μέση Ανατολή. Ισλαμικά κινήματα γύρω από την περιοχή αυτή εμπνέονται από την εμπειρία της Τουρκίας καθώς αμφισβητούν τα παλιά καθεστώτα. Οι θαυμαστές του Γκιουλέν αποτελούν την εμπροσθοφυλακή των Τούρκων επιχειρηματιών στις νέες αγορές. Οι δραστηριότητές τους μπορεί να καθορίζουν την εικόνα της Τουρκίας καθώς η Άγκυρα επιδιώκει μια θέση στο κέντρο των διεθνών υποθέσεων.
Ο στόχος που πρεσβεύουν τα σχολεία είναι να δημιουργήσουν μια “χρυσή γενιά”, μια νέα ελίτ εξοπλισμένη για να πετύχει στην παγκόσμια οικονομία, προβάλλοντας την πίστη, την αρετή και το ήθος, του να υπηρετεί κανείς άλλους. Πολλοί από τους μαθητές που αποφοιτούν παραμένουν δεσμευμένοι στο κίνημα καταλαμβάνοντας θέσεις στην εκπαίδευση, σε επιχειρήσεις, σε μέσα μαζικής ενημέρωσης και στο δημόσιο βίο.
“Το Hizmet συμπλήρωσε τα κενά,” υποστηρίζει ο Κερίμ Μπαλτζί (Kerim Balci), αρθρογράφος της προσκείμενης φιλικά στο Γκιουλέν εφημερίδας Zaman, ο οποίος ενεπλάκη με το κίνημα όταν έφυγε από το χωριό του για να πάει στο λύκειο και αγωνίστηκε για να προσαρμοστεί στην αστική ζωή. “Δούλευα σε ένα ίδρυμα Hizmet. Και από οικονομική άποψη μου είχε δοθεί μια υποτροφία από το Hizmet. Αλλά αυτό που πραγματικά με κράτησε ήταν η δράση. Σήμαινα κάτι εκεί -μου είχαν δοθεί καθήκοντα.”
Αυτή η δέσμευση και η απορρόφηση στη ζωή της κοινότητας είναι χαρακτηριστική. Σχεδόν όλοι οι υποστηρικτές δίνουν οικονομικές δωρεές -το 20 τοις εκατό του εισοδήματος είναι τακτικό.
Για τους αμύητους, τόσος ζήλος μπορεί να εμπνεύσει τόσο θαυμασμό όσο και ανησυχία. Κάποιοι κοσμικοί φοβούνται ότι οι ιεραπόστολοι του Γκιουλέν, οι οποίοι κάποτε διώκονταν αλλά τώρα δρουν ελεύθερα υπό την κυριαρχία του ελαφρώς ισλαμιστικού κόμματος ΑΚ, θα μεταμορφώσουν την τουρκική κοινωνία, αυξάνοντας την πίεση για συμβιβασμό σε συντηρητικές αξίες. Αλλά ο μεγάλος φόβος είναι, ότι υποστηρικτές του Γκιουλέν μπορεί να διεισδύουν σε κρατικούς θεσμούς, χρησιμοποιώντας την επιρροή τους σε “άκρες” που δεν ξέρει κανείς.
Οι μακρόχρονοι αυτοί φόβοι έφτασαν σε μια νέα κορύφωση όταν η αστυνομία εισέβαλε, πριν περίπου ένα μήνα, σε έναν εκδοτικό οίκο στην Κωνσταντινούπολη, με εντολές να κατάσχει όλα τα αντίγραφα του προσχεδίου ενός βιβλίου. Τιτλοφορούμενο “Ο Στρατός του Ιμάμη”, περιέγραφε την υποτιθέμενη δεσπόζουσα θέση του κινήματος Γκιουλέν μέσα στην αστυνομία. Ο συγγραφέας του, ο δημοσιογράφος Αμχέτ Σικ, φυλακίστηκε πριν μερικές εβδομάδες, κατηγορούμενος για διασυνδέσεις με την Εργκενεκόν -ένα φερόμενο τρομοκρατικό δίκτυο που σχεδίαζε να ανατρέψει την κυβέρνηση. Αλλά για πολλούς παρατηρητές, η σύλληψή του ενίσχυσε τις υποψίες ότι η έρευνα για την υπόθεση Εργκενεκόν -για την οποία πολυάριθμοι επικριτές της κυβέρνησης δικάζονται μαζί με γνωστούς κακοποιούς- χρησιμοποιήθηκε για να αποκαταστήσει πολιτικές διαφορές.
Άλλοι που κατηγορούνται για παροχή βοήθειας προς την Εργκενεκόν περιλαμβάνουν τον Ιλχάν Τζιχανέρ, έναν εισαγγελέα που ερευνούσε τοπικά παρακλάδια της κοινότητας Γκιουλέν, και τον Ανεφί Αβτζί, έναν πρώην επικεφαλή της αστυνομίας, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο για το κίνημα. Ο Νεντίμ Σενέρ, άλλος ένας δημοσιογράφος που συνελήφθη το Φεβρουάριο, συμμετείχε σε μια έρευνα που επέκρινε τους τρόπους με τους οποίους μέλη του Hizmet προσπαθούσαν να επηρεάσουν νεαρά άτομα και να κυριαρχήσουν στον εμπορικό βίο.
“Όποιος τον αγγίζει καίγεται,” δήλωσε ο κος Σικ καθώς τον βάζανε στο περιπολικό. Όταν “Ο Στρατός του Ιμάμη” διέρρευσε επιτέλους στου διαδίκτυο, “κατεβάστηκε” πάνω από 100.000 φορές μέσα σε 24 ώρες -παρόλο το γεγονός ότι περιείχε λίγες πληροφορίες και ήταν προφανώς ένα μη δουλεμένο προσχέδιο.
Με την ήπια, στοχαστική του έκφραση και το καλοσχηματισμένο λευκό μουστάκι του, ο κος Γκιουλέν δεν αποτελεί φυσιογνωμικά τουλάχιστον μια τρομακτική παρουσία. Γεννηθής το 1941 στην ανατολική επαρχία του Erzurum, υπήρξε σε μεγάλο βαθμό αυτοδίδακτος μετά το δημοτικό, αλλά διάβαζε με απληστία -αντλώντας έμπνευση από τον Said Nursi, ένα στοχαστή που υποστήριζε τη λογική, την ανοχή και την απόσταση από την πολιτική.
Ο κος Γκιουλέν ξεκίνησε την καριέρα του ως ιμάμης στην κρατική υπηρεσία της Τουρκίας, σε μια χρονική στιγμή που φαινόταν να υπάρχουν λίγες δυνατότητες επιλογής μεταξύ του ακραίου συντηρητισμού και της ακραίας κοσμικότητας, η οποία απέρριπτε τις ιστορικές και θρησκευτικές παραδόσεις της Τουρκίας. Αντ’ αυτού, προχώρησε σε μια ερμηνεία του Ισλάμ που τονίζει την ανοχή, καταδικάζει τη βία και ενστερνίζεται το νεωτερισμό. Έχει υποστηρίξει δράσεις για την άμβλυνση της φτώχειας, την προώθηση της εκπαίδευσης και την προαγωγή του διαλόγου μεταξύ διαφορετικών θρησκειών.
Ο Μπιλ Παρκ του King’s College του Λονδίνου το περιέγραψε σαν ένα “ορμητικό και πολλά υποσχόμενο συνδυασμό πίστης, ταυτότητας, υλικής προόδου, εκδημοκρατισμού και διαλόγου”.
Τα μηνύματα αυτά καθιστούν τον κο Γκιουλέν ένα ευπρόσδεκτο αντίδοτο στη δύση για τους περισσότερο ριζοσπάστες ιδεολόγους. Ζει στις ΗΠΑ από το 1999, όπου έφυγε από την Τουρκία υπό την απειλή της δίωξης, κατά τη διάρκεια κατασταλτικών μέτρων εις βάρος Ισλαμιστών. Σε αντίθεση με το ισλαμιστικό κίνημα Milli Gorus της Τουρκίας, του οποίου κόμματα συμμετέχουν στις εκλογικές διαδικασίες, ο κος Γκιουλέν υποστηρίζει ότι δεν έχει πολιτικές φιλοδοξίες και κηρύττει το σεβασμό για την εξουσία -συμβουλεύοντας τους υποστηρικτές του να παραιτηθούν από τις υποχρεώσεις, όπως π.χ. από το να φοράνε την ισλαμική μαντίλα, και αν χρειάζεται να αποκτήσουν εκπαίδευση μέσα στο κοσμικό σύστημα. Όταν συμπαθούντες εμπλέκονται με την πολιτική, τους συνιστάται να κόψουν τους δεσμούς, ισχυρίζεται ο υποστηρικτής του Γκιουλέν και αρθρογράφος, κος Balci.
“Η παράδοση Nursi-Gulen δεν οραματίζεται ένα ‘Ισλαμικό κράτος’. Επιδιώκει μάλλον ένα φιλελεύθερο-δημοκρατικό κράτος που θα έχει ανοχή στο ιεραποστολικό του έργο,” έγραψε πέρσι ο Μουσταφά Ακγιόλ (Mustafa Akyol), ένας σχολιαστής θρησκευτικών υποθέσεων.
Ο ίδιος ο κος Γκιουλέν δίνει σπάνια συνεντεύξεις για να αντικρούσει τις κατηγορίες εναντίον του -κάποιες από τις οποίες πηγάζουν από τα περισσότερο ακραία κομμάτια μιας γόνιμης κουλτούρας συνωμοσίας. Δεν έχει κάποιον εκπρόσωπο Τύπου, αλλά δημοσιεύει απλά μια λίστα άνω των 80 “ισχυρισμών και απαντήσεων” στην αγγλική του ιστοσελίδα. Εκεί επιμένει ότι δεν έχει σχέσεις με τα οικονομικά ή τη λειτουργία των σχολείων, ότι δεν έχει κάτι στην κατοχή του εκτός από βιβλία και ρούχα, ούτε και κάποια επιθυμία να επηρεάσει οποιονδήποτε κρατικό μηχανισμό. Στο παρελθόν έχει ισχυριστεί ότι η λέξη “κίνημα” δεν περιγράφει κατάλληλα το Hizmet, μιας και υποννοεί την ύπαρξη πολιτικών στόχων, ενώ απορρίπτει ακόμα και όρους όπως “οπαδός” ή “μέλος”.
Ωστόσο, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που υποστηρίζουν τον Γκιουλέν, επιδιώκουν να διαμορφώσουν το πολιτικό σκηνικό. Η εφημερίδα Ζαμάν κάνει ενημερωτική εκστρατεία κατά της στρατιωτικής παρέμβασης στη δημοκρατία, ενώ στα ίδια πλαίσια υπερασπίστηκε την έρευνα για την Εργκενεκόν. Υπερασπίζεται το κόμμα ΑΚ του πρωθυπουργού της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εν όψει των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου. Ο ίδιος ο κος Γκιουλέν παρενέβη για πρώτη φορά στην πολιτική πέρσι, υποστηρίζοντας το “Ναι” στο δημοψήφισμα που έγινε με προτροπή της κυβέρνησης για αλλαγές στο σύνταγμα, το οποίο είχε επιβληθεί από τη στρατιωτική ηγεσία του 1980.
“Μακάρι να είχαμε την ευκαιρία να αναστήσουμε τους νεκρούς από τους τάφους τους και να τους παροτρύνουμε να ψηφίσουν Ναι”, δήλωσε, σε σχόλια τα οποία σόκαραν ακόμα και τους ίδιους τους οπαδούς του -και τα οποία μεγάλωσαν τις υποψίες ότι ενδεχομένως να πάρει θέση κατά τις δημοσκοπήσεις των εκλογών του Ιουνίου. Η υποστήριξη της κοινότητας θα μπορούσε να είναι “ένας τεράστιος παράγοντας σε αυτές τις εκλογές”, ανέφερε ο Gareth Jenkins, ένας αναλυτής με έδρα την Κωνσταντινούπολη, ο οποίος εξόργισε τους υποστηρικτές του Γκιουλέν καθότι επέκρινε την έρευνα για την Εργκενεκόν. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι η στήριξη από τον Γκιουλέν θα ήταν καθοριστικής σημασίας σε μια ενδεχόμενη διαμάχη μεταξύ του κου Ερντογάν και του προέδρου Αμπντουλάχ Γκιουλ.
Οι περισσότεροι υποστηρικτές του Γκιουλέν βλέπουν το ΑΚ ως τη βέλτιστη επιλογή για την Τουρκία προς το παρόν. Αλλά κανείς πολιτικός δε θα ήθελε την εμφάνιση ενός αντίπαλου κέντρου δυνάμεων -και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης του Γκιουλέν συχνά παίρνουν το μέρος του κου Γκιουλ, και όχι του κου Ερντογάν, όταν οι απόψεις των δύο διίστανται.
Πέρα από τις κομματικές πολιτικές, κριτικοί υποστηρίζουν ότι είναι υποκριτικό να αρνείται κανείς την επιρροή του Hizmet, σε μία κοινωνία όπου οι άνθρωποι προοδεύουν μέσω προσωπικών διασυνδέσεων. Μια έρευνα με επικεφαλής τον Μπινάζ Τοπράκ (Binnaz Toprak) του Πανεπιστημίου Bahçeşehir της Κωνσταντινούπολης περιείχε συνεντεύξεις σε βάθος επιχειρηματιών επαρχιακών πόλεων, οι οποίοι αισθάνθηκαν ότι ο μόνος τρόπος για να ευημερήσουν ήταν να ενταχθούν στην κοινότητα, ενώ η αποχή θα σήμαινε την απώλεια πελατών και τον αποκλεισμό τους από δημοτικούς διαγωνισμούς. Σύμφωνα με τις διαπιστώσεις της έρευνας του 2009, πολλοί αγόρασαν την εφημερίδα Zaman ή παρακολούθησαν τις εβδομαδιαίες συναντήσεις τοπικών κύκλων Hizmet ως απάντηση στις έμμεσες πιέσεις και όχι από πραγματικό ενδιαφέρον.
Στο Ντιγιαρμπακίρ, πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν το Hizmet ως αντίπαλη εξουσία για τις κουρδικές εθνικιστικές ομάδες, εξαιτίας των ισχυρισμών του για ουδετερότητα. “Ασκούν πίεση στους ανθρώπους, θέλουν να διαμορφώσουν τους ανθρώπους,” υποστηρίζει ένας τοπικός πολιτικός, προτιμώντας να διατηρήσει την ανωνυμία του, καθότι “το να μιλάει κανείς για τον Γκιουλέν είναι μια ιστορία χωρίς αίσιο τέλος• όταν μιλάει κανείς γι αυτόν κάτι γίνεται”.
Μέλη του Hizmet υποστηρίζουν ότι οι κοσμικοί είναι πολύ πρόθυμοι να πιστέψουν οποιοδήποτε σενάριο συνωμοσίας ταιριάζει στις προκαταλήψεις τους. “Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν οτιδήποτε λέγεται ενάντια στο κίνημα. Είναι κατανοητό, καθώς το κίνημα επηρεάζει ό,τι συμβαίνει στην Τουρκία,” επισημαίνει ο Fatih Ceran του Ιδρύματος Δημοσιογράφων και Συγγραφέων, που λειτουργεί σαν το ανεπίσημο παρακλάδι δημοσίων σχέσεών του, εξηγώντας ευγενικά ότι δεν υπάρχει τρόπος να αποσπάσει κανείς κάποιο σχόλιο από τον ίδιο τον Γκιουλέν. “Κάποιοι άνθρωποι εδώ θέλουν μια περισσότερο πολωμένη Τουρκία και το κίνημα παίρνει θέση ενάντια σε κάτι τέτοιο.”
Ωστόσο, ο φόβος μεγαλώνει για τη δυσκολία προσδιορισμού των υποστηρικτών του Hizmet και των συστατικών του. Οργανώσεις εμπνευσμένες από τον Γκιουλέν δέχονται με θέρμη επισκέπτες και τους περιγράφουν τις δραστηριότητές τους -δίνοντας έμφαση στη φιλανθρωπική και μη-προσηλυτιστική φύση του. Αλλά πολλά άτομα κρύβουν τις συμπάθειές τους. Υπάλληλοι του προξενείου των ΗΠΑ ανησύχησαν με την απροθυμία των αιτούντων βίζα, που επισκέπτονταν τον Γκιουλέν, να εξηγήσουν τα κίνητρά τους, σύμφωνα με διαρροή πληροφοριών στο Wikileaks το 2006.
Τα όρια του κινήματος είναι ασαφή: προσελκύει τόσο πιστούς όσο και τυχαίους οπαδούς και δεν έχει λίστες μελών ή οικονομικών καταστάσεων. Επιχειρηματίες από μια πόλη μπορεί να ανοίξουν σχολεία στο Κιργιστάν -ή ένα άτομο μπορεί να υποστηρίξει κάποιο μαθητή. “Δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να κάνει κανείς εικασίες για τα μέλη επειδή δεν υπάρχει ιεραρχία: δεν υπάρχει κάποια κεντρική οργάνωση,” υποστηρίζει η Helen Ebaugh του Πανεπιστημίου του Houston, η οποία ερευνά τα οικονομικά του κινήματος.
Υποστηρικτές του λένε ότι αυτή η έλλειψη προσδιορισμού είναι μια δύναμη. Αλλά καθώς το Hizmet επεκτείνεται και ασκεί μεγαλύτερη επιρροή, θα μπορούσε η έλλειψη δομής του να το αφήσει εκτεθειμένο σε άτομα που προσχωρούν σε αυτό από προσωπικό συμφέρον και όχι από πεποίθηση; Ο κος Γκιουλέν εξέδωσε μια σπάνια δήλωση αρνούμενος κάθε επιθυμία να καταστείλει την έκδοση του βιβλίου του κου Σικ. Όμως μια θεωρία είναι ότι η έφοδος στον εκδοτικό οίκο οργανώθηκε από υποστηρικτές του Γκιουλέν μέσα στην αστυνομία, ενεργώντας για τα δικά τους συμφέροντα και όχι με εντολές από κάποια αρχή.
“Είναι πιθανό θεωρητικά ότι κάποιοι άνθρωποι χρησιμοποιούν [το κίνημα] προς όφελός τους,” δηλώνει ο κος Ceran. Άλλοι υποστηρίζουν ότι όποιος προσέγγιζε το Hizmet καθαρά για την προώθηση της καριέρας του, είτε θα αποθαρρύνονταν από την κουλτούρα των δωρεών, των προσευχών και των δημόσιων υπηρεσιών, είτε θα εμπνέονταν για να συμμετάσχει.
Όποια κι αν είναι η αλήθεια, μια δύναμη, που έθεσε ως στόχο να γεφυρώσει τις διαιρέσεις στην τουρκική κοινωνία, εμπνέει σήμερα το φόβο σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού. “Προσπαθείς να καταργήσεις μια κρυφή δύναμη και δημιουργείς μια νέα,” αναφέρει η Sengul, μια επιχειρηματίας στην Κωνσταντινούπολη. “Υπάρχουν πρωτοβουλίες εκδημοκρατισμού κοκ, αλλά τελικά οι άνθρωποι φοβούνται να διαβάσουν ένα βιβλίο.”
Ο Γκιουλέν και οι Επιχειρήσεις
Μια κοσμική ελίτ ενδίδει στους επιχειρηματίες της μεσαίας τάξης με ηθικούς σκοπούς
Για ένα μεγάλο μέρος του περασμένου αιώνα, η οικονομία της Τουρκίας κυριαρχούνταν από ολιγάριθμους ομίλους, οι οποίοι ανήκαν σε οικογένειες της κοσμικής επιχειρηματικής ελίτ της Κωνσταντινούπολης. Τώρα, οι κυβερνήσεις που ελπίζουν να δοθεί ώθηση στο εμπόριο με μια από τις γρηγορότερα αναπτυσσόμενες οικονομίες στον κόσμο, ασχολούνται όλο και περισσότερο με την Tuskon -μια ένωση η οποία αντικατοπτρίζει την άφιξη της νέας μεσαίας τάξης συντηρητικών τοπικών επιχειρηματιών.
Η αυξανόμενη επιρροή της αντανακλά επίσης την άνοδο της κοινότητας του Γκιουλέν, από την οποία έχουν επιλεγεί τα περισσότερα από τα 25.000 μέλη της. “Δεν είμαστε άμεσο μέρος αυτής της κίνησης,” δήλωσε ο πρόεδρος της Tuskon, Ριζανούρ Μεράλ (Rizanur Meral), σε πρόσφατη συνέντευξή του στους Financial Times. “Έχουμε μέλη με διαφορετικές σκέψεις, ιδέες και προτιμήσεις. Αλλά μπορούμε να πούμε ότι οι πλειοψηφία των μελών μας υποστηρίζουν τις ιδέες του κου Γκιουλέν.”
Αυτοί είναι οι επιχειρηματίες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Φετουλάχ Γκιουλέν, ενός Τούρκου ιερέα, για να ιδρύσουν σχολεία και επιχειρήσεις στα Βαλκάνια και τα κράτη της κεντρικής Ασίας, μετά την πτώση του κομμουνισμού. Η Tuskon -προστάτης πολυάριθμων τοπικών ενώσεων επιχειρήσεων- ηγείται πλέον των τουρκικών προσπαθειών για είσοδο στις αγορές σε όλη την υποσαχάρια Αφρική, και για ενίσχυση των δεσμών με τη Μέση Ανατολή.
Αν και αξιωματούχοι του παραδοσιακά κοσμικού υπουργείου εξωτερικών έχουν την τάση να κρατούν τις αποστάσεις τους από έργα που εμπνέονται από τον Γκιουλέν, οι υπουργοί φαίνεται να τα θεωρούν χρήσιμη επέκταση της ήπιας δύναμης της Τουρκίας. Η Tuskon τους προτρέπει πολλές φορές να επισκεφτούν “Τουρκικά Σχολεία”, όπως είναι γνωστά στο εξωτερικό.
Ο κος Μεράλ κατάφερε να οργανώσει συνάντηση με τους Financial Times όταν η Tuskon συνόδεψε τον πρωθυπουργό Recep Tayyip Erdogan στη Ρωσία, βοήθησε να οργανωθεί μια επίσκεψη στη Γκάνα και την Γκαμπόν από τον πρόεδρο Abdullah Gul, και φιλοξένησε τον γραμματέα εμπορίου των ΗΠΑ Gary Locke, σε μια εκδήλωση για την προώθηση του Τούρκο-αμερικανικού εμπορίου.
Σύμφωνα με τον κο Μεράλ, η Tuskon παραμένει πολιτικά ουδέτερη, εξασφαλίζοντας απλώς ότι, οι δραστηριότητές της δεν συγκρούονται με την κυβερνητική πολιτική. Αλλά η παρουσία των μελών της στην Αφρική, φαίνεται ότι την έχει βοηθήσει να επηρεάζει την πολιτική -για παράδειγμα, πίεσε επιτυχώς στο άνοιγμα πρεσβειών και δρομολογίων των Τουρκικών Αερογραμμών σε ολόκληρη την ήπειρο.
Ο κύριος ρόλος της Tuskon είναι να βοηθήσει μικρομεσαίες επιχειρήσεις να κατανοήσουν την παγκόσμια οικονομία και να εδραιώσουν επαφές σε νέες αγορές, δήλωσε ο κος Μεράλ. Όμως προσπαθεί επίσης να αντιμετωπίσει ανισότητες πίσω στην πατρίδα, ενθαρρύνοντας τα μέλη της να ενισχύσουν φιλανθρωπικούς σκοπούς και να επενδύσουν σε φτωχές κουρδικές περιοχές, ακόμα κι αν δεν υπάρχει κάποια λογική οικονομικά. “Πρέπει να έχεις κάποια ηθικά κίνητρα,” ισχυρίζεται. “Υπάρχουν πολλοί επιχειρηματίες από τα ανατολικά της χώρας, οι οποίοι… σκέφτονται ότι θα έπρεπε να πληρώσουν τα χρέη τους στην περιοχή στην οποία μεγάλωσαν.”
Ωστόσο, ο κος Μεράλ παραδέχεται ότι η επιρροή που ασκεί η Tuskon προσελκύει και κάποια άτομα με λιγότερο ευγενή κίνητρα. “Έχουμε γίνει πολύ προσεκτικοί στην επιλογή των μελών,” αναφέρει. “Τα βασικά κριτήρια είναι να είναι κανείς αξιόπιστος και φερέγγυος, να εμμένει στην επιχειρηματική δεοντολογία… έτσι ώστε να αντιπροσωπεύει την τουρκική επιχειρηματική κοινότητα με το βέλτιστο τρόπο στις διεθνείς αγορές.”
Delphine Strauss
Financial Times
Μετάφραση: Turkish Greek News
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας