Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ο δεξιός δυνάστης και ο αριστερός κουρσάρος

Δημοσιεύτηκε στις

Γιώργης Παπανικολάου

Κατά τεκμήριο οι δηλώσεις των πολιτικών, και μάλιστα των κυβερνητικών στελεχών, τυγχάνουν της δέουσας προσοχής κι ανάλυσης, διότι δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο αυτοί σκέπτονται ή δεν σκέπτονται για την επίλυση ή διαχείρηση των διάφορων προβλημάτων.Μ’ αυτή την έννοια, μπορούμε να πούμε πως η βαρυσήμαντη δήλωση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, κ. Θ. Πάγκαλου, ότι: “Μαζί τα φάγαμε”, δεν έτυχε μιας περισσότερο διεξοδικής ανάλυσης, προκειμένου να διερευνηθούν οι βαθύτερες σκέψεις των κυβερνώντων, που οδήγησαν σ’ αυτήν την άμεση ομολογία.


Διότι, αυτές οι τρεις λέξεις, που εκστομήθηκαν με τόσο κυνική “ψυχραιμία” από τα πλέον επίσημα κυβερνητικά χείλη, συνιστούν ταυτόχρονα υπεύθυνη ομολογία αλλά και έγκληση συνυπευθυνότητας σ’ ένα διαπραχθέν έγκλημα, το οποίο συνίσταται στην ατιμωτική παράδοση της χώρας και του λαού της στους “οικονομικούς εκτελεστές”.

Πρέπει λοιπόν εδώ να εξετάσουμε και να δούμε το “ποιούς και γιατί” εγκαλεί ως συνυπεύθυνους, αυτός που ομολόγησε την ηθική και φυσική αυτουργία του στη διάπραξη του εγκλήματος.

Απ’ την αρχή γίνεται φανερό ότι ο κ. Πάγκαλος δεν ομιλεί μόνο εξ’ ονόματος του εαυτού του, αλλά η δήλωσή του αφορά ένα είδος απολογίας του συστήματος που διακυβέρνησε τη χώρα από το 1974 μέχρι σήμερα, απέναντι στην έκφραση της λαϊκής οργής. Όμως, αυτή η παραδοχή ενοχής του εντολοδόχου προς τον εντολέα του, αποτελεί ταυτόχρονα και απαγγελία της ίδιας κατηγορίας του κρινόμενου προς τον κριτή του, με σκοπό τον συμψηφισμό της ενοχής με την αποδοχή της συνυπευθυνότητας.

Με βάση την σχεδόν χαλαρή αντίδραση που υπήρξε απέναντι σ’ αυτή τη κατηγορία, δεδομένου ότι ο εν λόγω πολιτικός εξακολουθεί λαλίστατος να κυβερνά, θα κάνουμε μια προσπάθεια προσδιορισμού των συνιστωσών της όλης κατάστασης, προκειμένου να φανεί η πραγματικότητα των ευθυνών.

Αναπόφευκτα, αυτή η προσπάθεια ξεκινά από μια αναδρομή στην πολύ πρόσφατη ιστορία, και ειδικότερα στη χρονική περίοδο που αποκαλούμε “μεταπολίτευση”. Αυτός ο χαρακτηρισμός αφορά κατ’ αρχήν τη πτώση της δικτατορίας και τη μετάβαση με ειρηνικό τρόπο στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Όμως, για να φτάσουμε σε συμπεράσματα για τα αίτια της σημερινής τραγικής κατάστασης, πρέπει προηγουμένως να προσδιορίσουμε, έστω και επιγραμματικά, καποιους βασικούς παράγοντες που συνήργησαν στην πολιτικο-κοινωνική εξέλιξη της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Έτσι, με μια γενικότερη θεώρηση, μπορούμε να πούμε ότι η πτώση της δικτατορίας σήμανε και τη πτώση του καθεστώτος που διακυβέρνησε κατ’ αποκλειστικότητα τη χώρα από το τέλος του σκληρότατου εμφυλίου πολέμου μέχρι και την μεταπολίτευση. Όπως ήταν φυσικό, το καθεστώς αυτό, που εγκαθιδρύθηκε από τους νικητές του εμφυλίου στηριζόμενο κι ελεγχόμενο ενεργά από τον ξένο παράγοντα, κι έχοντας ως σημείο αναφοράς το παλάτι, παρουσιάστηκε ως βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η επιβολή της δικτατορίας τον Απρίλη του 1967 ανάδειξε, με τον πλέον επίσημο τρόπο, την πραγματική κατάσταση που σκέπαζε μέχρι τότε η επίφαση της δημοκρατίας. Δεν ήταν μόνο οι διώξεις, οι φυλακίσεις και οι εξορίες των κομμουνιστών, μια και το ΚΚΕ ήταν εκτός νόμου ως ο κύριος αντίπαλος του εμφυλίου, αλλά κι όποιος δεν δήλωνε “εθνικόφρονη” πολιτική πεποίθηση βρισκόταν υπό διωγμό ή αποκλεισμό από την κοινωνική ζωή, ως “συνοδοιπόρος” των κομμουνιστών. Ήταν τόσο σκληρός κι απόλυτος αυτός ο διαχωρισμός, ώστε και η ανάγνωση μιας κεντρώας εφημερίδας ήταν ικανό στοιχείο για το άνοιγμα φακέλλου και την ένταξη του αναγνώστη στο στρατόπεδο των αριστερών. Αυτή η πρακτική είχε σαν αποτέλεσμα ένα μεγάλο ποσοστό του λαού να είναι σχεδόν αποκλεισμένο από οτιδήποτε είχε να κάνει με το κράτος και το δημόσιο. Η έννοια του κράτους ήταν απόλυτα συνταυτισμένη με την έννοια του παρακράτους, το οποίο έλεγχε και ρύθμιζε τα πάντα, σύμφωνα με τις εντολές του παλατιού και των ξένων πατρώνων.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, όπως ήταν φυσικό, η διαχείρηση της βοήθειας σε είδος και σε χρήμα, που δόθηκε από τον ξένο παράγοντα για την αναγκαία ανοικοδόμηση της καταστραμένης χώρας, έγινε από τους πρωτοκλασσάτους υπερασπιστές του καθεστώτος με τρόπο άνισο, που ξεκινούσε από την λαφυραγώγηση κι έφτανε μέχρι και την εξαγορά συνειδήσεων. Η άρχουσα τάξη του συστήματος, ενισχυμένη με κάποιους νεόπλουτους μαυραγορίτες και δοσίλογους, είχε όλη την άνεση να σχεδιάζει και να δρα “επιχειρηματικά”, εκμεταλλευόμενη τη φτώχεια και την εξαθλίωση των εργατών που διαγκωνίζονταν για ένα μεροκάματο. Έτσι, υπάρχαν ιδανικές συνθήκες για την ανάπτυξη μιας προστατευόμενης ελαφράς βιομηχανίας και του εμπορίου, με μια ταχύτατα επαναλαμβανόμενη ανακύκλωση τού με ευνοϊκούς όρους χορηγούμενου κεφαλαίου. Αυτή η ανάπτυξη, παρ’ όλο που δημιούργησε τη βάση ανόδου του βιωτικού επιπέδου του μέσου έλληνα, δεν στηρίχθηκε σ’ έναν κεντρικό προγραμματισμό εκμετάλευσης των επί μέρους τομέων της οικονομίας, πράγμα που έγινε με την ανάταξη της κατεστραμένης οικονομίας των άλλων χωρών της δυτικής Ευρώπης, αλλά βασίστηκε περισσότερο σε μια ευκαιριακή παραγωγή προϊόντων για εσωτερική κατανάλωση. Η κατάσταση σωζόταν τόσο από την εισροή συναλλάγματος μιας ραγδαία αναπτυσσόμενης ναυτιλίας, όσο κι από τα εμβάσματα ενός μεγάλου μέρους του κατατρεγμένου εργατικού δυναμικού, που είχε μεταναστεύσει σε χώρες με πραγματική και στέρεη οικονομική ανάπτυξη. Η δυτική Ευρώπη κι ο λεγόμενος “ελεύθερος κόσμος” δημιουργούσε μια “οικονομική Άνοιξη”, και στα πλαίσια της ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης με το ανατολικό στρατόπεδο, ικανοποιούσε αιτήματα για πολιτικές ελευθερίες με τη νομιμοποίηση των Κ.Κ. και τις βασικές ανάγκες για συνδικαλιστικές ελευθερίες και κοινωνική μέριμνα. Αλλά, αυτή η πολιτική του καπιταλιστικού μπλοκ, που λειτουργούσε ως υπομονευτική πρακτική απέναντι στη καινοτόμα βιτρίνα του κομμουνιστικού στρατοπέδου, δεν είχε κανένα λόγο αντίστοιχης εφαρμογής και στην απόλυτα ελεγχόμενη ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Παρ’ όλα αυτά, μέσα στο γενικότερο κλίμα επίδειξης ισχύος των Δυτικών, και με την εφαρμογή των πολιτικών ελευθεριών, υπήρξε μια σχετική πρόοδος εκδημοκρατισμού του ελληνικού καθεστώτος, με την αποδοχή μιας κομματικής έκφρασης των αριστερών – εκτός ΚΚΕ – ως Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ). Αυτή η πρόοδος είχε δυο βασικά επακόλουθα: Απ’ τη μια ισχυροποιούσε και διευκόλυνε περισσότερο τους κατασταλτικούς κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς, κι απ’ την άλλη συντελούσε στην ριζοσπαστικοποίηση ενός μεγάλου μέρους του λαού, που φανέρωνε όλο και περισσότερες απαιτήσεις για κοινωνική δικαιοσύνη. Έτσι, δημιουργήθηκε ένα μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα προς την κεντρώα αντιπολίτευση, πράγμα που είχε σαν συνέπεια την εκδήλωση και την ευκολη επικράτηση της ξενοκίνητης δικτατορίας των συνταγματαρχών, με την επίκληση του κομμουνιστικού κινδύνου. Η αντίδραση του λαού απέναντι στη χούντα ήταν σχεδόν βουβή, γιατί ήταν πολύ πρόσφατες οι τραγικές συνέπειες του εμφυλίου, με τις φυλακές και τα ξερονήσια ν’ αρχίζουν να γεμίζουν και πάλι.

Όμως, στις νεότερες γενιές, και ειδικότερα στη νεολαία και στους φοιτητές, είχε επικρατήσει το πνεύμα της επαναστατικής αλλαγής που έφεραν: απ’ τη μια τα ακούσματα της μουσικής επανάστασης των Μπήτλς και του νέου κύμματος στην Ελλάδα, κι απ’ την άλλη τα διεκδηκητικά μηνύματα του Μάη του 68 στο Παρίσι. Έτσι σιγά – σιγά διαμορφώθηκαν οι συνθήκες που συνέβαλαν στις εξεγέρσεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου, οι οποίες, σε συνδιασμό και με την προδοσία της Κύπρου, συνέτειναν στην οριστική πτώση της δικτατορίας και την έναρξη της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Τα βασικά πολιτικά χαρακτηριστικά που διαμορφώθηκαν εκείνη την περίοδο, ήταν:

1.- Ο πολιτικός σχηματισμός που ανέλαβε την ομαλή μετάβαση στη δημοκρατία και τη συνέχεια της διακυβέρνησης της χώρας, κάτω από τον τίτλο “Νέα Δημοκρατία”, διατείνονταν πως εκπροσωπούσε μια ευρωπαϊκή και προοδευτική κεντροδεξιά παράταξη, η οποία, θέλοντας να διαχωρίση πλήρως τη θέση της από τα εγκλήματα της χούντας – που κορυφώθηκαν με την παράδοση εθνικού εδάφους -, προέβει σε ενέργειες επαναστατικές για τα ελληνικά δεδομένα, όπως: τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, το δημοψήφισμα που οριστικοποίησε την κατάργηση της βασιλείας, την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας και την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ. Όλ’ αυτά, που έγιναν κάτω από το βασικό δόγμα του “ανήκουμε στη Δύση”, εξυπηρετούσαν τουλάχιστον δυο στόχους: Απ’ τη μια τον κατευνασμό των λαϊκών απαιτήσεων για ριζικές αλλαγές στο σύστημα διακυβέρνησης, κι απ’ την άλλη την απόπειρα μιας πολιτικής αντιμετώπισης της τουρκικής απειλής, σε συνδιασμό με την εκμετάλευση της εισροής κεφαλαίων από την ευρωπαϊκή κοινότητα.

2.- Το κόμμα της αντιπολίτευσης, το “ΠΑΣΟΚ”, παρουσιάστηκε ως ένα μεγάλο λαϊκό και πατριωτικό κίνημα, που με το σύνθημα “Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες”, κάλεσε όλους του πολίτες αυτής της χώρας να πυκνώσουν τις τάξεις του και να παλέψουν για μια Ελλάδα ανεξάρτητη και κοινωνικά δίκαιη. Μάλιστα, ήταν τόσο τολμηρές οι διακηρύξεις και τα συνθήματα του κινήματος, που ξεπερνούσαν σε επαναστατική διεκδικητικότητα την φρασεολογία του ΚΚΕ, το οποίο μάταια προσπαθούσε να συγκεντρώσει κοντά του όλες τις Εαμογενείς δυνάμεις.

Σ’ αυτό το κάλεσμα του κινήματος ανταποκρίθηκε άμεσα ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού, που την συντριπτική του πλειοψηφία την αποτελούσαν αυτοί που είχαν πολεμήσει για κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη, όπως: οι γενιές της εθνικής αντίστασης, του 114 και του Πολυτεχνείου. Δηλαδή, όλοι εκείνοι που, μέχρι και τη πτώση της δικτατορίας, αποτελούσαν τα αριστερά “μιάσματα” και τους κοινωνικά αποκλεισμένους.

Όπως ήταν φυσικό, όταν πολύ γρήγορα το κίνημα ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας, όλοι αυτοί ζήτησαν την άμεση αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης, με την λήψη των ανάλογων μέτρων, για την υλοποίηση του συνθήματος “Λαός – ΠΑΣΟΚ στην εξουσία”. Και πράγματι, χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες, τον πρώτο καιρό φαινόταν πως ένας φρέσκος αέρας φυσούσε στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα, που δημιουργούσε μια νέα παρουσία της χώρας τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Έτσι, η επίσημη αναγνώριση της εθνικής αντίστασης και η θεσμοθέτηση ενός οργανωμένου και διεκδικητικού συνδικαλιστικού κινήματος, συνδιάστηκε με την απαίτηση μιας νέας διαπραγμάτευσης των συνθηκών παραμονής των στρατιωτικών βάσεων και την ευφυή διεκδίκηση των ΜΟΠ (Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα) από την ευρωπαϊκή κοινότητα. Ταυτόχρονα υπήρξε μια μεγάλη χαλάρωση της σφιχτής οικονομικής πολιτικής προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων του πληθυσμού, κι ένα μεγάλο μέρος του τακτικού προϋπολογισμού άρχισε ν’ αφορά την οργάνωση ενός εθνικού συστήματος υγείας, την δημιουργία νέων πανεπιστημίων και τις δαπάνες του αμυντικού εξοπλισμού για την αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας.

Όλ’ αυτά συνέτειναν στο άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ του ΑΕΠ και των δαπανών του προϋπολογισμού, πράγμα που οδήγησε στην αύξηση των δανειακών αναγκών της χώρας.

Αλλά, αυτή η αύξηση του χρέους φαινόταν απόλυτα διαχειρήσιμη, εν όψει της προσδοκούμενης ανάπτυξης, λόγω της τεράστιας εισροής κοινοτικών κεφαλαίων για την παραγωγική αναδιοργάνωση της ελληνικής οικονομίας.

Όμως, επί της ουσίας, αυτή η αναδιοργάνωση δυστυχώς δεν έγινε ποτέ, διότι ποτέ δεν υπήρξε μια πραγματική προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση, που να βασιζόταν πάνω σε μια σχεδιασμένη αντίστοιχη στρατηγική.

Παρακάτω αναφέρω αμέσως μερικούς από τους βασικούς λόγους αυτής της εθνικής αποτυχίας:

Η αρχική αριστερή οικονομική πολιτική, με τις δομικές αλλαγές στον τρόπο αλληλεπίδρασης κράτους – κοινωνίας, για το πιό δίκαιο μοίρασμα της “πίτας”, δεν στηρίχθηκε και δεν συνοδεύτηκε από την υλοποίηση προγραμμάτων ανάπτυξης επιλεγμένων ανταγωνιστικών τομέων της ελληνικής οικονομίας, όπως: γεωργία, κτηνοτροφία, τουρισμός, ελαφρά βιομηχανία – οικοτεχνία, αλλά τα τεράστια ποσά των κοινοτικών κονδυλίων κατασπαταλήθηκαν σε μια άκρατη αποδοχή των πρακτικών ενός σχεδόν απόλυτα κομματικοποημένου κράτους. Οι διακηρύξεις για δικαιοσύνη, ισονομία και αξιοκρατία εφαρμόστηκαν κάτω από το πρίσμα μιας μονοσήμαντης κομματικής ταυτότητας, η οποία λειτουργούσε ως καταλύτης για την υλοποίηση των κυβερνητικών αποφάσεων. Δηλαδή, ό,τι το κίνημα είχε καταγγείλει ως μεθοδεύσεις της δεξιάς για τη παραμονή της στην εξουσία, όταν το ίδιο ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας, όχι μόνο τις ενστερνίστηκε, αλλά και τις “εκσυγχρόνισε” διατηρώντας την ισχύ τους στον μέγιστο βαθμό.

Το σύνθημα “πριν εσείς – τώρα εμείς” κυριάρχησε ως ιαχή νίκης του αριστερού κουρσάρου απέναντι στον δεξιό δυνάστη.

Πάνω σ’ αυτή τη βάση, και παράλληλα με τις όποιες κοινωνικές κατακτήσεις, δημιουργήθηκε μια νομενκλατούρα εξουσίας που αναλωνόταν σ’ ένα συνεχόμενο “δούναι και λαβείν” με τις κομματικές οργανώσεις. Το ρουσφέτι και η μίζα όχι μόνο διατηρήθηκαν, αλλά, παρ’ όλες τις αντίθετες διακηρήξεις, επικυρώθηκαν και επαυξήθηκαν από τους πολιτικούς ταγούς, που τα ανήγαγαν σε εθνικά χαρακτηριστικά συγκρότησης του σοσιαλιστικού κράτους.

Τα πρώτα χρόνια ΠΑΣΟΚ, που τουλάχιστον έδωσαν μια αξιόλογη προσπάθεια υλοποίησης μιας ορθολογικής κοινωνικοποίησης των δομών της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, παρουσίασαν ταυτόχρονα μια σχεδόν απόλυτη εφαρμογή των παλαιοκομματικών πρακτικών άλωσης του κρατικού μηχανισμού. Ο παλιός θεσμός του τοπικού κομματάρχη όχι μόνο διατηρήθηκε, αλλά παρουσιάστηκε ανανεωμένος και με επαυξημένες αρμοδιότητες, μέσω των τοπικών και κλαδικών κομματικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Η αρχική δυναμική αυτών των οργανώσεων εκπροσωπούσε την εκδοχή μιας άμεσης λαϊκής συμμετοχής στις προσπάθειες αλλαγής των δομών της οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας, όπως για παράδειγμα: ο πόλεμος των καφασιών στην κεντρική λαχαναγορά για την εξάλειψη των μεσαζόντων, η συζήτηση και καταγραφή των τοπικών προβλημάτων κλπ.

Όμως, πολύ γρήγορα αυτή η δυναμική εξαντλήθηκε σε ατομικίστικες επιδιώξεις και σε διεκδικήσεις που αφορούσαν την ικανοποίηση συντεχνιακών απαιτήσεων.

Η ικανοποίηση των οικονομικών απαιτήσεων των συντεχνιών, και ειδικότερα αυτών του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, δεν γινόταν πάντοτε ως ανταπόδοση της συνεισφοράς στην αύξηση του ΑΕΠ, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις αφορούσε ένα κομματικό “πάρε – δώσε” για την διατήρηση της εξουσίας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθούν μεγάλες οικονομικές ανισότητες μεταξύ των εργαζομένων, ακόμα και μεταξύ διάφορων τομέων και υπηρεσιών του δημοσίου, και να καλλιεργηθεί η νοοτροπία πως η συνδικαλιστική συναλλαγή με την πολιτική εξουσία μπορούσε να εξασφαλίσει μια ευκολία στην ανάληψη χρημάτων από τον κρατικό κορβανά, που φαινόταν να λειτουργεί ως “κέρας της Αμάλθειας”.

Αλλά, και στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, που υποτίθεται ότι γινόταν προσπάθεια για την ανάταξη και τον εκσυγχρονισμό του, φαίνεται ότι επικράτησε η τακτική της ρεμούλας και της αρπαχτής σαν το ανάλογο σύνθημα να δόθηκε από την πολιτική εξουσία. Για παράδειγμα, στον κρίσιμο τομέα της πρωτογενούς παραγωγής (γεωργία – κτηνοτροφία), παρατηρήθηκαν κάποια περίεργα φαινόμενα τα οποία είχαν να κάνουν με την είσπραξη τεράστιων ποσών κρατικών επιχορηγήσεων που προέρχονταν από κοινοτικές επιδοτήσεις – (Είναι γνωστές οι καταμετρήσεις που “απέδειξαν” ότι η Ελλάδα έχει περισσότερα αιγοπρόβατα απ’ όλα τα Βαλκάνια μαζί, κι ότι η παραγωγή του βαμβακιού σε τόννους υπερβαίνει αυτή της Αιγύπτου). Όλ’ αυτά όμως δεν συνιστούσαν αδικήματα, διότι φαινόταν να είναι σε γνώση τουλάχιστον σ’ ένα μέρος της ιεραρχικής κλίμακας της εξουσίας.

Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την όλη κατάσταση με την εικόνα μιας ηγετικής ομάδας που, έχοντας την αποκλειστική ευθύνη για την οικονομική διαχείριση μιας πολυμετοχικής επιχείρησης, αρχίζει να μοιράζει χρήματα σε ορισμένους από τους μετόχους, αρκεί αυτοί να ψήφιζαν στη γενική συνέλευση για την παραμονή της ίδιας ομάδας στην διαχείριση της επιχείρησης.

Όταν κάποια μέρα ανακοινώθηκε ξαφνικά η πτώχευση της επιχείρησης, αποδείχτηκε ότι:

1.- Τα οικονομικά στοιχεία που παρουσίαζαν οι διαχειριστές της επιχείρησης στη γενική συνέλευση των μετόχων ήταν ψευδή και παραποιημένα.

2.- Οι παραγωγικές δομές της επιχείρησης βρισκόταν υπό διάλυση, μια και οι διαχειριστές της είχαν επιμελώς αδιαφορήσει για τον εκσυγχρονισμό τους.

3.- Ο υπερβολικός δανεισμός της επιχείρησης, που υποθήκευσε την όποια οικονομική της υπόσταση, δαπανήθηκε για την εξασφάλιση του τρόπου ιδιοποίησης τεράστιων ποσών από μίζες και υπερκοστολογήσεις, με την προμήθεια ενός σχολάζοντος εξοπλισμού για την δήθεν αντιμετώπιση του ανταγωνισμού.

Αυτές και μόνο οι διαπιστώσεις ήταν ικανές για να στοιχειοθετήσουν έγκληση προς την ηγετική ομάδα για πράξεις και παραλήψεις που συνιστούσαν εγκληματικές ενέργειες κατά των μετόχων της επιχείρησης. Ο ισχυρισμός των ενόχων για συνυπευθυνότητα των μετόχων, ήταν φανερό πως όχι μόνο δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα, αλλά κι ότι συνιστά μια ανήθικη προσπάθεια αποποίησης ευθυνών.

Δυστυχώς όμως, η σημερινή τραγική ελληνική πραγματικότητα δεν έχει να κάνει μόνο με την πτώχευση επιχειρήσεων, αλλά αφορά στην κυριολεξία την υποδούλωση μιας χώρας και του λαού της στους αδίστακτους “οικονομικούς εκτελεστές”, με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό.

Η όποια προσπάθεια των υπευθύνων αυτού του εγκλήματος, που αγγίζει τα όρια της εθνικής προδοσίας, για την μείωση ή την εξάλειψη της ενοχής τους, με την επίκληση της συνυπευθυνότητας των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων, πέφτει στο κενό, ως στερούμενη παντελώς από την οποιαδήποτε λογική και πραγματική βάση.

Εξ’ άλλου, τόσο οι κυρίως ένοχοι όσο και οι πραγματικοί συνένοχοι, φρόντισαν εκ των προτέρων να μείνουν στο απυρόβλητο από οποιαδήποτε νομική και οικονομική επίπτωση.

Το κύριο μέλημά τους πλέον είναι να αναπροσαρμόσουν τις συνθήκες επιβίωσης και διατήρησης του μεταπολιτευτικού συστήματος εξουσίας, που διαμόρφωσαν από κοινού ο δεξιός δυνάστης με τον αριστερό κουρσάρο.

Αλλά, γι’ αυτούς τους λογαριασμούς υπάρχει κι ένας “ξενοδόχος” που φαίνεται πως θα “μιλήσει”, αφού αρχίζει να ξυπνάει και να συνέρχεται πλέον απ’ την ονειρική κατάσταση που τον είχαν οδηγήσει.

πηγή: Αντίφωνο

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός9 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις9 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή