Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Όταν η Κίνα κυριάρχησε στον κόσμο

Δημοσιεύτηκε στις

Ή γιατί ο «αιώνας της κίνας» θα είναι ο συντομότερος αιώνας όλων των εποχών.

Σε μια σκηνή στο Kill Bill Vol. 2 ο θρυλικός Πάι Μέι, δάσκαλος πολεμικών τεχνών, διδάσκει στη Νύφη (σ.σ. Ούμα Θέρμαν) πώς να επιβάλλει την εκδίκηση της με ακαριαία θανατηφόρα χτυπήματα περιμένοντας μετά απλώς την έλευση της «νέμεσης». Ο Πάι Μέι «σε χτυπάει με τις άκρες των δακτύλων του σε πέντε σημεία του σώματος σου και στη συνέχεια εσύ πας να φύγεις. Μόλις όμως κάνεις πέντε βήματα, η καρδιά σου εκρήγνυται και σωριάζεσαι στο πάτωμα».


Η μάχη έχει ολοκληρωθεί πριν καν ξεκινήσει. OK, ίσως δεν είναι η πιο πετυχημένη αναλογία, αλλά ταιριάζει. Αυτό που θέλω να πω είναι πως η Αμερική βύθισε τα δάχτυλά της στο πολιτικό σώμα της χώρας των μανδαρίνων καθ΄ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ΄70. Η αρχή έγινε με την επίσκεψη του Νίξον το 1972 και η στρατηγική αυτή κορυφώθηκε το 1979 με την εξομάλυνση των σχέσεων των δύο χωρών επί προεδρίας Κάρτερ. Ο πρώτος «εναγκαλισμός» επέτρεψε στον ηλικιωμένο Μάο Τσε Τουνγκ να δώσει τέλος στην αδιάκοπη έως τότε επιχείρηση εσωτερικής κάθαρσης, γνωστή και ως «Πολιτιστική Επανάσταση», αποτινάσσοντας τους φόβους του σχετικά με το σοβιετικό ανταγωνισμό.

Ο δεύτερος θεμελίωσε τις διμερείς σχέσεις μεταξύ των χωρών. Στο πλαίσιο αυτών των σχέσεων, ο Ντενγκ Ζιαοπίνγκ, που παραλίγο να μη γλίτωνε από τις θηριωδίες του Μάο, προχώρησε στην αποδιάρθρωση του δυσλειτουργικού σοσιαλιστικού μοντέλου που είχε τη σφραγίδα του νεκρού -τότε- «Μεγάλου Τιμονιέρη» και έθαψε σιωπηλά τον Μαρξ με την καταλληλότερη εξόδιο ακολουθία – ένδοξος ο πλούτος.

Ο Ντενγκ αποφάσισε με σοφία: Αντιστρέφοντας τη λογική του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, έριξε το βάρος στην οικονομία αφήνοντας στο περιθώριο την πολιτική. Βέβαια, μερικά χρόνια αργότερα εξαιτίας της συγκεκριμένης απόφασης έγινε γνωστός ως «ο σφαγέας της Τιενανμέν», όταν το 1989 οι πολιτικές προσδοκίες των φοιτητών της χώρας ξεπέρασαν την προθυμία του κόμματος για ενδοσκόπηση. Παρ΄ όλ΄ αυτά, οι βουλές του προέδρου Ντενγκ εγκλώβισαν την Κίνα σε ένα ιστορικό μονοπάτι, από το οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει. Πρόκειται για τους πέντε παράγοντες που υποβαθμίζουν ένα «δράκο» από παγκόσμιο κυρίαρχο σε παγκόσμιο ευεργέτη: δημογραφική σύσταση, απαξίωση, εξάρτηση, επιφυλακτικότητα και -το πιο αποθαρρυντικό απ΄ όλα- εκδημοκρατισμός. Ας ξεκινήσουμε την περιπλάνησή μας από το ίδιο σημείο που ξεκίνησε και ο Ντενγκ: την οικογένεια.

1ο Βήμα: Δημογραφική σύσταση ή η γέννηση ενός έθνους με εγωιστές «μικρούς αυτοκράτορες»

Ο Ντενγκ έκανε την αρχή με την αμφιλεγόμενη «πολιτική του ενός παιδιού». Ο αριθμός των γεννήσεων που έχουν αποτραπεί ανέρχεται σε 300 εκατ., όσος δηλαδή είναι ο πληθυσμός των ΗΠΑ. Το οφέλη αυτής της πολιτικής ήταν κεφαλαιώδους σημασίας: Το ποσοστό των οικονομικά εξαρτημένων μελών κάθε οικογένειας μειωνόταν με σταθερούς ρυθμούς για τις επόμενες τρεις δεκαετίες, δεδομένου ότι γεννιούνταν λιγότερα παιδιά και ο ηλικιωμένος πληθυσμός παρέμενε σταθερός.

Αυτή η έκρηξη εργατικού δυναμικού εδραίωσε όχι μόνο τις εξευτελιστικά χαμηλές τιμές, αλλά και τα κινέζικα μεροκάματα, δηλαδή τα φτηνότερα εργατικά χέρια στον κόσμο (αν όχι σε όλο τον κόσμο, τουλάχιστον σ΄ εκείνες τις περιοχές του πλανήτη που προσφέρουν ένα αξιόπιστο περιβάλλον για επενδύσεις). Η Κίνα αποτέλεσε και αποτελεί κομβικό κρίκο στην παγκόσμια αλυσίδα παραγωγής, ωστόσο αυτό που κατάφερε ήταν να οδηγήσει τα πράγματα στο έσχατο σημείο, καθώς ενίσχυσε το ήδη ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο της Ασίας με τη Δύση. Η κινεζική οικονομική «ευφυΐα» πλήττει σαν το χαλάζι ολόκληρο τον κόσμο, παρά το γεγονός ότι το μόνο που έκανε το Πεκίνο ήταν να υπερισχύσει στην Ασία απομακρύνοντας όλα τα υπόλοιπα κράτη από τους μαστούς της μητέρας Αμερικής. ΄Έπρεπε βέβαια να ξοδευτούν 2,5 τρισ. δολάρια σε συσσωρευμένο αποθεματικό συνάλλαγμα για να γίνει αντιληπτό το κακό που προξένησε.

Όπως, όμως, απέδειξε η πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση, αυτή η βουλιμική στρατηγική δεν αποδίδει πλέον. Η μελλοντική ανάπτυξη της Κίνας θα πρέπει να στηριχτεί στην εσωτερική κατανάλωση. Και δεν είναι καθόλου εύκολο να χαράξει έναν τέτοιο δρόμο. Είναι όμως επιτακτικής σημασίας, καθώς αυτή τη χρονιά ολοκληρώνεται η χρυσή δημογραφική περίοδος της Κίνας. Λιγότεροι νέοι εργαζόμενοι θα εντάσσονται πλέον στην παραγωγική διαδικασία (για την ακρίβεια, τα επόμενα τριάντα χρόνια το ποσοστό των νέων εργαζομένων στις ηλικίες 16-24 θα μειωθεί κατά 30%) και ταυτόχρονα μεγαλύτερο μέρος του γηραιότερου πληθυσμού θα αποχωρεί από αυτήν.

Η παραπάνω δυναμική έχει διττό ρόλο: Πρώτον, θα αυξήσει με ραγδαίους ρυθμούς -για την ακρίβεια, με τους πιο εντατικούς της ανθρώπινης ιστορίας- τον αριθμό του γηραιού πληθυσμού της χώρας (σύμφωνα με τα ισχύοντα δεδομένα, μέχρι το 2050 ο αριθμός των ηλικιωμένων στην Κίνα θα ξεπερνά τα 400 εκατ., θα είναι δηλαδή μεγαλύτερος από το συνολικό πληθυσμό των ΗΠΑ). Δεύτερον, τα μεροκάματα θα πάρουν την ανιούσα μέσα στα προσεχή χρόνια.

Πρόκειται, λοιπόν, για ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. ΄Ήδη έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα δυσοίωνα σημάδια μετά την επιτυχημένη απεργία των εργαζομένων της βιομηχανικής ζώνης, με την οποία πέτυχαν 25% αύξηση στις αποδοχές τους. Οι μέχρι πρότινος «κορδελιάστρες» δε θέλουν να ανανεώσουν μόνο την γκαρνταρόμπα τους, γεγονός που αναπόφευκτα θα ευνοήσει την εκροή του συνόλου των φτηνών εργασιών σε γειτονικές χώρες. Το Μπαγκλαντές και το Βιετνάμ, που τώρα μπαίνουν στο άρμα του καπιταλισμού, μοιάζουν με δυο σκυλιά που κυνηγούν την Κίνα και τη δαγκώνουν ελαφρά στις πατούσες.

Από τα παραπάνω συνάγεται το συμπέρασμα ότι η Κίνα είναι αναγκασμένη να αναβαθμίσει την αλυσίδα παραγωγής το γρηγορότερο δυνατόν, ώστε να αντεπεξέλθει στις διαρκώς αυξανόμενες απαιτήσεις του πιεσμένου εργατικού δυναμικού για υψηλότερους μισθούς. Το πρόβλημα που πρέπει να λυθεί είναι γνωστό ως «πρόβλημα 4-2-1»: τέσσερις παππούδες και γιαγιάδες και δύο γονείς περιμένουν από το ένα και μοναδικό βλαστάρι τους να τους συντηρήσει στα γεράματα. Όμως μάντεψε τι πάει στραβά; Οι σημερινοί νέοι της Κίνας, επειδή έχουν ανατραφεί σαν «μικροί αυτοκράτορες» μέσα στην προσωπική τους οικογενειακή πυραμίδα, δεν είναι διατεθειμένοι να ζήσουν μέσα στη μιζέρια, όπως οι γονείς τους. Ορισμένοι δυτικοί αναλυτές δημογραφικών στοιχείων σημειώνουν επίσης τη σημαντική έλλειψη γυναικών, που οφείλεται στην εφαρμογή της «πολιτικής του ενός παιδιού».

Όπως επισημαίνουν, η Κίνα θα κληθεί να αντιμετωπίσει μια συντριπτική δύναμη εργένηδων, οι οποίοι θα είναι δεκάδες εκατομμύρια. Οι τύποι αυτοί θα ξεχύνονταν ευχάριστα σαν ορδές σε όλο τον πλανήτη προκειμένου να κορέσουν την ορμονική τους δίψα. Η πρόβλεψή μου είναι η εξής: ο μοναχογιός της μανούλας θα καταντήσει ένας υπέρβαρος που θα αναζητήσει μια ασφαλή οδό διαφυγής από το βάρος των προγονικών προσδοκιών.

2ο Βήμα: Επιταχυνόμενη απαξίωση ή ραγδαία οικονομική ανάπτυξη με κίνδυνο την περιβαλλοντική και την κοινωνική κατάρρευση
Η πηγαία παρόρμηση της Κίνας για το κυνήγι της εκβιομηχάνισης στηρίχτηκε στις περισσότερες εκ των μαρξιστικών προκαταλήψεων υποτάσσοντας τη φύση στην ανθρώπινη επιθυμία. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να μειώσεις τους ρυθμούς όταν το 1/7 του πληθυσμού της Γης, στο οποίο αντιστοιχεί το 7% του παγκόσμιου αποθέματος πόσιμου νερού, αποφασίζει να αναβαθμίσει τις διατροφικές του συνήθειες. Κατά την προηγούμενη δεκαετία οι Κινέζοι άφησαν το αγαπημένο τους ρύζι και αύξησαν ραγδαία την κατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων και κρέατος. Αυτή τη στιγμή οι δείκτες παραγωγής και εισαγωγής γαλακτοκομικών προϊόντων στη χώρα είναι από τους μεγαλύτερους παγκοσμίως και, με δεδομένη την επικίνδυνη μείωση των αποθεμάτων νερού, οι ανάγκες της Κίνας για εισαγόμενο γάλα αναμένεται να εκτιναχθούν τα προσεχή χρόνια.

Οι ποσότητες νερού που μένουν ανεκμετάλλευτες μολύνονται, με αποτέλεσμα η μέση κατά κεφαλήν κατανάλωση νερού να είναι στο 25% του παγκόσμιου μέσου όρου. Ήδη πολλές μεγάλες πόλεις αντιμετωπίζουν σημαντική έλλειψη και το συντριπτικό ποσοστό του επιφανειακού ύδατος της χώρας είναι πολύ βρόμικο για κατανάλωση ή ακόμα και για βιομηχανική χρήση. Πάνω από 700 εκατ. Κινέζοι καταναλώνουν καθημερινά μολυσμένο νερό. Η δημόσια υγεία διατρέχει ορατό κίνδυνο και μια πιθανή υγειονομική κρίση θα επιφέρει μακροχρόνιες και απρόβλεπτες συνέπειες.

Η κινεζική κυβέρνηση δηλώνει επισήμως ότι το κόστος εξαιτίας της μόλυνσης αντιστοιχεί σε 3-4% του ΑΕΠ, αλλά οι δυτικοί παρατηρητές υπολογίζουν ότι ξεπερνά το 10% του ΑΕΠ. Αντίστοιχη πολυφωνία απόψεων επικρατεί και ως προς το βαθμό της πολιτικής διαφθοράς, η οποία μαζί την περιβαλλοντική υποβάθμιση δρουν σαν σκόρος πάνω στο πλεκτό της εμπιστοσύνης. Ο Σαν Λίπινγκ, καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Τσίνγκουα, ένα από τα καλύτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Πεκίνο, προκάλεσε αίσθηση στον παγκόσμιο ιστό το 2009, όταν δημοσίευσε μια σύντομη μελέτη του, στην οποία υποστήριζε πως η Κίνα διατρέχει τον κίνδυνο της κοινωνικής κατάρρευσης και όχι της κοινωνικής αναταραχής. Τεκμηρίωνε τη θέση του επικαλούμενος τη διάχυτη διαφθορά, την οποία παρομοίασε με «κυτταρική νέκρωση». Στο μεταξύ, το κόμμα ικανοποιεί τον εαυτό του και μόνο αυτόν με πολιτικές «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.

Όπως κάθε πρωτοπόρος καλλιτέχνης, έτσι και η Κίνα «έκλεψε» λίγο μέχρι να φτάσει στο δικό της οικονομικό απόγειο: κατάφερε να κρύψει μερικά χρέη αγνώστου μεγέθους. Το Πεκίνο έχει αποκτήσει μια ύπουλη εμπειρία στους φενακισμούς. Την ίδια στιγμή που οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι αποσιωπούν το υποθηκευμένο μέλλον της χώρας, επιπλήττουν δημόσια τις ΗΠΑ για την -«ξοδεύω τώρα, αλλά πληρώνω μετά»- νοοτροπία τους. Η διάχυτη στενομυαλιά της Κίνας απαιτεί ένα φρικτό ηθικό αντίτιμο: ο ένας εξαπατά τον άλλο χωρίς ίχνος κοινωνικής συνείδησης. Μέσω των στατιστικών μαγειρεύουν ένα σωρό ψέματα προκειμένου η Κίνα να επιτύχει ρυθμό ανάπτυξης 8% ή παραπάνω.

3ο Βήμα: Εξάρτηση από τους φυσικούς πόρους ή δημιουργώντας την πιο ευάλωτη οικονομία στον κόσμο

Λες και δεν ήταν ικανοποιημένη που το προηγούμενο έτος έγινε η πρώτη χώρα σε εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ξεπερνώντας τις ΗΠΑ, κατέγραψε ακόμα μία πρωτιά: έγινε η πρώτη ενεργοβόρος χώρα παγκοσμίως εκθρονίζοντας ξανά τις ΗΠΑ. Φυσικά, αυτό ερμηνεύτηκε από τη Δύση ως ακόμα ένα σημάδι της παγκόσμιας κυριαρχίας της Κίνας και ουδέποτε αξιολογήθηκε στις πραγματικές του διαστάσεις – η εκτόξευση της Κίνας στο πεδίο των πλουτοπαραγωγικών πόρων στηρίζεται στα πιο επισφαλή από γεωπολιτικής άποψης περιβάλλοντα του πλανήτη.

Αν η Αμερική είναι εθισμένη στα ξένα λεφτά και στο ξένο πετρέλαιο, τότε η Κίνα είναι εθισμένη στην εισαγωγή κάθε πιθανού και απίθανου αγαθού, συμπεριλαμβανομένου και του εξαιρετικά ρυπογόνου άνθρακα. Ακόμα και η πρόσφατη σπουδαία ανακάλυψη κοιτασμάτων φυσικού αερίου έχει ένα διόλου ευκαταφρόνητο τίμημα: την κατασκευή γιγαντιαίων τσιμεντένιων φραγμάτων, η οποία ήδη έχει αρχίσει να αμφισβητείται στην πρωτοπόρο σε αυτό τον τομέα Αμερική εξαιτίας των σοβαρών περιβαλλοντικών επιπτώσεων.

Υπολογίζεται ότι γύρω στο 2030 η Κίνα θα είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου παγκοσμίως, ξεπερνώντας για ακόμα μία φορά τις ΗΠΑ. Ήδη, μάλιστα, το μεγαλύτερο -έστω και οριακά- μέρος της παραγωγής των χωρών του Περσικού Κόλπου προορίζεται για την Κίνα και όχι για τις ΗΠΑ. Ο λόγος είναι απλός. Οι ΗΠΑ διαθέτουν άλλους τέσσερις προμηθευτές πριν τους Άραβες: τους γείτονες στη Βόρεια Αμερική, τη Νότια Αμερική, την Αφρική και, φυσικά, τις εταιρείες που αξιοποιούν τα εγχώρια κοιτάσματα. 

Πρόκειται για μια παγιωμένη πραγματικότητα: η μερίδα του λέοντος των εξαγωγών που κάνουν οι χώρες της Μέσης Ανατολής κατευθύνεται προς την ανατολική Ασία. Το ποσοστό αυτό θα αυξάνεται, δεδομένου ότι η Κίνα και η Ινδία, δύο χώρες που έχουν μπει με φόρα στο πεδίο του παγκόσμιου οικονομικού ανταγωνισμού, σε λίγα χρόνια θα χρειάζονται περίπου το 50% της ενεργειακής παραγωγής της υφηλίου. Παρά τη δέσμευση του Πεκίνου για μακροχρόνια αυτάρκεια σε αγαθά, τα στοιχεία δείχνουν πως η εξάρτηση από τρίτους στις προμήθειες τροφίμων θα γίνεται όλο και πιο έντονη λόγω της παρατεταμένης ξηρασίας στις αγροτικές περιοχές του Νότου, η οποία οφείλεται στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Για το λόγο αυτόν, άλλωστε, επισπεύδονται οι διαδικασίες για την αγορά ή την εκμίσθωση αγροτικών περιοχών στην Αφρική και στη Νότια Αμερική.

Επίσης, αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η Κίνα ήταν μεταξύ των πρώτων κρατών που επέβαλαν αυστηρούς περιορισμούς στις εξαγωγές τροφίμων όταν, το 2007, εκτινάχθηκαν οι τιμές των αγροτικών προϊόντων, γίνεται αντιληπτό ότι η Κίνα μέσω αυτών των συμφωνιών εξασφαλίζει σημαντικά αποθέματα. Αναμφίβολα, σε αρκετά αναπτυσσόμενα κράτη οι εγχώριες ελίτ δεν επιδεικνύουν σθεναρές αντιστάσεις στη δωροληψία. Εντούτοις, τα συμφέροντα αυτών των ελίτ είναι τα πρώτα που θα απειληθούν όταν θα ξεσπάσουν εξεγέρσεις λόγω της έλλειψης τροφίμων ή όταν οι αντάρτες θα πολιορκούν τα ορυχεία χαλκού ή όταν, τέλος, οι τρομοκράτες θα ανατινάξουν τα διυλιστήρια.

Η παγκοσμιοποίηση γίνεται σταδιακά μια κινεζική υπόθεση. Αυτό πιθανόν να σηματοδοτεί τη γέννηση ενός νέου στόχου για τις βίαιες εξτρεμιστικές ομάδες. Ορισμένες εξ αυτών, μάλιστα, δε θα είναι ικανοποιημένες αν απλώς λάβουν έναν κόκκινο φάκελο γεμάτο γιουάν για να συνθηκολογήσουν.


4ο Βήμα: Έντονη επιφυλακτικότητα ή όταν η ήπια εξουσία δεν επαρκεί

Η «διπλωματία των δολαρίων» ανοίγει πόρτες στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Η συνήθης κινεζική εκδοχή είναι η εξής:
ΚΙΝΑ: «Είναι δικό σου αυτό το παλιό ορυχείο;».
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: «Ναι».
ΚΙΝΑ: «Και εκείνο εκεί το λιμάνι;».
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: «Και αυτό».
ΚΙΝΑ: «Θα μπορούσα να κατασκευάσω ένα σιδηροδρομικό δίκτυο ώστε να συνδεθεί το ορυχείο με το λιμάνι; Μήπως, επίσης, θα μπορούσα να επεκτείνω το λιμάνι; Επίσης, αυτό που θέλω είναι να συνάψουμε μια πολυετή σύμβαση για να αξιοποιήσω το υπέδαφος».
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (με ενθουσιασμό): «Τι δεσμεύσεις θα αναλάβεις;».
ΚΙΝΑ (αγνοεί την ερώτηση): «Έχω ζεστά μετρητά. Θα είμαι ξεκάθαρη: Δε θέλω να μπλεχτώ με μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων, με ανθρώπινα δικαιώματα και τέτοια. Θέλω μόνο τα κέρδη.
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: «Εννοείται, κανένα πρόβλημα».
ΚΙΝΑ: «Κι αν οι αντάρτες σού δημιουργούν προβλήματα, μπορώ να βοηθήσω».
Τελικά μήπως η Κίνα εφαρμόζει τις αποικιακές πολιτικές του παρελθόντος; Όχι, διότι δεν επιδιώκει να έχει πλήρη πολιτικό έλεγχο, αλλά απλώς να ασκεί επιρροή. Από τη στιγμή, λοιπόν, που είσαι πρόθυμος να ξοδέψεις πολλά λεφτά για τέτοιου είδους υποδομές, εύλογα αποκτάς φίλους σε όλο το πολιτικό φάσμα – και στην αριστερά και στη δεξιά. Επιπλέον, η Κίνα προσφέρει στους συνομιλητές της κάτι που η Δύση ποτέ δεν παρείχε: διαρκή ανάγκη για αγαθά. Η Αφρική είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη ήπειρος μετά την Ασία, γεγονός που οφείλεται κυρίως στην Κίνα.

Τα ίδια ισχύουν και για την ανάπτυξη στη Νότια Αμερική. Η Κίνα, λοιπόν, κάνει πολύ περισσότερα από το να αντιγράφει τη βάναυση αδιαφορία της Δύσης για το πολιτικό έλλειμμα και την οικονομική ανισότητα σε αυτές τις χώρες: δημιουργεί αναπτυξιακές υποδομές που εξασφαλίζουν μελλοντικά έσοδα. Σε τελική ανάλυση, δεν υφίσταται καν «κινεζικό μοντέλο». Υφίστανται μόνο οι απαιτήσεις της Κίνας. Αυτό είναι όλο.

Η στρατηγική, όμως, του «λαδώματος» όσων θεωρούνται «ενοχλητικοί» θα πάψει να αποδίδει από τη στιγμή που οι ΗΠΑ αργά ή γρήγορα (ειδικά μετά το οριστικό τέλος της συλλογικής ψύχωσης με τον Μπιν Λάντεν) θα παίζουν όλο και λιγότερο το ρόλο του παγκόσμιου μπάτσου.

Στο μεταξύ, η Κίνα θα ασχολείται με μερικά «μερεμέτια» σε διάφορες γωνιές του πλανήτη χωρίς να αναλαμβάνει την ευθύνη για τη διατήρηση της σταθερότητας στις περιοχές αυτές. Το σενάριο εκτυλίσσεται κάπως έτσι: Αν η Κίνα ζητήσει για ένα ζήτημα την εξεύρεση «διεθνούς λύσης», σημαίνει ότι δε δίνει δεκάρα για το πώς έχει η κατάσταση. Διότι, αν πράγματι την ενδιέφερε, θα φρόντιζε τα ζεστά μετρητά της να οδηγήσουν σε συμβιβασμό τις αντιμαχόμενες πλευρές.Ένα έξοχο παράδειγμα αυτής της τακτικής αποτελεί η περίπτωση του Σουδάν. Μια πιθανή διάσπαση ενδέχεται να προκαλέσει ένα νέο εμφύλιο πόλεμο.

Σε αυτή την περίπτωση, οι ΗΠΑ θα μπλεχτούν στον πολιτικό και στο στρατιωτικό λαβύρινθο, ενώ η Κίνα απλά θα κάνει το παιχνίδι της αγοράζοντας πετρέλαιο τόσο από το Βορρά όσο και από το Νότο και προμηθεύοντας όπλα και στους δύο. Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ προσφέρουν τη στρατιωτική βοήθεια, ενώ η Κίνα από την πλευρά της αξιοποιεί τους φυσικούς πόρους μόλις ολοκληρωθούν οι συγκρούσεις. Μάλιστα, αυτού του είδους η «συνεργασία», υπόρ-ρητη και περιορισμένων υποχρεώσεων από την πλευρά των Κινέζων, «τρέχει» ήδη σε διάφορα μέρη του πλανήτη – στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν. Ποιες είναι οι έμψυχες απώλειες του κινεζικού στρατού στα δύο αυτά μέτωπα; Δεν έχει καθόλου απώλειες. Αναπόφευκτα, όταν ο αμερικανικός λαός μάθει τι συμβαίνει, θα απαιτήσει η Κίνα να πληρώσει το δικό της μερίδιο. Δεν είναι μακριά η εποχή που θα εμφανιστούν τα πρώτα πλακάτ με το σύνθημα: «Όχι άλλο αμερικανικό αίμα για τα κινεζικά πετρέλαια».

5ο Βήμα: Κάτωθεν εκδημοκρατισμός ή η νέα πολιτική εξουσία και το τέλος του κόμματος

Η χώρα πάσχει από δημοκρατικό έλλειμμα. Το Κομμουνιστικό Κόμμα ελέγχει απόλυτα το πολιτικό σύστημα και φαλκιδεύει το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου, ωστόσο η οικονομία της χώρας έχει τους δικούς της νόμους. Μεγαλοαπατεώνες, διεφθαρμένοι κυβερνητικοί υπάλληλοι, σκευωρίες. Θα μπορούσε να είναι βγαλμένο και από νουβέλα του Ντίκενς: Ο διαπλεκόμενος καπιταλιστής καταστρέφει τα πάντα στο διάβα του, σίγουρος πως τα παράπονα των καταφρονεμένων δεν πρόκειται να εισακουστούν μέχρι να μετουσιωθούν σε ένα βίαιο ξέσπασμα. Ακόμα και τότε όμως, ο καπιταλιστής δε φοβάται. Είναι βέβαιος πως, όταν η κοινωνική ορμή ταρακουνήσει απότομα την κυβέρνηση, όλο και κάποιος αποδιοπομπαίος τράγος θα βρεθεί και θα σταθεί αντί γι΄ αυτόν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Η Κίνα αφήνει πίσω τη φάση της αναπτυξιακής έκρηξης και εισέρχεται σε μια περίοδο που θα καθοριστεί από την ικανότητα της κυβέρνησης να «γαλουχήσει» αυτή την ανάπτυξη (αυξάνοντας την παραγωγικότητα και την καινοτομία). Το κόμμα είναι ο κουβαλητής του σπιτιού και πάνω σε αυτό εδράζεται η ακλόνητη κυριαρχία του. Εντούτοις, τα πράγματα διαφοροποιούνται: οι ρυθμοί ανάπτυξης θα πέσουν και μια προσωρινή ύφεση θα κάνει την εμφάνισή της.

Απαιτούνται πολιτικές και αποφάσεις: Σε ποιες τεχνολογίες θα γίνουν επενδύσεις και σε ποιες όχι; Γι΄ αυτά τα ζητήματα θα αποφανθούν οι γραφειοκράτες του κόμματος ή θα ψηφίσει ο λαός; Μόνο οι αληθινά πρωτοπόροι επενδυτές έχουν την ικανότητα να εκτιμούν σωστά προς ποια κατεύθυνση τείνουν οι εξελίξεις. Έχουν όμως και απαιτήσεις: καμία ανάμειξη στις δουλειές τους και κυβερνήσεις αντάξιες να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Η Κίνα έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση που δε θα φοβάται τους ίδιους τους πολίτες της χώρας και τις σύνθετες απαιτήσεις τους. Η ήδη τεράστια μεσαία τάξη θα γιγαντώνεται την επόμενη εικοσαετία και το μονοκομματικό σύστημα θα είναι ανίκανο να την προστατεύσει, αφού δε θα μπορεί να ελέγχει τις εξελίξεις. Άραγε τι ακριβώς απαιτεί αυτή η αναδυόμενη μεσαία τάξη; Απαιτεί προστασία από την αβεβαιότητα. Κατόρθωσε να ζει με αξιοπρέπεια και αυτό το επίπεδο διαβίωσης θέλει να κληροδοτήσει στα παιδιά της. Η σύγχρονη μεσαία τάξη της Κίνας διαθέτει μόρφωση και καταγράφει σημαντικά επιτεύγματα στο ενεργητικό της. Δεν πρόκειται να ανεχτεί για πολύ ακόμα να την καθοδηγούν λες και είναι μικρό παιδί.

Το ευχάριστο της υπόθεσης είναι πως οι δύο γενιές που θα αναλάβουν διαδοχικά την ηγεσία της χώρας τα προσεχή χρόνια θα κινηθούν στην κατεύθυνση του πολιτικού πλουραλισμού. Η πρώτη γενιά αναμένεται να αναβαθμίσει το ρόλο του Χονγκ Κονγκ με τη διεξαγωγή εκλογών για την ανάδειξη τοπικού κοινοβουλίου. Η επόμενη, που θα έρθει στα πράγματα γύρω στο 2022, θα κληθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις ανάγκες της συντηρητικής ενδοχώρας και στις απαιτήσεις εκείνων που ζουν στα εξωστρεφή και κοσμοπολίτικα παράλια. Συνεπώς, με τη συμπλήρωση πενήντα χρόνων από το θάνατο του Μάο, η χώρα θα εμπεδώσει τους δημοκρατικούς θεσμούς και θα έχει αναδειχτεί σε πραγματική υπερδύναμη, που θα την απασχολούν, εντός και εκτός συνόρων, τα ίδια σημαντικά ζητήματα που απασχολούν τώρα την Αμερική.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός8 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις8 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή