Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ο Σαμίμ Άκγκιονούλ έκανε μια αποτίμηση των προβλημάτων της μειονότητας

Δημοσιεύτηκε στις

O καθηγητής του πανεπιστημίου του Στρασβούργου και αρθρογράφος του περιοδικού Αζινλίκτσα, Δρ. Σαμίν Άκγκιονούλ απάντησε στις ερωτήσεις που του έθεσε ο Τζεμίλ Καμπζά από την εφημερίδα «Γκιουνδέμ»

Η συνέντευξη που πραγματοποίησε ο Τζεμίλ Καμπζά με τον Σαμίμ Άκγκιονούλ στην Πρίστινα, στις 11 Οκτωβρίου έχει ως εξής:
Τζεμίλ Καμπζά: Είσαστε ένας επιστήμονας που γνωρίζει καλά και την Τουρκία και την Ελλάδα. Ασχολείστε εκ του σύνεγγυς με θέματα που αφορούν στις μη μουσουλμανικές μειονότητες στην Τουρκία και την τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης. Έχετε πραγματοποιήσει επιστημονικές έρευνες επ’ αυτού. Έχετε γράψει βιβλία. Τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει κάποια ανοίγματα από πλευράς των τουρκικών Αρχών προς τις μη μουσουλμανικές μειονότητες. Πώς τα αξιολογείτε αυτά;
Σαμίμ Άκγκιονούλ: Θεωρώ τις εξελίξεις αυτές θετικές αλλά ανεπαρκείς. Από τη μία πλευρά γίνονται ανοίγματα, ιδιαίτερα στο θέμα των βακουφίων, από την άλλη πλευρά όμως συνεχίζεται η εθνικιστική ρητορική εναντίον των μειονοτήτων.
Η αλήθεια είναι ότι το εννοιολογικό πλαίσιο περί μειονοτήτων στην Τουρκία βρίσκεται ακόμη υπό κατασκευή. Δεν έχει ακόμη ωριμάσει και θεωρώ αναγκαία την ωρίμανσή του.

Τζεμίλ Καμπζά: Αυτό δεν δήλωσε και ο Μπασκίν Οράν;
Σαμίμ Άκγκιονούλ: Βέβαια. Άλλωστε ο Μπασκίν Οράν είναι και συνεργάτης μου. Ετοιμάζει τον τρίτο τόμο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Εγώ έχω αναλάβει τη συγγραφή του τμήματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ναι, πιστεύω ότι το εννοιολογικό πλαίσιο στην Τουρκία βρίσκεται ακόμη υπό διαμόρφωση και θα έπρεπε να βελτιωθεί με ταχύτερους ρυθμούς. Ωστόσο, έχει ταυτόχρονα σημειωθεί και αρκετή πρόοδος. Η σημαντικότερη από αυτές τις εξελίξεις ήταν όπως προείπατε, η επιστροφή από μέρους του κράτους ενός τμήματος της περιουσίας που ανήκει στα μη μουσουλμανικά βακούφια τα οποία βρέθηκαν σε δυσχερή θέση με το διάταγμα του 1936, περιουσία η οποία δημεύθηκε μετά από το 1974. Η επανάκτηση του υπόλοιπου τμήματος της περιουσίας είναι λίγο δύσκολη. Εξάλλου η ιδιοκτησία του τμήματος αυτού είναι αμφιλεγόμενη ακόμα και μέσα στους κόλπους του ίδιου του κράτους. Υπάρχει έντονη αντιπαλότητα μεταξύ των εννοιών του θησαυροφυλακίου και της γενικής διεύθυνσης εθνικής περιουσίας του τουρκικού Υπουργείου Οικονομικών. Αντιπαλεύονται το ένα το άλλο. Καθώς δεν είναι εμφανές σε ποιόν ανήκει η περιουσία αυτή, η επιστροφή της φαίνεται μάλλον δύσκολη.

Τζεμίλ Καμπζά: Το ζήτημα της αμοιβαιότητας μεταξύ των Τούρκων της Δυτικής Θράκης και των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης βρίσκεται στην επικαιρότητα στα σχετικά φόρουμ. Εσείς πώς σχολιάζετε το θέμα της αμοιβαιότητας;
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ
Σαμίμ Άκγκιονούλ: Δεν υπάρχει αμοιβαιότητα. Να το δηλώσουμε ευθέως. Δεν υπάρχει θέμα αμοιβαιότητας μεταξύ των τούρκων μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης και των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης. Οι σχέσεις αμοιβαιότητας δεν αναφέρονται στις μειονότητες αλλά στα κράτη. Η αμοιβαιότητα αφορά στην απόδοση των δικαιωμάτων. Όχι στη απόκτησή τους. Ο λόγος; Η έννοια της αμοιβαιότητας αποτελεί μια έννοια που είναι πολύ συχνή στο Διεθνές Δίκαιο. Ας πούμε ότι εσείς είσαστε ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας και εγώ ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας. Λέτε λοιπόν εσείς ότι θα βάλετε φόρο 20% στις ντομάτες που εισάγετε από εμάς. Εγώ λοιπόν με τη σειρά μου δηλώνω ότι θα βάλουμε φόρο 20% στις πατάτες που εισάγουμε από εσάς. Αυτό είναι η αμοιβαιότητα. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει αμοιβαιότητα σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν είναι δυνατόν για ένα κράτος να φαλκιδεύει τα δικαιώματα των πολιτών του επειδή κάποιο άλλο δρα αντιστοίχως στους δικούς του πολίτες. Το δεύτερο θέμα είναι το εξής: οι χώρες δεν μπορούν να εφαρμόζουν την αρχή της αμοιβαιότητας για τους δικούς του πολίτες. Εάν πρόκειται για αλλοδαπούς, τότε είναι δυνατή η εφαρμογή της εν λόγω αρχής. Εάν λοιπόν η Ελλάδα δεν διανείμει βιβλία στους πολίτες της, δεν είναι δυνατόν να κάνει το ίδιο και η Τουρκία. Από την άποψη αυτή, εννοείται πως δεν υπάρχει θέμα αμοιβαιότητας.

Τζεμίλ Καμπζά: Εφόσον λοιπόν η αμοιβαιότητα δεν υφίσταται σε περιπτώσεις παραβίασης των δικαιωμάτων, δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί σε περιπτώσεις καλοπροαίρετων κινήσεων ή θετικών παραδειγμάτων; Για παράδειγμα: Το θετικό βήμα που πραγματοποίησε η Τουρκία στο θέμα της βακουφικής περιουσίας, δεν είναι δυνατόν να το κάνει και η Ελλάδα; Ή μάλλον, ήταν λάθος του Πρωθυπουργού της Τουρκίας, Ταγγίπ Ερντογάν, όταν δήλωσε προς την Ελλάδα: «κοιτάξτε, εμείς στο θέμα των βακουφίων, κάναμε το εξής θετικό βήμα, περιμένουμε και από εσάς κάτι αντίστοιχο»;
Σαμίμ Άκγκιονούλ: Ήταν πολύ σωστό αυτό που έκανε. Διότι στο θέμα απόδοσης δικαιωμάτων, υπάρχει αμοιβαιότητα και κάτι τέτοιο υφίσταται όσον αφορά στο κράτος. Μπορεί δηλαδή ένα κράτος να πει, εγώ αποδίδω στον πολίτη μου το εξής δικαίωμα, καλώ και το άλλο κράτος να πράξει το ίδιο. Εδώ πρόκειται για πολιτική ρητορική. Στο Δίκαιο ωστόσο δεν προβλέπετε κάτι τέτοιο. Σε επίπεδο Δικαίου, όσα περισσότερα δικαιώματα αποδώσει η Τουρκία στους πολίτες της, τόσο μεγαλύτερο είναι το κύρος της, όσα δικαιώματα αποδώσει η Ελλάδα στους πολίτες της τόσο μεγαλύτερο είναι το κύρος της.

Τζεμίλ Καμπζά: Μέχρι τη δεκαετία του 1990, στη Δυτική Θράκη ασκούνταν πιέσεις τόσο ισχυρές που είναι δύσκολο να τις περιγράψουμε. Από τη δεκαετία του ’90 και μετά, λόγω της πολιτικής περί ισονομίας που άρχισε να εφαρμόζεται, αποδόθηκαν τμηματικά κάποια πολιτικά δικαιώματα και σημειώθηκε έτσι κάποια πρόοδος. Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν έχει σημειωθεί η παραμικρή πρόοδος όσον αφορά στα βασικά μειονοτικά δικαιώματα. Αν ήταν να περιγράψουμε με λίγα λόγια την οπτική γωνία της μειονότητας, θα λέγαμε ότι για εμάς υφίσταται μια συνθήκη της Λοζάνης, υπάρχουν συμφωνίες και πρωτόκολλα που έχουν υπογράψει και η Ελλάδα αλλά και η Τουρκία, εμείς σε αυτά αναφερόμαστε. Πέραν όλων αυτών, εμείς λαμβάνουμε υπόψη μας τις οδηγίες της ΕΕ, και τα κεκτημένα του Διεθνούς Δικαίου περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τον τελευταίο καιρό, κάποιο διανοούμενοι λένε ότι πρέπει να αφήσουμε τη συνθήκη της Λοζάνης και να στραφούμε προς την ΕΕ. Ποια είναι η άποψή σας πάνω σε όλα αυτά;
Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΟΖΑΝΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΘΗΚΗ ΠΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΗΚΕ ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ
Σαμίμ Άκγκιονούλ: Εγώ δεν έχω καμία άποψη πάνω σε όλα αυτά. Άλλωστε θεωρώ ότι η συνθήκη της Λοζάνης είναι μια συνθήκη που υπογράφτηκε πολύ νωρίς. Αυτός είναι και ο λόγος που της αποδίδω τόση μεγάλη αξία. Τα άρθρα 37-44 της συνθήκης είναι άρθρα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για τα δικαιώματα που αποδίδονται σε όλους τους πολίτες χωρίς διακρίσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που η συνθήκη της Λοζάνης είναι σημαντική. Η εφαρμογή των προβλεπόμενων της συνθήκης της Λοζάνης, η πιστή εφαρμογή τους, θα αποτελέσει μεγάλη εξέλιξη. Εάν κάτι τέτοιο είναι δυνατό. Σωστά τα λέτε. Μέχρι τη δεκαετία του 1990, θα μπορούσαμε να πούμε ότι γίνονταν ανόητες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι σημαντικές παραβιάσεις έγιναν μεταξύ του 1967-1974. Η αλήθεια είναι ότι με τις πολιτικές που ανακοινώθηκαν τη δεκαετία του 1990, ένα τμήμα των παραβιάσεων αυτών σταμάτησε. Μέχρι εκείνο το διάστημα υπήρχαν κωμικές παραβιάσεις όπως να μην μπορείς να βγάλεις δίπλωμα, να μην μπορείς να βγάλεις οικοδομική άδεια, να μην μπορείς να έχεις το δικό σου χώρο εργασίας. Παραβιάσεις που είχαν άμεσο αντίκτυπο στην καθημερινή ζωή. Ένα τμήμα τους έχει απαλειφθεί. Ωστόσο, το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, βρίσκεται ακόμα υπό άρνηση.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΔΗΛΩΝΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΤΟΥΡΚΟΣ
Τζεμίλ Καμπζά: Μιας και ανοίξαμε το κεφάλαιο περί κωμικού, υπάρχουν αποφάσεις που εξέδωσε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) υπέρ της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης και των λοιπών συλλόγων. Ας σταθούμε ειδικά πάνω στην απόφαση που δικαιώνει την ΤΕΞ. Η Ελλάδα δεν έχει εφαρμόσει την απόφαση του ΕΔΑΔ και η ΤΕΞ πρόκειται να καταφύγει και πάλι στο ΕΔΑΔ. Τι είδους σύστημα Δικαίου είναι αυτό;
Σαμίμ Άκγκιονούλ: Η Ελλάδα έχει υπογράψει την ΕΣΔΑ και έχει αποδεχθεί τη διεθνή ισχύ της. Δύο είναι τα τινά των αποφάσεων του ΕΔΑΔ. Το πρώτο είναι όταν κάποιος καταθέτει αγωγή εναντίον ενός κράτους, τότε προβλέπεται κάποια ποινή. Εκδικάζεται για παράδειγμα ποινή 10 χιλιάδων δολαρίων.
Το δεύτερο είναι η εφαρμογή της ρύθμισης που επιβάλει η εν λόγω ποινή. Για το λόγο αυτό, ιδιαίτερα όσον αφορά στο θέμα της ταυτότητας, η Ελλάδα θα πρέπει οπωσδήποτε να εφαρμόσει την εν λόγω απόφαση. Εάν η Τουρκική Ένωση Ξάνθης ή οποιαδήποτε τουρκική ένωση, επιθυμεί να ιδρύσει ένα τέτοιο σύλλογο και επιθυμεί να αυτοπροσδιορισθεί ως τουρκική, δεν μπορεί να τεθεί σε αυτό κανένα εμπόδιο, είτε αυτό είναι νομικό, είτε πολιτικό είτε και ανθρώπινο. Δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Εμπόδιο δεν μπορεί να τεθεί ούτε και σε αυτούς που δηλώνουν: «όχι αδερφέ μου, εμείς δεν είμαστε Τούρκοι». Πραγματικά θεωρώ ότι η Ελλάδα πρέπει οπωσδήποτε να εφαρμόσει της αποφάσεις του ΕΔΑΔ ως έχουν.

Τζεμίλ Καμπζά: Υπάρχει ένας αγώνας για τα ανθρώπινα δικαιώματα στον οποίο έχει εμπλακεί η μειονότητα σε διεθνές επίπεδο, παρά τις περιορισμένες δυνατότητες και τα στενά πλαίσια στα οποία κινείται. Ποια είναι η οδός κατά τη γνώμη σας, που πρέπει να ακολουθηθεί στο σημείο που βρισκόμαστε, για την επανάκτηση των δικαιωμάτων μας;
Σαμίμ Άκγκιονούλ: Η πραγματική ουσία της υπόθεσης είναι πλέον, η μειονότητα να καταγραφεί σε όλα τα διεθνή έγγραφα. Την πρώτη περίοδο μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λοζάνης, δηλαδή την εποχή της Κοινωνίας των Εθνών, οι χώρες παραβίαζαν τα συλλογικά δικαιώματα και τα δικαιώματα που προστάτευαν τις μειονότητες, υπό τη σκέψη ότι οι μειονότητες αποτελούν κίνδυνο. Παραδείγματος χάρη, η εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία. Μετά από αυτό, περνάμε στη δεύτερη περίοδο. Κατά τη δεύτερη περίοδο, η έννοια της μειονότητας εξαφανίστηκε. Δεν υπάρχει αναγνώριση ή αναφορά της στα πλαίσια των Ηνωμένων Εθνών. Τα πάντα περιορίσθηκαν σε ατομικά μέτρα. Τι συνέβη όμως; Τη δεκαετία του 1990, η Ευρώπη ενεπλάκη σε ένα πόλεμο μειονοτήτων. Παραδείγματος χάριν, οι πολεμικές διαμάχες στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Τις δεκαετίες του 1980-1990, η έννοια της μειονότητας επανήλθε στο προσκήνιο. Ωστόσο όχι κατ’ αντιστοιχία με την πρώτη περίοδο. Άρχισε να αναλύεται με βάση τα ατομικά δικαιώματα. Δεν υπάρχουν πλέον στο Διεθνές Δίκαιο μειονοτικά δικαιώματα. Στο Διεθνές Δίκαιο υπάρχουν μειονοτικά δικαιώματα που αρθρώνονται με όρους ατομικών δικαιωμάτων. Τι σημαίνει αυτό; Αν θέλετε τα χρησιμοποιείτε, αν θέλετε όχι. Ό, τι θεωρείτε κατάλληλο για εσάς, το ενστερνίζεστε σε ατομικό επίπεδο.

Τζεμίλ Καμπζά: Δεν αναγνωρίζονται όμως στο σημείο αυτό συλλογικά δικαιώματα;
Σαμίμ Άκγκιονούλ: Όχι! Συμβαίνει το εξής: Εγώ σας παραχωρώ το εξής ατομικό δικαίωμα το οποίο μπορείτε να νέμεστε και συλλογικά. Όταν αποδίδονται τα δικαιώματα συλλογικά, τότε δημιουργούνται περιθώρια μη δυνατότητας νομής τους. Για παράδειγμα, ο γάμος. Εάν θεωρήσουμε το θρησκευτικό γάμο, συλλογικό δικαίωμα της μειονότητας αυτής, τότε θα πρέπει όλα τα μέλη της μειονότητας να παντρεύονται με θρησκευτικό γάμο. Σύμφωνα με τα ατομικά δικαιώματα, όπως κάθε μέλος της μειονότητας έχει δικαίωμα να τελέσει θρησκευτικό γάμο, έτσι έχει και το δικαίωμα να μην τελέσει θρησκευτικό γάμο. Με τον τρόπο αυτό, διασφαλίζεται η δυνατότητα του, να απορρίψει το εν λόγω δικαίωμα. Η απόρριψη είναι και αυτή ένα δικαίωμα.
Εάν πρόκειται να μιλήσουμε για συλλογικά δικαιώματα ας πούμε το εξής: Φερ’ ειπείν η μειονότητα αυτή θα μορφωθεί στην ιδιαίτερη γλώσσα της. Αν όμως προβλέπεται ότι η μειονότητα είναι αναγκασμένη να μορφωθεί στην ιδιαίτερη γλώσσα της, τότε έχουμε να κάνουμε με ένα περιορισμό. Κάποιος λοιπόν που δεν επιθυμεί να μορφωθεί στη δική του γλώσσα πρέπει να έχει το δικαίωμα να το κάνει με βάση τα ατομικά του δικαιώματα.

Τζεμίλ Καμπζά: Μπορούν τα ατομικά δικαιώματα να αποδοθούν σαν συλλογικά;
Σαμίμ Άκγκιονούλ: Υπάρχει ένα πρόβλημα εντός της μειονότητας. Το πρόβλημα αυτό έχει ως εξής: Δεν είναι και τόσο εύκολο για κάποιον να νέμεται των ατομικών δικαιωμάτων του. Το να απορρίψει κάποιος το μειονοτικό του δικαίωμα και να πει: «Εγώ το γιο μου, την κόρη μου δεν θα την στείλω σε αυτό το σχολείο, θα τη στείλω στο άλλο» μπορεί να δημιουργήσει κάποια προβλήματα.

Τζεμίλ Καμπζά: Άλλωστε ο ίδιος δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του ως μέλος της μειονότητας, αυτά δεν είναι δικαιώματα που αναγνωρίζονται στα μέλη της μειονότητας;
Σαμίμ Άκγκιονούλ: Αλήθεια είναι. Ωστόσο κάποιοι δεν ανήκουν κάπου. Μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις εγώ να μην αναγνωρίζω τον εαυτό μου ως μέλος της μειονότητας ενώ σε άλλες περιπτώσεις να με αναγνωρίζω ως μέλος της μειονότητας. Μπορεί να θεωρώ εαυτόν μέλος μιας άλλης μειονότητας ή και της πλειονότητας. Μπορεί σε περιπτώσεις να θεωρώ ότι μπορώ να επωφεληθώ από τα μειονοτικά μου δικαιώματα σε κάποιες άλλες από τα δικαιώματά μου ως πλειονότητα και να ταυτοποιούμαι ανάλογα.
Εγώ θα πρέπει ο ίδιος, ατομικά να αποφασίζω σε ποια ομάδα, σε ποιο στάδιο και σε ποιο περιβάλλον ανήκω.

Τζεμίλ Καμπζά: Είναι δυνατόν να κάνουμε νομή των δικαιωμάτων μας σε συλλογικό επίπεδο;
Σαμίμ Άκγκιονούλ: Κάτι τέτοιο είναι δυνατό με τον εξής τρόπο: Για παράδειγμα σε κάποιον αποδίδεται το δικαίωμα να μορφωθεί στη γλώσσα του. Ωστόσο λόγω του ότι αποδίδεται σε όλα τα μέλη της μειονότητας το δικαίωμα να μορφωθούν στη γλώσσα τους, οι άνθρωποι αυτοί ομαδοποιούνται και νέμονται του δικαιώματος αυτού ως σύνολο. Το σύνολο που απαρτίζεται από τους εν λόγω ανθρώπους, μπορεί να ιδρύσει το δικό του σχολείο. Ωστόσο, επειδή το δικαίωμα να μορφώνεται κάποιος στη μητρική του γλώσσα αποτελεί ατομικό δικαίωμα, δεν είναι υποχρεωμένα όλα τα μέλη της μειονότητας να κάνουν χρήση αυτού του δικαιώματος. Ας πούμε για παράδειγμα ότι η μειονότητά μας απαρτίζεται από 100 άτομα. Μέσα σε αυτά τα 100 άτομα, τα είκοσι λέμε: «Εμείς έχουμε δικαίωμα να μορφωθούμε στην μητρική μας γλώσσα». Τα είκοσι αυτά άτομα, οργανωνόμαστε και ιδρύουμε το δικό μας σχολείο, όπου η διδασκαλία γίνεται στη μητρική μας γλώσσα. Ωστόσο, τα υπόλοιπα 80 άτομα, αν και έχουν αυτό το δικαίωμα, δεν επιθυμούν να κάνουν χρήση του. Έχουν λοιπόν δικαίωμα να μην το χρησιμοποιήσουν. Πρόκειται για μια αρχή των Ηνωμένων Εθνών. Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν τρεις Αρχές:
1- Το δικαίωμα να ανήκεις σε μία ομάδα: Εάν εγώ αυτοπροσδιορίζομαι ως Τούρκος, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μου πει το αντίθετο.
2- Το δικαίωμα να μην ανήκει σε μία ομάδα: Εάν κάποιος δηλώνει ότι δεν ανήκει σε μια ομάδα, το κράτος δεν έχει το δικαίωμα να τον ενσωματώσει αναγκαστικά στην ομάδα αυτή.
3- Το δικαίωμα τη μετάβασης από τη μία ομάδα στην άλλη. Το δικαίωμα δηλαδή να μην περιορίζεσαι σε μία ομάδα. Το δικαίωμα να συμμετέχεις σε όποια ομάδα θέλεις, όποτε θέλεις.
Τα μειονοτικά δικαιώματα θα πρέπει λοιπόν να τα σκεφτόμαστε στα πλαίσια των αρχών αυτών.

Τζεμίλ Καμπζά: Υπάρχει στα πλαίσια του Συμβουλίου της Ευρώπης, ένα σύμφωνο-πλαίσιο για τις εθνικές μειονότητες. Η Ελλάδα έχει υπογράψει το εν λόγω σύμφωνο το 1997 αλλά δεν το έχει θέσει ακόμη σε ισχύ. Πιστεύετε ότι με τη εφαρμογή του εν λόγω συμφώνου θα λυθούν και κάποια προβλήματα της μειονότητας;
Σαμίμ Άκγκιονούλ: Υπάρχουν δύο σημαντικά έγγραφα του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το ένα είναι το σύμφωνο πλαίσιο για τις εθνικές μειονότητες που αναφέρατε και εσείς, το άλλο είναι η συνθήκη για τις τοπικές μειονοτικές γλώσσες. Και τα δύο αυτά έγγραφα είναι πολύ σημαντικά. Ωστόσο, πρόκειται για έγγραφα του Συμβουλίου της Ευρώπης. Στην πραγματικότητα δεν αποτελούν έγγραφα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βασικά τη στιγμή αυτή, το θέμα που συζητιέται περισσότερο στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι η υπογραφή του ΕΣΔΑ από την ΕΕ.
Η Ελλάδα το υπέγραψε το 1997 αλλά δεν το ενέκρινε ακόμη. Αρκετές χώρες από το πρώην ανατολικό μπλοκ, το υπέγραψαν, το ενέκριναν και παρουσίασαν και τις εκθέσεις όσον αφορά στην εφαρμογή του. Ωστόσο, η υπογραφή και η έγκρισή του, δεν σημαίνει και ότι θα λυθούν αυτόματα και όλα μας τα προβλήματα. Ωστόσο, το σύμφωνο-πλαίσιο είναι πολύ μετριοπαθές. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι ιδιαίτερα «μαλακή». Είναι δε γεμάτο με εκφράσεις που δείχνουν καλή πρόθεση. Παρ΄ όλα αυτά, θεωρούσα πολύ θετική εξέλιξη την υπογραφή, την εφαρμογή και την σύνταξη εκθέσεων προόδου επ΄αυτού από μέρους της Ελλάδας. Να μην το ξεχάσουμε αυτό. Το σύμφωνο αυτό δεν προβλέπει κυρώσεις. Δεν προβλέπει ποινές, δημιουργεί ωστόσο τις προϋποθέσεις για να πληγεί το κύρος μιας χώρας ενώ προβλέπει και την άσκηση πολιτικών πιέσεων.

Τζεμίλ Καμπζά: Υπάρχει μια απόφαση του ΕΔΑΔ, υπέρ της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης, που αφορά άμεσα στο ζήτημα της εθνικής ταυτότητας των Τούρκων της Δυτικής Θράκης. Ωστόσο, η Ελλάδα δεν εφαρμόζει την απόφαση αυτή. Η υπόθεση της ΤΕΞ πρόκειται να παραπεμπθεί για δεύτερη φορά στο ΕΔΑΔ. Πόσο ακόμα μπορεί η Ελλάδα να αντέξει σε αυτή την περίπτωση;
Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΔΑΔ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΞ ΗΤΑΝ ΟΡΘΗ
Σαμίμ Άκγκιονούλ: Δεν θα αντισταθεί άλλο. Η Ελλάδα έχει ένα φόβο. Εάν επιτρέψει στη μειονότητα να αυτοπροσδιορισθεί ως τουρκική, επειδή το όνομα τουρκικός αναφέρεται και σε ένα εθνικό κράτος, φοβάται ότι θα ανοίξει την πόρτα για να μπορεί η Τουρκία να επεμβαίνει στα εσωτερικά της ζητήματα.
Το γεγονός έκανε την Ελλάδα να προφασίζεται διαφόρων ειδών επιχειρήματα όπως ότι στη συνθήκη της Λοζάνης αναφέρονται μουσουλμάνοι, υπάρχουν Πομάκοι, Ρομά κ.τ.λ. Ακόμα και να υπάρχουν, το όνομα μιας ομάδας είναι αυτό που η ίδια χρησιμοποιεί για τον εαυτό της. Καμία κρατική Αρχή δεν έχει λοιπόν το δικαίωμα να επιβάλλει σε μια ομάδα να σωπάσει. Βασιζόμενο σε αυτή την αρχή προχώρησε και το ΕΔΑΔ στην απόφασή του, η οποία εν τέλει ήταν και η σωστή. Κατά τη γνώμη μου, η Ελλάδα δεν θα αντέξει για πολύ. Δεν πρέπει να αντέξει και για πολύ. Εάν μια ομάδα αυτοπροσδιορίζεται ως τουρκική, τότε είναι τουρκική.

Τζεμίλ Καμπζά: Το τελευταίο καιρό, ο τουρκικός Τύπος στη Δυτική Θράκη, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Υπάρχουν χρηματικά πρόστιμα που επιβλήθηκαν σε τουρκόφωνες εφημερίδες και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Τι θα θέλατε να δηλώσετε επί του θέματος;
Σαμίμ Άκγκιονουλ: Η ελευθερία του Τύπου δεν περιορίζεται με κανένα τρόπο. Την περίοδο που γνώριζα καλύτερα τη Δυτική Θράκη (τον τελευταίο καιρό έχω κάπως απομακρυνθεί) μια εφημερίδα απαρτιζόταν από ένα άνθρωπο. Δεν υπήρχε ακόμα η έννοια της οργανωμένης δημοσιογραφίας. Τώρα υπάρχει. Υπάρχει πρώτα απ’ όλα η «Γκιουνδέμ». Υπάρχει η «Μιλλέτ». Υπάρχει το περιοδικό «Αζινλίκτσα». Υπάρχουν οι ραδιοφωνικοί σταθμοί. Υπάρχει πλέον ένας μειονοτικό Τύπος που έχει κατά κάποιο τρόπο θεσμοποιηθεί. Στο θεσμοποιημένο αυτό δημοσιογραφικό περιβάλλον, οι εφημερίδες δεν αποτελούν πλέον τη δουλειά ενός ανθρώπου. Στα πλαίσια αυτά, είναι ακόμα πιο δύσκολο να ασκηθούν πιέσεις. Ο λόγος; Στο παρελθόν που οι εφημερίδες αποτελούσαν τη δουλειά ενός μόνο ανθρώπου, ήταν πιο εύκολο να ασκηθούν πιέσεις. Η ποσόστωση του 25% που επιβλήθηκε στα ραδιόφωνα αποτελεί μια εξολοκλήρου εθνικιστική στάση. Μια μειονότητα, ή μάλλον δεν είναι ανάγκη να είναι μειονότητα, μια οποιαδήποτε ομάδα, μια οποιαδήποτε εθνότητα, μπορεί να εκδίδει και εκπέμπει ό,τι επιθυμεί, με την προϋπόθεση ότι δεν διαταράσσει την κοινωνική ηρεμία. Από την πλευρά της πλειονότητας, θα πρέπει να υπάρχει ελεύθερος, ανεξάρτητος και πολυφωνικός Τύπος. Ελπίζω ότι θα αρθούν τα ανόητα εμπόδια που έχουν τεθεί στον μειονοτικό Τύπο στην Ελλάδα.

Τζεμίλ Καμπζά: Υπάρχουν σημαντικά θετικά βήματα που έχουν σημειωθεί στον τομέα του μειονοτικού Τύπου στην Τουρκία τον τελευταίο καιρό. Η Διεύθυνση Κρατικών Αγγελιών υποστηρίζει τον μειονοτικό Τύπο. Πως θα έπρεπε να αξιολογήσουμε τα βήματα αυτά;
Σαμίμ Άκγκιονουλ: Ξέρετε, η εφημερίδα «Απογευματινή» της Κωνσταντινούπολης βρισκόταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Τζεμίλ Καμπζά: Τη στιγμή αυτή και ο τουρκικός μειονοτικός Τύπος της Δυτικής Θράκης βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.
Σαμίμ Άκγκιονουλ: Οι έλληνες ή και οι τούρκοι διανοούμενοι θα πρέπει και αυτοί να ξεκινήσουν εκστρατεία για τον μειονοτικό Τύπο, όπως ακριβώς κάναμε και εμείς, οι τούρκοι πολίτες. Η ύπαρξη τουρκόφωνου Τύπου στη Δυτική Θράκη, θα αποβεί θετική όχι μόνο για τη μειονότητα, αφήστε την αυτήν, θα αποβεί θετική και για μια δημοκρατική ευρωπαϊκή Ελλάδα. Η ύπαρξη ενός ελεύθερου, πλουραλιστικού και πολυφωνικού Τύπου αποτελεί δημοκρατικό κριτήριο. Η ελευθερία των εφημερίδων και η έκδοσή του σε διάφορες γλώσσες, αποτελούν κριτήρια της δημοκρατίας.

Τζεμίλ Καμπζά: Συνοψίζοντας, τι θα θέλατε να πείτε σχετικά με τον αγώνα των Τούρκων της Δυτικής Θράκης για τα δικαιώματά τους; Ποιο θα θέλατε να είναι το τελευταίο σας μήνυμα προς τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης;
Σαμίμ Άκγκιονουλ: Στη Δυτική Θράκη έγιναν πολλές προσπάθειες στα τέλη του 1981 και καθ’ όλη της διάρκεια της δεκαετίας του 1990, με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι ενέργειες αυτές, έφτασαν όμως ακόμα σε εθνικιστικό επίπεδο. Απ’ ό,τι βλέπω την περίοδο αυτή, δεν υπάρχει τέτοια ακαμψία ούτε τέτοιες αντιπαραθέσεις. Πάλι καλά που δεν υπάρχουν. Οι ημέρες εκείνες ήταν πραγματικά δύσκολες. Η ισχύς του άρθρου 19 αποτελούσε μεγάλο πρόβλημα. Το άρθρο αυτό αποσύρθηκε μετά από πιέσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν λύθηκε εξολοκλήρου. Υπάρχουν ακόμα αρκετά άτομα που δεν μπορούν να επανακτήσουν την ιθαγένειά τους. Η μειονότητα της Δυτικής Θράκης, θα πρέπει να συνεχίζει να πραγματοποιεί, σε έννομα πλαίσια, τα δικά της βήματα αποδεχόμενη την πλειονότητα και την πολυπολιτισμική πραγματικότητα. Είμαι σίγουρος ότι την Ελλάδα, την Τουρκία, τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης και τους Ρωμιούς της Κωνσταντινούπολης, τους περιμένουν καλύτερες μέρες.
Πηγή: εφημερίδα «Γκιουνδέμ», αριθμ: 759, ημερ.: 11/11/2011
 http://www.azinlikca.net/eidhseis/samim-akgonul-11182011.html

Σύντομα στην Turkish Greek News με τα άρθρα του ο καθηγητής Samim Akgönül!


Ο Samim Akgönül είναι ιστορικός, πολιτικός επιστήμονας και καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Επίσης διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Syracuse και στο Πανεπιστήμιο Yeditepe τα μαθήματα Ιστορία, Διεθνείς Σχέσεις, Πολιτική και Πολιτική Κοινωνιολογία. Έχει γράψει αρκετά βιβλία σχετικά με τις εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες, τους μετανάστες, τις σχέσεις κράτους – θρησκείας αλλά και για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Πολλά άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε γαλλικά, αγγλικά, τουρκικά, ελληνικά, γερμανικά, φινλανδικά και βοσνιακά επιστημονικά περιοδικά. Είναι επίσης συντάκτης του περιοδικού Journal of Muslims in Europe. Ο καθηγητής Samim Akgönül έχει αποστολές ως εμπειρογνώμων στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και στα Ηνωμένα Έθνη.
Τα βιβλία του
Akgönül Samim, Azınlık,: Türk bağlamında Azınlık kavramına çapraz bakışlar, Istanbul, BGST, 2011.
Akgönül Samim (ed.), Tartışılan Laiklik, Türkiye’de ve Fransa’da İlkeler, Algılamalar, Istanbul, Press of Bilgi University, 2010.
Akgönül Samim, Minorités en Turquie, Turcs en minorité: regards croisés sur l’altérité collective dans le contexte turc, Istanbul : Isis, 2010.
Akgönül Samim, Stéphane de Tapia (eds.), 40 ans de présence turque en Alsace, Strasbourg : Néotheque, 2009.
Akgönül Samim, (ed.), Laïcité en débat : principes et représentations du concept de la laïcité en France et en Turquie, Strasbourg : Presses Universitaires de Strasbourg, 2008.
Akgönül Samim (ed.), Reciprocity and Greek and Turkish minorities: Law, Religion, Politics, Istanbul : Bilgi University Press, 2008.
Akgönül Samim, Stéphane de Tapia (dir), Kazakhs, Kalmouks et Tibétains en France : minorités discrètes, diasporas en devenir ?, Paris : L’Harmattan, 2007.
Akgönül Samim, De la nomination en turc actuel : appartenances, perceptions, croyances, Istanbul : Isis, 2007.
Akgönül Samim, Türkiye Rumları: Ulus Devlet çağından Küreselleşme çağına bir azınlığın Yok oluş Süreci, Istanbul : İletişim Yayınları, 2007.
Akgönül Samim, Religion de Turquie, religions des Turcs : nouveaux acteurs dans l’Europe élargie, Paris : L’Harmattan, collection « compétences interculturelles », 2006.
Akgönül Samim, Le Patriarcat grec orthodoxe de Constantinople : de l’isolement à l’internationalisation, Paris : Maisonneuve & Larose, 2005.
Akgönül Samim, Grecs de Turquie : processus d’extinction d’une minorité de l’âge de l’État nation à l’âge de la mondialisation, Louvain La Neuve : Académia Bruylant, 2004.
Akgönül Samim, Une minorité, deux États : la minorité turco-musulmane de Thrace occidentale, Istanbul : Isis, 1999.
Συλλογικό έργο, Samim Akgonul: Η αλλαγή της έννοιας της λέξης μειονότητα κατά τη διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση: η ρωμαίικη μειονότητα , Συνάντηση στην Πόλη,2009, Εκδότης Καλειδοσκόπιο

Η TURKISH GREEK NEWS
Η TURKISH GREEK NEWS ξεκίνησε τη δημοσιογραφική της πορεία πριν από δύο περίπου χρόνια, από Έλληνες και Τούρκους φοιτητές. Ήδη η εφημερίδα μας έχει γίνει ο πυλώνας των ελληνοτουρκικών ειδήσεων.
Η TURKISH GREEK NEWS είναι η πρώτη επαγγελματική ελληνοτουρκική δίγλωσση εφημερίδα.
Η εφημερίδα μας ανήκει στην TURKISH-GREEK CIVIL MEDIA (ΜΚΟ) και δεν χρηματοδοτείται από κανέναν οργανισμό.Έχει την έδρα της στη Θεσσαλονίκη, όπου στεγάζεται το δημοσιογραφικό της γραφείο (Παπαγεωργίου 12, τκ 54635, Θεσσαλονίκη).Η TURKISH GREEK NEWS είναι μια συμμετοχική εφημερίδα και αποσκοπεί στην ειρηνική δημοσιογραφία Τουρκίας-Ελλάδας.

Είναι παγκόσμια τάση τα ΜΜΕ να έχουν μια «εθνοκεντρική» προσέγγιση στην ειδησεογραφία. Σε πολλές περιπτώσεις τα Μέσα Ενημέρωσης (κυρίως η τηλεόραση) έχουν ακολουθήσει και καλλιεργήσει τις εθνικές κραυγές, σε κάθε περίοδο κρίσης, σε εθνικά ζητήματα. Τα κυρίαρχα ΜΜΕ προσεγγίζουν όλα τα θέματα μέσα από ερμηνευτικά σχήματα, που στηρίζονται στην αντιπαράθεση του «Εμείς» και οι «Άλλοι». Αντιθέτως, η TURKISH GREEK NEWS (TGN) δεν ακολουθεί εθνοκεντρική προσέγγιση σε καμία περίπτωση.

Πιστεύουμε ότι μια αντικειμενική και αμερόληπτη ενημέρωση, με γνώμονα την ειρηνική δημοσιογραφία, θα συμβάλλει στην ελληνοτουρκική φιλία, καθώς έτσι θα καλλιεργήσει στο κοινό μια αντικειμενική εικόνα για τις δυο χώρες.Ευχαριστούμε τους χιλιάδες επισκέπτες-αναγνώστες που μας παρακολουθούν καθημερινά.
 TURKISH GREEK NEWS!

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO20 λεπτά πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός1 ώρα πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή