Γενικά θέματα
Η Τουρκία εισβάλλει στην Αφρική – Οικονομική πολιτική μέσω Ισλάμ-Ανίερες συμμαχίες και υπόγεια κέρδη-
Απογοητευμένη από τις υπεκφυγές της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που διαρκώς αναβάλλει την ένταξή της, η Αγκυρα επαναπροσδιορίζει τη διπλωματία της στρεφόμενη προς την Αφρική. Επιπλέον, η εξασθένηση των αγορών της Δύσης ωθεί τις τουρκικές επιχειρήσεις να εργαστούν στα νότια της Σαχάρας. Μέσα σε δέκα χρόνια, τριπλασιάστηκαν οι εμπορικές συναλλαγές, ενώ ενδυναμώθηκαν οι δεσμοί με τις πρωτεύουσες της Μαύρης Ηπείρου.
Η συνάντηση σηματοδότησε εμπορικές σχέσεις που ανέλαβε να υλοποιήσει ο Αχμέτ Νταβούτογλου ο 2005 η Τουρκία, η οποία ανήκει σήμερα στο γκρουπ των 20 πλουσιότερων χωρών, ανακήρυξε πως θα ήταν το Ετος της Αφρικής. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συναντήθηκε με τον τότε αντιπρόεδρο και σήμερα πρόεδρο της Νότιας Αφρικής, Τζέικομπ Ζούμα (πάνω). Η συνάντηση σηματοδότησε εμπορικές σχέσεις που ανέλαβε να υλοποιήσει ο Αχμέτ Νταβούτογλου Ο επιχειρηματικός κόσμος της Τουρκίας στρέφει πλέον το βλέμμα του προς την Αφρική, κι όπως διαπιστώνει με ενθουσιασμό ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων Τουρκίας (Tuskon), τα αιτήματα για παροχή συμβουλών με στόχο τη διείσδυση στην αφρικανική αγορά δεν παύουν να πολλαπλασιάζονται. «Καθημερινά δεχόμαστε δεκάδες μηνύματα που μας ζητούν πληροφορίες για την αφρικανική ήπειρο(1)».
Η Tuskon, που ιδρύθηκε το 2005, συνενώνει περί τις τριάντα χιλιάδες εταιρείες και τις εκατόν πενήντα τοπικές εμπορικές οργανώσεις. Ο οργανισμός αποτελεί την καινούρια επιχειρηματική βιτρίνα μιας χώρας με εβδομήντα πέντε εκατομμύρια κατοίκους και δέκατης έβδομης παγκόσμιας δύναμης(2). Οι είκοσι πιο σημαντικές μητροπολιτικές περιοχές της Τουρκίας, όπως η Κωνσταντινούπολη, αλλά και οι μεγάλες πόλεις της κεντρικής Ανατολίας, όπως η Καισάρεια (Kayseri), το Ικόνιο (Konya) και η Εδεσσα (Gaziantep), πραγματοποιούν σήμερα ετήσιο εξαγωγικό κύκλο εργασιών που υπερβαίνει το 1 δισεκατομμύριο δολάρια.
Από το 1998, η Τουρκία επέστρεψε δυναμικά στη διεθνή οικονομική σκηνή, όταν ο Ισμαήλ Τζεμ, υπουργός των Εξωτερικών της κυβέρνησης συνασπισμού υπό τον Μεσούτ Γιλμάζ, αποφάσισε να «επαναπροσδιορίσει τη διεθνή ταυτότητα της Τουρκίας, έτσι ώστε να περάσει από το καθεστώς του απλού συμμάχου της Δύσης στον ενεργό και εποικοδομητικό ρόλο του παγκόσμιου παράγοντα». Ο στρατηγικός αυτός επαναπροσανατολισμός απορρέει «εν μέρει» από την απόρριψη από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Λουξεμβούργου, τον Δεκέμβριο του 1997, της τουρκικής υποψηφιότητας για προσχώρηση στην Ευρωπαϊκή Ενωση(3), όπως διευκρινίζουν οι ερευνητές Μεχμέτ Εζκάν και Μπιρόλ Ακγκιούν(4). Η Μαύρη Ηπειρος, όπου η ανάπτυξη ξεπερνάει το 5% ετησίως, ανοίγει στην Αγκυρα νέες προοπτικές οικονομικής προόδου. Ωστόσο, ορισμένα προβλήματα διαχειριστικής φύσεως, καθώς και οι εντάσεις στους κόλπους του τότε κυβερνητικού συνασπισμού εμποδίζουν την άμεση ενεργοποίηση του αφρικανικού κεφαλαίου της νέας αυτής στρατηγικής.
Το 2002, η κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (του μετριοπαθούς ισλαμικού κόμματος ΑΚΡ)(5) ξεκινάει τις πρώτες διπλωματικές κινήσεις, υπό την αιγίδα του τότε συμβούλου του πρωθυπουργού και μελλοντικού υπουργού των Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου. Το 2005 ανακηρύσσεται «Ετος της Αφρικής» και ο πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μεταβαίνει νοτίως του ισημερινού, κάτι που ουδείς από τους προκατόχους του είχε κάνει. Επισκέπτεται μάλιστα την Πρετόρια (στη Νότια Αφρική) και την πρωτεύουσα της Αιθιοπίας, Αντίς Αμπέμπα, έδρα της Αφρικανικής Ενωσης. Το 2007 έχουμε νέα πρωτοβουλία, καθώς η Τουρκία διοργανώνει τη σύνοδο κορυφής των λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών (ΛΑΧ), μεταξύ των οποίων και τριάντα τριών αφρικανικών κρατών, ενώ δεσμεύεται άμεσα να διαθέσει περί τα 65 εκατομμύρια δολάρια για αναπτυξιακή βοήθεια μέχρι το 2011. Στα τέλη του 2008, με τα εγκαίνια του πρώτου Κέντρου Εφαρμοσμένης Ερευνας Αφρικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Αγκυρας, ολοκληρώνεται μία ακόμη εξαιρετική χρονιά. Πράγματι, μερικούς μήνες νωρίτερα η Κωνσταντινούπολη φιλοξενούσε την πρώτη διεθνή συνάντηση με θέμα την τουρκο-αφρικανική συνεργασία, κατά την οποία διεξήχθησαν διμερείς συνομιλίες με σαράντα δύο κράτη, ενώ το φθινόπωρο του 2008 η Τουρκία, χάρη στην υποστήριξη 51 από τις 53 χώρες της Μαύρης Ηπείρου, κατάφερνε να καταλάβει θέση μη μόνιμου μέλους στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
Η οικονομική καχεξία της Ευρώπης και η συστημική κρίση του τέλους της δεκαετίας του 2000 λειτούργησαν στη συνέχεια, επιτρέποντας σε ένα νέο κύμα επιχειρηματιών -τους λεγόμενους «τίγρεις της Ανατολίας»- να δραστηριοποιηθεί, μετά τη Μέση Ανατολή και την κεντρική Ασία, στην υποσαχάρια Αφρική, στον δρόμο που διάνοιξε η τουρκική διπλωματία. «Σε αντίθεση με την ελίτ της Ενωσης Τούρκων Βιομηχάνων και Επιχειρηματιών (η Τ SIAD είναι η κυριότερη εργοδοτική οργάνωση της Τουρκίας), η οποία συνεργάζεται κυρίως με τις ανεπτυγμένες χώρες και αποφεύγει να αναλαμβάνει κινδύνους, οι επιχειρηματίες της Tuskon επέλεξαν την Αφρική ως το νέο πεδίο δραστηριοποίησής τους» επιβεβαιώνει ο Σεντάτ Λατσινέρ, από τη Διεθνή Οργάνωση Στρατηγικής Ερευνας (USAK)(6).
Κατά τον Ισάν Νταγκί, αρχισυντάκτη της τριμηνιαίας επιθεώρησης «Insight Turkey», προσκείμενο στο ΑΚΡ και καθηγητή στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων του Τεχνικού Πανεπιστημίου Μέσης Ανατολής στην Αγκυρα, «δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει την ενεργητική πολιτική της κυβέρνησης στην περιοχή, και ανά τον κόσμο, αν δεν λάβει υπόψη τον δυναμισμό του καινούριου αυτού ιδιωτικού τομέα». Οι επιτυχίες του συνέβαλαν στο να αμβλυνθεί ο σκεπτικισμός που είχαν επιδείξει αρχικά οι περισσότεροι τούρκοι παρατηρητές.
ΟΙ ΠΡΕΣΒΕΙΕΣ
«Οταν η Τουρκία ανακοίνωσε ότι το 2005 θα ήταν το Ετος της Αφρικής», εξηγούν οι Εζκάν και Ακγκιούν, «αρκετοί υψηλόβαθμοι δημόσιοι λειτουργοί, δημοσιογράφοι και διπλωμάτες υπήρξαν επικριτικοί. Κατ’ αυτούς, επρόκειτο τόσο για χάσιμο χρόνου και ενέργειας όσο και για σπατάλη ανθρώπινων πόρων. Οι μόνοι που υποστήριζαν την εν λόγω πρωτοβουλία ήταν φορείς της κοινωνίας των πολιτών και η ίδια η κυβέρνηση του ΑΚΡ. Μόλις όμως η προσπάθεια άρχισε να αποδίδει, τότε όλες οι διαφωνίες καταλάγιασαν».
Οι διπλωματικές και εμπορικές σχέσεις της Τουρκίας με την αφρικανική ήπειρο μεταμορφώθηκαν: σε διάστημα μιας δεκαετίας, η Αγκυρα τριπλασίασε τον αριθμό των πρεσβειών της για να φτάσει σήμερα να αριθμεί είκοσι πέντε -όσες και η Ινδία- εκ των οποίων οι δεκαπέντε εγκαινιάστηκαν μεταξύ 2009 και 2010. Διαθέτοντας από το 2005 την ιδιότητα του παρατηρητή εντός της Αφρικανικής Ενωσης, η χώρα συμμετέχει σε πέντε αποστολές διατήρησης της ειρήνης στην Αφρική(7), ενώ δώδεκα από τις φρεγάτες της περιπολούν στα ανοιχτά των σομαλικών ακτών, στο πλαίσιο του διεθνούς στολίσκου για την καταπολέμηση της πειρατείας. Από οικονομικής πλευράς, η Αγκυρα συγκαταλέγεται μεταξύ των μη περιφερειακών μελών της Αφρικανικής Τράπεζας Ανάπτυξης (BAD)(8) και προσβλέπει στη δυνατότητα ίδρυσης μιας ζώνης ελεύθερων συναλλαγών με την Κοινότητα της Ανατολικής Αφρικής (ΚΑΕ), που αποτελεί τελωνειακή ένωση μεταξύ Κένυας, Ουγκάντας, Τανζανίας, Μπουρούντι και Ρουάντας, έως το 2019.
Τη στιγμή που οι Τουρκικές Αερογραμμές (Turkish Airlines), εικοστή τέταρτη αεροπορική εταιρεία στον κόσμο(9), εξυπηρετούν πλέον δεκατέσσερις πόλεις και δώδεκα χώρες της αφρικανικής ηπείρου, ο όγκος των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ Τουρκίας και υποσαχάριας Αφρικής -κυρίως με τη Νότια Αφρική και τη Νιγηρία- άγγιζε περίπου τα 20 εκατομμύρια δολάρια το 2009, δηλαδή το υπερτριπλάσιο του επιπέδου που είχε καταγραφεί το 2003, ενώ οι εξαγωγές νοτίως της Σαχάρας (10,2 δισεκατομμύρια δολάρια το 2009) αντιπροσώπευαν πάνω από το 10% των συνολικών εξαγωγών της Τουρκίας.
Κατά 20% έως 30% φθηνότερα από τα ευρωπαϊκά προϊόντα, τα προϊόντα made in Turkey (υλικά οικοδομών, γεωργικά προϊόντα διατροφής, τεχνολογία, μηχανική, υφαντουργία, έτοιμο ένδυμα, ιατρικός εξοπλισμός, τεχνολογίες της πληροφορίας, προϊόντα ατομικής υγιεινής και καθαρισμού ή ακόμα και κοσμηματοποιία) χαίρουν μεταξύ των αφρικανών καταναλωτών καλύτερης φήμης απ’ ό,τι τα ανταγωνιστικά τους κινέζικα. Ο Μετίν Ντεμίρ, γενικός διευθυντής της Pancar Motors, που πάνω από πενήντα χρόνια κατασκευάζει ελκυστήρες και μικρές καλλιεργητικές μηχανές, το επιβεβαιώνει άλλωστε: «Οι αγρότες της αφρικανικής ηπείρου αναγνωρίζουν με την πρώτη ματιά τον δικό μας εξοπλισμό» εξηγεί σε μια αντιπροσωπεία σαράντα επιχειρηματιών που ήρθαν από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό για να συμμετάσχουν στην «εμπορική γέφυρα μεταξύ Τουρκίας και Αφρικής» που διοργανώθηκε τον Μάιο του 2008 στην Κωνσταντινούπολη. «Τα μηχανήματά μας μπορούν να κρατήσουν χρόνια αν ξέρετε να τα συντηρείτε(10)».
Οι Σερέφ και Σερντάρ Σάγιογλου, που διευθύνουν την Arzul Metal, δείχνουν επίσης απόλυτα ικανοποιημένοι. Η εταιρεία τους κατασκευάζει κατσαρόλες και σερβίτσια τσαγιού από αλουμίνιο, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλή, «διότι είναι πιο φθηνά από εκείνα που φτιάχνονται από ατσάλι».
Ακολουθώντας τους γίγαντες των κατασκευαστικών έργων της Τουρκίας που υλοποιούν μεγάλα έργα (όπως ο αυτοκινητόδρομος της Καντούνα στα βόρεια της Νιγηρίας, η γέφυρα του Νείλου «Αλ Χαλφάια» στο Χαρτούμ κ.λπ.), περισσότερες από τετρακόσιες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις κατόρθωσαν έτσι να πατήσουν το πόδι τους στην αφρικανική ήπειρο, όπου κατά το 2010 επένδυσαν πάνω από 500 εκατομμύρια δολάρια. «Πιστεύω ότι η Τουρκία μπορεί να προσφέρει πολλά στους τοπικούς εργολήπτες που έχουν ανάγκη να μεταποιήσουν τις πρώτες ύλες τους» εξηγούσε ο Τουσέν Εμπόκα Τόνγκο, πρόεδρος της Κίνησης Επιχειρηματιών του Καμερούν (Mecam), κατά την επίσκεψη του προέδρου Αμπντουλάχ Γκιουλ στην πρωτεύουσα Γιαουντέ τον Μάρτιο του 2010.
ΕΞΩΘΕΝ ΚΑΛΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Διακηρύσσοντας τις ίδιες αρχές με το Πεκίνο, η Αγκυρα δεν αναμειγνύεται στις εσωτερικές υποθέσεις των εταίρων της, αν κι αυτό δεν την εμποδίζει να διατυπώνει απόψεις χωρίς περιστροφές. Ετσι, όταν ο πρόεδρος του Σουδάν, Ομάρ Αλ-Μπασίρ, μετέβη στη σύνοδο κορυφής Τουρκίας-Αφρικής το 2008, αμέσως μετά την έναρξη δίωξης εις βάρος του από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ο τούρκος πρωθυπουργός τον επέπληξε δριμύτατα δημοσίως σχετικά με το Νταρφούρ. Εντούτοις, η Αγκυρα ποτέ δεν χρησιμοποίησε τον όρο «γενοκτονία». Οι δεσμοί μεταξύ των δύο χωρών είναι παλαιοί, εφόσον το Σουδάν μεταξύ 1820 και 1855 ήταν προσαρτημένο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σήμερα, λοιπόν, υπολογίζεται ότι έχουν εγκατασταθεί στο Σουδάν πάνω από ογδόντα τουρκικές εταιρείες.
«Ανερχόμενο αστέρι» μεταξύ των μουσουλμανικών χωρών, σύμφωνα με τον σουδανό πρεσβευτή στην Αγκυρα, Ομέρ Χιντάρ Αμπού Ζαΐντ, η Τουρκία χαίρει ακόμη μεγαλύτερης εκτίμησης επειδή παίρνει ανοιχτά το μέρος των Παλαιστινίων, όπως φάνηκε από την υποστήριξή της στον «στολίσκο για τη Γάζα», που είχε ναυλωθεί το 2010 από ανθρωπιστικές οργανώσεις. Εξάλλου, μαζί με τη Βραζιλία, αντιτάχθηκε στις νέες κυρώσεις που επιβλήθηκαν στο Ιράν από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ το 2010.
Σύμφωνα με τον Σεντάτ Λατσινέρ, η μεταστροφή μιας χώρας, που μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα «είχε παραβλέψει τη σπουδαιότητα που απέκτησε η αφρικανική ήπειρος κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και που η έλλειψη φιλικά προσκείμενων χωρών είχε καταφανώς αποτελέσει τροχοπέδη για την εθνική της οικονομία και την προώθηση των πολιτικών συμφερόντων της», δεν πέρασε βέβαια απαρατήρητη από τους διεθνείς αναλυτές που παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς τις «νεο-οθωμανικές» φιλοδοξίες της Αγκυρας στη Μέση Ανατολή. Ορισμένοι μάλιστα απ’ αυτούς αναρωτιούνται πλέον για τη σχέση μεταξύ οικονομικής ανάπτυξης και ανόδου του ισλάμ στην Τουρκία. Η δε διοργάνωση το 2010 από την κρατική Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων (Diyanet), μιας συνόδου κορυφής με μουσουλμάνους υπεύθυνους από την Αφρική, καθώς και η πρόσκληση που απηύθυναν σε τριακόσιους αφρικανούς σπουδαστές, προκειμένου να μεταβούν στην Τουρκία για να σπουδάσουν θεολογία, έδωσαν αφορμή για πιο αυστηρά σχόλια. Ετσι, ο Πίτερ Φαμ της Εθνικής Επιτροπής για την Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική εκτιμά ότι «ο όλο και πιο σημαντικός ρόλος που διαδραματίζει στην Αφρική μια δύναμη της Μέσης Ανατολής με ισλαμιστικό προσανατολισμό δεν μπορεί να αγνοηθεί»(11).
Στο στόχαστρο βρίσκεται και η ανοδική πορεία της τουρκικής μη κυβερνητικής οργάνωσης «Ιδρυμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις ελευθερίες και την ανθρωπιστική ανακούφιση» (ΙΗΗ), που διακρίθηκε κατά τη συμμετοχή της στον στολίσκο για τη Γάζα. Η ΙΗΗ, παρούσα στην Αφρική από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, με ενεργό παρουσία σε σαράντα μία χώρες, διεξάγει σήμερα μια τεράστια εκστρατεία για δωρεάν εγχείρηση του καταρράκτη, η οποία στοχεύει, σύμφωνα με το σύνθημά της, «στο να ανοίξουν οι Τούρκοι τα μάτια εκατό χιλιάδων Αφρικανών», έτσι ώστε «εκατό χιλιάδες Αφρικανοί να δουν με τη βοήθεια της Τουρκίας». Η ΙΗΗ, σημειώνουν οι υπεύθυνοί της, πηγαίνει προς εκείνους με τους οποίους κανείς δεν ήθελε να ασχοληθεί.
Ο ΙΜΑΜΗΣ
Ανησυχίες επίσης τροφοδοτούνται από τις σχέσεις που οι πουριτανοί και εθνικιστές επιχειρηματίες της Tuskon έπλεξαν με τη σύγχρονη αδελφότητα Φετουλάχ Γκιουλέν(12). Το κίνημα αυτό φέρει το όνομα ενός τούρκου θρησκευτικού φιλοσόφου, που το 2008 εξελέγη από τους αναγνώστες των επιθεωρήσεων «Foreign Policy» και «Prospect» ως «ο στοχαστής της χρονιάς με τη μεγαλύτερη επιρροή», κατόπιν μιας έντονης κινητοποίησης των οπαδών του. Η αυτοκρατορία του περιλαμβάνει μέσα ενημέρωσης, ιδρύματα και ανθρωπιστικές οργανώσεις. Φημισμένες για την ποιότητα της γενικής τους εκπαίδευσης, οι σχολές που ίδρυσε ο «οικουμενικός ιμάμης» παρέχουν εκπαίδευση σε δεκατρείς χιλιάδες παιδιά και εφήβους σε εννέα χώρες της αφρικανικής ηπείρου. Τα παραπάνω ιδρύματα συχνά επιχορηγούνται από τούρκους επιχειρηματίες, που ως αντάλλαγμα έχουν πρόσβαση στο πελατολόγιο των σχολείων, ενώ οι διδάσκοντες και το διοικητικό προσωπικό ενσωματώνονται στις τοπικές κοινωνίες, ερχόμενοι σε επαφή με τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους.
Ο Φετουλάχ Γκιουλέν(13), που από το 1999 έχει καταφύγει, αυτοεξόριστος, στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν πτοείται από τέτοιου είδους πολεμικές. Μια από τις πιο πρόσφατες, που προκλήθηκε από έναν πρώην αξιωματούχο των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, τον Οσμάν Νουρί Γκιουντές, αναφέρεται στους δεσμούς που διατηρεί ο Γκιουλέν με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA), στην οποία φέρεται να είχε χρησιμεύσει ως κάλυψη στην κεντρική Ασία κατά τη δεκαετία του ’90. Στις αρχές του Μαρτίου 2010, δύο διάσημοι τούρκοι δημοσιογράφοι, ο Νεντίμ Σενέρ και ο Αχμέτ Σικ, κατηγορήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη για «παρακίνηση θρησκευτικού μίσους» έπειτα από καταγγελίες που έκαναν για διείσδυση στην κρατική μηχανή από μέλη του κινήματος Γκιουλέν.
Στις μέρες μας, η σκληρότητα ορισμένων σχολίων εναντίον του κινήματος «νεο-νουρτζού»(14), που οι οπαδοί του ορίζουν ως «μια εναλλακτική ελίτ στους κόλπους της τουρκικής κοινωνίας», συχνά δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από τις θεωρίες της αντισημιτικής συνωμοσίας. Οπως παρατηρεί η δημοσιογράφος Σούζι Χάνσεν(15): «Διευθύνουν τα μέσα ενημέρωσης. Είναι πλούσιοι. Είναι αλληλέγγυοι. Και δεν βοηθούν παρά μόνο όσους πρόσκεινται σε αυτούς».
ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΑΝΘΗΣΗ
Στη Νότια Αφρική, όπου η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ήδη από το 1863, είχε στείλει ιμάμηδες κατόπιν αιτήματος της τοπικής κοινότητας πιστών, ο επίτιμος καθολικός αρχιεπίσκοπος της Πρετόρια, ο πανιερότατος Ζορζ Φρανσίς Ντανιέλ, μετριάζει τις επικρίσεις: «Η φιλοσοφία και οι δραστηριότητες του Φετουλάχ Γκιουλέν, τις οποίες είχα την ευκαιρία να γνωρίσω κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στην Τουρκία, μας εντυπωσίασαν βαθιά: δεν χρειάστηκε καν να αναζητήσουμε το Ισλάμ, ήρθε εκείνο και μας βρήκε(16)». Στη χώρα, που στις μέρες μας είναι ο πρώτος εμπορικός εταίρος της Αγκυρας στην Αφρική, υπάρχουν πέντε σχολές που μεταλαμπαδεύουν τη διδασκαλία του Φετουλάχ Γκιουλέν σε περίπου τρεις χιλιάδες μαθητές.
Ωστόσο, δεν θα ήταν σωστό να υπερτονίσει κανείς τη θρησκευτική διάσταση της τουρκικής άνθησης. Η Υπηρεσία Διεθνούς Συνεργασίας και Ανάπτυξης της Τουρκίας (ΤΙΚΑ) παρεμβαίνει και σε πολυάριθμες αφρικανικές χώρες όπου οι μουσουλμάνοι αποτελούν μειονότητα (όπως η Αιθιοπία, η Ρουάντα, η Μαδαγασκάρη…). Κατά τους Οζκάν και Ακγκιούν, «η τουρκική αντίληψη περί Ισλάμ όχι μόνον είναι συμβατή με τις δυτικές αξίες, αλλά προσφέρει και μια εναλλακτική λύση σε απόψεις πιο ριζοσπαστικές, άλλων μουσουλμανικών κρατών που επενδύουν στην Αφρική». Την ώρα που οι εξεγέρσεις που εξελίσσονται στον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο αποδυναμώνουν αγορές που θα ήταν προσοδοφόροι για την Αγκυρα -κατά κύριο λόγο τη Λιβύη, που εκκενώθηκε από τους περισσότερους από 25.000 τούρκους απόδημους και εργαζόμενους- η Τουρκία θα μπορούσε κάλλιστα να επωφεληθεί από τις περιστάσεις, προκειμένου να ενισχύσει περαιτέρω την παρουσία της στα νότια της Σαχάρας.
(1) «Africa as a savior for turkish firms», «Hurriyet», Κωνσταντινούπολη, 4 Μαρτίου 2011.
(2) John Feffer, «Pax Ottomanica?», TomDispatch.com, 13 Ιουνίου 2010.
(3) Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο παραχώρησε στην Τουρκία την ιδιότητα της υποψήφιας για ένταξη χώρας, το 1999. Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις, που ξεκίνησαν το 2005, συνάντησαν εμπόδια που συνδέονται με τις επιφυλάξεις ορισμένων κρατών μελών, όπως η Γαλλία και η Αυστρία.
(4) «Turkey’s opening to Africa», «The Journal of Modern African Studies», Κέμπριτζ, 4 Νοεμβρίου 2010.
(5) Στμ.: Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) εμφανίστηκε στην τουρκική πολιτική σκηνή τον Αύγουστο του 2001, υπό την ηγεσία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αναπτύχθηκε δυναμικά και στις εκλογές του Νοεμβρίου 2002 υπερίσχυσε όλων των παλαιότερων γνωστών κομμάτων στην Τουρκία, όταν με ποσοστό 34% επί των ψήφων κατέστη αυτοδύναμο κυβερνών κόμμα, θέτοντας τέλος σε μια μακροχρόνια περίοδο κυβερνήσεων συνασπισμού, η οποία είχε ξεκινήσει το 1991.
(6) Στμ.: Η μη κυβερνητική «Διεθνής Οργάνωση Στρατηγικής Ερευνας» USAK (International Strategic Research Organization) ιδρύθηκε το 2004 στην Αγκυρα. Ασχολείται κυρίως με θέματα συνεργασίας και ανάπτυξης, περιλαμβάνει οκτώ ερευνητικά κέντρα, μεταξύ των οποίων το Κέντρο Μεσανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών και έχει καταφέρει μέσω ενός δυναμικού προγράμματος σεμιναρίων, διαλέξεων, εργαστηρίων, δημοσιεύσεων, εκπαιδευτικών δράσεων και σχέσεων με τα ΜΜΕ να αναγνωριστεί ως έγκριτο κέντρο μελετών για μια πλειάδα θεμάτων που αφορούν την Τουρκία, την ευρύτερη περιοχή της και τον κόσμο.
(7) Αποστολή του ΟΗΕ και της Αφρικανικής Ενωσης στο Νταρφούρ (Minuad), Αποστολή του ΟΗΕ στη Λιβερία (Minul), Αποστολή του ΟΗΕ στο Σουδάν (Minus), Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για τη σταθεροποίηση στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (Monusco), Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στην Ακτή του Ελεφαντοστού (Onuci).
(8) Βλ. Yves Ekoue Amaizo, «Une banque entre finance et solidarite», «Le Monde diplomatique», Μάιος 2010.
(9) Στμ: Σύμφωνα με το μηνιαίο περιοδικό «Air Transport World», που ασχολείται με την παγκόσμια αεροπορική βιομηχανία, η ανάπτυξη της Turkish Airlines, που ιδιωτικοποιήθηκε το 2006, δεν επηρεάστηκε από την παγκόσμια κρίση του 2008-2009 και σήμερα έχει φτάσει να είναι η τέταρτη εταιρεία στην Ευρώπη σε επιβατική κίνηση, η πέμπτη σε δυναμικότητα και η έκτη ως προς την εναέρια κυκλοφορία, ενώ τον Μάρτιο του 2011 βραβεύθηκε από το ATW ως ηγέτης της παγκόσμιας αεροπορικής αγοράς.
(10) Αμπντουλάχ Μποζκούρτ, «Anatolian firms explore African opportunities», «Today’s Zaman» Κωνσταντινούπολη, 16 Μαΐου 2008.
(11) Peter Pham, «Turkey’s Return to Africa», 27 Μαΐου 2010, World Defense Review, 27 Μαΐου 2010, http://worlddefensereview.com .
(12) Gabrielle Angey, «Une strategie commune entre l’ΑΚΡ et le mouvement de Fethullah Gullen en Afrique subsaharienne?», Observatoire de la vie politique turque, 23 Αυγούστου 2010, http://ovipot.blogspot.com
(13) Στμ: Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Φετουλάχ Γκιουλέν έχει αποσπάσει πλείστες όσες διακρίσεις, μεταξύ των οποίων την πρόσφατη τιμητική διάκριση από τη Γερουσία του Τέξας (ΗΠΑ) για τη συμβολή του στη διεθνή ειρήνη και κατανόηση (26 Ιανουαρίου 2011), ενώ προ ημερών (10 Μαΐου 2011) του απονεμήθηκε το βραβείο «2011 EWI Peace Building Award» για την οικοδόμηση της ειρήνης, από το Διεθνές Ινστιτούτο EastWest.
(14) Η Φετουλάχ Γκιουλέν φέρεται ως παρακλάδι του κινήματος Νουρτζού που ιδρύθηκε από τον Σαΐντ Νουρσί (1873-1960).
(15) Suzy Hansen, « The Global Imam », «The New Republic», Ουάσιγκτον, 10 Νοεμβρίου 2010.
(16) Fethullah Gulen, «Catholic Church in South Africa Discusses Gulen Movement», 5 Φεβρουαρίου 2010, http://www.fethullahgulen.org.
*Δημοσιογράφος.
http://www.enet.gr/
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας