Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Αντ. Σαμαράς στο Ελληνογαλλικό Επιμελητήριο: Κερδίσαμε χρόνο, τα προβλήματα δεν λύθηκαν οριστικά

Δημοσιεύτηκε στις

Στην σημασία της προχθεσινής συμφωνίας για την ρύθμιση του ελληνικού χρέους αναφέρθηκε ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς μιλώντας στο ελληνογαλλικό επιμελητήριο και τόνισε ότι η Ελλάδα απέφυγε τη χρεοκοπία και «κλείδωσε» την παραμονή της στο ευρώ.
Η Ελλάδα, το τελευταίο διάστημα, βρέθηκε πολύ κοντά στη χρεοκοπία ανέφερε ο κ. Σαμαράς και πρόσθεσε ότι υπήρξαν κάποιες φωνές στην Ευρώπη που εισηγήθηκαν την εγκατάλειψή της, ουσιαστικά την εξώθησή της να εγκαταλείψει το ευρώ. Πρόσθεσε όμως ότι το πρόβλημα δεν λύθηκε οριστικά και οι κίνδυνοι δεν εξουδετερώθηκαν πλήρως.
 “Κερδίσαμε, όμως, πολύτιμο χρόνο” είπε με έμφαση πρόεδρος της ΝΔ και ακολούθως αναφέρθηκε “στα αρνητικά στερεότυπα που επικράτησαν στην Ευρώπη για την Ελλάδα και για τα οποία τεράστια ευθύνη έχουν Έλληνες πολιτικοί που πρώτοι βάφτισαν τη χώρα μας «πρωταθλητή της διαφθοράς»! Και τα διακήρυξαν παντού. Με αποτέλεσμα, στη συνέχεια, να τα επαναλαμβάνουν πολλά ευρωπαϊκά ΜΜΕ με εντελώς απαξιωτικό τρόπο για την Ελλάδα”. Η αλήθεια είναι διαφορετική είπε ο κ. Σαμαράς και εξήγησε οι Έλληνες την τελευταία διετία είδαν να μειώνεται το βιοτικό τους επίπεδο κατά 34% μέσα σε δυόμιση χρόνια. Το μισό απ’ αυτό από μείωση των ονομαστικών τους εισοδημάτων. Και το υπόλοιπο από την αύξηση των φόρων και του πληθωρισμού.
“Ποτέ σε καιρό Ειρήνης δεν έζησε λαός τέτοια καταβαράθρωση του βιοτικού του επιπέδου και ποτέ δημοκρατική κοινωνία δεν άντεξε τέτοια εξαθλίωση” είπε με έμφαση ο κ. Σαμαράς και πρόσθεσε ότι δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος των θυσιών που έγιναν δεν έπιασε τόπο, γιατί πρώτον δεν χτυπήθηκε η κρατική σπατάλη – η πηγή της κακοδαιμονίας – και δεύτερον, διότι η πρωτοφανής ύφεση που προκλήθηκε, διαιώνισε τα υψηλά ελλείμματα (παρά τις περικοπές) και διόγκωσε το χρέος.
Συνεχίζοντας εκτίμησε ότι το κλίμα αλλάζει καθώς “η Ευρώπη αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι η Ελλάδα έχει καταδικαστεί σε ένα Σισύφειο μαρτύριο. Σήμερα, πια τα στερεότυπα για την Ελλάδα στην Ευρώπη αλλάζουν: Όλο και περισσότεροι θεωρούν την Ελλάδα όχι τόσο ως «υπαίτιο» της πανευρωπαϊκής κρίσης, αλλά ως τραγικό παράδειγμα μιας αδιέξοδης πολιτικής. Σήμερα, όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι δείχνουν την αλληλεγγύη τους στη δοκιμαζόμενη Ελλάδα, υπογράφουν κατά χιλιάδες στις ιστοσελίδες του Κυβερνοχώρου να τους δοθεί συμβολικά Ελληνική υπηκοότητα και φωνάζουν στους δρόμους «Είμαστε όλοι Έλληνες».
Ο κ. Σαμαράς είπε ότι πρέπει να αλλάξει η πολιτική για την έξοδο από την κρίση που δεν είναι μόνο ελληνική αλλά και ευρωπαϊκή: “Τα ελλείμματα πρέπει να εκμηδενιστούν. Σε αυτό όλοι συμφωνούμε. Το χρέος πρέπει να ελεγχθεί και να περιοριστεί δραστικά. Και σε αυτό όλοι συμφωνούμε. Οι διαρθρωτικές αλλαγές που διασφαλίζουν ανταγωνιστικότητα πρέπει να επιταχυνθούν και να ολοκληρωθούν το ταχύτερο. Και σε αυτό δεν υπάρχει διαφωνία. Οι αποκρατικοποιήσεις και η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας πρέπει κι αυτά να γίνουν. Τα φωνάζαμε χρόνια… Σε τίποτε απ’ όλα αυτά δεν υπάρχει διαφωνία”. Υπογράμμισε όμως ότι ενώ υπάρχει συμφωνία για τους στόχους από την πολιτική που ακολουθείται λείπουν τα μέτρα Ανάκαμψης και Ανάπτυξης και η απουσία τους ακυρώνει τα αποτελέσματα όλων των άλλων.
Ο κ. Σαμαράς υπογράμμισε ότι αυτό που αναδεικνύει η ελληνική περίπτωση και έχει ανάγκη η Ελλάδα είναι “ο συνδυασμός μέτρων λιτότητας με ταυτόχρονα μέτρα Ανάκαμψης”. Ο πρόεδρος της ΝΔ αναφέρθηκε εμμέσως στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει λέγοντας: “Δεν θέλουμε να αποφύγουμε κανένα από τους στόχους του Προγράμματος. Δεν θέλουμε ούτε να μεταθέσουμε χρονικά την επίτευξή τους. Θέλουμε να επιτύχουμε τους στόχους εξισορροπώντας τη λιτότητα και τις μεταρρυθμίσεις με την Ανάκαμψη.
Ο κ. Σαμαράς αναφέρθηκε και γενικότερα στην πολιτιστική αλλά και γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας για την Ευρώπη. Η Ελλάδα αποτελεί “πύλη” για την Ευρώπη υπό διττή έννοια υποστήριξε: «το Ελληνικό πνεύμα το αποδέχθηκαν όλοι στο διάβα των αιώνων και αποτελεί την κοινή μήτρα που οδηγεί στην κοινή ταυτότητα. Γεωπολιτικά είναι, ακόμα για τη σημερινή Ευρώπη, Πύλη, στον υπόλοιπο κόσμο, νότια της Μεσογείου: στη Βόρειο Αφρική. Και νοτιανατολικά: στη Μέση Ανατολή. Δεν θα μπορέσει ποτέ η Ευρώπη να γίνει παγκόσμια δύναμη, αν δεν προβάλει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή! Και εδώ «προπύργιο» της Ευρώπης στέκεται πάντα η Ελλάδα. Ή, ακόμα καλύτερα, η Ελλάδα και η Κύπρος. Που μαζί αποτελούν την Πύλη της Ευρώπης, στο κύριο πεδίο διεθνούς επιρροής της».
Ειδική αναφορά έκανε και στον υποθαλάσσιο πλούτο στον χώρο της Ελλάδας και της Κύπρου που μπορούν να συμβάλλουν στην ενεργειακή αυτάρκεια της Ευρώπης. Επισήμανε όμως κιόλα ότι σε μία εποχή που ο Αραβικός κόσμος αποσταθεροποιείται και εντείνονται τα μεταναστευτικά ρεύματα προς την Ευρώπη αν η Ελλάδα εγκαταλειφθεί τότε από προπύργιο της Ευρώπης θα μετατραπεί σε “κερκόπορτα”.

Ολόκληρη η ομιλία του κ. Σαμαρά στο Ελληνογαλλικό Επιμελητήριο:
 “Φίλες και φίλοι,  
    Η Ευρώπη είναι κάτι παραπάνω από ένας παλαιός μύθος: Μύθος για την όμορφη πριγκίπισσα από τη Φοινίκη, την κόρη του Αγήνορα, που την σαγήνευσε ο Δίας, μεταμορφωμένος σε λευκό ταύρο, περιπλανήθηκε μαζί της σε όλη την σημερινή Ευρώπη και τελικώς την εγκατέστησε στην Κρήτη, όπου του γέννησε τρείς γιούς: τον Μίνωα, τον Ροδάμανθο και τον Σαρπηδόνα…
    Βαρύς σε συμβολικό μήνυμα ο αρχαιοελληνικός μύθος, καταδεικνύει πως ο ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τον Μινωϊκό Πολιτισμό ως τον πρώτο Ευρωπαϊκό Πολιτισμό…
    Αλλά είπαμε ότι η Ευρώπη είναι κάτι παραπάνω από ένα μύθο…
    Είναι κάτι παραπάνω κι από ένα γεωγραφικό όρο. Γιατί υποδηλώνει κοινή Ιστορία και κοινή ταυτότητα. Κάτι που δεν ισχύει για αντίστοιχους γεωγραφικούς όρους, που παραπέμπουν σε άλλες ηπείρους.
    Άλλωστε, η Ευρωπαϊκή Ιστορία είναι πια, σε μεγάλο βαθμό και η κοιτίδα της πανανθρώπινης Ιστορίας.
    Η Ευρωπαϊκή ταυτότητα είναι ακόμα η μήτρα της δυτικής πολιτιστικής ταυτότητας.
    Αλλά η Ευρώπη παραμένει κάτι ιδιαίτερο, διότι σήμερα πειραματίζεται να ανοίξει, για μιαν ακόμα φορά, νέους δρόμους στην Ιστορία.
    Να αποτελέσει ένα στοίχημα ενοποίησης λαών και πολιτισμών – διαφορετικών και συγγενικών ταυτόχρονα – με Ελευθερία και Δημοκρατία.
    Στο παρελθόν έχει προϋπάρξει ενοποίηση λαών, αλλά με κατάκτηση και καταναγκασμό…
    Στο παρελθόν έχουν προϋπάρξει, επίσης, συγκρούσεις λαών και πολιτισμών διαφορετικών μεταξύ τους, αν και συγγενικών.
    Αλλά ποτέ δεν έχει υπάρξει προηγουμένως εθελοντική σύγκλιση λαών και πολιτισμών με Ελευθερία και Δημοκρατία.
    Αυτό το μοναδικό ιστορικό πείραμα της Ευρώπης πρέπει να το κερδίσουμε.
  Κι αυτό μας παραπέμπει στην σχέση της Ευρώπης με την Ελλάδα. Τη μυθολογική, την ιστορική, αλλά και τη σύγχρονη.
    Και για τις μυθολογικές καταβολές της Ευρώπης στην αρχαία Ελλάδα ήδη αναφέρθηκα.
    Σήμερα, θα μιλήσω για τις πολιτιστικές καταβολές της Ευρώπης στο Ελληνικό Πνεύμα και τις Ευρωπαϊκές αναφορές της Ελλάδας στην Ευρώπη. Θα δούμε ακόμα κάτι πολύ ενδιαφέρον. Αυτή η σχέση πολιτισμού και αξιών, δεν αφορά μόνο το μακρύ παρελθόν. Ξετυλίγεται στη σύγχρονη εποχή, αφορά το παρόν και το μέλλον. Και δεν είναι μόνο πολιτιστική και αξιακή. Είναι πολύ συχνά, πρωτίστως, Πολιτική. Σήμερα, πάνω απ’ όλα Πολιτική. 
    Αν μου ζητούσε, λοιπόν, κανείς να περιγράψω με μια λέξη το ρόλο της Ελλάδας στη διαμόρφωση της πνευματικής Ευρώπης, της σύγχρονης Ευρώπης των αξιών, θα χρησιμοποιούσα τη λέξη «Πύλη».
    Η Ελλάδα είναι «Πύλη» της Ευρώπης με την ίδια την ταυτότητά της πριν απ’ όλα.
    Η Κλασική Ελληνική Φιλοσοφία, αλλά και η Αλεξανδρινή Κοινή γλώσσα που υπήρξε η lingua franca – η διεθνής γλώσσα – την εποχή διάδοσης του Χριστιανισμού, αποτελούν τους δύο από τους τρείς πυλώνες του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού. Ο τρίτος είναι, ασφαλώς, το Ρωμαϊκό Πνεύμα των νόμων και της κρατικής διοίκησης.
    Έτσι, αιώνες αργότερα, η επιστροφή στον Πλάτωνα σημαδεύει την Αναγέννηση του Ευρωπαϊκού Πνεύματος, τον 16ο Αιώνα. Μαζί με την ανάδειξη των αρχαιοελληνικών εικαστικών προτύπων.
    Η Επιστροφή στον Αριστοτέλη σημαδεύει, το Διαφωτισμό, το επόμενο μεγάλο κίνημα που σαρώνει την Ευρώπη και θεμελιώνει το σύγχρονο κόσμο το 18ο Αιώνα.
    Αυτά όλα, δεν τα βίωσε η Ευρώπη ως «εξωτερικά δάνεια», ή ως προϊόντα εξωτερικού καταναγκασμού. Τα οικειοποιήθηκε, τα έκανε δικά της και τα προσέλαβε ως πολύτιμα κειμήλια της δικής της πια πολιτιστικής παράδοσης.
    Κι ακόμα, το Ελληνικό Πνεύμα δεν αποτέλεσε μια ξεχωριστή και διακριτή πολιτιστική κληρονομιά στη σύγχρονη Ευρώπη.
    Αποτέλεσε το κοινό υπόστρωμα που αφομοίωσε ή βοήθησε να αφομοιωθούν οι πολιτιστικές επιρροές άλλων πολιτισμών, όπως η Αραβική Άλγεβρα, η Ιουδαϊκή παράδοση, η Κελτική κληρονομιά, οι Γαλατικοί μύθοι και οι Γοτθικές επιρροές.
    Οι λαοί της Ευρώπης, στο πέρασμα των αιώνων, πολλές φορές, συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Αλλά το Ελληνικό πνεύμα το αποδέχθηκαν όλοι! Αναβίωσαν διάφορες πλευρές του, το χρησιμοποίησαν ως κοινή «μήτρα» για να φτιάξουν τη δική τους διαφορετικότητα ο καθένας, αλλά και ως κοινό πλαίσιο αναφοράς. Ή ακόμα και για να κατασκευάσουν τη δική τους ξεχωριστή, κάθε φορά, αντιπαλότητα. Και όταν ξεπερνιόνταν οι έχθρες και οι αντιπαλότητες, παρέμενε η κοινή μήτρα που οδηγούσε βασανιστικά στην κοινή ταυτότητα.
    Στη μεγάλη διαμάχη του 17ου αιώνα για τη φύση του Σύμπαντος, οι οπαδοί του παραδοσιακού γεωκεντρικού μοντέλου παρέπεμπαν, όχι μόνο στο έργο του Πτολεμαίου, αλλά και στην αυθεντία ενός Έλληνα φιλοσόφου, του Αριστοτέλη. Αλλά και οι αντίπαλοί τους, οι οπαδοί του ηλιοκεντρικού μοντέλου, παρέπεμπαν κι αυτοί στους υπαινιγμούς Ελλήνων Φιλοσόφων επίσης, όπως του Πυθαγόρα και του Πλάτωνα. Αλλά και στις σαφέστερες ηλιοκεντρικές θεωρίες ενός άλλου Έλληνα, του Αρίσταρχου του Σάμιου.
    Ένα από το πιο γνωστά τέκνα του Αναγεννησιακού Πνεύματος, ο Μακιαβέλλι, γράφει το κορυφαίο έργο του, τον Ηγεμόνα, με σαφέστατες επιρροές από την «Κύρου Παιδεία», το πιο φιλοσοφικό έργο του Ξενοφώντα.
    Ένας από τους πιο πρώιμους διαφωτιστές, ο Βρετανός Τόμας Μορ, συγγράφει την «Ουτοπία» του, εμπνευσμένος από την Πλατωνική Πολιτεία. Ο Νεύτωνας κάνει ευθείες αναφορές στις «κωνικές τομές» του Αρχιμήδη, ο Άνταμ Σμιθ διανθίζει το έργο του με αναφορές στα Ηθικά και στους Βίους Παράλληλους του Πλούταρχου, ενώ ο Κάρολος Μάρξ ξεκινάει το σημαντικότερο συγγραφικό έργο του, το «Κεφάλαιο», με εκτενέστατη πραγματεία πάνω στον Αριστοτέλη.
    Οι ευρωπαίοι στοχαστές λύνουν τις διαφορές τους ξανά και ξανά, ως διαμάχες ανάμεσα στον Πλάτωνα και τους Προσωκρατικούς ή τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.
    Κι όπως παρατήρησαν ο Άλφερντ Θάγιερ Μάχαν και, αργότερα, ο Ραϋμον Πουανκαρέ, η σύγχρονη Ευρωπαϊκή Ιστορία προσλαμβάνεται ξανά και ξανά ως η επανέκδοση του Θουκυδίδειου «Πελοποννησιακού Πολέμου»: ως υπέρτατη σύγκρουση ανάμεσα στην ηγέτιδα των θαλασσών και την ηγέτιδα των ηπειρωτικών δυνάμεων.
    Κι αυτό είναι ίσως, το πιο συναρπαστικό: Οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι κατανοούν τις σύγχρονες διαμάχες τους, μέσα στα βασικά θεμελιώδη πρότυπα που τους άφησε κληρονομιά ο Αρχαιοελληνικός κόσμος.
    Γι’ αυτό η Ελλάδα είναι για την Ευρώπη, Πύλη αυτογνωσίας, Πύλη για την κατανόηση της ίδιας της ταυτότητάς της.
    Αλλά όχι μόνο γι’ αυτό…
    Είναι, ακόμα για τη σημερινή Ευρώπη, Πύλη, στον υπόλοιπο κόσμο:
    Κι εδώ ξεφεύγουμε από το Πολιτιστικό επιχείρημα, που εδράζεται στο παρελθόν και στρεφόμαστε στο γεωπολιτικό επιχείρημα, που πατάει στο σήμερα και ατενίζει το αύριο…
    Από το νοτιανατολικό άκρο της η Ευρώπη συνδέεται με μια πολύ σημαντική περιοχή του κόσμου: Τη Μέση Ανατολή!
    Ο μόνος χώρος για να επεκτείνει, στην άμεση γειτονιά της, την επιρροή της έξω από τα φυσικά της όρια, εκτείνεται νότια της Μεσογείου: στη Βόρειο Αφρική. Και νοτιανατολικά: στη Μέση Ανατολή.
    Γι’ αυτό και η Μεσογειακή Συνεργασία, μια ιδέα Γαλλικής κοπής, είναι ίσως, ό,τι πιο σημαντικό – και φιλόδοξο ταυτόχρονα – έχει αναδείξει η σημερινή Ευρωπαϊκή γεωπολιτική σκέψη. Αν και δεν είμαι σίγουρος κατά πόσον οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι έχουν ακόμα κατανοήσει τη σημασία της…
    Στη Μέση Ανατολή βρίσκονται οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι – κυρίως ενεργειακοί – που τόσο έχει ανάγκη η Ευρώπη. Εκεί βρίσκεται ριζωμένη η παράδοση της Ευρωπαϊκής επιρροής. Εκεί υπάρχουν οι μεγάλες γεωπολιτικές προκλήσεις που άλλες πρέπει η Ευρώπη να τις ελέγξει, άλλες να τις εξουδετερώσει κι άλλες να τις αξιοποιήσει.
    Δεν θα μπορέσει ποτέ η Ευρώπη να γίνει παγκόσμια δύναμη, αν δεν προβάλει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή! Και εδώ «προπύργιο» της Ευρώπης στέκεται πάντα η Ελλάδα. Ή, ακόμα καλύτερα, η Ελλάδα και η Κύπρος.
    Που μαζί αποτελούν την Πύλη της Ευρώπης, στο κύριο πεδίο διεθνούς επιρροής της.
    Όταν ο Θουκυδίδης έγραφε για το «μέγα της θαλάσσης κράτος» αναφερόταν κυρίως στην συγκριτική ισχύ του Αθηναϊκού στόλου, από την Κύπρο και το Αιγαίο μέχρι τη Σικελία.
    Σήμερα, όταν μιλάμε για τη στρατηγική σημασία της Μέσης Ανατολής αναφερόμαστε σε τρία πράγματα:
    — Στην σημασία που έχουν για την Ευρώπη οι ενεργειακές πηγές που βρίσκονται εκεί και που έρχονται από κει.
    — Στη σημασία που έχουν για την Ευρώπη, πλέον, οι ενεργειακές πηγές που ανακαλύπτονται ή μπορούν να ανακαλυφθούν στον υποθαλάσσιο χώρο της Ελλάδας και της Κύπρου. Και που αν επαληθευθούν οι πολύ ενθαρρυντικές ενδείξεις από τις πρώτες έρευνες, μπορούν να δώσουν, για πρώτη φορά, υψηλό βαθμό ενεργειακής αυτάρκειας στην Ευρώπη από δικές της πηγές.
    — Αναφερόμαστε, ακόμα, στις μεγάλες ευκαιρίες διακίνησης εμπορευμάτων και επενδυτικών κεφαλαίων προς και από την Ευρώπη προς όλες αυτές τις περιοχές. Δηλαδή, αναφερόμαστε στη Νότιο-Ανατολική Ευρώπη ως διαμετακομιστικό κέντρο εμπορίου, επενδύσεων αλλά και επικοινωνιών προς ολόκληρη τη Νότια και Κεντρική Ασία, που τώρα σφύζει από αναπτυξιακή ορμή.
    — Αναφερόμαστε, τέλος, στις μεγάλες απειλές για την Ευρώπη από τον ίδιο χώρο. Απειλές τοπικών συρράξεων που βρίσκονται δίπλα της και θα την επηρεάσουν. Απειλές μεταναστευτικών ρευμάτων που μπορούν να συρρεύσουν προς την Ευρώπη απ’ αυτές τις περιοχές. Απειλές καθεστωτικής αποσταθεροποίησης και πάσης φύσεως εσωτερικών και διακρατικών συγκρούσεων.
    Όλες αυτά η Ευρώπη έχει συμφέρον να τα προλάβει. Κι απ’ αυτά έχει προτεραιότητα να προφυλαχθεί.
    Κι εδώ σημαντικό προπύργιο είναι η Ελλάδα. Ακόμα καλύτερα η Ελλάδα μαζί με την Κύπρο. Που είναι η φυσική γέφυρα Ευρώπης-Μέσης Ανατολής.
    Γιατί προσέξτε: η ισχύς, δεν δοκιμάζεται μόνο και δεν αποδεικνύεται μόνο σε πολεμικές συγκρούσεις. Δεν μετριέται μόνο με στρατιωτικές νίκες. Μετριέται και από την επιρροή που εκπέμπει εκτός των συνόρων, από την ευημερία που παράγει εντός κι εκτός συνόρων, και από την οικονομική συνεργασία που θεμελιώνει σε στέρεες βάσεις με άλλους λαούς.
    Απ’ αυτή την άποψη η Ελλάδα είναι Πύλη της Ευρώπης σε περιοχές κρίσιμης σημασίας και προπύργιο για την ασφάλεια της Ευρώπης από πιθανούς κινδύνους της ευρύτερης περιοχής.
    Ας δούμε, λίγο παραπάνω, αυτή την έννοια του «προπύργιου».
    Η Αραβική άνοιξη, όπως ξέρετε, αποσταθεροποίησε τα περισσότερα καθεστώτα του μουσουλμανικού κόσμου.
    Στην αρχή δημιουργήθηκε η ελπίδα ότι θα έφερνε περισσότερη δημοκρατία στους λαούς αυτούς. Στη συνέχεια, όμως, δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι σε μια σειρά από τοπικές κοινωνίες ανεβαίνει και η επιρροή του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Το οποίο δεν είναι πάντοτε συμβατό με τις δυτικές αξίες της Δημοκρατίας και της προσωπικής Ελευθερίας.
    Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι η καθεστωτική αποσταθεροποίηση προκάλεσε την ανησυχία σε πρώτη φάση, την οικονομική κρίση σε επόμενη και ακόμα τη φυγή κάποιων τοπικών πληθυσμών. Που, όπως είναι φυσικό, αναζητούν καταφύγιο σε πιο ήρεμες κοινωνίες της ευρύτερης περιοχής.
    Η Ελλάδα είναι η φυσική δίοδός τους προς την Ευρώπη. Κι αν αυτό το ρεύμα φυγής συνεχιστεί και μεγαλώσει, αν η Ελλάδα δεν θωρακιστεί απέναντί του, με τη βοήθεια όλων των εταίρων της, κινδυνεύει η ίδια να αποσταθεροποιηθεί. Και – το λέω ωμά – από «προπύργιο» της Ευρώπης προς τη Μέση Ανατολή να μετατραπεί σε «Κερκόπορτα» – σε «Αχίλλειο πτέρνα» της Ευρώπης από την πλευρά της Μέσης Ανατολής. Αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε. Η ίδια η Ευρώπη δεν πρέπει να το επιτρέψει…
    Πολύ περισσότερο που η Αραβική άνοιξη συνέπεσε με μια περίοδο βαθιάς και παρατεταμένης κρίσης μέσα στην Ελλάδα. Κρίσης της οικονομίας μας στην οποία συνέτειναν ασφαλώς οι αναπηρίες του ίδιου του οικονομικού μοντέλου που είχε υιοθετηθεί εδώ τις τελευταίες δεκαετίες. Αλλά η κρίση οξύνθηκε και επιδεινώθηκε απότομα, από μια πολιτική που επέβαλε μονόπλευρη λιτότητα σε συνθήκες ύφεσης. Με αποτέλεσμα, αντί να μειωθούν τα ελλείμματα και να ελεγχθεί το χρέος, να επιδεινωθεί η ύφεση, να παραμείνουν υψηλά τα ελλείμματα και να ξεφύγει από κάθε έλεγχο το χρέος.
    Φίλες και φίλοι,
    Η Ελλάδα, το τελευταίο διάστημα, βρέθηκε πολύ κοντά στη χρεοκοπία. Και υπήρξαν κάποιες φωνές στην Ευρώπη που εισηγήθηκαν την εγκατάλειψή της, ουσιαστικά την εξώθησή της να εγκαταλείψει το ευρώ…
    Τώρα καταφέραμε να ξεπεράσουμε αυτόν τον σκόπελο. Με την προχθεσινή απόφαση του Eurogroup, η Ελλάδα απέφυγε τη χρεοκοπία και «κλείδωσε» την παραμονή της στο ευρώ.
    Αλλά το πρόβλημα δεν λύθηκε οριστικά.
    Και οι κίνδυνοι δεν εξουδετερώθηκαν πλήρως…
    Κερδίσαμε, όμως, πολύτιμο χρόνο.
    Τώρα πρέπει να αλλάξουμε τις αντιλήψεις που υπάρχουν – και στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
    Στην Ευρώπη κυριάρχησαν το τελευταίο διάστημα μια σειρά από πολύ αρνητικά στερεότυπα για την Ελλάδα. Ότι οι Έλληνες είναι τάχα «διεφθαρμένοι». Ότι οι Έλληνες είναι δήθεν «τεμπέληδες». Ότι οι Έλληνες δεν έκαναν τίποτε για να βγουν από την κρίση και περιμένουν να τους ξελασπώσουν οι εταίροι τους…
    Δυστυχώς, ευθύνη τεράστια έχουν και Έλληνες πολιτικοί που πρώτοι βάφτισαν τη χώρα μας «πρωταθλητή της διαφθοράς»! Και τα διακήρυξαν παντού. Με αποτέλεσμα, στη συνέχεια, να τα επαναλαμβάνουν πολλά ευρωπαϊκά ΜΜΕ με εντελώς απαξιωτικό τρόπο για την Ελλάδα.
    Η αλήθεια είναι, αγαπητοί φίλοι, ότι οι Έλληνες την τελευταία διετία είδαν να μειώνεται το βιοτικό τους επίπεδο κατά 34% μέσα σε δυόμιση χρόνια!
    Το μισό απ’ αυτό από μείωση των ονομαστικών τους εισοδημάτων. Και το υπόλοιπο από την αύξηση των φόρων και του πληθωρισμού!
    Ποτέ σε καιρό Ειρήνης δεν έζησε λαός τέτοια καταβαράθρωση του βιοτικού του επιπέδου.
    Και ποτέ δημοκρατική κοινωνία δεν άντεξε τέτοια εξαθλίωση.
    Δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος των θυσιών που έγιναν δεν έπιασε τόπο, γιατί πρώτον δεν χτυπήθηκε η κρατική σπατάλη – η πηγή της κακοδαιμονίας – και δεύτερον, διότι η πρωτοφανής ύφεση που προκλήθηκε, διαιώνισε τα υψηλά ελλείμματα (παρά τις περικοπές) και διόγκωσε το χρέος.
    Σήμερα, η Ευρώπη αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι η Ελλάδα έχει καταδικαστεί σε ένα Σισύφειο μαρτύριο.
    Σήμερα, πια τα στερεότυπα για την Ελλάδα στην Ευρώπη αλλάζουν: Όλο και περισσότεροι θεωρούν την Ελλάδα όχι τόσο ως «υπαίτιο» της πανευρωπαϊκής κρίσης, αλλά ως τραγικό παράδειγμα μιας αδιέξοδης πολιτικής.
    Σήμερα, όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι δείχνουν την αλληλεγγύη τους στη δοκιμαζόμενη Ελλάδα, υπογράφουν κατά χιλιάδες στις ιστοσελίδες του Κυβερνοχώρου να τους δοθεί συμβολικά Ελληνική υπηκοότητα και φωνάζουν στους δρόμους «Είμαστε όλοι Έλληνες»!
    Η τραγωδία της Ελλάδας γίνεται σήμερα η αφορμή να αλλάξει η Ευρώπη πολιτική για τη διέξοδο από την κρίση.
    Μια κρίση που δεν είναι μόνο Ελληνική πια – είναι πανευρωπαϊκή! Διότι η ύφεση αγγίζει πλέον ολόκληρη την Ευρωζώνη…
    Τα ελλείμματα πρέπει να εκμηδενιστούν. Σε αυτό όλοι συμφωνούμε.
    Το χρέος πρέπει να ελεγχθεί και να περιοριστεί δραστικά. Και σε αυτό όλοι συμφωνούμε.
    Οι διαρθρωτικές αλλαγές που διασφαλίζουν ανταγωνιστικότητα πρέπει να επιταχυνθούν και να ολοκληρωθούν το ταχύτερο. Και σε αυτό δεν υπάρχει διαφωνία.
    Οι αποκρατικοποιήσεις και η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας πρέπει κι αυτά να γίνουν. Τα φωνάζαμε χρόνια…
    Σε τίποτε απ’ όλα αυτά δεν υπάρχει διαφωνία…
    Εκείνο που λείπει, όμως, εκείνο που δεν υπάρχει και η απουσία του ακυρώνει τα αποτελέσματα όλων των άλλων, είναι μέτρα Ανάκαμψης και Ανάπτυξης.
    Αυτός ο συνδυασμός μέτρων λιτότητας με ταυτόχρονα μέτρα Ανάκαμψης είναι εκείνο που αναδεικνύει η Ελληνική περίπτωση, αυτό που ζητάει η Ελλάδα, αυτό που σήμερα όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν.
    Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται σήμερα, ότι η σύγχρονη τραγωδία της Ελλάδας, μπορεί να αγγίξει αύριο και τους ίδιους. Και καταλαβαίνουν σταδιακά, ότι για να αποφύγουν τέτοια δοκιμασία, πρέπει να αλλάξουν το μείγμα πολιτικής, να προσθέσουν σε όλα τα άλλα, άμεσα μέτρα Ανάκαμψης.
    Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουν οι εταίροι μας, τόσο πιο γρήγορα θα έλθει και η κάθαρση της ελληνικής τραγωδίας.
    Σήμερα, η σύγχρονη Ελλάδα φέρνει στην επικαιρότητα όλης της Ευρώπης και μιαν άλλη πανάρχαια, αλλά ξεχασμένη, ελληνική αξία: την Ισορροπία.
    Δεν θέλουμε να αποφύγουμε κανένα από τους στόχους του Προγράμματος. Δεν θέλουμε ούτε να μεταθέσουμε χρονικά την επίτευξή τους. Θέλουμε να επιτύχουμε τους στόχους εξισορροπώντας τη λιτότητα και τις μεταρρυθμίσεις με την Ανάκαμψη.
    Αυτή τη εξισορρόπηση των επώδυνων μέτρων με άμεση Ανάκαμψη είναι η λύση που ζητά η Ελλάδα για να βγει από την κρίση. Είναι η λύση που αναζητά και η υπόλοιπη Ευρώπη για να μην μπει σε τέτοια κρίση.
    Από τα Πυθαγόρεια μαθηματικά, μέχρι τους προσωκρατικούς, μέχρι τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, είτε το έλεγαν «αρμονία» είτε το έλεγαν «μέτρον», είτε «μεσότητα», το Ελληνικό Πνεύμα ανέδειξε την Ισορροπία ως αρετή.
   Δεν απέφυγαν τις ακρότητες και τις υπερβολές οι αρχαίοι Έλληνες. Αλλά θαύμαζαν το μέτρο, την ισορροπία της αρμονίας ως «ιδανικό». Ως κάτι στο οποίο πρέπει να κατατείνουν, ακόμα κι αν δεν μπορούν πάντα να το φθάσουν.
    Και δεν είναι τυχαίο ή συμπτωματικό, ότι οι τρείς προπάτορες της Ευρωπαϊκής πολιτειακής αντίληψης, ο Λακεδαιμόνιος Λυκούργος, ο Αθηναίος Σόλων και ο Ρωμαίος-Σαβίνος Νουμάς, και οι τρείς τους θεμελίωσαν την ισχύ των πόλεών τους στην εξισορρόπηση των αντιθέτων και στην αρμονία ανάμεσα στους πολίτες τους.
    Είναι η ίδια κεντρική ιδέα που διαπερνά τα σύγχρονα δημοκρατικά πολιτεύματα με τη διάκριση των εξουσιών και την αμοιβαία εξισορρόπηση μεταξύ τους.
    Αυτή η αρετή της εξισορρόπησης, γίνεται σήμερα ιδιαίτερα επίκαιρη στην Ευρώπη, με αφορμή τη σύγχρονη τραγωδία της Ελλάδας. Και με αντικείμενο πια, όχι τη θεσμική οργάνωση των πολιτευμάτων, ούτε την ειρηνική συμβίωση των λαών, αλλά το ξεπέρασμα των μεγάλων δομικών κρίσεων στις οικονομίες της ελεύθερης αγοράς.
    Ώστε οι επώδυνες αλλαγές να συνοδεύονται, να συνδυάζονται και να εξισορροπούνται από πολιτικές Ανάκαμψης.
    Αυτό είναι το δίδαγμα από τη σημερινή Ελληνική κρίση, που γίνεται σταδιακά αίτημα ολόκληρης της Ευρώπης.
    Φίλες και φίλοι,
    Θα κλείσω με τέσσερις προτάσεις που συνοψίζουν όλα όσα ανέφερα σήμερα.
    * Πρώτον, η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση δεν μπορεί να προχωρήσει αν δεν αναδείξει κοινή ταυτότητα. Οικονομική ενοποίηση δεν μπορεί να οικοδομηθεί χωρίς πολιτική ενότητα – αυτό το ξέρουμε όλοι πλέον. Αλλά και πολιτική ενοποίηση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την αλληλεγγύη που δημιουργεί η αίσθηση κοινής ταυτότητας.
    * Δεύτερον, κοινή ταυτότητα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κοινές αξίες, κοινές πολιτιστικές καταβολές. Και στο σημείο αυτό το Ελληνικό πνεύμα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Κοινής Ευρωπαϊκής ταυτότητας. Αλλά και θεμέλιο για την Πολιτική Ένωση της Ευρώπης. Γι’ αυτό κι είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο – είναι αδύνατο θα έλεγα – να φανταστεί κανείς Πολιτική Ένωση της Ευρώπης με την Ελλάδα απ’ έξω! Γι’ αυτό και όσοι σκέφτηκαν προς στιγμήν να διώξουν την Ελλάδα, μάλλον να διαλύσουν την Ευρώπη είχαν στο μυαλό τους.

    * Τρίτον, η Ελλάδα – η σημερινή Ελλάδα – είναι και «προπύργιο» της Ευρώπης στους σπουδαιότερους χώρους επέκτασης της επιρροής της. Ένα προπύργιο που κινδυνεύει από σύγχρονες αναστατώσεις στην περιφέρεια της Ευρώπης – κυρίως στη Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε η σημερινή κρίση της Ελλάδας, η Ευρώπη είχε κάθε συμφέρον – για γεωπολιτικούς λόγους – να θωρακίσει την Ελλάδα. Προς στιγμήν συνέβη το αντίθετο: η Ελλάδα αφέθηκε να αποσταθεροποιηθεί τη στιγμή που αποσταθεροποιούνταν όλος ο περίγυρός της.
    * Τέταρτον, η Ελληνική κρίση, μεταδίδεται πια και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτό το γεγονός αλλάζει τα στερεότυπα που πρόσφατα κυριάρχησαν για την Ελλάδα. Η Ευρώπη αρχίζει να αντιμετωπίζει την Ελλάδα, όχι ως τον «αποδιοπομπαίο τράγο» της, αλλά ως το δραματικό σύμβολο μιας πολιτικής που πρέπει να αλλάξει. Και η αλλαγή αυτή δεν πρέπει να γίνει με την ήττα κάποιων αλλά με τη σύγκλιση όλων. Με την αποδοχή όλων των στόχων σταθεροποίησης σε συνδυασμό όμως – και με την εξισορρόπηση – άμεσων μέτρων Ανάκαμψης.
    Όπως είδατε, το τελευταίο ημίωρο ταξιδέψαμε μαζί μια διαδρομή που ξετυλίχθηκε από τους αρχαίους χρόνους ως σήμερα. Από τις πνευματικές αξίες ως την Πολιτική και την Οικονομία. Πάτησε γερά στο χθες, αλλά σήκωσε το βλέμμα και κοίταξε μακριά στις προκλήσεις του αύριο.
    Αλήθεια ποιος ήταν ο κεντρικός πρωταγωνιστής αυτού του «αφηγήματος»;
    Η Ελλάδα;
    Η Ευρώπη;
    Μη κουράζεστε.
    Και οι δύο!
    Αυτό που ήθελα να σας πω, τόση ώρα, είναι ότι αυτά τα δύο είναι πια αξεχώριστα.
    Όπως ήταν και στο μυαλό των αρχαίων Ελλήνων, όταν διασκέδαζαν με το μύθο του σκανδαλιάρη Δία που ερωτεύθηκε την πανέμορφη Ευρώπη με τα μεγάλα μάτια.
    Γιατί αυτό ετυμολογικά σημαίνει «Ευρώπη»: Αυτή που έχει μεγάλα μάτια.
    Όχι μόνο μάτια που ομορφαίνουν το πρόσωπο. Αλλά και μάτια που ανοίγουν πνευματικούς ορίζοντες στο μυαλό και τη συνείδηση.
    Που παράγουν ιδανικά, τα μετουσιώνουν σε αρχές και αξίες, τα εμπεδώνουν σε κανόνες πολιτειακής οργάνωσης. Σε καθεστώτα Ελευθερίας, Δικαιοσύνης, Διάχυσης ευκαιριών και Αξιοκρατίας.
    Αυτό σημαίνει τελικά Ευρώπη.
    Κατά σύμπτωση αυτό σημαίνει και Ελλάδα.
    Σας ευχαριστώ πολύ.”
Πηγή

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO6 λεπτά πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός53 λεπτά πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή