Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Συρία: «Όταν κάποιος θέλει να πνίξει τον σκύλο του, τον κατηγορεί ότι έχει λύσσα».

Δημοσιεύτηκε στις

«Η απόφαση να επιτεθεί στη Συρία, ελήφθη σε συνάντηση στο Καμπ Ντέιβιντ στις 15 Σεπτεμβρίου 2001»
γράφει ο Sheriff Abdedaïm
Θα ανατρέξουμε στη συνέντευξη που έδωσε ο Thierry Meyssan στην αλγερινή εφημερίδα «La Nouvelle République» (Νέα Δημοκρατία). Ενώ στη Δύση οι δημοσιογράφοι σπεύδουν να αναμεταδώσουν την πολεμική προπαγάνδα  εναντίον της Συρίας, μια άλλη ερμηνεία των γεγονότων αναδύεται σε χώρες όπου ο τύπος μπορεί να αποκλίνει από την αυτοκρατορική συντακτική γραμμή.
Η συνέντευξη περιέχει στοιχεία  που θα ενδιαφέρουν όσους θέλουν να μάθουν για τα τεκτομένα στην «Ευρύτερη Μέση Ανατολή».

Νέα Δημοκρατία  : Ήσαστε στη Συρία. Τι συμπέρασμα βγάλατε; Αντανακλά η πραγματικότητα τις παρατηρήσεις που έγιναν από τα Δυτικά μέσα ενημέρωσης για τις μαζικές διαδηλώσεις, τα πυρά με πραγματικές σφαίρες που άφησαν τουλάχιστον 5.000 νεκρούς, τη σύσταση ενός «Ελευθέρου Συριακού Στρατού» με 1.500 άνδρες και την  αρχή ενός «εμφυλίου πολέμου», συμπεριλαμβανομένων 1,5 εκατομμυρίων παγιδευμένων Σύριων  που υποφέρουν από πείνα;
Thierry Meyssan  : Μια γαλλική παροιμία λέει ότι «όταν κάποιος θέλει να πνίξει τον σκύλο του, λέει ότι έχει λύσσα». 
Στην περίπτωση μας, όταν οι δυτικές δυνάμεις θέλουν να εισβάλουν σε ένα κράτος, τα μέσα ενημέρωσης τους λένε ότι είναι μια βάρβαρη δικτατορία ότι τα στρατεύματά τους πρέπει να προστατεύουν τους άμαχους και ότι οφείλουν να ανατρέψουν το καθεστώς για να φέρουν τη δημοκρατία. Την αλήθεια την είδαμε στο Ιράκ και στη Λιβύη: οι αποικιοκρατικές δυνάμεις δεν έχουν απολύτως καμία ανησυχία για την τύχη των πληθυσμών, καταστρέφουν τη χώρα και την λεηλατούν.
Δεν υπήρξαν ποτέ μαζικές διαδηλώσεις κατά του συριακού καθεστώτος, και ως εκ τούτου δεν ήταν δυνατόν να κατασταλούν με πραγματικές σφαίρες. Υπήρξαν τους τελευταίους μήνες περίπου 1.500 θάνατοι, αλλά όχι υπό τις συνθήκες που περιγράφονται. Υπάρχει όντως ένας «Ελεύθερος Συριακός Στρατός», αλλά έχει τη βάση του στην Τουρκία και τον Λίβανο, και μετρά στη χειρότερη περίπτωση μερικές εκατοντάδες στρατιώτες που εκτίθενται μπροστά στις κάμερες. Τέλος, η Συρία είναι αυτάρκης σε τρόφιμα και παρά τις δυσκολίες διανομής  δεν υφίσταται πρόβλημα έλλειψης. 
Η εκδοχή των δυτικών ΜΜΕ είναι καθαρή φαντασία. Η αλήθεια είναι ότι οι Δυτικοί έχουν εξαπολύσει έναν μη συμβατικό πόλεμο κατά της Συρίας.  Έστειλαν Παστούν και Άραβες πολεμιστές που προσλαμβάνονται από τον Σαούδα πρίγκιπα Μπαντάρ Μπιν Σουλτάν και εποπτεύονται από τις γαλλικές και γερμανικές ειδικές δυνάμεις.  Σήμερα, καθοδηγούνται από έναν εμίρη της Αλ Κάιντα, τον Λίβυο Abdelhakim Belhaj. Πραγματοποιούν καταδρομικές επιχειρήσεις στην καρδιά των πόλεων για να σκορπίσουν τον τρόμο και επιδιώκουν να προκαλέσουν έναν θρησκευτικό εμφύλιο πόλεμο. Το τελευταίο κατόρθωμα τους είναι η διπλή βομβιστική επίθεση στη Δαμασκό.
Νέα Δημοκρατία  : Σε ένα από τα άρθρα σας, αναρωτιέστε για τις κατηγορίες που διατυπώθηκαν από το συριακό Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με έδρα το Λονδίνο, από το οποίο οργανισμοί, όπως η Ύπατη Αρμοστεία για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Ηνωμένων Εθνών τις αναπαραγάγουν χωρίς επαλήθευση. Κατά τη γνώμη σας,  σε ποιο παιχνίδι επιδίδονται τα όργανα των Ηνωμένων Εθνών;
Thierry Meyssan  : Το συριακό Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (OSDH) που εδρεύει στο Λονδίνο εμφανίστηκε ξαφνικά στη σκηνή των μέσων ενημέρωσης. Αυτή η ένωση δεν έχει κανένα παρελθόν. Μπορεί να προβάλει μόνο ένα μέλος της που είναι γνωστό. Είναι ένα στέλεχος της συριακής Μουσουλμανικής Αδελφότητας, που διαθέτει τρία διαβατήρια, συριακό, βρετανικό και σουηδικό. Αυτός ο κύριος ανακοινώνει καθημερινά τον αριθμό των «θυμάτων της καταστολής», χωρίς να τεκμηριώνει τους ισχυρισμούς του. Οι ισχυρισμοί του είναι ανεξέλεγκτοι και επομένως άνευ αξίας. Ωστόσο, οι αριθμοί αυτοί αναπαράγονται όπου δει. Ο Ύπατος Αρμοστής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα διόρισε τρεις Επιτρόπους για να ερευνήσουν τα γεγονότα στη Συρία. Η αποστολή τους είναι πέρα από τις αρμοδιότητες του ΟΗΕ,  που προβλέπει τη διενέργεια τακτικών επιθεωρήσεων και η Συρία τις δέχεται σύμφωνα τις Συνθήκες. Όπως και στην υπόθεση Χαρίρι, τα Ηνωμένα Έθνη θεωρούν ότι οι τοπικές αρχές (του Λιβάνου ή της Συρίας) είναι ανίκανες ή ανέντιμες και πρέπει να τις αντικαταστήσουν με ξένους ερευνητές. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν μπορούν να απαιτήσουν λογικά τη συνεργασία με τις τοπικές αρχές. Οι εργασίες τους ξεκινούν  από την Ελβετία και την Τουρκία. Ο διορισμός των τριών Επιτρόπων δεν προσφέρει καμία εγγύηση αμεροληψίας. Και οι τρεις είναι πολίτες από κράτη που υποστηρίζουν την ανάληψη στρατιωτικής δράσης εναντίον της Συρίας. Η μέθοδός τους δεν είναι περισσότερο αποδεκτή: υπό την πίεση της Τουρκάλας Επίτροπου, η οποία είναι μια αφοσιωμένη ακτιβίστρια στον αγώνα κατά της βίας κατά των γυναικών, η επιτροπή έκρινε ότι οι μαρτυρίες κατηγοριών δεν χρειάζονται να ελεγχθούν και να επιβεβαιωθούν: οι κατηγορούμενοι θα πρέπει να αποδείξουν την αθωότητά τους, όταν θα προσαχθούν σε δίκες. 
Αυτή η Ιερά Εξεταστική διαδικασία επιτρέπει να κατηγορήσεις οποιονδήποτε με οποιαδήποτε κατηγορία αλλά δεν αποδείχνει τίποτα. Οι ερευνητές έχουν ανακρίνει πάνω από 200 ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι έχουν πληροφορίες και μερικές φορές ισχυρίζονται ότι έγιναν μάρτυρες ή θύματα κακοποίησης. Σύμφωνα με τη διαδικασία, τα ονόματα των μαρτύρων παραμένουν μυστικά σε αυτό το στάδιο της έρευνας. Αλλά σε αντίθεση με τη νόμιμη διαδικασία του ΟΗΕ, τα ονόματα των θυμάτων παραμένουν και αυτά μυστικά. Η Ύπατη Αρμοστεία ισχυρίζεται επίσημα ότι υπάρχουν πάνω από 5.000 θύματα από την καταστολή, αλλά ανακοινώσε μόνο δύο ονόματα. Κακοτυχία όμως, οι δύο αυτές υποθέσεις, στις οποίες δόθηκε μεγάλη δημοσιότητα από την Al Jazeera, ήταν αντικείμενο πολλών ερευνών. Το πρώτο θύμα είναι ένα παιδί που σκοτώθηκε στο δρόμο από άγνωστους ενόπλους σε αυτοκίνητο και το δεύτερο είναι ένας έφηβος που είχε προσληφθεί από μια ένοπλη συμμορία για να συμμετάσχει σε επίθεση σε στρατιωτική κατοικία και πέθανε με ένα Καλάσνικοφ στο χέρι. Δεν έχει τίποτε να κάνει με την καταστολή μιας ειρηνικής διαμαρτυρίας. Ως εκ τούτου, αναμένουμε από την  Ύπατη Αρμοστεία να δημοσιεύσει τα ονόματα των θυμάτων έτσι ώστε να μπορέσουμε να ελέγξουμε την εγκυρότητα των καταγγελιών της. Πολλά όργανα των Ηνωμένων Εθνών έχουν χάσει την αξιοπιστία τους. Πρώτον, δεν θα έπρεπε να δεχθούν να αναθέσουν αρμοδιότητες σε εμπειρογνώμονες, οι οποίοι δεν έχουν την ιδιότητα του διεθνούς υπαλλήλου, αλλά είναι δημόσιοι υπάλληλοι αποσπασμένοι από τα κράτη τους. Δεν θα έπρεπε να είναι κανείς σε θέση να ενεργεί για λογαριασμό του ΟΗΕ, αν υποχρεώνεται να υπακούσει στην εθνική ιεραρχία του.
Νέα Δημοκρατία  : Στη Συρία, όπως στη Λιβύη, ορισμένοι παρατηρητές υποστηρίζουν ότι οι αντάρτες είναι στην ουσία τάγματα θανάτου, ξένοι μισθοφόροι. Τι συμπέρασμα βγάλατε για αυτό το θέμα;
Thierry Meyssan  : Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχουν ντόπιοι που συμμετέχουν στον ένοπλο αγώνα, αλλά είναι μειοψηφία σε σχέση με τους ξένους πολεμιστές. Στη Λιβύη, ομάδες από συγκεκριμένες φυλές προσχώρησαν στους ξένους μισθοφόρους για την απόσχιση της Κυρηναϊκής. Αλλά αρνήθηκαν να πάνε στη Τρίπολη για να αγωνιστούν για την ανατροπή του Καντάφι. Χρειάστηκε να χρησιμοποιηθούν δυνάμεις από την Αλ Κάιντα, και μετά να προσγειωθούν 5.000 καταδρομείς από τον τακτικό στρατό του Κατάρ για τη διεξαγωγή χερσαίων επιχειρήσεων. Στις τελευταίες ημέρες της Τζαμαχιρίας, η φυλή των Μισράτα προσχώρησε στο ΝΑΤΟ και μπήκε στην Τρίπολη όταν σταμάτησαν οι βομβαρδισμοί και οι μάχες στο έδαφος. Οι μόνο Λίβυοι που πολέμησαν από την αρχή μέχρι το τέλος ενάντια στο καθεστώς ήταν εκείνοι της Αλ Κάιντα και μια ομάδα στρατιωτών που είχαν αυτομολήσει μαζί με τον Στρατηγό Αμπντέλ Φατάχ Γιούνες (Younes). Ωστόσο, ο Στρατηγός Younes είχε αναλάβει κατά το παρελθόν από τον Συνταγματάρχη Καντάφι να καταστείλει την εξέγερση της Αλ Κάιντα. Αυτός είναι ο λόγος που τον δολοφόνησαν οι σύμμαχοι του της Αλ Κάιντα για εκδίκηση,  από την στιγμή που δεν τον χρειάζονταν πια.
Στη Συρία, οι αντάρτες, είναι η Μουσουλμανική Αδελφότητα και οι Takfirist. Υπάρχουν προπαντός ξένοι πολεμιστές που προσλαμβάνουν κακοποιούς και τους πληρώνουν αδρά για να σκοτώσουν τους συμπολίτες τους. Το πρόβλημα του ΝΑΤΟ είναι ότι, σε αντίθεση με τη Λιβύη, η Συρία είναι ένα ιστορικό έθνος. Δεν υπάρχει περιφερειακό χάσμα όπως μεταξύ της Κυρηναϊκής και της Τριπολίτιδας στη Λιβύη. Η μόνη δυνατή διαίρεση είναι με θρησκευτική βάση, αλλά δεν λειτουργεί προς το παρόν, αν και έχουμε παρακολουθήσει μερικές συγκρούσεις αυτού του τύπου στην Μπανια και στην Χομς. Η επίσημη άφιξη των Λίβυων για να εγκαταστήσουν μια κεντρική διοίκηση στην Τουρκία και να ενσωματώσουν τους λιποτάκτες της Συρίας στον μηχανισμό ολοκληρώνει το σύνολο.
Η Νέα Δημοκρατία  : Το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο συγκροτήθηκε υπό την αιγίδα της Γαλλίας στο Παρίσι. Πως μπορούμε να ερμηνεύσουμε αυτό το γεγονός; Θα πάρει η Γαλλία πρωτοβουλίες, όπως στη Λιβύη, συμπεριλαμβανομένου του «απεσταλμένου» BHL (Bernard Henri Lévy), ή θα επιλέξει μια άλλη στρατηγική;
Thierry Meyssan  : Πρώτον, ο καθένας βλέπει καθαρά ότι τα γαλλικά θεσμικά όργανα εκπορεύονται εν μέρει από μη νομιμοποιημένες προσωπικότητες, όπως τον Bernard Henry Levy, ο οποίος ασκεί ευθύνες χωρίς δικαίωμα ή τίτλο. Δεύτερον, ορισμένοι εκλεγμένοι, όπως ο Πρόεδρος Σαρκοζί, δεν εξυπηρετούν τα εθνικά συμφέροντα, αλλά εκείνα της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ. Υπό την εξουσία τους, η Γαλλία έχει ήδη εμπλακεί σε μια σύγκρουση στην Ακτή του Ελεφαντοστούν που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα λίγων γαλλικών πολυεθνικών, και έπειτα δεσμεύτηκε στη Λιβύη προκειμένου να επεκταθεί στη Βόρεια Αφρική το νεο-συντηρητικό σχέδιο αναδιαμόρφωσης της «Ευρύτερης Μέσης Ανατολής». Η Γαλλία δεν έχει καμία διαφορά με τη Συρία, όπως αποδεικνύεται από την υποδοχή του Προέδρου Αλ-Άσαντ στο Παρίσι, κατά τη σύνοδο κορυφής της Μεσογείου. Πολύ τραβηγμένα, θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι η παλιά διαμάχη της δεκαετίας του ’80 (συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας του Γάλλου πρεσβευτή στη Βηρυτό) πέρασε στον γενικό απολογισμό χωρίς είσπραξη αποζημιώσεως, και θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί. Αλλά προσωπικά δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι σε αυτή την περίπτωση, οι ευθύνες των Γάλλων δεν είναι πιο σημαντικές από αυτές των Σύριων. 
Εν ολίγοις, το Παρίσι δεν έχει κανένα λόγο να επιτεθεί τη Δαμασκό. Όλοι γνωρίζουμε ότι το πραγματικό πρόβλημα έγκειται αλλού: η κυριαρχία και η εκμετάλλευση της περιοχής εξαρτάται από τη συμμαχία των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ με την Τουρκία και τις άλλες πετρελαϊκές μοναρχίες. 
Αυτή η συμμαχία βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν άξονα αντίστασης, που συμπεριλαμβάνει τη Χαμάς, το Λίβανο, τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν, που υποστηρίζονται από τη Ρωσία και την Κίνα. 
Σε περιφερειακό επίπεδο, δημιουργήθηκαν δύο πόλοι, ο ένας είναι αποκλειστικά σουνιτικός, ο άλλος είναι πολυθρησκευτικός (και όχι σιιτικός, όπως ισχυρίζονται οι νεο-συντηρητικοί). 
Η Γαλλία έχει γίνει το «proxy» των Ηνωμένων Πολιτειών. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να κηρύξει πόλεμο κατά της Συρίας. Ωστόσο, δεν διαθέτει τέτοια δυνατότητα από μόνη της, ούτε ακόμα και με τη Μεγάλη Βρετανία. 
Και η σύνοδος κορυφής της 2ας Δεκεμβρίου, για την ίδρυση μιας τριμερούς συμμαχίας με τη Γερμανία ακυρώθηκε λόγω έλλειψης συμφωνίας σχετικά με τους οικονομικούς όρους. Εν μέσω της κρίσης του ευρώ, οι Ευρωπαίοι δεν διαθέτουν τα μέσα για τον ιμπεριαλισμό τους.
Νέα Δημοκρατία: Ο Αραβικός Σύνδεσμος αποφάσισε ένα απρόσμενο μέτρο, την αναστολή της Συρίας από όλα τα θεσμικά όργανα της, ακόμη και πριν από την λήξη της περιόδου των 15 ημερών που είχε χορηγήσει για τη συμμόρφωση της συριακής ηγεσίας με το αραβικό σχέδιο για την διευθέτηση της κρίσης. Πως θα μπορούσαμε να αναγνώσουμε  αυτή την απόφαση αντίθετη προς το καταστατικό του Συνδέσμου, το οποίο απαιτεί μια ψηφοφορία με ομοφωνία μείον ένα για αυτό το είδος μέτρου;
Thierry Meyssan: Οι Διεθνείς Οργανισμοί, είτε είναι ο Αραβικός Σύνδεσμος είτε ο ΟΗΕ,  δεν ανήκουν στα κράτη μέλη τους, αλλά σε εκείνους που τους χρηματοδοτούν. Ο Σύνδεσμος έχει γίνει ένα παιχνίδι στα χέρια των πετρελαϊκών Μοναρχιών. Άνθρωποι που δεν έχουν ούτε καν Σύνταγμα στη χώρα τους δεν σκέφτονται να σεβαστούν το καταστατικό των οργανισμών που έχουν εξαγοράσει. Πέρα από αυτό, η απόφαση του Συνδέσμου να πολιορκήσουν οικονομικά την Συρία δεν είναι «κυρώσεις» για ένα λάθος ή μια παραβίαση, αλλά η αρχή ενός συμβατικού πολέμου.
Νέα Δημοκρατία  : Το ίδιο σενάριο παίρνει μορφή, όπως αυτό που εφαρμόστηκε στη Λιβύη. Θα παρακολουθήσουμε τα ίδια γεγονότα στη Συρία, όπου το πλαίσιο είναι διαφορετικό, ή θα παρακολουθήσουμε μια διαφορετική κατάσταση;
Thierry Meyssan  : Και το πλαίσιο και οι ηθοποιοί είναι διαφορετικοί. Η Λιβύη ήταν ένα απομονωμένο κράτος. Ο συνταγματάρχης Καντάφι είχε εγείρει μεγάλες ελπίδες και μεγάλες απογοητεύσεις. Ήταν αντιιμπεριαλιστής, αλλά πολλαπλασίασε τις μυστικές συμφωνίες με την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ. Ήταν ο σύμμαχος όλων και παραμέλησε ή πρόδωσε τον καθένα. Η χώρα του δεν είχε καμία διπλωματία, ούτε καμία πολιτική συμμαχίας, εκτός από εκείνες τις επενδύσεις της για την ανάπτυξη της Αφρικής. 
Η Λιβύη βρέθηκε μόνη της εναντίον του ΝΑΤΟ. Αντίθετα, η Συρία είναι ένα παλαιό έθνος που καλλιέργησε πάντα τις συμμαχίες της, συμπεριλαμβανομένης της επιλογής της αντίστασης της μαζί με τους Παλαιστινίους, τους Λιβανέζους, τους Ιρακινούς και τους Ιρανούς. Η Διπλωματία της είναι τόσο ισχυρή που μπορούσε να εξασφαλίσει σε λίγες μέρες το ρωσικό και το κινεζικό διπλό βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας. 
Κάθε πόλεμος κατά της Συρίας αναμένεται να επεκταθεί σε ολόκληρη την περιοχή και ακόμη να εξελιχθεί σε παγκόσμιο πόλεμο αν το Ιράν ή η Ρωσία είναι άμεσα εμπλεκόμενοι. Επιπλέον, οι Σύριοι είναι 23 εκατομμύρια ενώ οι Λίβυοι είναι 5 εκατομμύρια. Η Λιβύη δεν είχε άλλη στρατιωτική εμπειρία παρά τον πόλεμο του Τσαντ, ενώ η Συρία έχει συνηθίσει να ζει 60 χρόνια σε μια μόνιμη εμπόλεμη ζώνη. Οι εμπειρογνώμονες του φιλοπόλεμου λόμπι στην Ουάσιγκτον λένε ότι ο Συριακός στρατός είναι ανεπαρκώς εξοπλισμένος και ανεπαρκώς εκπαιδευμένος.  Υπόσχονται ότι η διεθνής παρέμβαση θα είναι ένα απλό περίπατο. Είναι πολύ αστείο, γιατί οι ίδιοι εμπειρογνώμονες υποστήριζαν το 2006 ότι το Ισραήλ θα έπρεπε να αποφύγει έναν νέο πόλεμο με τη Συρία, επειδή θα ήταν πολύ επικίνδυνος.
Νέα Δημοκρατία  : Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αυτό που συμβαίνει στη Συρία είναι απλά μια προέκταση της «αραβικής επανάστασης», ενώ η Συρία βρίσκεται στην αμερικανική ατζέντα από την εποχή του Μπους, όπως αναφέρει ο Στρατηγός Wesley Clark. Κατά τη γνώμη σας, πώς θα καταφέρει ο Μπασάρ αλ-Άσαντ  να αποτρέψει αυτή την συνωμοσία;
Thierry Meyssan  : Όπως το υπενθυμίζετε, η απόφαση να επιτεθεί στη Συρία, ελήφθη σε μια συνάντηση στο Καμπ Ντέιβιντ στις 15 Σεπτεμβρίου 2001, αμέσως μετά τις επιθέσεις στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον. Η κυβέρνηση Μπους είχε προγραμματίσει μια σειρά από πόλεμους: Αφγανιστάν και Ιράκ, Λιβύη και Συρία, Σουδάν και Σομαλία, και τελικά το Ιράν. Το 2003, λίγο μετά την πτώση της Βαγδάτης, το Κογκρέσο ψήφισε τον νόμο του Syrian Acountability Act ο οποίος διατάσει  τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να κηρύξει το συντομότερο δυνατό πόλεμο κατά της Συρίας. Αυτό που δεν πρόλαβε να κάνει ο πρόεδρος Μπους το κάνει σήμερα ο διάδοχός του Μπαράκ Ομπάμα. Ο Στρατηγός Wesley Clark αποκάλυψε την στρατηγική αυτή πριν από μερικά χρόνια για να αντιταχθεί ο ίδιος καλύτερα. Έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια του πολέμου της Λιβύης, προσπάθησε ανεπιτυχώς να σταματήσει τον πόλεμο με τη βοήθεια πολλών ενεργών Στρατηγών. Όλοι μαζί, αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό ρεύμα των ανώτερων αξιωματικών που αρνούνται να δουν να πεθαίνουν τους άνδρες τους σε υπαίθριες περιπέτειες που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά κάποιων ιδεολόγων κοντά στο Ισραήλ. Έκαναν τα πάντα για να αποτραπεί ένας πόλεμος στη Συρία και διαθέτουν περισσότερους μοχλούς από ό, τι γενικά πιστεύεται για να επηρεάζουν την παγκόσμια πολιτική. 
Ο Πρόεδρος Μπασάρ αλ-Άσαντ δεν είναι σαν τον πατέρα του. Δεν είναι ένας αυτοκράτορας. Κυβερνά με μια ομάδα. Η στρατηγική της κυβέρνησής του είναι αφενός η διατήρηση της πολιτικής ειρήνης ενώπιον των προσπαθειών αποσταθεροποίησης και θρησκευτικής διαίρεσης, και αφετέρου να ενισχύσει τις συμμαχίες της, ιδίως με το Ιράν, τη Ρωσία και την Κίνα.
Η Νέα Δημοκρατία  : Στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο αραβικός κόσμος, είτε στην Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη και τώρα τη Συρία: είναι αυτή η «συμφιλίωση» μεταξύ της Δύσης και των ισλαμιστικών  κινημάτων που τόσα πολεμά; Κατά τη γνώμη σας, ποια είναι τα μέσα και τα έξω σε αυτό το νέο δυτικό παιχνίδι;
Thierry Meyssan  : Δεν νομίζω ότι οι ισλαμιστές θεωρήθηκαν ποτέ εχθροί από τη Δύση. Ιστορικά, όλες οι αυτοκρατορίες τους χρειάστηκαν για να περιοριστούν οι εθνικές αντιστάσεις. Αυτή ήταν η περίπτωση με τους Οθωμανούς, όπως και με τους Γάλλους και τους Άγγλους. Να θυμάστε ότι η Γαλλία δεν εφάρμοσε ποτέ τον διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους (1905) στην Αλγερία. 
Αντιθέτως, στηρίχτηκε στα τζαμιά για να εδραιώσει την εξουσία της. Οι Αγγλοσάξονες έπραξαν  το ίδιο. 
Χειρότερο ακόμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν ισλαμικά κινήματα στη δεκαετία του ’80 με την ελπίδα να προκαλέσουν μια σύγκρουση των πολιτισμών μεταξύ του ισλαμικού κόσμου και της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή ήταν η στρατηγική του Bernard Lewis, που εφαρμόστηκε από τον Zbigniew Brzezinski, και ο Samuel Huntington διατύπωσε τη θεωρία για το ευρύ κοινό. 
Έτσι γεννήθηκε η Αλ Κάιντα. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν υπερασπίσει τα συμφέροντα της αμερικανικής αυτοκρατορίας στο Αφγανιστάν, την Γιουγκοσλαβία, την Τσετσενία, και πιο πρόσφατα στο Ιράκ, τη Λιβύη και σήμερα στη Συρία.
Ο Abdelhakim Belhaj, ο οποίος είχε διοριστεί νούμερο 3 της Αλ Κάιντα από τον Αϊμάν αλ-Ζαουάχρι όταν η Μαχόμενη Ισλαμική Ομάδα της Λιβύης απορροφήθηκε από την Αλ Κάιντα, είναι σήμερα ο στρατιωτικός διοικητής της Τρίπολης και διοικητής του Ελευθέρου Συριακού Στρατού. Εκθειάζεται χωρίς συγκράτηση ως ο άνθρωπος του ΝΑΤΟ και απαιτεί να του δώσει λογαριασμούς η MI6 που τον βασάνισε. Όσο για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα την οποία η Ουάσιγκτον φέρνει τώρα στην εξουσία στην Τυνησία, τη Λιβύη και την Αίγυπτο, και που θα ήθελε να επιβάλει και στη Συρία, είναι ιστορικά συνδεδεμένη με την MI6. Είχε σχεδιαστεί από τον Hassan Al-Banna για τον πόλεμο κατά των Άγγλων, αλλά χρησιμοποιήθηκαν από τους Βρετανούς για την καταπολέμηση του Νάσερ. Σήμερα, πνίγονται κάτω από τις επιχορηγήσεις του Συμβούλιου Συνεργασίας του Κόλπου, γεγονός που δεν αποτελεί σημάδι ανεξαρτησίας.
Η Νέα Δημοκρατία  : Αν αύριο πέσει το καθεστώς του Μπασάρ αλ-Ασαντ, ποιος θα ήταν ο αντίκτυπος στον άξονα της αντίστασης Τεχεράνη-Χαμάς-Χεζμπολάχ;
Thierry Meyssan  : Οι Αμερικανοί δεν κρύβουν ότι, αν καταφέρουν να καταστρέψουν τη Συρία –επαναλαμβάνω «να καταστρέψουν τη Συρία», επειδή το ζήτημα της αντίστασης υπερβαίνει κατά πολύ το πρόσωπο του Προέδρου αλ-Άσαντ- θα συνέχιζαν τον πόλεμο με άμεση επίθεση στο Ιράν. Συνεπώς, η πτώση της Συρίας θα ανοίξει μια περίοδο μεγάλης αστάθειας που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε παγκόσμια σύγκρουση.
Η Νέα Δημοκρατία  : Σε αυτή τη συριακή διένεξη, η Τουρκία έχει πάρει θέση και προσχώρησε πλήρως στις απόψεις της συριακής φιλοδυτικής αντιπολίτευσης.  Απορρίπτοντας το συριακό καθεστώς, παρουσιάζοντας το ως φονιά του λαού του,  με την άρνηση να δει τις διαδηλώσεις υπέρ του Σύρου προέδρου, δυσφημώντας τη οπλισμένη διάσταση της διαμαρτυρίας, και ακόμη με την άρνηση  να συμπεριλάβει τους εσωτερικούς αντιπάλους του καθεστώτος ως εκπροσώπους του λαού της Συρίας, με τη μονοπώληση του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου. Κατά τη γνώμη σας, πως εξηγείται αυτή η αλλαγή;
Thierry Meyssan  : Είχαμε ξεχάσει όλοι ότι η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Ο τουρκικός στρατός είναι συμπληρωματικός εκείνου των Ηνωμένων Πολιτειών. Στο παρελθόν, είναι εξάλλου αυτός που έσωσε τις ΗΠΑ στην Κορέα. Η Τουρκία φιλοξενεί  αμερικανικές βάσεις και πρόσφατα δέχθηκε το Πεντάγωνο να μεταφέρει στο έδαφός της βάσεις του ΝΑΤΟ που σταθμεύουν σήμερα στην Ισπανία, και να εγκαταστήσει νέα ραντάρ που έχουν σχεδιαστεί για να  κατασκοπεύουν  το Ιράν. Εδώ και έναν αιώνα, οι Τούρκοι ηγέτες πολλαπλασιάζουν τα πολιτικά λάθη. Ο Ερντογάν ελπίζει να γίνει ο χωροφύλακας της περιοχής, όπως το είχε κάνει πριν από αυτόν ο Σάχης Ρεζά Παχλαβί και ο Σαντάμ Χουσεΐν. 
Η ιστορία έχει δείξει πώς οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν αυτούς που τους υπηρετούν: τους χρησιμοποιούν, και τους εξαλείφουν στη συνέχεια.
Sheriff Abdedaïm

var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;
s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);
})();

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός7 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις7 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή