Διεθνή
Ο Ομπάμα, ο χρηματοοικονομικός πόλεμος και ο αποκλεισμός του Ντομινίκ
|
του Thierry Meyssan, Komsomolskaya Pravda / Voltairenet.org
 Δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει την πτώση του Ντομινίκ Στρως-Καν, χωρίς να την τοποθετήσει στο πλαίσιο του σχεδίου που προωθούσε ο ίδιος για τη δημιουργία ενός νέου διεθνούς αποθεματικού νομίσματος που είχε προγραμματιστεί να συζητηθεί στην διάσκεψη των G8, στις 26 Μαΐου 2011. Ένα έργο που, παραδόξως, αναμενόταν από τα αναδυόμενα Κράτη, καθώς και από το χωρίς πατρίδα χρηματοοικονομικό σύστημα, που όμως, το είχε απορρίψει το ισραηλινο-αμερικανικό βιομηχανικό και στρατιωτικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ.
Ο Τιερύ Μεϊσάν σηκώνει το πέπλο της παγίδας που του έστησε η κυβέρνηση Ομπάμα για να αποφύγει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της. Πρώην υπουργός Οικονομίας, ο άνδρας αυτός είχε γίνει το πιο ακριβοπληρωμένο στέλεχος στον κόσμο (ετήσια βασική αμοιβή, χωρίς τα μπόνους και έξοδα: 461.510 δολάρια ΗΠΑ) και ετοιμαζόταν, να διεκδικήσει την προεδρία της Δημοκρατίας. Αυτή η ζεστή προσωπικότητα, γνωστός για την όρεξή του στο τραπέζι και στο κρεβάτι, που μερικές φορές κατηγορήθηκε ότι ασκούσε πολιτική στα γρήγορα, επειδή προτιμούσε να ξεκλέψει χρόνο για να απολαύσει τη ζωή, κατηγορείται ότι βίασε μια καμαριέρα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου του Μανχάταν.
Για έξι ημέρες, οι Γάλλοι παρέμειναν βιδωμένοι μπροστά στις τηλεοπτικές οθόνες τους να κοιτάζουν ζαλισμένοι την δικαστική παρενόχληση έναντι ενός άνδρα που είχαν θεωρήσει ως ενδεχόμενο διορθωτικό παράγοντα, μετά τη καταστροφική πενταετή θητεία του Νικολά Σαρκοζί.
Η πτώση του ήταν επίσης το τέλος των αυταπατών τους.
Η παράσταση αυτού του σπασμένου πεπρωμένου κρατά τη ρίζα της από την αρχαία τραγωδία. Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε σκέψη για την αθωότητα ή την ενοχή του, το άλεσμα μιας τόσο υψηλής προσωπικότητας δεν μπορεί μόνο παρά να προκαλέσει ανησυχία στον απλό πολίτη: αν αυτός δεν καταφέρει να υπερασπιστεί, πώς θα μπορούσαμε να ελπίσουμε να το κάνουμε εμείς οι ίδιοι αν ήμασταν κατηγορούμενοι σαν αυτόν;
Η άνοδος και η πτώση
Δεδομένου ότι οι Γάλλοι είναι ένας πολιτικοποιημένος λαός, που τράφηκε με τα μαθήματα του Μακιαβέλι χωρίς να τον έχει διαβάσει, δεν καθυστέρησαν να αναρωτηθούν για το βάσιμο της κατηγορίας που βαραίνει τον συμπολίτη τους ΝΣΚ.
Με ποσοστό 57%, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, δεν πίστεψαν αυτή την ιστορία κάψας που τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης χαίρονται να αφηγούνται.
Κάποιοι άρχισαν να φαντάζονται τα πιθανά σενάρια χειραγώγησης, ενώ άλλοι αναρωτήθηκαν «Cui bono?» (Ποιος ωφελείται;).
Σε αυτό το παιχνίδι, το πρώτο όνομα που έρχεται στο μυαλό είναι αυτό του Νικολά Σαρκοζί. Πώς να μην το σκαφτούν όταν θυμάται ο καθένας ότι έγινε πρόεδρος υποβάλλοντας μήνυση κατά του κύριου αντιπάλου του Ντομινίκ ντε Βιλπέν, μπλέκοντας τον σε μια παρομοίως τραβηγμένη υπόθεση με πλαστά έγγραφα.
Τότε, γιατί λοιπόν όχι σε μια νέα συνωμοσία για να αποτρέψει ένα νέο ανταγωνιστή;
Και δεν έχει σημασία ότι οι δύο άνδρες είχαν ανάγκη ο ένας τον άλλον για να προετοιμάσουν τις επερχόμενες διεθνείς συνόδους κορυφής, ούτε ότι ήταν και οι δύο υποταγμένοι στο Αμερικανικό φέουδο.
Γνωρίζουμε ότι τα χειρότερα εγκλήματα απαιτούν το αίμα των φίλων ή καλύτερα των συγγενών.
Στη προκειμένη περίπτωση, οι Γάλλοι αγνοούν τους δεσμούς του ΝΣΤ [1], όπως αγνοούσαν αυτούς του Νικολά Σαρκοζί, όταν τον εξέλεγαν [2].
Ποτέ δεν τους πληροφόρησε ο τύπος ότι στη δεκαετία του ’90, προσελήφθη ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ από την … Κοντολίζα Ράις.
Δεν γνωρίζουν ούτε ότι αυτός και οι υπολοχαγοί του Pierre Moscovici και Jean-Christophe Cambadelis ήταν υπεύθυνοι για τη χρηματοδότηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του Ιδρύματος Jean-Jaurès από το National Endowment for Democracy –νομική πρόσοψη για τη CIA [3]
Δεν παρακολούθησαν τα πολυάριθμα έργα του και τις συμβάσεις με τις ατλαντικές δεξαμενές σκέψης, το Γερμανικό Ταμείο Marshall των Ηνωμένων Πολιτειών [4] ή με τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ [5].
Τέλος, δεν γνωρίζουν τίποτα για τη δέσμευσή του για την ένταξη της Γαλλίας και της Ευρώπης σε μια διατλαντική ενιαία αγορά που κυριαρχείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι Γάλλοι δεν ξέρουν περισσότερο για τους στενούς δεσμούς του με το Ισραήλ.
Ο ίδιος ηγείται, μέσα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Κύκλο Léon Blum, με το ονόμα ενός πρώην Εβραίου πρωθυπουργού. Αυτό το διακριτικό και πανίσχυρο λόμπι φροντίζει να κρατήσει μακριά από την πολιτική σκηνή κάθε άτομο που θα αμφισβητούσε το σιωνιστικό σχέδιο.
Έτσι πέφτουν τα κεφάλια, όπως αυτού του πολιτικολόγου Pascal Boniface, που τόνιζε τον εκλογικά αντιπαραγωγικό χαρακτήρα της υποστήριξης του Τελ Αβίβ σε μια χώρα όπου το 10% του πληθυσμού είναι αραβικού πολιτισμού.
Ο ΝΣΚ δεν κρύβεται όμως. Δηλώνει ξεκάθαρα: «Νομίζω ότι κάθε Εβραίος της διασποράς και της Γαλλίας θα πρέπει να παρέχει τη βοήθεια του προς το Ισραήλ. Αυτός είναι ο λόγος γιατί είναι σημαντικό οι Εβραίοι να αναλάβουν πολιτικές ευθύνες. Εν ολίγοις, στα καθήκοντά μου και στη καθημερινή ζωή μου, μέσω όλων των πράξεων μου, προσπαθώ να προσθέτω ένα πετραδάκι στο οικοδόμημα του Ισραήλ».  Ωστόσο, τίποτα δεν γλίτωσαν τον Ντομινίκ Στρως-Καν: ενώ τέθηκε υπό κράτηση, και στη συνέχεια σε προσωρινή φυλάκιση, χωρίς ποτέ να του δοθεί η ευκαιρία να μιλήσει, η Εισαγγελέας της Νέας Υόρκης έδωσε στα μέσα ενημέρωσης ένα λεπτομερές κατηγορητήριο. Μπορεί ο καθένας να διαβάσει εκεί μια λεπτομερή, ψυχρή, κλινική περιγραφή της αξιόποινης πράξης: «Ο κατηγορούμενος προσπάθησε να έχει, με τη βία, στοματική και πρωκτική σεξουαλική σχέση με άλλο πρόσωπο και με τη βία κολπική συνουσία με τρίτο. Ο κατηγορούμενος εξανάγκασε τρίτο πρόσωπο σε σεξουαλική επαφή χωρίς τη συγκατάθεση του. Ο κατηγορούμενος εκ προθέσεως και χωρίς νόμιμη αιτία άγγιξε τα γεννητικά όργανα και άλλα οικεία μέρη του τρίτου προκειμένου να υποτιμήσει αυτό το πρόσωπο και να το κακοποιήσει, ώστε να ικανοποιήσει τη σεξουαλική του επιθυμία.
Αυτά τα εγκλήματα διαπράχθηκαν υπό τις ακόλουθες συνθήκες: Ο κάτωθι υπογεγραμμένος δηλώνει ότι ενημερώθηκε από κάποιον γνωστό των εισαγγελικών αρχών ότι ο εν λόγω κατηγορούμενος 1) έκλεισε την πόρτα του δωματίου και εμπόδισε την καταγγέλλουσα να αποχωρήσει από αυτό το δωμάτιο, 2) έπιασε το στήθος της καταγγέλλουσας χωρίς τη συγκατάθεσή της, 3) προσπάθησε να αφαιρέσει διά της βίας το κολάν αυτού του προσώπου και να αγγίξει τα γεννητικά του όργανα με τη βία, 4) ανάγκασε την καταγγέλλουσα να αγγίξει το πέος του δύο φορές, 5) μπόρεσε να τελέσει τις πράξεις αυτές χρησιμοποιώντας την σωματική του δύναμη»
Όλα αυτά εξαπλώθηκαν για μέρες στις τηλεοπτικές ειδήσεις των 8, με μεγάλη λεπτομέρεια, υπό των βλεμμάτων των γονέων που γύριζαν από τη δουλειά τους, και μπροστά στα τρομοκρατημένα παιδιά που κατέβαζαν τη μύτη τους προς το πιάτο της βραδινής σούπας τους.
Πολιτισμικό σοκ
Κανείς δεν ξέρει ποιος είναι περισσότερο ψυχολογικά τραυματισμένος:
– ο λαμπρός οικονομολόγος που έπρεπε να σώσει την ανθρωπότητα από τη χρηματοπιστωτική κρίση και ξαφνικά βρέθηκε υποβαθμισμένος σε κακόφημο εγκληματία;
– ή ο λαός που φιλοδοξούσε να ησυχάσει και σχεδίαζε να τον επιλέξει ως ηγέτης του;
Σε αυτό το πλαίσιο, οι Γάλλοι ψάχνουν για δικαιολογίες στο αγγλοσαξονικό νομικό σύστημα που ανακαλύπτουν τώρα. Βεβαίως, είχαν ήδη δει αυτή τη παρωδία δικαιοσύνης στα τηλεοπτικά σήριαλ, αλλά ποτέ δεν είχαν πιστέψει ότι αυτό συμβαίνει στη πραγματικότητα.
Ούτε από το εξωδικαστικό σύστημα του Γκουαντάναμο και τις μυστικές φυλακές ήθελαν ποτέ να ξέρουν.
Ορισμένοι σχολιαστές επιχείρησαν να εξηγήσουν τη σκληρότητα της αστυνομίας και του ανακριτή, ως επιθυμία να επιφυλάσσουν ίση μεταχείριση στους ισχυρούς και τούς αδύνατους.
Ωστόσο, όλοι έχουν διαβάσει τα έργα διάσημων κοινωνιολόγων που δείχνουν ότι σε αυτό το κακοήθες σύστημα το χρήμα είναι βασιλιάς, και η δικαιοσύνη ανάλογη με τις τάξεις.
Οι Γάλλοι δέχθηκαν επίσης τις κριτικές από τον αγγλοσαξονικό τύπο.
Για όλα αυτά είναι υπαίτιος ο γαλλικός τύπος, ο οποίος δεν ερεύνησε την ερωτική ζωή του αχαλίνωτου Σρως-Καν εξ ονόματος του σεβασμού της ιδιωτικής του ζωής. Ωστόσο, συνεχίζουν οι Πουριτανοί, όποιος εξαπατά τη γυναίκα του ανοιχτά, είναι ένας εν δυνάμει βιαστής.
«Όποιος κλέβει αυγό, κλέβει βόδι!».
Η πολιτική αγωγή θυμήθηκε με καχυποψία, -αλλά λίγο αργά-ότι το 2002 ο ΝΣΚ είχε προσπαθήσει να ενοχλήσει μια όμορφη δημοσιογράφο, την Tristane Banon. Όταν του ζήτησε συνέντευξη, την είχε προσκαλέσει σε ένα ιδιωτικό διαμέρισμα, στην ιστορική συνοικία του Μαρέ του Παρισιού. Καλωσόρισε τη νεαρή γυναίκα σε ένα μεγάλο πατάρι, που δεν είχε άλλη επίπλωση, εκτός από ένα τεράστιο κρεβάτι. Και καθώς η όμορφη δεν υπέκυψε στον ακόλαστο την είχε χτυπήσει. Μήπως στη Νέα Υόρκη η ίδια βία κυρίευσε τον γενναίο άντρα και τον μετέτρεψε σε εγκληματία;
Τίποτα δεν μας επιτρέπει να το φανταστούμε, ιδίως επειδή Ο ΝΣΚ δεν είναι άγαμος.
Είναι παντρεμένος με το τηλεοπτικό αστέρι, την Άν Σινκλέρ (Anne Sinclair), η οποία ήταν η αγαπημένη δημοσιογράφος των Γάλλων προτού εγκαταλείψει την καριέρα της, για το χατίρι του.
Οι Γάλλοι την ξαναβρήκαν στο δικαστήριο όταν ο Ντομινίκ Στρως-Καν εμφανίστηκε, πάντα όμορφη και δυναμική, παρά τα χρόνια που προστεθήκαν.
Εγγονή ενός μεγάλου έμπορου έργων τέχνης, διαθέτει μια άνετη οικογενειακή περιουσία. Χωρίς δισταγμό, ήρθε από το Παρίσι για να πληρώσει ένα εκατομμύριο δολάρια εγγύηση και να προσφέρει πέντε εκατομμύρια δολάρια σε πρόσθετες τραπεζικές εγγυήσεις.
Αυτή η πλούσια γυναίκα ήταν έτοιμη να δώσει τα πάντα για να σώσει τον άντρα της από τα σαγόνια της δικαιοσύνης των ΗΠΑ. Ήταν ακόμη πιο αξιοθαύμαστη. Είπε ότι δεν του κρατά κακία για τα ολισθήματα του, αυτή που της άρεσε να τον συνοδεύει στο Κερί (la Chandelle), ένα παρισινό κλαμπ συναλλαγών σουαπίνγκ (swapping).
Ο Ντομινίκ, το εξιλαστήριο θύμα.
Κάθε έθνος αντάξιο του ονόματός του, δεν θα ανεχόταν να δεί μια διασημότητα που ήταν έτοιμη να εκλεγεί πρόεδρος και να αντιπροσωπεύσει τη χώρα να εμφανιστεί με χειροπέδες ανάμεσα στους μπράβους του FBI, ριγμένος στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου, σαν να είναι ο τελευταίος κακοποιός, και να εκτίθεται στο δικαστήριο χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία να ξυριστεί.
Πιθανώς θα πολιορκούνταν η αμερικανική πρεσβεία με πατριωτικούς ύμνους.
Όχι όμως στη Γαλλία. Εδώ παραθαυμάζονται οι «Αμερικανικοί».
Τους θαυμάζουν σαν το υπνωτισμένο από την κόμπρα κουνέλι. Και έχουμε δυσκολία να παραδεχθούμε ότι δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου και ότι, αν υπάρχει συνωμοσία, δεν εκκολάφτηκε στις όχθες του Σηκουάνα, αλλά στις όχθες του Πότομακ.
Κατάσχεση
Είναι ο ΝΣΚ ένοχος βιασμού ή το θύμα μιας συνωμοσίας;
Φτάνει να σκεφτούμε λίγο για να βρούμε την απάντηση.
Ο κατηγορούμενος φέρεται ότι πέρασε τη νύχτα με μια κοπέλα call-girl. Θα είχε βιάσει την καμαριέρα στο πρωινό, και στη συνέχεια, σύμφωνα με τις πληροφορίες, θα πήγαινε ήσυχα για γεύμα με την κόρη του, φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια. Τέλος, θα έπαιρνε το αεροπλάνο του, κρατημένο αρκετές ημέρες πριν, για να συναντηθεί με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ στο Βερολίνο.
Άνετα καθισμένος σε ένα αεροπλάνο της Air France, συνελήφθη, δέκα λεπτά πριν από την απογείωση.
Σύμφωνα με το πλήρωμα, οι αστυνομικοί της Ειδικής Μονάδας για τα θύματα (αυτά της σειράς Νόμος και Τάξη SVU [6]), ζήτησαν από τους ομολόγους τους του αεροδρόμιου να προβούν στην σύλληψη, αλλά επέμεναν να την πραγματοποιήσουν οι ίδιοι, παρά τον κίνδυνο να φθάνουν πολύ αργά. Για να αποφευχθεί να προειδοποιηθεί ο ΝΣΚ, ζήτησαν να γίνουν παρεμβολές στα κινητά τηλέφωνα στην περιοχή του αερολιμένα μέχρι την άφιξή τους [7], παρότι, μια τέτοια παρεμβολή δεν ανήκει στην ευθύνη μιας κοινωνικής ομάδας, αλλά είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας.
Όταν ο ύποπτος τίθεται υπό κράτηση, είναι αποκομμένος από κάθε εξωτερική επαφή, εκτός από τους δικηγόρους του, όπως προβλέπει ο νόμος των ΗΠΑ.
Αλλά όταν η δικαστής Μέλισσα Τζάκσον τον έβαλε υπό προσωρινή κράτηση, παρέμεινε αποκομμένος, χωρίς λόγο. Η κράτηση, εξήγησαν, είναι αναγκαία, διότι ο εναγόμενος θα μπορούσε να διαφύγει στη Γαλλία, κράτος με το οποίο η Ουάσιγκτον δεν έχει συνάψει συνθήκη έκδοσης, γεγονός το οποίο προστάτεψε έναν άλλο κατηγορούμενο για βιασμό, τον σκηνοθέτη Ρομάν Πολάνσκι.
Η παρούσα απόφαση δεν ελήφθη για να απομονωθεί ο κατηγορούμενος αλλά για να εμποδιστεί να επηρεάσει τους μάρτυρες.
Επίσης η δικαστής αποφάσισε να τον κλείσει στο Rikers Island, μία από τις μεγαλύτερες φυλακές στον κόσμο με 14.000 κρατούμενους και από τις πιο σκοτεινές.
Μια κόλαση στη γη. «Για την προστασία του», ανταμείφθηκε με ένα μονόκλινο δωμάτιο και σε απομόνωση.
Συνολικά, για 10 μέρες, ο Διευθύνων Σύμβουλος του ΔΝΤ κατασχέθηκε.
Για 10 ημέρες, η λειτουργία του διεθνούς ιδρύματος μπλοκαρίστηκε λόγω έλλειψης της υπογραφής του.
Για 10 ημέρες, τα προβλήματα του ευρώ και του δολαρίου, η κατάρρευση της Ελλάδας, και πολλά άλλα ζητήματα αναστάλθηκαν ανάλογα με τα καπρίτσια της αστυνομίας, των δικαστών και φυλάκων.
Σύμφωνα με την Νομολογία των ΗΠΑ ο ΝΣΚ, ο οποίος δεν έχει ποινικό μητρώο και ο οποίος έχει την κατοικία του στην Ουάσινγκτον, δεν θα έπρεπε να τελεί υπό προσωρινή κράτηση, αλλά θα έπρεπε να του είχε χορηγηθεί ελευθερία υπό εγγύηση.
Μάλλον ο ίδιος ανέλυσε γρήγορα την κατάσταση. Μέσω ενός από τους δικηγόρους του, κατάφερε να στείλει στο ΔΝΤ την επιστολή παραίτησης του. Την επόμενη μέρα, παρά τις αντιξοότητες και εκεί που δεν το περίμενε κανείς, ένας νέος δικαστής έκανε δεκτή την αίτησή του για απελευθέρωση υπό εποπτεία.
Πράγματι, δεν ήταν πια χρήσιμο να παραμείνει υπό κράτηση αφού το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είχε ανακτήσει την ικανότητά του να δράσει.
Η Χριστίν Λαγκάρντ, Γαλλίδα Υπουργός των Οικονομικών, η οποία έχει κάνει καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, προασπίζοντας τα συμφέροντα του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος [8], ζήτησε να διαδεχθεί τον κατηγορούμενο στη διαχείριση του ΔΝΤ, παρά τις κραυγές οργής της Ρωσίας και της Κίνας.
Στην πραγματικότητα, ο δεύτερος δικηγόρος του Βενιαμίν Μπράφμαν, δεν ήρθε να τον δει στη φυλακή και δεν παρέστη στην δεύτερη ακρόαση. Το αστέρι του δικαστηρίου της Νέας Υόρκης έφυγε ξαφνικά στο Ισραήλ, επίσημα, για μια οικογενειακή θρησκευτική γιορτή[9]. Αλλά για να διεκδικήσει την αμοιβή του, ο κ. Μπράφμαν, δεν αρκεί να ανάψει τις φωτιές του Lag Ba’omer, αλλά πρέπει να διαπραγματευτεί βοήθεια για τον πελάτη του.
Το σχέδιο Ζου.
Γιατί ανάπτυξαν Χολιγουντιανά μέσα και να εμποδιστεί η λειτουργία του ΔΝΤ για 10 ημέρες;
Δύο απαντήσεις είναι δυνατές και μπορεί να συνδέονται.
Κατ ‘αρχήν, στις 29 Μάρτη 2009, ο κυβερνήτης της κεντρικής τράπεζας της Κίνας Ζου Ξιαοσουάν (Zhou Xiaochuan) αμφισβήτησε την κυριαρχία του δολαρίου ως αποθεματικό νόμισμα.
Εκφράζοντας τη λύπη του, επειδή το σχέδιο του οικονομολόγου John Maynard Keynes για τη δημιουργία ενός διεθνούς νομίσματος (το Bancor) δεν επιτεύχθηκε στο τέλος του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου, πρότεινε να χρησιμοποιηθούν τα Ειδικά Εκδοτικά Δικαιώματα του ΔΝΤ για να παίξει αυτόν τον ρόλο [10].
Υποκύπτοντας στις πιέσεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες δέχτηκαν τον τριπλασιασμό των πόρων του ΔΝΤ και της έκδοσης από το ΔΝΤ Ειδικών Εκδοτικών Δικαιωμάτων (ΕΕΔ) αξίας 250 δις δολαρίων κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής της G20 στο Λονδίνο, στις 2 Απρίλη 2009.
Συνέστησαν επίσης την Αρχή ενός συμβουλίου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας στο οποίο θα συνδεθούν τα μεγάλα αναδυόμενα Κράτη.
Αυτή η ιδέα συζητήθηκε κατά τη σύνοδο κορυφής των G8 στην Λακουίλα (Ιταλία), στις 8 Ιουλίου 2009.
Η Ρωσία πρότεινε να μην αρκεστούν σε εικονικό νόμισμα, αλλά να το εκτυπώσουν.
Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ο οποίος είχε εκτυπώσει συμβολικά πρωτότυπα αυτού του νομίσματος, έβαλε κάποια κέρματα στο τραπέζι.
Από τη μια πλευρά υπήρχαν τα πρόσωπα των οκτώ αρχηγών κρατών και στην άλλη το έμβλημα στα αγγλικά «ενότητα στην πολυμορφία» («Unity in Diversity») [11].
Το σχέδιο υποβλήθηκε σε εμπειρογνώμονες της Διεύθυνσης Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ. Στην έκθεσή τους, στην οποία συμμετείχε ο καθηγητής κ. Vladimir Popov της Νέας Οικονομικής Σχολής της Μόσχας, αναφέρουν ότι μελετήθηκε στις 25 Απριλίου 2010 σε μια κοινή συνεδρίαση του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας [12].
Η διαδικασία έπρεπε να καταλήξει στις 26 Μαΐου 2011, κατά τη σύνοδο κορυφής των G8 στο Ντωβίλ (Deauville, Γαλλία).
Το δολάριο θα έπαυσε να είναι το νόμισμα αναφοράς με φόντο την επικείμενη πτώχευση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ουάσιγκτον θα είχε παραιτηθεί της χρηματοδότησης της στρατιωτικής υπερδύναμης μέσω του χρέους της για να αφοσιωθεί στην εσωτερική αναδιάρθρωση της.
Ο κόκκος άμμου Δυστυχώς, κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, στρατιωτικές και πολιτικές πρωτοβουλίες ακύρωσαν το σχέδιο αυτό.
Ορισμένα κράτη-συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας και της Κίνας- εξαπατήθηκαν.
Η σύλληψη του ΝΣΚ δείχνει ότι η Ουάσιγκτον ενήργησε κακόπιστα και ότι είχε κάνει παραχωρήσεις με μοναδικό στόχο να κερδίσει χρόνο.
Αν και οι ακριβείς λεπτομέρειες του σχεδίου που εκπονήθηκε από τον Ντομινίκ Στρως-Καν για τη δημιουργία αυτού του νέου αποθεματικού νομίσματος σε συνδυασμό με τα Ειδικά Εκδοτικά Δικαιώματα του ΔΝΤ είναι απόρρητες, φαίνεται ότι η Λιβύη έπαιζε ένα ρόλο-κλειδί: Η Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης είναι η πρώτη που αποφάσισε να στηρίξει το νόμισμά της, το δηνάριο, στον χρυσό και με βάσει τα ΕΤΔ.
Το θέμα είναι ακόμη πιο σημαντικό λόγω του γεγονότος ότι η Λιβύη διαθέτει κρατικά ομόλογα από τα καλύτερα στον κόσμο (είναι ελαφρώς πλουσιότερα ακόμη και από της Ρωσίας).
Ωστόσο, μπαίνοντας στον πόλεμο κατά της Λιβύης, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο προκάλεσαν το πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων όχι μόνο της οικογένειας Καντάφι, αλλά και του κράτους της Λιβύης.
Ακόμη χειρότερα, το Παρίσι και το Λονδίνο έστειλαν στελέχη της τράπεζας HSBC στην Βεγγάζη για να δημιουργηθεί μια αντάρτικη Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης, ώστε να προσπαθήσουν να αρπάξουν τα εθνικά περιουσιακά στοιχεία[13].
Χωρίς να γνωρίζουμε αν ο Νικολά Σαρκοζί και ο Ντέιβιντ Κάμερον παρασύρθηκαν από τη μέθη της εξουσίας ή ενήργησαν κατόπιν εντολών των μεντόρων τους στην Ουάσιγκτον, το εύθραυστο οικοδόμημα σχεδιασμένο από τον Ντομινίκ Στρως-Καν κατέρρευσε.
Σύμφωνα με τις επαφές μας στην Τρίπολη κατά τη στιγμή της σύλληψής του, ο ΝΣΚ αναχωρούσε για το Βερολίνο για να βρεί μια λύση με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ.
Στη συνέχεια έπρεπε να πάει με έναν απεσταλμένο της κ. Μέρκελ να διαπραγματευτεί με τους εκπροσώπους του συνταγματάρχη Καντάφι ή με τον ίδιον άμεσα.
Η υπογραφή του ηγέτη της Λιβύης ήταν απαραίτητη ώστε να απεμπλακεί η κατάσταση.
Παρακολουθούμε από δω και στο εξής ένα οικονομικό πόλεμο άνευ προηγουμένου:
ενώ η οικονομική κατάσταση των ΗΠΑ είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης και ενώ το δολάριο θα μπορούσε να γίνει γρήγορα ένα νόμισμα για τους πίθηκους, η συμφωνία που εγκρίθηκε από τους G8 και θα εγκριθεί από τους G20, που προτάθηκε από το ΔΝΤ σε συντονισμό με την Παγκόσμια Τράπεζα και τη διεθνή τραπεζική κοινότητα της οποίας ο ΝΣΚ ήταν ο πρωταθλητής, αναστάλθηκε.
Η κυριαρχία του δολαρίου είναι άθικτη αν και πιο τεχνητή από ποτέ.
Αυτό το δολάριο οι αναδυόμενες χώρες ήθελαν να βάλουν στο περιθώριο, αλλά το στρατιωτικό-βιομηχανικό ισραηλινο-αμερικανικό κατεστημένο εδραιώνει την εξουσία του.
Σε αυτό το πλαίσιο, τι αξίζει η τιμή ενός ανθρώπου;
Παραπομπές:
[1] ” Dominique Strauss-Kahn, ο άνθρωπος της «Condi» του ΔΝΤ », του Thierry Meyssan, Δίκτυο Voltaire , 5 Οκτωβρίου 2007.
[2] ” Λειτουργία Σαρκοζί: πως η CIA τοποθετηθεί ένας από τους αντιπροσώπους του στην προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας », του Thierry Meyssan, Voltaire Network , 19 Ιούλη 2008.
[3] ” Η NED, νομικό μέτωπο για τη CIA », του Thierry Meyssan, Voltaire Network , 6 Οκτώβρη 2010.
[4] « Το Γερμανικό Ταμείο Marshall, ένα κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου; “, ο Βολταίρος Δίκτυο , 5 Οκτωβρίου 2004.
[5] ” Τι ξέρεις για την Λέσχη Μπίλντερμπεργκ », από τον Thierry Meyssan, Voltaire Network , 9 Απρ 2011.
[6] Ντικ τηλεοπτική σειρά Wolf για το NBC, που προβλήθηκε στη Γαλλία με τον τίτλο Νέα Υόρκη, μια ειδική μονάδα και Quebec, σύμφωνα με τον τίτλο Ο Νόμος και τάξη: Πρόσθετη μονάδα θυμάτων .
[7] « Τα τελευταία λόγια πριν από τη σύλληψή του DSK “από τον Michel Colomès, Le Point , 19 Μαΐου 2011.
[8] ” Με Christine Lagarde, η βιομηχανία των ΗΠΑ μεταξύ της γαλλικής κυβέρνησης “, ο Βολταίρος Δίκτυο , 22 Ιούνη 2005.
[9] ” -Καν δικηγόρος Strauss στην Haaretz: Ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ Will να αθωωθεί , “από Chaim Levinson, Haaretz , 22 Μαΐου 2011.
[10], ” η Κίνα αρχίζει να απομακρυνθεί από το δολάριο », Voltaire Network , 22 Μαΐου 2009
[11] » τη Ρωσία και την Κίνα να προσφέρει ένα ολοκληρωμένο κοινό νόμισμα », Voltaire Network , 11 Ιουλίου 2009.
[12] ” Μεταρρύθμιση του σχεδίου του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος »(Απόσπασμα από την έκθεση« Παγκόσμια Οικονομική και Κοινωνική Έρευνα 2010: επανεξοπλισμό Global Development “), με την Χριστίνα Bodouroglou, Nazrul Ισλάμ, Άλεξ Julca, Manuel Montes, Μαριάντζελα Parra Lancourt Vladimir Popov Shari Spiegel, και Rob Vos Δικτύου Voltaire , 6 Ιουλίου 2010.
[13] « Η λεηλασία του αιώνα: την επίθεση σε εθελοντές Λιβύης κρατικά επενδυτικά ταμεία “και” πίσω από την επίθεση κατά της Λιβύης: στρατηγικές για την οικονομική πολέμου “από Manlio Dinucci, Voltaire Network , 22 Απριλίου και 2 Μαΐου 2011.
Η αρχική έκδοση αυτού του άρθρου που δημοσιεύθηκε σε μεγάλη εφημερίδα δεν περιλαμβάνει τις υποσημειώσεις. Αυτές προστεθήκαν από τον συντάκτη του δικτύου Βολταίρου για τη διευκόλυνση της εμβάθυνσης του θέματος από τους αναγνώστες.
|
var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;
s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);
})();
Αναλύσεις
Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες
Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.
Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.
Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.
Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.
Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.
Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.
Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία
Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.
Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.
Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».
Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.
Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.
Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC
Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.
Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.
Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.
Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.
Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.
Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.
Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία
Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.
Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.
Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.
Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.
Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.
Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.
Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ
Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.
Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.
Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.
Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.
Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.
Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας
Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.
Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.
Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.
Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.
Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.
Το μήνυμα προς το Πακιστάν
Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.
Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.
Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.
Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.
Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.
Διεθνή
Γερμανία: Το ρωσικό φυσικό αέριο επιστρέφει έμμεσα μέσω των λιπασμάτων, παρά τους ευρωπαϊκούς δασμούς
Οι εισαγωγές ρωσικών αζωτούχων λιπασμάτων μειώθηκαν κατά 66% το 2025-2026, αλλά παραμένουν 53% υψηλότερες από τα επίπεδα πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία διατηρεί ανταγωνιστικά τα ρωσικά προϊόντα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Berliner Zeitung. Η Γερμανία εξακολουθεί να συνδέεται εμπορικά με το ρωσικό φυσικό αέριο, παρά τις ευρωπαϊκές προσπάθειες περιορισμού της ενεργειακής εξάρτησης από τη Μόσχα.
Αυτή τη φορά, η σύνδεση δεν αφορά αποκλειστικά την άμεση προμήθεια φυσικού αερίου, αλλά τις εισαγωγές λιπασμάτων που παράγονται με τη χρήση ρωσικού αερίου ως πρώτης ύλης και πηγής ενέργειας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας, που βασίζεται σε στοιχεία του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου και του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι εισαγωγές αζώτου μέσω ρωσικών λιπασμάτων μειώθηκαν σημαντικά κατά το 2025-2026. Ωστόσο, εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω από τα επίπεδα που καταγράφονταν πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Τα στοιχεία των εισαγωγών και η σύγκριση με την προπολεμική περίοδο
Το 2025-2026, η Γερμανία εισήγαγε 48.800 τόνους αζώτου μέσω λιπασμάτων ρωσικής προέλευσης. Η ποσότητα αυτή είναι μειωμένη κατά περίπου 66% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αλλά παραμένει κατά 53% υψηλότερη από τους 31.800 τόνους που είχαν καταγραφεί το 2020-2021, πριν από τον πόλεμο.
Η εξέλιξη των εισαγωγών δείχνει πόσο έντονη ήταν η αύξηση μετά το 2022. Το 2021-2022 οι εισαγωγές έφτασαν τους 56.800 τόνους αζώτου, ενώ το 2022-2023 εκτοξεύθηκαν στους 185.100 τόνους. Στη συνέχεια καταγράφηκαν 140.200 τόνοι το 2023-2024 και 143.800 τόνοι το 2024-2025, προτού σημειωθεί η μεγάλη υποχώρηση της τελευταίας περιόδου. Τα στοιχεία αφορούν την ποσότητα του αζώτου που περιέχεται στα εισαγόμενα λιπάσματα και όχι το συνολικό βάρος των προϊόντων.
Τα λιπασματικά έτη υπολογίζονται από τον Ιούλιο έως τον Ιούνιο. Η ποσότητα αζώτου που εισήχθη στη Γερμανία μέσω ρωσικής ουρίας μειώθηκε από 71.600 τόνους σε 27.600 τόνους, καταγράφοντας πτώση άνω του 61%. Παρά τη μείωση, η ποσότητα εξακολουθεί να είναι σχεδόν τριπλάσια από τους 9.900 τόνους του 2020-2021. Η συγκεκριμένη εξέλιξη αναδεικνύει το βασικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής περιορισμού των εμπορικών δεσμών με τη Ρωσία. Ακόμη και όταν περιορίζονται οι εισαγωγές συγκεκριμένων προϊόντων, οι οικονομικές σχέσεις μπορούν να διατηρούνται μέσω άλλων κατηγοριών αγαθών, ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής.
Γιατί οι ρωσικές εισαγωγές παραμένουν ανταγωνιστικές
Καθοριστικός παράγοντας είναι το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η παραγωγή αζωτούχων λιπασμάτων απαιτεί μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου, το οποίο χρησιμοποιείται τόσο ως πρώτη ύλη όσο και ως πηγή ενέργειας. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι ευρωπαϊκοί δασμοί, που τέθηκαν σε ισχύ τον Ιούλιο του 2025, περιόρισαν σημαντικά τις εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων. Ωστόσο, δεν εξάλειψαν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των ρωσικών προϊόντων. Ο σύνδεσμος επισημαίνει ότι οι υψηλές τιμές ενέργειας δυσκολεύουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να αυξήσουν την εγχώρια παραγωγή και να καλύψουν μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της αγοράς. Ως αποτέλεσμα, τα ρωσικά λιπάσματα εξακολουθούν να παραμένουν ελκυστικά, ακόμη και μετά την επιβολή πρόσθετων δασμών.
Παράλληλα, σύμφωνα με τον IVA, είναι πιθανό ορισμένες ποσότητες ρωσικών προϊόντων να φτάνουν στη γερμανική αγορά μέσω άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέγεθος αυτών των έμμεσων εισαγωγών, ωστόσο, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τα διαθέσιμα στοιχεία.
Δεν αποδίδονται οι αυξήσεις των τιμών αποκλειστικά στους δασμούς
Το ζήτημα έχει άμεση σημασία για τους Γερμανούς αγρότες, καθώς το κόστος των λιπασμάτων επηρεάζει την παραγωγή και, τελικά, την οικονομική βιωσιμότητα των καλλιεργειών. Ο IVA υποστηρίζει ότι η μείωση των ρωσικών εισαγωγών δεν έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής σαφή αύξηση των τιμών εξαιτίας των δασμών. Σύμφωνα με τον σύνδεσμο, η εγχώρια παραγωγική δυναμικότητα και οι εισαγωγές από άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς. Την ίδια στιγμή, ο σύνδεσμος αποδίδει τις υψηλές τιμές των λιπασμάτων το 2026 στις διεθνείς ενεργειακές αναταράξεις, στον πόλεμο με το Ιράν και στην κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος μεταφοράς και τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας και λιπασμάτων.
Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν τις θέσεις του κλαδικού συνδέσμου και δεν συνιστούν από μόνες τους ανεξάρτητη αξιολόγηση όλων των παραγόντων που διαμορφώνουν τις τιμές.
Νέες πιέσεις για περιορισμό των ρωσικών εισαγωγών
Με αφορμή τα στοιχεία, ο IVA ζητά να εξεταστεί η επιβολή πρόσθετων δασμών στις εισαγωγές καλιούχων λιπασμάτων από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Το κάλιο αποτελεί βασικό θρεπτικό στοιχείο για τις καλλιέργειες και αντιπροσωπεύει μια ακόμη κατηγορία προϊόντων στην οποία η ευρωπαϊκή αγορά διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τις δύο χώρες.
Ο σύνδεσμος εκτιμά ότι η ευρωπαϊκή βιομηχανία μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της γεωργίας χωρίς να εξαρτάται από τις συγκεκριμένες εισαγωγές και υποστηρίζει ότι πρόσθετοι δασμοί δεν θα πρέπει να οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυξήσεις τιμών. Η συζήτηση, ωστόσο, αποτυπώνει το ευρύτερο δίλημμα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Η μείωση της εξάρτησης από τη Ρωσία απαιτεί όχι μόνο εμπορικούς περιορισμούς, αλλά και ανταγωνιστική εγχώρια παραγωγή, προσιτό ενεργειακό κόστος και εναλλακτικές πηγές προμήθειας.
Τα δεδομένα της γερμανικής αγοράς δείχνουν ότι οι δασμοί μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τις εισαγωγές, χωρίς όμως να εξαλείψουν αυτομάτως τις οικονομικές σχέσεις που στηρίζονται σε διαφορές κόστους παραγωγής. Για τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πρόκληση παραμένει η εξισορρόπηση τριών στόχων: της ενεργειακής και οικονομικής ασφάλειας, της στήριξης της εγχώριας βιομηχανίας και της διατήρησης προσιτού κόστους για τον αγροτικό τομέα.
Με πληροφορίες του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA) και του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου.
Αναλύσεις
Πακιστάν: Μειώθηκαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά αυξάνονται οι απειλές – Αντάρτικες οργανώσεις αναπτύσσουν νέες τακτικές και στρατολογούν γυναίκες
Η νέα έκθεση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS) αποκαλύπτει ένα αντιφατικό περιβάλλον ασφαλείας: Λιγότερες επιθέσεις και θύματα, αλλά αναδιοργάνωση ένοπλων ομάδων, χρήση drones, εσωτερικές συγκρούσεις και αυξανόμενη αστάθεια στο Μπαλουχιστάν. Η πολιτική κρίση επιβαρύνει την προσπάθεια αντιμετώπισης της τρομοκρατίας.
Μια εξαιρετικά σύνθετη εικόνα για την ασφάλεια στο Πακιστάν αποτυπώνει η νέα εβδομαδιαία ανάλυση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS), η οποία δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026. Παρά τη μείωση των επιθέσεων από ένοπλες οργανώσεις κατά την πρώτη εβδομάδα του μήνα, οι εξελίξεις στο εσωτερικό των εξτρεμιστικών και αυτονομιστικών ομάδων δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για την πραγματική αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων ασφαλείας.
Η έκθεση με τίτλο «Pakistan’s Security Paradox: Militant Attacks Decline as Militant Groups Signal New Developments» καταγράφει υποχώρηση των επιθέσεων, αλλά παράλληλα εντοπίζει ενδείξεις οργανωτικής αναδιάρθρωσης, νέων επιχειρησιακών μεθόδων και εντατικοποίησης της προπαγανδιστικής δραστηριότητας.
Μείωση 18% στις επιθέσεις – Παραμένει σοβαρή η απειλή
Σύμφωνα με το PICSS, από τις 2 έως τις 8 Οκτωβρίου καταγράφηκαν συνολικά 46 επιθέσεις ενόπλων οργανώσεων στο Πακιστάν, έναντι 56 την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα.
Η μείωση ανέρχεται στο 18%, ενώ αισθητή είναι και η υποχώρηση του αριθμού των θυμάτων.
Οι νεκροί μειώθηκαν από 52 σε 42 και οι τραυματίες από 53 σε 23.
Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι ομοιόμορφη σε ολόκληρη τη χώρα.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου δραστηριοποιούνται ιδιαίτερα ενεργές αυτονομιστικές οργανώσεις, οι απώλειες αυξήθηκαν παρά τη μείωση του αριθμού των επιθέσεων.
Το στοιχείο αυτό δημιουργεί προβληματισμό για το κατά πόσον οι ένοπλες ομάδες μεταβάλλουν τις τακτικές τους, πραγματοποιώντας λιγότερες αλλά δυνητικά πιο φονικές επιχειρήσεις.
Οι Πακιστανοί Ταλιμπάν αλλάζουν τακτική – Drones και ελεύθεροι σκοπευτές
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Tehrik-i-Taliban Pakistan (TTP), της οργάνωσης που είναι γνωστή ως Πακιστανοί Ταλιμπάν.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η TTP επέβαλε περιορισμούς στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τα μέλη της.
Η συγκεκριμένη απόφαση αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία οι ένοπλες οργανώσεις χρησιμοποιούν τις ψηφιακές πλατφόρμες τόσο για προπαγάνδα όσο και για την προβολή των επιχειρησιακών τους δυνατοτήτων.
Την ίδια στιγμή, η TTP δημοσιοποίησε οπτικό υλικό στο οποίο υποστηρίζει ότι καταγράφονται επιθέσεις με τετρακόπτερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ενέργειες ελεύθερων σκοπευτών.
Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν συνιστούν ανεξάρτητη επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας ή της έκτασης χρήσης των συγκεκριμένων μέσων.
Παρ’ όλα αυτά, η προβολή τέτοιων επιχειρήσεων εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια των οργανώσεων να παρουσιάσουν εικόνα τεχνολογικής προσαρμογής και να ενισχύσουν την επιρροή τους.
Εσωτερικές συγκρούσεις στις ένοπλες οργανώσεις
Την ίδια περίοδο, η Jamaat-ul-Ahrar, οργάνωση που έχει συνδεθεί με το δίκτυο των Πακιστανών Ταλιμπάν, ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε 122 επιθέσεις κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.
Πρόκειται για αριθμό που προέρχεται από τους ισχυρισμούς της ίδιας της οργάνωσης και δεν πρέπει να συγχέεται με τα ανεξάρτητα καταγεγραμμένα περιστατικά του PICSS.
Παράλληλα, αναφέρθηκαν αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μαχητές της Jamaat-ul-Ahrar και αντίπαλης φράξιας της TTP στην περιοχή Ορακζάι.
Οι πληροφορίες αυτές αναδεικνύουν ένα επιπλέον πρόβλημα για την ασφάλεια του Πακιστάν: τον κατακερματισμό του περιβάλλοντος των ενόπλων οργανώσεων.
Οι εσωτερικές συγκρούσεις ενδέχεται να αποδυναμώνουν προσωρινά ορισμένα δίκτυα, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν νέες αντιπαραθέσεις, ανακατατάξεις και αποσχίσεις.
Μπαλουχιστάν: Ένοπλη γυναικεία μονάδα και κλιμάκωση της προπαγάνδας
Σημαντικές εξελίξεις καταγράφονται και στο Μπαλουχιστάν, την επαρχία του νοτιοδυτικού Πακιστάν που συνορεύει με το Ιράν και το Αφγανιστάν και έχει στρατηγική σημασία λόγω των φυσικών πόρων και της πρόσβασής της στην Αραβική Θάλασσα.
Το Balochistan Liberation Front (BLF), μία από τις οργανώσεις που επιδιώκουν την ανεξαρτησία του Μπαλουχιστάν, δημοσιοποίησε υλικό για τη συγκρότηση νέου γυναικείου ένοπλου σχηματισμού.
Η συγκεκριμένη κίνηση προβάλλεται από την οργάνωση ως οργανωτική εξέλιξη. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, επαρκή ανεξάρτητα στοιχεία στο δημόσιο απόσπασμα της έκθεσης για τον αριθμό των μελών ή τις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες της νέας μονάδας.
Παράλληλα, ο Balochistan Liberation Army (BLA), άλλη σημαντική αυτονομιστική ένοπλη οργάνωση, απέρριψε κατηγορίες περί συνεργασίας με την TTP.
Ο BLA δημοσιοποίησε επίσης οπτικό υλικό από επιχειρήσεις που ισχυρίζεται ότι πραγματοποίησαν μέλη του.
Άλλες οργανώσεις των Μπαλούχων προχώρησαν σε ανάλογες κινήσεις, προβάλλοντας τη δράση τους και διατυπώνοντας ισχυρισμούς για δραστηριότητες συλλογής πληροφοριών.
Οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι η σύγκρουση στο Μπαλουχιστάν δεν περιορίζεται στις ένοπλες επιθέσεις, αλλά περιλαμβάνει και έναν παράλληλο αγώνα επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής νομιμοποίησης.
Πολιτική κρίση και αντιτρομοκρατία
Πέρα από την ένοπλη βία, η έκθεση του PICSS επισημαίνει ότι η εσωτερική πολιτική αστάθεια δυσχεραίνει τη διαμόρφωση αποτελεσματικής πολιτικής ασφαλείας.
Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της κυβέρνησης και του Pakistan Tehreek-e-Insaf (PTI), του κόμματος που ίδρυσε ο πρώην πρωθυπουργός Ιμράν Χαν, περιπλέκει τις προσπάθειες συντονισμού στην επαρχία Χάιμπερ Παχτούνχβα.
Η περιοχή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της δράσης των Πακιστανών Ταλιμπάν, λόγω της εγγύτητάς της με το Αφγανιστάν και της μακρόχρονης παρουσίας ένοπλων δικτύων.
Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης μπορούν να δυσχεράνουν τον συντονισμό, τη διοικητική συνεργασία και τη διαμόρφωση κοινής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.
Το πρόβλημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν συνδυάζεται με την ανάγκη προστασίας παραμεθόριων περιοχών και αντιμετώπισης οργανώσεων με διασυνοριακές διασυνδέσεις.
Αφγανιστάν, Ινδία και περιφερειακές αμυντικές συμφωνίες
Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Ισλαμαμπάντ δεν περιορίζονται στο εσωτερικό της χώρας.
Οι σχέσεις με το Αφγανιστάν παραμένουν κρίσιμος παράγοντας ασφαλείας, καθώς το Πακιστάν αποδίδει σε ένοπλα δίκτυα που δρουν από αφγανικό έδαφος σημαντικό μέρος των επιθέσεων εναντίον του.
Την ίδια στιγμή, η αντιπαράθεση με την Ινδία εξακολουθεί να επηρεάζει τον στρατηγικό σχεδιασμό των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων.
Στο περιφερειακό περιβάλλον προστίθενται οι νέες αμυντικές διευθετήσεις και οι προσπάθειες του Πακιστάν να διατηρήσει ή να ενισχύσει τις στρατηγικές του συνεργασίες.
Η συνύπαρξη εσωτερικών απειλών, πολιτικής αβεβαιότητας και εξωτερικών δεσμεύσεων δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις για τον στρατιωτικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες ασφαλείας.
Οι αριθμοί δεν λένε ολόκληρη την ιστορία
Η εβδομαδιαία έκθεση του PICSS θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: αποτελεί η μείωση των τρομοκρατικών επιθέσεων ένδειξη βελτίωσης της ασφάλειας ή πρόκειται για προσωρινή υποχώρηση της βίας, ενώ οι οργανώσεις αναπροσαρμόζουν τις τακτικές και τις δομές τους;
Η απάντηση δεν μπορεί να προκύψει αποκλειστικά από την καταμέτρηση των επιθέσεων.
Η χρήση νέων επιχειρησιακών μέσων, οι εσωτερικές διαμάχες, η συγκρότηση νέων ένοπλων σχηματισμών και η αυξημένη προπαγανδιστική δραστηριότητα συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί διαρκή παρακολούθηση.
Άλλωστε, τα στοιχεία του PICSS για ολόκληρο τον Σεπτέμβριο είχαν καταγράψει 225 επιθέσεις, τον υψηλότερο μηνιαίο αριθμό εδώ και δώδεκα χρόνια, γεγονός που αναδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης παρά την πρόσφατη εβδομαδιαία υποχώρηση.
Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πολυεπίπεδη κρίση ασφαλείας, στην οποία αλληλεπιδρούν τζιχαντιστικές οργανώσεις, αυτονομιστικά κινήματα, πολιτικές αντιπαραθέσεις και περιφερειακοί ανταγωνισμοί.
Η μείωση της συχνότητας των επιθέσεων αποτελεί θετική ένδειξη σε επίπεδο εβδομαδιαίων στατιστικών. Δεν αρκεί, όμως, από μόνη της για να αποδείξει ότι οι απειλές περιορίζονται σε βάθος χρόνου.
Το κρίσιμο ζήτημα για το Ισλαμαμπάντ δεν είναι μόνο πόσες επιθέσεις καταγράφονται, αλλά κατά πόσον το κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει τις οργανώσεις που εξακολουθούν να διαθέτουν δυνατότητα στρατολόγησης, προσαρμογής και πραγματοποίησης νέων επιχειρήσεων.
Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση
Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...
Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού
Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...
Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;
Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...
Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου
Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...
EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας
Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας