Γενικά θέματα

Σενάριο για το Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο: Οι κίνδυνοι ενός πυρηνικού πολέμου

Δημοσιεύτηκε στις

21 Ιουνίου 2011 στις 06:33

από τον

andpik

του Michel Chossudovsky

Ο Michel Chossudovsky είναι βραβευμένος συγγραφέας, ομότιμος Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Οτάβα. Είναι ο ιδρυτής και Διευθυντής του Κέντρου Ερευνών για την Παγκοσμιοποίηση (CRG) στο Μόντρεαλ και συντάκτης της ιστοσελίδας globalresearch.ca. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων «Παγκοσμιοποίηση της φτώχειας και η Νέα Παγκόσμια Τάξη» (2003) και «Πόλεμος των ΗΠΑ κατά της Τρομοκρατίας» (2005). Συμβάλλει επίσης στην σύνταξη της εγκυκλοπαίδειας Britannica. Τα έργα του έχουν δημοσιευθεί σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες.

Ο κόσμος βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η καταστροφή της Φουκουσίμα στην Ιαπωνία έχει φέρει στο προσκήνιο τους κινδύνους της πυρηνικής ακτινοβολίας σε όλο τον κόσμο.

Συμπίπτοντας με την έναρξη της πυρηνικής κρίσης στην Ιαπωνία, ένα νέο περιφερειακό πολεμικό θέατρο άνοιξε στη Βόρεια Αφρική, μια «ανθρωπιστική επιχείρηση» υπό τη αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών με την εντολή της «προστασίας της ζωής των αμάχων».

Αυτά τα δύο φαινομενικά άσχετα γεγονότα είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση τόσο του πυρηνικού ζητήματος, καθώς και του τρέχοντος πολέμου με τη χορηγία των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, ο οποίος έχει επεκταθεί τώρα στην Λιβύη.

Η κρίση στην Ιαπωνία περιγράφτηκε σαν «πυρηνικός πόλεμος χωρίς πόλεμο». Οι πιθανές επιπτώσεις της, που δεν έχουν ακόμη αξιολογηθεί πλήρως, είναι πολύ πιο σοβαρές από την καταστροφή του Τσερνομπίλ, όπως αναγνωρίζεται από πολλούς επιστήμονες.

Η κρίση στην Ιαπωνία έφερε επίσης στο φως την σιωπηρή σχέση μεταξύ της πυρηνικής ενέργειας και του πυρηνικού πόλεμου.

Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι μια πολιτική οικονομική δραστηριότητα. Είναι ένα εξάρτημα της βιομηχανίας πυρηνικών όπλων η οποία ελέγχεται από τους λεγόμενους εργολάβους της αμυντικής βιομηχανίας.

Τα συμφέροντα του ισχυρού συμπλέγματος πίσω από την πυρηνική ενέργεια και των πυρηνικών όπλων αλληλεπικαλύπτονται.

Στην Ιαπωνία, στη κορυφή της καταστροφής, «η πυρηνική βιομηχανία και οι κρατικοί φορείς κρύφτηκαν για να εμποδίσουν την ανακάλυψη των ερευνητικών εγκαταστάσεων για ατομική βόμβα κρυμμένες μέσα στις πολιτικές πυρηνικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής της Ιαπωνίας». [1]

Η συναίνεση των μέσων ενημέρωσης σε αυτή τη κρίση έστειλε το μήνυμα ότι ελέγχονται τα πέντε πυρηνικά εργοστάσια της Φουκουσίμα. Η πραγματικότητα είναι όμως διαφορετική. Η ιαπωνική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να αναγνωρίσει ότι «ο βαθμός αξιολόγησης της σοβαρότητας της πυρηνικής κρίσης… ταιριάζει με αυτόν της καταστροφής του Τσερνομπίλ το 1986».

Επιπλέον, το άδειασμα μεγάλης ποσότητας υδάτων με υψηλά επιβαρυμένα ραδιενεργά υλικά στον Ειρηνικό Ωκεανό συνιστά δυνητικό έναυσμα για μια διαδικασία παγκόσμιας ραδιενεργής μόλυνσης. Ραδιενεργά στοιχεία, βρέθηκαν όχι και μόνο στην τροφική αλυσίδα στην Ιαπωνία, αλλά ραδιενεργό νερό καταγράφηκε στις βροχές στην Καλιφόρνια:

“Επικίνδυνα ραδιενεργά στοιχεία που ελευθερωθήκαν στη θάλασσα και στον αέρα γύρω από το Φουκουσίμα συσσωρεύονται σε κάθε στάδιο των διαφόρων τροφικών αλυσίδων (για παράδειγμα σε φύκια, οστρακοειδή, μικρά ψάρια, μεγαλύτερα ψάρια, και έπειτα στους ανθρώπους, η στο έδαφος, στο γρασίδι, στο αγελαδινό γάλα και κρέας, και στη συνέχεια στον άνθρωπο). Μπαίνοντας στο σώμα, τα στοιχεία αυτά –που ονομάζονται εσωτερικοί πομποί – μεταναστεύουν σε συγκεκριμένα όργανα, όπως τον θυρεοειδή, το ήπαρ, τα οστά, και τον εγκέφαλο, ακτινοβολώντας συνεχώς προς τα κύτταρα μικρές ποσότητες με υψηλές δόσεις ακτινοβολίας άλφα, βήτα ή γάμμα, που με προκαλούν συχνά καρκίνο». [2]

Νέο θέατρο πολέμου στη Βόρεια Αφρική

Ο πόλεμος κατά της Λιβύης ξεκίνησε στις ημέρες της καταστροφής της Φουκουσίμα.

Όπως πάει, εξελίσσεται μια επικίνδυνη διαδικασία στρατιωτικής κλιμάκωσης.

Τα πολεμικά αεροσκάφη του ΝΑΤΟ χτυπούν πολιτικούς στόχους στη Λιβύη, συμπεριλαμβανομένων κατοικημένων περιοχών και κυβερνητικών κτιρίων, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου.

Ο πόλεμος κατά της Λιβύης αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ευρύτερης στρατιωτικής ατζέντας στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία που μέχρι πρόσφατα αποτελείτο από τρεις ξεχωριστές περιοχές συγκρούσεων: το Αφγανιστάν και Πακιστάν (ο Πόλεμος AfPak), το Ιράκ και την Παλαιστίνη.

Ένα τέταρτο θέατρο πολέμου άνοιξε στη Βόρεια Αφρική, ο οποίος θέτει το θέμα της κλιμάκωσης σε μια απέραντη γεωγραφική έκταση.

Αυτά τα τέσσερα θέατρα πολέμου είναι αλληλένδετα.

Αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης περιοχής συγκρούσεων, η οποία εκτείνεται από τη Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή, καταπίνοντας ένα μεγάλο μέρος της λεκάνης της Μεσογείου, προς τα σύνορα της Δυτικής Κίνας με το Αφγανιστάν, και του Βόρειου Πακιστάν.

Πώς ο πόλεμος κατά της Λιβύης σχετίζεται με αυτή την ευρύτερη στρατιωτική ατζέντα των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ;

Εκτυλίσσεται ένα σενάριο για το Γ ‘Παγκόσμιο Πόλεμο;

Προβλέπεται χρήση των πυρηνικών όπλων στη Βόρεια Αφρική;

Όσον αφορά το πυρηνικό δόγμα, η έννοια της προληπτικής πυρηνικής επίθεσης με τη υποστήριξη των ΗΠΑ ισχύει για ορισμένες χώρες ή «τα κράτη παρειάς» συμπεριλαμβανομένης της Λιβύης. Ο ολοκληρωτικός πόλεμος ενάντια στο καθεστώς Καντάφι έχει σχεδιαστεί από το Πεντάγωνο για περισσότερα από 20 χρόνια. Επιπλέον, η Λιβύη ήταν η πρώτη χώρα όπου τοποθετήθηκε η πινακίδα προτίμησης για επίθεση με τακτικά πυρηνικά όπλα. [3]

Το σχέδιο της διοίκησης Κλίντον να εξοντώσει τη Λιβύη είχε ανακοινωθεί με ξεκάθαρους όρους το 1996 σε συνέντευξη τύπου του Υπουργείου Άμυνας:

«Η Πολεμική Αεροπορία θα χρησιμοποιήσει το B61-11 (πυρηνικό όπλο) κατά των –δήθεν- υπόγειων εργοστασίων χημικών όπλων της Λιβύης στο Tarhunah αν ο Πρόεδρος αποφασίσει ότι το εργοστάσιο πρέπει να καταστραφεί». «Δεν θα μπορούσαμε να καταστρέψουμε το Tarhunah με χρήση αυστηρά συμβατικών όπλων», δήλωσε ο Smith στο Associated Press. «Το Β61-11 είναι το πυρηνικό όπλο που επιλέχτηκε», έλεγε ο Βοηθός Υπουργός Άμυνας Χάρολντ Π. Σμιθ στο Jane Defence Weekly [4].

Ο Υπουργός Άμυνας του Κλίντον William Perry είχε επιβεβαιώσει σε μία δήλωση στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας ότι «οι ΗΠΑ διατηρούν τη δυνατότητα χρήσης πυρηνικών όπλων εναντίον χωρών [π.χ. Λιβύη] οπλισμένων με χημικά και βιολογικά όπλα». [5]

Στόχος του Υπουργείου Άμυνας ήταν να παρακολουθήσει γρήγορα μια «δοκιμή» της πυρηνικής βόμβας B61-11 σε ένα υφιστάμενο κράτος και αυτή η χώρα ήταν η Λιβύη: «Ακόμη και πριν το Β61 τεθεί σε λειτουργία, η Λιβύη είχε επισημανθεί ως δυνητικός στόχος» [6]

Ενώ το σχέδιο του 1996 να βομβαρδίσουν την Λιβύη με χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων μπήκε στη συνέχεια στο αρχείο, η Λιβύη δεν αφαιρέθηκε από την «μαύρη λίστα»: «Το καθεστώς Καντάφι» παραμένει μέχρι σήμερα μια χώρα-στόχος για μια προληπτική «αμυντική» πυρηνική επίθεση». Όπως αποκαλύπτεται από τον William Arkin στις αρχές του 2002, «Η κυβέρνηση Μπους, σε μια μυστική αναθεώρηση της πολιτικής της διέταξε το Πεντάγωνο να καταρτίσει σχέδια έκτακτης ανάγκης για τη χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον τουλάχιστον επτά χωρών, ονομάζοντας όχι μόνο τη Ρωσία και τον «άξονα του κακού», Ιράκ, Ιράν και Βόρεια Κορέα, αλλά και την Κίνα, τη Λιβύη και τη Συρία [7].

Επιχείρηση «Αυγή της Οδύσσειας». Πυρηνικά όπλα κατά της Λιβύης; Πόσο πραγματική είναι η απειλή;

Εγκαταλείφθηκε οριστικά το σχέδιο εξόντωσης της Λιβύης ή εξακολουθεί η Λιβύη να μελετάται ως πιθανός στόχος για μια πυρηνική επίθεση; (Αυτή η εισαγωγή χρησιμεύει ως μια ενημέρωση σχετικά με τους πιθανούς κινδύνους ενός πυρηνικού πολέμου εναντίον ανυπεράσπιστων μη πυρηνικών κρατών).

Η αεροπορική εκστρατεία κατά της Λιβύης άρχισε στις 19 Μαρτίου 2011.

Η Αμερική ανάπτυσσε τα Bat-shaped B-2 Spirit αόρατα βομβαρδιστικά της από τη βάση Whiteman Air Force Base στο Μισούρι.

Το Β-2 «θανάσιμο και αποτελεσματικό» χρησιμοποιήθηκε σαν μέσο μιας «ανθρωπιστικής επέμβασης».

Μόλις δύο εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου, το Πεντάγωνο ανακοίνωσε τη δοκιμή της πυρηνικής βόμβας Β61-11 με τη χρήση των αόρατων βομβαρδιστικών Stealth Β-2 που είχαν χρησιμοποιηθεί εξαρχής στη Λιβύη από την αρχή της επιχείρησης «Αυγή της Οδύσσειας».

Το αόρατο βομβαρδιστικό αεροπλάνο B-2 Spirit Stealth επιλέχτηκε σαν «μεταφορέας» της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ για την ρήψη της πυρηνικής βόμβας B61-11.

Οι δοκιμές αφορούσαν την εγκατάσταση του εξοπλισμού, τη λειτουργικότητα και τα οπλικά εξαρτήματα της πυρηνικής βόμβας B61-11.

Οι δοκιμές έγιναν με τα βομβαρδιστικά Β-2 και διεξήχθησαν στην βάση της Πολεμικής Αεροπορίας, από την οποία ξεκίνησε ο βομβαρδισμός της Λιβύη με τα Β-2. [8].

Σχετίζεται το χρονοδιάγραμμα των δοκιμών αυτών με οποιοδήποτε τρόπο με τη χρονολογία της εκστρατείας βομβαρδισμού της Λιβύης;

Η Διοίκηση της Παγκόσμιας Επιθετικής Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ ήταν υπεύθυνη τόσο για τις δοκιμές JTA της Β61-11, όσο και για την ανάπτυξη των τριών αόρατων βομβαρδιστικών B-2 στη Λιβύη στις 19 Μαρτίου στο πλαίσιο της επιχείρησης «Αυγή της Οδύσσειας». Τόσο η ανάπτυξη των Β-2 στο θέατρο του πολέμου στη Λιβύη, όσο και οι δοκιμές του εξοπλισμού της βόμβας Β61-11 (με το Β-2 βομβαρδιστικό για ρήψη) ήταν συντονισμένες από την αεροπορική βάση Whiteman.

Ο διαρκής πόλεμος της Αμερικής: Η Παγκόσμια Στρατιωτική Ατζέντα.

Οι ΗΠΑ έχουν ξεκινήσει μια στρατιωτική περιπέτεια, «ένας μακρύς πόλεμος», ο οποίος απειλεί το μέλλον της ανθρωπότητας.

Τα δύο πρώτα κεφάλαια του παρόντος ηλεκτρονικού βιβλίου επικεντρώνονται στην «λατρεία του θανάτου και της καταστροφής», υπογραμμίζοντας αυτήν την παγκόσμια στρατιωτική ατζέντα.

Τα όπλα μαζικής καταστροφής των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ απεικονίζονται ως όργανα ειρήνης.

Οι μίνι-πυρηνικές βόμβες δηλώνονται ως «αβλαβείς για τον γύρω άμαχο πληθυσμό».

Ο προληπτικός πυρηνικός πόλεμος περιγράφεται ως «ανθρωπιστική αποστολή».

Ο πυρηνικός πόλεμος έγινε μια επιχείρηση πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, που γεμίζει τις τσέπες των πολεμικών εργολάβων των ΗΠΑ. Αυτό που διακυβεύεται είναι η ολοκληρωτική «ιδιωτικοποίηση του πυρηνικού πολέμου».

Το αμερικάνικο πυρηνικό δόγμα είναι στενά συνδεδεμένο με τον «Πόλεμο της Αμερικής κατά της τρομοκρατίας» και την υποτιθέμενη απειλή της Αλ Κάιντα, η οποία, πικρή ειρωνεία, θεωρείται ως μια επερχόμενη πυρηνική δύναμη.

Σύμφωνα με την κυβέρνηση Ομπάμα, οι ισλαμιστές τρομοκράτες φέρονται να ετοιμάζουν επιθέσεις κατά πόλεων των ΗΠΑ. Η διάδοση συμπίπτει σιωπηρά με την «πυρηνική τρομοκρατία». Το πυρηνικό δόγμα του Ομπάμα δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη «πυρηνική τρομοκρατία» και στα εικαζόμενα σχέδια της Αλ Κάιντα για την ανάπτυξη και τη χρήση πυρηνικών όπλων.

Το Κεφάλαιο Γ’ επικεντρώνεται στην Ιερή Σταυροφορία της Αμερικής και τη μάχη για το πετρέλαιο.

Ο «παγκόσμιος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» απαιτεί να τη χρήση προηγμένων οπλικών συστημάτων.

Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ παρουσιάζει μια προληπτική θρησκευτική σταυροφορία εναντίον του κακού, η οποία επιστρατεύεται για να συγκαλύπτονται οι πραγματικοί στόχοι της στρατιωτικής δράσης. Στην συνείδηση των Αμερικανών, οι επιθέσεις της ενδέκατης Σεπτεμβρίου 2001 δικαιολογούν τις πολεμικές πράξεις και τις επιδρομές κατά των κακών.

Ο Παγκόσμιος Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας παρουσιάζεται σαν μια «σύγκρουση πολιτισμών», ένας πόλεμος μεταξύ ανταγωνιστικών αξιών και θρησκειών, όταν στην πραγματικότητα είναι ένας ολοκληρωτικός κατακτητικός πόλεμος, που καθοδηγείται από στρατηγικούς και οικονομικούς στόχους.

Τα ψέματα πίσω από την 9 / 11 είναι γνωστά και τεκμηριωμένα.

Η αποδοχή αυτής της σταυροφορίας ενάντια στο κακό από τον αμερικανικό λαό δεν στηρίζεται σε καμία λογική κατανόηση και ανάλυση των πραγματικών περιστατικών.

«Η Αμερικανική Ιερά Εξέταση» φιλοδοξεί να επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής της Ουάσιγκτον. Η στρατιωτική επέμβαση δικαιολογείται στο πλαίσιο μιας διεθνούς εκστρατείας εναντίον των «ισλαμιστών τρομοκρατών». Απώτερος σκοπός της, που ποτέ δεν αναφέρεται σε δημοσιεύματα του τύπου, είναι η εδαφική κατάκτηση και ο έλεγχος των στρατηγικών πόρων.

Κατά ειρωνικό τρόπο, στο πλαίσιο του παγκόσμιου πολέμου κατά της τρομοκρατίας, αυτά τα κατακτητικά σχέδια οργανώνονται μέσω συγκεκαλυμμένης υποστήριξης ισλαμικών παραστρατιωτικών ομάδων, τα οποία στη συνέχεια χρησιμοποιούνται για την αποσταθεροποίηση μη συμμορφούμενων κυβερνήσεων και επιβάλλουν τα δυτικά πρότυπα «διακυβέρνησης» και «δημοκρατίας».

Σενάριο για Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Το περίγραμμα ενός σεναρίου για Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο εξετάζεται στο κεφάλαιο IV.

Ο παγκόσμιος στρατιωτικός σχεδιασμός του Πενταγώνου είναι η κατάκτηση του κόσμου. Η στρατιωτική ανάπτυξη των δυνάμεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ έχει οργανωθεί σε διάφορες περιοχές του κόσμου ταυτόχρονα. Η στρατοκρατία σε παγκόσμιο επίπεδο οργανώθηκε με ενιαία διοικητική δομή του στρατού των ΗΠΑ: ολόκληρος ο πλανήτης χωρίζεται σε γεωγραφικές μαχητικές διοικήσεις υπό τον έλεγχο του Πενταγώνου.

Σύμφωνα με το πρώην Διοικητή του ΝΑΤΟ Στρατηγό Wesley Clark, ο στρατιωτικός χάρτης του Πενταγώνου αποτελείται από μια σειρά θεάτρων πολέμου: «Το πενταετές σχέδιο εκστρατείας περιλαμβάνει (…) συνολικά επτά χώρες, αρχής γενομένης με το Ιράκ, στη συνέχεια, τη Συρία, τον Λίβανος, την Λιβύη, το Ιράν, τη Σομαλία και το Σουδάν».

Το Κεφάλαιο V επικεντρώνεται στις πολεμικές προετοιμασίες που αφορούν το Ιράν, συμπεριλαμβανομένης της έναρξης μιας προληπτικής πυρηνικής επίθεσης κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Ενώ το Ιράν παραμένει στο σχεδιαστήριο του Πενταγώνου, μια θεμελιώδης αλλαγή στην ιεράρχηση των στρατιωτικών επιχειρήσεων έχει συμβεί.

Η συμμαχία ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ συνειδητοποιεί ότι το Ιράν έχει σημαντικές δυνατότητες να ανταποκριθεί και να προβεί σε αντίποινα.

Με την έναρξη του πολέμου στη Βόρεια Αφρική από τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, η Ουάσινγκτον και οι σύμμαχοί της επέλεξαν να διεξάγουν πόλεμο στις χώρες με μικρότερες στρατιωτικές δυνατότητες.

Αυτός ο παράγοντας από μόνος του έχει καθοριστική σημασία για την απόφαση των ΗΠΑ και των σύμμαχων της να θέσουν «την επιχείρηση Ιράν» σε αναμονή, ενώ ξεκίνησαν ένα «ανθρωπιστικό πόλεμο» στη Λιβύη.

Πώς να αντιστρέψουμε το παλιρροιακό ρεύμα του πολέμου;

Το Κεφάλαιο VI επικεντρώνεται σε αντιπολεμικές δράσεις κατά αυτής της διαβολικής στρατιωτικής ατζέντας.

Το κεντρικό θέμα για την αποδοχή του πολέμου από το κοινό είναι η εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης τα οποία παρέχουν την νομιμότητα στα μάτια της κοινής γνώμης.

Επικρατεί μια καλή διχοτόμηση του καλού έναντι του κακού.

Οι δημιουργοί του πολέμου παρουσιάζονται ως θύματα.

Η κοινή γνώμη παραπλανάται: «Πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια στο κακό σε όλες τις μορφές του, για να διατηρήσουμε το δυτικό τρόπο ζωής». Σπάζοντας το «μεγάλο ψέμα» που υποστηρίζει τον πόλεμο ως μια ανθρωπιστική επιχείρηση, σημαίνει να εμποδίσουμε το εγκληματικό σχέδιο της παγκόσμιας καταστροφής, στο οποίο η αναζήτηση του κέρδους είναι η κινητήρια δύναμη. Αυτή η στρατιωτική ατζέντα βασισμένη στο κέρδος καταστρέφει τις ανθρώπινες αξίες και μετατρέπει τους ανθρώπους σε ασυνείδητα ζόμπι.

Η διεξαγωγή μαζικών διαδηλώσεων και οι αντιπολεμικές διαμαρτυρίες δεν είναι αρκετές. Αυτό που απαιτείται είναι η ανάπτυξη ενός πλατύ και καλά οργανωμένου λαϊκού αντιπολεμικού δικτύου, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, σε όλη τη γη, το οποίο να αμφισβητεί τις δομές της δύναμης και εξουσίας.

Οι άνθρωποι πρέπει να κινητοποιηθούν όχι μόνο εναντίον του στρατιωτικού προγράμματος, θα πρέπει επίσης να αμφισβητηθεί η εξουσία του κράτους και των επισήμων του. Αυτός ο πόλεμος μπορεί να αποφευχθεί εάν οι άνθρωποι αντιμετωπίσουν δυναμικά τις κυβερνήσεις τους, πιέζουν τους εκλεγμένους εκπροσώπους τους σε τοπικό επίπεδο, πόλεις, χωριά και δήμους, να διαδώσουν το σύνθημα, να ενημερώσουν τους συμπολίτες τους ως προς τις επιπτώσεις ενός πυρηνικού πολέμου, να πάρουν την πρωτοβουλία για συζητήσεις και εντός των ενόπλων δυνάμεων.

Το αντικείμενο του παρόντος ηλεκτρονικού βιβλίου είναι να αντιστρέψει αποφασιστικά το παλιρροιακό ρεύμα του πολέμου, να αμφισβητήσει τους εγκληματίες πολέμου με υψηλό αξίωμα και τις ισχυρές επαγγελματικές ομάδες συμφερόντων που τους υποστηρίζουν.

Σπάστε την Αμερικάνικη Ιερά Εξέταση.

Υπονομεύσετε την στρατιωτική σταυροφορία των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ.

Κλείστε τα εργοστάσια όπλων και τις στρατιωτικές βάσεις.

Τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων θα πρέπει να παρακούσουν τις εντολές και να αρνηθούν να συμμετάσχουν σε εγκληματικό πόλεμο.

Φέρτε πίσω στα σπίτια τους τα στρατεύματα.

Σημειώσεις

1. See Yoichi Shimatsu, Secret Weapons Program Inside Fukushima Nuclear Plant? Global Research, April 12, 2011
2. Helen Caldicott, Fukushima: Nuclear Apologists Play Shoot the Messenger on Radiation, The Age, April 26, 2011
3. See Michel Chossudovsky, America’s Planned Nuclear Attack on Libya, Global Research, March 25, 2011.
4. Federation of American Scientists, The Nuclear Information Project: the B61-11
5. Ibid, See also Greg Mello, The Birth Of a New Bomb; Shades of Dr. Strangelove! Will We Learn to Love the B61-11? The Washington Post, June 1, 1997
6. Bulletin of the Atomic Scientists – September/ October 1997, p. 27. For further details see Michel Chossudovsky, America’s Planned Nuclear Attack on Libya, Global Research, March 25, 2001
7. See William Arkin, “Thinking the Unthinkable”, Los Angeles Times, March 9, 2002.
8. In late March or early April (prior to April 4), the B-2 Spirit Stealth bomber from the 509th Bomber Wing operating out of Whiteman Air Force Base, was used in the so-called “Joint Test Assembly” (JTA) of the B61 Mod 11 nuclear bomb.
The announcement of these tests was made public on April 4; the precise date of the tests was not revealed, but one can reasonably assume that it was in the days prior to the April 4 press release by the National Nuclear Security Administration (NNSA. Press Release, NNSA Conducts Successful B61-11 JTA Flight Test, April 4, 2011. For further details see Michel Chossudovsky, Dangerous Crossroads: Is America Considering the Use of Nuclear Weapons against Libya? Global Research, April 7, 2011

Μόντρεαλ, Μάιος 2011

Global Research 15.06.2011

var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;
s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);
})();

Σχετικά θέματαNATO ΗΠΑ Πυρηνικά Όπλα

andpik

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

2 εβδομάδες πριν

στις

4 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

2 εβδομάδες πριν

στις

3 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11^ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Με λίγα λόγια, ένα έργο ενός Ιταλού καλλιτέχνη (με Βενετσιάνικη εκπαίδευση) που απεικονίζει μια «Ελληνίδα» (στην πραγματικότητα τη σύζυγό του) έγινε το θεμέλιο της ουγγρικής εθνικής συλλογής. Αυτό αντανακλά την πολυεθνική και πολυπολιτισμική πραγματικότητα της Αψβουργικής Ουγγαρίας του 19ου αιώνα.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

2 εβδομάδες πριν

στις

3 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.

Η σύνδεση των δύο ανδρών έγινε γνωστή, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο Κρεμλέφ είχε διαθέσει τουλάχιστον 170.000 δολάρια για την ενοικίαση ιδιωτικού νησιού και τη διοργάνωση ενός σόου πυροτεχνημάτων, στο πλαίσιο των εορτασμών για τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ με την Μπετίνα Άντερσον μέσα στο καλοκαίρι.

Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Μετά την αλλαγή του ονόματός του, ένας από τους πρώτους σταθμούς του ήταν οι «Night Wolves», η αδελφότητα των μοτοσικλετιστών, με τα δερμάτινα και τις Harley-Davidson, που είχε γίνει γνωστή για τις διαδρομές της σε ολόκληρη τη Ρωσία, με τα μέλη της να εμφανίζονται με εθνικιστικές σημαίες και ορθόδοξους σταυρούς. Μέχρι τότε, ο Κρεμλέφ είχε αλλάξει και θρήσκευμα.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr