Ακολουθήστε μας

Πολιτική

Ο γενναίος νέος κόσμος του Ιουνίου

Δημοσιεύτηκε στις

του Απόστολου Δοξιάδη

Η ερχόμενη εκλογική αναμέτρηση χαρακτηρίζεται ντέρμπι των δυο πρώτων κομμάτων της προηγούμενης, Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ, έστω κι αν τα ποσοστά που πήραν την 6η Μαΐου είναι πολύ χαμηλά για νικητές προηγούμενων αναμετρήσεων: ακόμη και αθροιζόμενα, τα δυο μαζί ίσα ίσα φτάνουν το 35%. Αυτό που ανεβάζει τα δύο κόμματα στην ερχόμενη αναμέτρηση είναι ότι επιλέγονται πλέον από τους ψηφοφόρους ως κύριοι εκφραστές, αντίστοιχα, του φόβου και της οργής τους, δηλαδή των δυο συναισθημάτων που κυριαρχούν στη συνείδηση των περισσότερων ελλήνων τα τελευταία χρόνια.

Τα δυο συναισθήματα αναμετρήθηκαν στις 6 Μαΐου, σε παραταξιακό επίπεδο, με νίκη της οργής. Η πλειοψηφία προτίμησε τα κόμματα που βάσισαν την εκστρατεία τους στη λεγόμενη “καταγγελία του μνημονίου”, όπως αυτή εκφράσθηκε από το κάθε κόμμα που την υιοθέτησε, δηλαδή το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τους Ανεξάρτητους Έλληνες, τη Χρυσή Αυγή, και κάποια μικρότερα κόμματα που δεν μπήκαν στη Βουλή. Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, τα δυο μεγαλύτερα κόμματα που τους αντιτάχθηκαν, έπεσαν από το 76% στις εκλογές του 2009, στο 32% της 6ης Μαΐου. Το μήνυμα ήταν σαφές: η οργή νίκησε.

Τα κόμματα της οργής έχτισαν την προεκλογική ρητορική τους στην καταγγελία, την καταδίκη, την άρνηση, το “όχι”. Όχι στο μνημόνιο, όχι στους όρους των Ευρωπαίων εταίρων, όχι—η απαραίτητη συνωμοσιολογία αναπτύχθηκε γύρω από τις δυο πρώτες αρνήσεις—στις τράπεζες των “τοκογλύφων”, όχι στους “δοσίλογους” και άλλα συμβολικά μεγενθυμένα τέρατα. Ήταν τέτοια η φύση της αναμέτρησης που τα κόμματα της οργής κέρδισαν με κύριο όπλο την ένταση της φωνής τους: όσο πιο δυνατά φωνάξαν, όσο πιο ξεκάθαρα, απόλυτα, προκλητικά κατήγγελαν τις θέσεις των αντιπάλων τους, τόσο αποτελεσματικότερα ήταν.

Από εκεί και πέρα, σε επίπεδο θετικών προτάσεων—όχι δηλαδή για το τι δεν πρέπει, αλλά τι πρέπει να κάνουμε—μπορούσαν να λένε ό,τι τους καπνίσει, γιατί κανένας δεν έδινε σημασία. Τι κι αν πρότεινε το ΚΚΕ να χτίσουμε “λαϊκή οικονομία” αποκομμένη από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι; Τι κι αν είπε ο ΣΥΡΙΖΑ ότι η θέση του για το μεταναστευτικό είναι να ανοίξει τα σύνορα σε κάθε δυστυχισμένο του πλανήτη, και για τη δημόσια ασφάλεια, σε μια χώρα με δραματικά αυξανόμενη βίαιη εγκληματικότητα, να αφοπλίσει την αστυνομία; Τι κι αν ο κ. Καμμένος δήλωσε ότι η λύση στα οικονομικά μας προβλήματα είναι ένας άγνωστος θησαυρός στο υπέδαφος; Τι κι αν η Χρυσή Αυγή οικοδόμησε το πρόγραμμά της σε μια ξενοφοβική ιδεολογία που—έστω κι αν είναι σε μια μικρή μειοψηφία συμπαθής—δεν προτείνει πρακτική λύση σε κανένα από τα τεράστια προβλήματα του τόπου; Τίποτε από αυτά δεν μέτραγε. Το μόνο που είχε σημασία ήταν ότι τα κόμματα που τα έλεγαν ήταν “αντιμνημονιακά”, και μάλιστα ζόρικα. Λόγω αυτού προτιμήθηκαν. Όπως και λόγω αυτού συρρέουν τώρα πολλοί από τους ψηφοφόρους των άλλων τριών κομμάτων οργής προς τον ΣΥΡΙΖΑ, που κέρδισε το προβάδισμα.

Βέβαια, καθώς τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις ως σοβαρός διεκδικητής της πρώτης θέσης, πιέζεται εκ των πραγμάτων να εμπλουτίσει τις κραυγές τις οργής με ένα στοιχειώδες πρόγραμμα διακυβέρνησης. Κι αυτό γιατί ένα κόμμα ως αντιπολίτευση, και μάλιστα μικρή, μπορεί απλώς να φωνάζει, αλλά ως κυβέρνηση θα πρέπει κάτι να κάνει. Φυσικά, η μετάλλαξη, μέσα σε λίγες εβδομάδες, από κόμμα οργής, σε κόμμα εξουσίας, δεν είναι εφικτή, όπως φαίνεται ξεκάθαρα στις τηλεοπτικές εμφανίσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Το να καταγγέλεις κάτι απευθυνόμενος στο θυμικό των οργισμένων πολιτών είναι πολύ εύκολο: συκοφαντείς, λοιδωρείς, βρίζεις—και κερδίζεις. Το να προτείνεις όμως κάτι θετικό, που μάλιστα είναι πιθανό μετά να κληθείς να το εφαρμόσεις, ως κυβερνητικό κόμμα, θέλει κάποια σκέψη και ρεαλισμό, δηλαδή αρετές γενικώς περιορισμένης κυκλοφορίας. Έτσι, προσπαθώντας ο ΣΥΡΙΖΑ να ανατάξει το προφίλ του, από ένα απλώς οργισμένο σε εν δυνάμει κυβερνητικό κόμμα, προς το παρόν αρκείται στην εύκολη λύση, δηλαδή επιστρατεύει τις γνωστές τεχνικές του παλαιοκομματισμού, των δυο κομμάτων που καταγγέλει: αοριστία και παροχολογία.

Είναι σαφές ότι τα περισσότερα, αν όχι όλα, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν απόψεις άσχετες με οποιαδήποτε λογική διακυβέρνησης. Το κακό είναι ότι τώρα είναι αναγκασμένα να τις εκφράζουν. Έτσι, βγαίνει, ας πούμε, ο κ. Μπαλάφας, και δηλώνει ότι “θα περικόψουμε δραστικά τις αμυντικές δαπάνες”, και απέναντι των Τούρκων “θα το ρισκάρουμε”. Η δήλωση αυτή, που θα έμενε απαρατήρητη σε ένα κόμμα οργής, είναι για ένα κόμμα εξουσίας επιεικώς επιπόλαια—και, λίγο αυστηρότερα, εγκληματικά ανεύθυνη. Οπότε πέφτει πανικός στην Κουμουνδούρου, συσκέψεις, διαβουλεύσεις, κ.λπ., και αποφασίζεται να πάει αμέσως ο κ. Τσίπρας στο Πεντάγωνο να απαλύνει τις εντυπώσεις. Παίρνει μαζί και τον κ. Γλέζο, που τελευταία προφανώς του έχουν πει όταν μιλάει να λέει μόνο ιστορίες για την Κατοχή, μην του ξεφύγει καμιά νέα κοτσάνα περί δραχμής, φωτογραφίζονται στα ωραία σαλόνια με τους στρατιωτικούς, δηλώνουν ότι “η υπεράσπιση της εθνικής μας ακεραιότητας αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα για το ΣΥΡΙΖΑ” (ό,τι δηλαδή λένε όλα τα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία), και ρίχνουν και τη σπόντα για τους χαμηλούς μισθούς των στρατιωτικών (πάλι, ό,τι κάνουν και τα κόμματα εξουσίας: παροχολογία).

Όμως, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, και παραμένει—προς το παρόν τουλάχιστον—ένα συνονθύλευμα ανθρώπων, ιδεών και ομάδων συγκροτημένο ως μικρό κόμμα διαμαρτυρίας, η τωρινή, ξαφνική άνοδος μεγενθύνει τις εσωτερικές αντίρροπες τάσεις, με αποτέλεσμα τα συμμαζέματα των ακραίων δηλώσεων να μην έχουν πάντα αποτέλεσμα. Έτσι, για παράδειγμα, όταν ο σοβαρός κ. Δραγασάκης, για να συμμαζέψει τις προηγούμενες ακρότητες περί καταγγελίας του μνημονίου, βγαίνει και δηλώνει ότι “μιλάμε για πολιτική, όχι νομική καταγγελία του μνημονίου”, εμφανίζονται την άλλη μέρα, όχι ένας, άλλα πέντε έξι, και λένε ότι “ο Δραγασάκης εννοούσε πολιτική και νομική”. (Άλλο αν ο άνθρωπος είπε “πολιτική και όχι νομική”—αυτοί ξέρουν καλύτερα.) Αυτό τείνει πλέον να γίνει σταθερό μοτίβο: κάποιος από το ΣΥΡΙΖΑ πετάει στην τηλεόραση μια ακραία άποψη. Αμέσως γίνεται από το κόμμα μια διόρθωση. Αλλά μετά έρχονται από κάποια στελέχη οι αυθόρμητες διορθώσεις της διόρθωσης, δηλαδή η αποκατάσταση της ακρότητας, που δείχνει αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ πολυ ουσιαστικά παραμένει: ένα κόμμα οργής.

Το μόνο θετικό μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ που αφορά αυτή τη στιγμή τους ψηφοφόρους του είναι η παρηγορητική διαβεβαίωση του κ. Τσίπρα ότι αυτός ξέρει ότι οι ευρωπαίοι δεν εννοούν αυτά που λένε, όταν ζητούν να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας, και τελικά θα υποκύψουν και θα κάνουν το γούστο του. Από πού αντλεί αυτή τη βεβαιότητα είναι άγνωστο, μάλλον όμως από πουθενά: η διαβεβαίωσή του άλλωστε είναι όσο βασισμένη στην γνώση και την πραγματικότητα όσο η διαβεβαίωση του κ. Καμμένου για την ύπαρξη πετρελαίων. Η παρηγοριά που παρέχει στους ψηφοφόρους του είναι, αντίστοιχα, εντελώς συναισθηματική. Την πιστεύουν γιατί σε δύσκολους καιρούς οι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν τα ευχάριστα πράγματα, έστω και εντελώς παράλογα.

Αυτό μας φέρνει και πάλι στην κύρια σύγκρουση των εκλογών, που πιστεύω ότι θα είναι, σε τελευταία ανάλυση, συναισθηματική. Τα όσα λένε κάποιοι καλοπροαίρετοι συμπολίτες μας, που ζητούν μέσα από άρθρα ή συνεντεύξεις, να πρυτανεύσει η λογική, είναι δυστυχώς εντελώς εκτός θέματος. Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι δεν αποφασίζουν ποτέ στα σημαντικά θέματα με κύριο εργαλείο τη λογική, αν και χρησιμοποιούν ενίοτε, άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο, και κάποια λογικά κριτήρια. Έτσι και η απόφαση για την ψήφο: είναι πάντα, και για τον καθένα ξεχωριστά, αλλά και για την κοινωνία ως σύνολο, το αποτέλεσμα του συνδυασμού συναισθήματος και λογικής, θυμικών και γνωσιακών παραγόντων, και τώρα ακόμη περισσότερο, καθώς σε καιρούς δύσκολους, όπως οι τωρινοί, το θυμικό επικρατεί.

Έτσι, ό,τι κι αν προτείνουν ως σχέδιο διακυβέρνησης τα κόμματα στο αντίπαλο στρατόπεδο των οργισμένων, δηλαδή η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, οι περισσότεροι που θα επιλέξουν τελικά αυτά θα το κάνουν υποκινημένοι όχι από τη λογική, αλλά τον φόβο: τον φόβο ότι με το μέτωπο της οργής στην εξουσία, η χώρα θα μπει σε εξαιρετικά επικίνδυνες περιπέτειες, και ίσως και, πολύ γρήγορα, θα οδηγηθεί στην πτώχευση, την έξοδο από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση (αυτά τα δύο δυστυχώς πάνε μαζί) και άρα την απόλυτη καταστροφή της Ελλάδας όπως την ξέρουμε, της Ελλάδας που πήρε πολλές δεκαετίες, πολλές θυσίες, πολύ αίμα και ποτάμια ιδρώτα για να χτισθεί.

Ο φόβος αυτός πιστεύω ότι είναι σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένος, όταν την εξουσία τη διεκδικούν κόμματα με κύρια θέση την άρνηση, που επιπλέον δεν έχουν δώσει καμία ένδειξη ότι αντιλαμβάνονται την τραγική πραγματικότητα στην οποία βρισκόμαστε. Κι έτσι, όσο άθλια κι αν έχουν υπάρξει στο παρελθόν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, όσο εγκληματικά ανεύθυνα στις πολιτικές τους, όσο θλιβερά ανεπαρκή σε προτάσεις, πολλοί πολίτες θα τα προτιμήσουν γιατί θεωρούν ότι με αυτά, τουλάχιστον, έχουμε και κάποια πιθανότητα να μην πέσουμε στον γκρεμό, ή πάντως όχι αμέσως—και όταν πρόκειται να καταστραφείς, και μια μικρή παράταση σου φαίνεται καλύτερη από το τίποτε.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η οργή που νοιώθουν πολλοί πολίτες για τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, είναι σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένη. Όμως είναι εξ ίσου, ή και περισσότερο, δικαιολογημένος ο φόβος για τους αντιπάλους τους, τα κόμματα που δεν προτάσσουν τίποτε άλλο από την οργή για την υπάρχουσα κατάσταση. Γιατί τι άλλο παρά φόβο μπορεί να προκαλέσει η απόλυτη ανευθυνότητα που έχουν επιδείξει τα κόμματα της οργής όποτε χρειάστηκε να ψελλίσουν προτάσεις εξουσίας—εμβληματικό της ανευθύνοτητας αυτής το “θα το ρισκάρουμε” του κ. Μπαλάφα—και κυρίως όποτε επιχείρησαν να απαντήσουν στο κυρίαρχο ερώτημα για την επιβίωσή μας: αν τα τσουγκρίσουμε με τους ευρωπαίους εταίρους μας, πού θα βρουμε τα λεφτά για τη σωτηρία της χώρας;

Όχι μνημόνιο και αντιμνημόνιο, όχι Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ, αλλά φόβος και οργή θα κονταροχτυπηθούν στις 17 Ιουνίου. Μπορεί όμως άραγε να συγκρίνει κανείς αφηρημένα αυτά τα δυο συναισθήματα, να αποφανθεί αν είναι καλύτερα να αποφασίσει κανείς με βάση το ένα ή το άλλο; Φυσικά, αποκομμένο από το πλαίσιό του, το ερώτημα μοιάζει σχεδόν ανόητο. Κι όμως δεν είναι, γιατί η πραγματικότητα, οι αυξανόμενες συνέπειες της κρίσης, η αστάθεια στο εσωτερικό της χώρας, οι εξελίξεις και οι αλλαγές στο διεθνές επίπεδο, είναι τόσο έντονες, που είναι πολύ δύσκολο να πιστέψει και ο πιο ενήμερος, και ο πιο λογικός και καλοπροαίρετος πολίτης ότι μπορεί να επεξεργαστεί με κάποια επάρκεια τα δεδομένα της πραγματικότητας και να αποφασίσει τι θα ψηφίσει λογικά. Και γι’ αυτούς που το παραδεχόμαστε, όπως εγώ, και για όσους το αρνούνται, ισχυριζόμενοι ότι τα κριτήριά τους είναι θα είναι λογικά, ο κύριος παράγων που θα καθορίσει την ψήφο στις 17 Ιουνίου θα είναι συναισθηματικός: ή φόβος ή οργή.

Το βασικότερο που έχω να πω συγκρίνοντας τα δυο συναισθήματα ως κριτήρια, στη γενικότητά τους, είναι ότι σε καιρούς με μικρότερα προβλήματα η οργή είναι ίσως προσφορότερη, καθώς είναι ένα συναίσθημα ιδιαίτερα χρήσιμο για να αλλάξεις τα κακώς κείμενα. Σε εποχή κρίσης όμως, και μάλιστα κρίσης όπως η τωρινή, δηλαδή με ανεπίγνωστες, και πιθανώς φρικτές συνέπειες, ο φόβος είναι μάλλον καλύτερος σύμβουλος. Ο λόγος είναι απλός: ο φόβος, που πηγάζει κατευθείαν από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, ατομικό αλλά και ομαδικό, ανταποκρίνεται καλύτερα στις ανάγκες της επιβίωσης, που πάει να πει προστατεύει καλύτερα. Ο άνθρωπος, ή το κόμμα, που οδηγείται κυρίως από την οργή, μπορεί να είναι αποτελεσματικό στο να κρίνει, να αμφισβητεί, να γκρεμίζει. Αλλά όχι να οικοδομεί. Ο φόβος, από την άλλη, είναι δύναμη συντηρητική, με την κυριολεκτική σημασία του όρου: δύναμη δηλαδή που συντηρεί, και άρα προφυλάσσει, εν προκειμένω τα όσα έχουμε κατακτήσει ως τώρα ως κοινωνία. Το πόσο πολλά είναι αυτά, και πόσο λίγο αυτονόητα, δυστυχώς το ξέρουν καλύτερα οι μεγαλύτεροι στην ηλικία άνθρωποι, που έχουν δει στη ζωή τους περισσότερα. Το ξέρουν καλύτερα αυτοί που θυμούνται πως ήταν η προευρωπαϊκή, η προδικτατορική αλλά και η δικτατορική Ελλάδα.

Αυτός ο ηλικιακός διαχωρισμός, ανάμεσα στους νεότερους, που ευκολότερα παραδίνονται στην απόλαυση της οργής, και τους μεγαλύτερους, που ελέγχονται περισσότερο από τον φόβο που φέρνει η γνώση, είναι που ερμηνεύει και τις μεγάλες διαφορές των αποτελεσμάτων της 6ης Μαΐου, σύμφωνα με ηλιακά κριτήρια. Οι δημοσκόποι μας λένε ότι αν είχαν ψηφίσει μόνο οι κάτω των σαρανταπέντε, όσοι δηλαδή θεωρούν τα μεγάλα καλά που έχουμε ακόμη στην πατρίδα μας—ελευθερία έκφρασης και λόγου, δημοκρατία και πολυφωνία, ανοιχτά σύνορα για ανθρώπους, προϊόντα και συνάλλαγμα, κι άλλα ακόμα πολύτιμα και δυσεύρετα στον σύγχρονο κόσμο—, αν είχαν ψηφίσει μόνο οι νεότεροι, που θεωρούν όλα αυτά σίγουρα και εγγυημένα εις τον αιώνα, τα κόμματα της οργής θα είχαν επικρατήσει. Αν είχαν ψηφίσει, από την άλλη, μόνο οι μεγαλύτεροι, που οδηγούνται περισσότερο από τον φόβο που φέρνει η γνώση, τα κόμματα της οργής δε θα παρουσίαζαν τέτοια δυναμική.

Δυστυχώς η βαθειά γνώση της ζωής αποκτάται με τον χρόνο: για την εμπειρία, δεν υπάρχουν υποκατάστατα. Παρ’ όλα αυτά, αν και μεγαλύτερος μάλλον από τους περισσότερους αναγνώστες, νοιώθω άβολα υιοθετώντας το ρόλο του μεγάλου που μιλάει στους μικρούς. Δεν μου αρέσει να μου κάνουν το δάσκαλο, και φαντάζομαι ότι δεν θα αρέσει και στους άλλους, κυρίως στους νεότερους, να τους τον κάνω εγώ. Το σέβομαι απόλυτα. Ως μόνο μήνυμα ενός ανθρώπου που έχει περάσει το μέσο της ζωής του, και θέλει παρ’ όλα αυτά να μιλήσει και να πει κάτι στους νεότερους ετούτη την τόσο κρίσιμη στιγμή για τον τόπο, θα προτείνω μόνο τη σοφία κάποιου άλλου, που δεν αμφισβητείται.

Συγκεκριμένα, θα παραθέσω δυο αράδες διαλόγου από την “Τρικυμία”, το τελευταίο έργο του Σαίξπηρ. Σ’ αυτό, ο Πρόσπερο, ο καλός μάγος-βασιλιάς, βρίσκεται εξορισμένος, σε ένα ερημονήσι, από τον άνθρωπο που του έκλεψε τον θρόνο. Στο νησί ζει μόνος με την δεκαπεντάχρονη κόρη του, τη Μιράντα, που την είχε μαζί του, μωράκι, όταν εξορίστηκε. Έτσι, η Μιράντα μεγάλωσε στο νησί, χωρίς ποτέ της να έχει δει άλλον άνθρωπο, εκτός από τον πατέρα της και τον άξεστο ιθαγενή Κάλιμπαν. Στην αρχή του έργου, λοιπόν, ναυαγεί έξω από το ερημονήσι ένα πλοίο που κουβαλάει τον άνθρωπο που έκλεψε τον θρόνο του Πρόσπερο, και την παλιοπαρέα του. Είναι όλοι τους κουμάσια, ένας κι ένας. Άρπαγες της εξουσίας, παλιανθρώποι, κακούργοι, αυλοκόλακες, συνωμότες. Κάποια στιγμή, προς το τέλος του έργου, η Μιράντα πέφτει με τον πατέρα της πάνω στους ναυαγούς. Δεν ξέρει τίποτε απολύτως γι’ αυτούς, εκτός από το ότι είναι οι πρώτοι άνθρωποι που βλέπει. Κατενθουσιασμένη, γυρνάει στον Πρόσπερο και του φωνάζει:

“Κοίτα, πόσα πανέμορφα όντα… Τι όμορφη που είναι η ανθρωπότητα… Ω, τι γενναίος, νέος κόσμος, που έχει μέσα του τέτοιους ανθρώπους!” 

Ο Πρόσπερο γυρνάει και της λέει μονάχα:

“Νέος, είναι για σένα”.

Στις επόμενες εκλογές, ο φόβος οδηγεί πολλούς από εμάς, τους παλιότερους, μακριά από ένα έργο που ενώ φαίνεται στους νεότερους όμορφο, γενναίο και νέο, εμείς το έχουμε ξαναδεί. Και ξέρουμε ότι δεν είναι τίποτε από τα τρία, ούτε όμορφο, ούτε γενναίο, ούτε νέο.

Protagon

Σχετικά θέματα
Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του Σταθμού Ηρακλείου. Η κίνηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία για την επανέναρξη των ερευνών της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου, με το γαλλικής σημαίας πλοίο «Abeille Marengo».

Δημοσιεύτηκε

14 ώρες πριν

στις

16 Οκτωβρίου 2026

από τον

Νέο επεισόδιο στον ανταγωνισμό για τις θαλάσσιες αρμοδιότητες στην Ανατολική Μεσόγειο προκαλεί η Τουρκία, αυτή τη φορά σε περιοχή από την οποία προβλέπεται να διέλθει το ερευνητικό σκάφος που θα πραγματοποιήσει εργασίες για το υποθαλάσσιο καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου.

Ο τουρκικός Σταθμός Αττάλειας εξέδωσε ναυτική αγγελία, αμφισβητώντας την αρμοδιότητα του ελληνικού Σταθμού Ηρακλείου σε θαλάσσια περιοχή νότια του Καστελλόριζου.

Η τουρκική ενέργεια σημειώθηκε λίγες ώρες μετά την έκδοση ελληνικής NAVTEX, με την οποία δεσμεύτηκε η συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή για τη διεξαγωγή της πολυεθνικής άσκησης πυρών «EUNOMIA», στις 19 Οκτωβρίου.

Η Άγκυρα απάντησε εκδίδοντας δική της NAVTEX, υποστηρίζοντας ότι η περιοχή εμπίπτει στη δική της ζώνη ευθύνης για την έκδοση ναυτικών αγγελιών.

Μάλιστα, προχώρησε στην επανέκδοση της αγγελίας για τη συμμαχική άσκηση, χρησιμοποιώντας ακριβώς τις ίδιες συντεταγμένες που είχαν περιληφθεί στην ελληνική ανακοίνωση.

Η κίνηση αυτή δεν αφορά την πραγματοποίηση διαφορετικής τουρκικής άσκησης, αλλά τη διεκδίκηση της αρμοδιότητας έκδοσης της σχετικής ναυτικής προειδοποίησης.

Το γαλλικό ερευνητικό και η επανεκκίνηση του Great Sea Interconnector

Το περιστατικό αποκτά ευρύτερη γεωπολιτική διάσταση καθώς συνδέεται χρονικά και γεωγραφικά με την προετοιμασία για την επανέναρξη των εργασιών του Great Sea Interconnector.

Πρόκειται για το έργο ηλεκτρικής διασύνδεσης Κρήτης–Κύπρου, το οποίο προβλέπει την εγκατάσταση υποθαλάσσιου καλωδίου υψηλής τάσης συνεχούς ρεύματος 500 kV.

Στις 14 Οκτωβρίου, η γαλλική Nexans, ανάδοχος του καλωδίου, προχώρησε στις απαραίτητες ενέργειες για την έκδοση NAVTEX, ενώ παράλληλα βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία έγκρισης της συμμετοχής του γαλλικής σημαίας ερευνητικού πλοίου «Abeille Marengo».

Το συγκεκριμένο πλοίο πρόκειται να πραγματοποιήσει προκαταρκτικές υποθαλάσσιες έρευνες στη διαδρομή μεταξύ της Κορακιάς Ηρακλείου και της Κύπρου.

Οι εργασίες περιλαμβάνουν τη χαρτογράφηση του βυθού, την εξέταση της μορφολογίας του και τον προσδιορισμό της καταλληλότερης όδευσης για την τοποθέτηση των καλωδίων.

Η περιοχή νότια του Καστελλόριζου, στην οποία εκδηλώθηκε η νέα τουρκική αμφισβήτηση, περιλαμβάνεται στη σχεδιαζόμενη πορεία του ερευνητικού.

Δεν έχει, ωστόσο, ανακοινωθεί ακόμη οριστική ημερομηνία έναρξης των νέων ερευνών.

Το έγγραφο του Λιμενικού και η προθεσμία της 16ης Οκτωβρίου

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το έγγραφο του Αρχηγείου του Λιμενικού Σώματος, με ημερομηνία 14 Οκτωβρίου 2026, το οποίο αφορά την αίτηση εξαίρεσης για τη χρήση του γαλλικού πλοίου.

Σύμφωνα με το έγγραφο, το αίτημα είχε υποβληθεί στις 9 Οκτωβρίου από το ναυτικό πρακτορείο «Δ. Πατρίκιος ΙΚΕ», για λογαριασμό της ιταλικής Next Geosolutions Europe SpA.

Η ιταλική εταιρεία έχει αναλάβει τις προκαταρκτικές υποθαλάσσιες έρευνες για λογαριασμό της Nexans.

Η χρησιμοποίηση πρόσθετου ερευνητικού σκάφους κρίθηκε απαραίτητη εξαιτίας των ιδιαίτερα απαιτητικών τεχνικών χαρακτηριστικών της προβλεπόμενης όδευσης.

Συγκεκριμένα, οι εργασίες θα πραγματοποιηθούν σε περιοχές μεγάλου βάθους, με απότομες υποθαλάσσιες πλαγιές και γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά που απαιτούν εξειδικευμένο εξοπλισμό.

Το Λιμενικό κάλεσε τις αρμόδιες λιμενικές αρχές και τους ναυτιλιακούς φορείς να διερευνήσουν εάν υπάρχουν διαθέσιμα πλοία ελληνικής σημαίας με αντίστοιχες δυνατότητες.

Η προθεσμία για την υποβολή των σχετικών απαντήσεων λήγει σήμερα, Παρασκευή 16 Οκτωβρίου, στις 13:00.

Το έγγραφο κοινοποιήθηκε, μεταξύ άλλων, στο υπουργείο Εξωτερικών και στο Γενικό Επιτελείο Ναυτικού.

Οι έρευνες έχουν παράταση έως τις 31 Δεκεμβρίου 2026

Σημαντική λεπτομέρεια αποτελεί το γεγονός ότι οι υποθαλάσσιες έρευνες είχαν αρχικά εγκριθεί από το υπουργείο Εξωτερικών τον Ιούνιο του 2024.

Με νεότερη απόφαση, τον Φεβρουάριο του 2026, δόθηκε παράταση της σχετικής έγκρισης έως τις 31 Δεκεμβρίου 2026.

Η επανέναρξη των εργασιών προϋποθέτει την ολοκλήρωση των απαιτούμενων διαδικασιών, ενώ προβλέπεται ενημέρωση της Υδρογραφικής Υπηρεσίας και της Διοίκησης Υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού τουλάχιστον 72 ώρες πριν από την έναρξη των ερευνών.

Η επίσημη ανακοίνωση του Λιμενικού επιβεβαιώνει την υποβολή αίτησης για τη χρησιμοποίηση του «Abeille Marengo», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει ήδη δοθεί η τελική έγκριση ή ότι το πλοίο έχει ξεκινήσει τις εργασίες του.

Η «EUNOMIA» και το γεωπολιτικό μήνυμα στην Ανατολική Μεσόγειο

Η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA» πραγματοποιείται στο πλαίσιο της συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου, Γαλλίας και Ιταλίας για τη σταθερότητα και την ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σύμφωνα με τις δημοσιευμένες πληροφορίες, το πρόγραμμα δραστηριοτήτων εκτείνεται από τις 16 έως τις 22 Οκτωβρίου, με επιπλέον δραστηριότητα στις 26 Οκτωβρίου. Η συγκεκριμένη NAVTEX που επικαλείται το Liberal αφορά άσκηση πυρών στις 19 Οκτωβρίου.

Η τουρκική παρέμβαση αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή σημειώνεται σε περιοχή που συνδέεται με τον σχεδιασμό ενός ευρωπαϊκού ενεργειακού έργου.

Η Άγκυρα δεν αμφισβητεί απλώς μια ναυτική ανακοίνωση. Επαναφέρει τη διεκδίκησή της περί αρμοδιότητας έκδοσης NAVTEX σε μια θαλάσσια ζώνη όπου η ελληνική πλευρά προετοιμάζει δραστηριότητες που αφορούν την ηλεκτρική διασύνδεση.

Πρέπει, ωστόσο, να διακρίνεται η αρμοδιότητα έκδοσης ναυτικών αγγελιών από την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Πρόκειται για διαφορετικά νομικά ζητήματα και η έκδοση μιας NAVTEX δεν καθορίζει από μόνη της κυριαρχικά δικαιώματα.

Το κρίσιμο τεστ για την Αθήνα: Τι θα συμβεί όταν φτάσει το γαλλικό σκάφος;

Το πραγματικό ενδιαφέρον πλέον μετατοπίζεται στην επόμενη φάση.

Όταν ολοκληρωθεί η αδειοδότηση και εκδοθεί η NAVTEX για τις έρευνες του «Abeille Marengo», θα διαπιστωθεί εάν η Τουρκία περιοριστεί σε νέα αμφισβήτηση μέσω ναυτικών αγγελιών ή προχωρήσει σε άλλες ενέργειες.

Το προηγούμενο των εντάσεων γύρω από τις έρευνες για το καλώδιο καθιστά το συγκεκριμένο ερώτημα ιδιαίτερα σημαντικό για την Αθήνα και τη Λευκωσία.

Επιπλέον, η συμμετοχή γαλλικής εταιρείας και πλοίου γαλλικής σημαίας προσδίδει στο θέμα ευρωπαϊκή διάσταση, χωρίς να συνεπάγεται αυτομάτως στρατιωτική ή διπλωματική αντίδραση του Παρισιού.

Η απάντηση θα εξαρτηθεί από την εξέλιξη των εργασιών και τις αποφάσεις των εμπλεκόμενων κυβερνήσεων.

Η ουσία είναι ότι το Great Sea Interconnector επανέρχεται στο επίκεντρο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης πριν ακόμη αρχίσουν οι νέες έρευνες.

Η ελληνική πλευρά έχει ενεργοποιήσει τη διαδικασία για την επιστροφή του ερευνητικού σκάφους στη θάλασσα. Η Τουρκία, από την πλευρά της, επέλεξε να επαναφέρει την αμφισβήτηση της αρμοδιότητας του Ηρακλείου με αφορμή την άσκηση «EUNOMIA».

Το επόμενο διάστημα θα δείξει εάν οι νέες έρευνες θα προχωρήσουν χωρίς παρεμπόδιση ή εάν το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου θα αποτελέσει ξανά πεδίο έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

«Ελευθερία» Λονδίνου: Αδιέξοδο στο Κυπριακό, νέα εποχή στις σχέσεις Βρετανίας–ΕΕ και τα μηνύματα Ρούμπιο προς την Τουρκία

Στο επίκεντρο του νέου φύλλου της ομογενειακής εφημερίδας η αμετακίνητη στάση της τουρκικής πλευράς στο Κυπριακό, οι πολιτικές εξελίξεις στο Ηνωμένο Βασίλειο και η ερμηνεία της επίσκεψης του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα από τον τουρκικό Τύπο. Ξεχωριστή θέση κατέχουν η 66η επέτειος της Κυπριακής Ανεξαρτησίας και η δυναμική παρουσία των Ελληνοκυπρίων στη βρετανική αυτοδιοίκηση.

Δημοσιεύτηκε

17 ώρες πριν

στις

16 Οκτωβρίου 2026

από τον

Με πλούσια θεματολογία γύρω από τις διεθνείς εξελίξεις, το Κυπριακό, τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και τη δραστηριότητα της ελληνικής και κυπριακής ομογένειας κυκλοφόρησε την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026 το 1308ο φύλλο της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Ελευθερία» του Λονδίνου.

Η έκδοση αναδεικνύει τις διπλωματικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, τις προσπάθειες επαναπροσέγγισης του Ηνωμένου Βασιλείου με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και τον ενεργό ρόλο του απόδημου ελληνισμού στη δημόσια ζωή της Βρετανίας.

Κυπριακό: Καμία ουσιαστική μετακίνηση από την τουρκική πλευρά

Ένα από τα κεντρικά πολιτικά θέματα της εφημερίδας αφορά τη συνάντηση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Τουφάν Ερχιουρμάν.

Με τίτλο «Καμία μετακίνηση της τουρκικής πλευράς στο Κυπριακό», η «Ελευθερία» επισημαίνει ότι οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε περιορισμένης σημασίας ζητήματα, χωρίς να σημειωθεί ουσιαστική πρόοδος στον πυρήνα του προβλήματος.

Οι συμφωνίες αφορούν την κοινή παρουσία των δύο ηγετών στο 6ο Δικοινοτικό Φεστιβάλ Ειρήνης στην Πύλα, τη συμμετοχή τους σε συνεδριάσεις τεχνικών επιτροπών και τον προγραμματισμό νέας συνάντησης.

Ωστόσο, σύμφωνα με την εφημερίδα, η τουρκική πλευρά εξακολουθεί να θέτει ως προϋπόθεση για την επανέναρξη των ουσιαστικών συνομιλιών την αποδοχή της λεγόμενης «κυριαρχικής ισότητας».

Το δημοσίευμα στρέφει επίσης την προσοχή στην επικείμενη επίσκεψη της προσωπικής απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Μαρίας Άνχελα Ολγκίν, και στο ερώτημα αν θα μπορέσει να επανεκκινήσει η διαπραγματευτική διαδικασία πριν ολοκληρωθεί η θητεία του Αντόνιο Γκουτέρες.

Η επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα και η αντίδραση του τουρκικού Τύπου

Ξεχωριστή θέση στην έκδοση καταλαμβάνει το άρθρο του δημοσιογράφου Χρήστου Κωνσταντινίδη, με τίτλο «Πώς ερμήνευσε η Τουρκία την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα», το οποίο εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης αντιμετώπισαν τα μηνύματα του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών.

Η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα και η προβολή της Ελλάδας ως στρατηγικού εταίρου των Ηνωμένων Πολιτειών αποτέλεσαν αντικείμενο σχολιασμού από τουρκικές εφημερίδες και αναλυτές.

Στο επίκεντρο βρίσκονται η αμερικανική στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο, η ελληνοαμερικανική αμυντική συνεργασία, η ενεργειακή ασφάλεια και η στάση της Ουάσινγκτον απέναντι στις ελληνοτουρκικές διαφορές.

Σε άλλη παρέμβαση της έκδοσης, ο ακαδημαϊκός Αυγουστίνος Αυγουστή θέτει το ερώτημα κατά πόσο οι θετικές δηλώσεις της αμερικανικής πλευράς συνοδεύονται από συγκεκριμένες δεσμεύσεις για τα ελληνικά και κυπριακά συμφέροντα.

Βρετανία και Ευρωπαϊκή Ένωση: Ανοίγει η συζήτηση για υπέρβαση του Brexit

Στο βρετανικό μέτωπο, η «Ελευθερία» αφιερώνει εκτενές δημοσίευμα στην προσπάθεια της κυβέρνησης του Άντι Μπέρναμ να διαμορφώσει μια νέα σχέση με τις Βρυξέλλες.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός εμφανίζεται να θεωρεί ανεπαρκές το σημερινό πλαίσιο συνεργασίας, υποστηρίζοντας ότι το Brexit προκάλεσε μεγαλύτερη οικονομική ζημιά από τα αναμενόμενα οφέλη.

Η εφημερίδα αναφέρεται στην προγραμματισμένη για τις 20 Νοεμβρίου σύνοδο κορυφής Ευρωπαϊκής Ένωσης–Ηνωμένου Βασιλείου στις Βρυξέλλες, όπου αναμένεται να εξεταστούν νέες συμφωνίες για το εμπόριο, την κινητικότητα των νέων και την οικονομική συνεργασία.

Στη συζήτηση περιλαμβάνονται ακόμη η πιθανότητα στενότερης σύνδεσης της Βρετανίας με την ενιαία αγορά και την τελωνειακή ένωση, καθώς και οι προοπτικές μιας νέας συζήτησης για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μετά τις επόμενες γενικές εκλογές.

Ουκρανία και Ιράν: Αμυντική συνεργασία και ζητήματα ασφάλειας

Στη διεθνή επικαιρότητα, η εφημερίδα παρουσιάζει τη συνάντηση του Βρετανού πρωθυπουργού με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο Λονδίνο.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, βασικά θέματα των συνομιλιών αποτέλεσαν η ενίσχυση της ουκρανικής αεράμυνας, η διάθεση νέων πυραυλικών συστημάτων και η αντιμετώπιση των ρωσικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Παράλληλα, καταγράφονται οι βρετανικές ανησυχίες για πιθανή ιρανική εμπλοκή σε περιστατικό ασφαλείας στη στρατιωτική βάση RAF Fairford, που χρησιμοποιείται από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις. Η εφημερίδα αποδίδει στον Μπέρναμ την εκτίμηση ότι η εμπλοκή των Φρουρών της Επανάστασης είναι «σχεδόν βέβαιη».

Η ομογένεια τίμησε την Κυπριακή Ανεξαρτησία

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται και στην 66η επέτειο της ανακήρυξης της Κυπριακής Ανεξαρτησίας.

Η εφημερίδα καταγράφει την επετειακή εκδήλωση που διοργάνωσαν στο βόρειο Λονδίνο η Κυπριακή Υπάτη Αρμοστεία και η Ελληνική Κυπριακή Αδελφότητα Λονδίνου, παρουσία διπλωματών, εκπροσώπων της Εκκλησίας, της βρετανικής αυτοδιοίκησης και της ομογένειας.

Ο Ύπατος Αρμοστής Κυριακός Κούρος αναφέρθηκε στη σημασία διατήρησης της ιστορικής μνήμης, στην ανάγκη τερματισμού της τουρκικής κατοχής και στη συμβολή της κυπριακής παροικίας στην ενημέρωση της βρετανικής κοινωνίας για το Κυπριακό.

Στην εκδήλωση μίλησαν επίσης ο πρόεδρος της Αδελφότητας Φάνος Θεοφάνους και η δήμαρχος Μπάρνετ Zahra Beg, η οποία περιέγραψε τις εντυπώσεις της από πρόσφατη επίσκεψή της στην κατεχόμενη Μόρφου.

Τιμή στους 17 ομογενείς δημοτικούς συμβούλους

Η Εθνική Κυπριακή Ομοσπονδία Ηνωμένου Βασιλείου τίμησε 17 ομογενείς δημοτικούς συμβούλους, οι οποίοι εξελέγησαν στις τοπικές εκλογές και προσφέρουν στις κοινότητες όπου ζουν.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 10 Οκτωβρίου, με συμμετοχή της αναπληρώτριας Υπάτης Αρμοστή Άννας Παπασάββα, του προέδρου της Ομοσπονδίας Χρίστου Καραολή και εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Η παρουσία των Ελληνοκυπρίων σε θεσμικές θέσεις από το Λονδίνο μέχρι το Κάρντιφ και άλλες βρετανικές πόλεις παρουσιάζεται ως σημαντικό κεφάλαιο για την ενίσχυση της πολιτικής εκπροσώπησης της ομογένειας.

Ιστορική μνήμη, ελληνική πολιτική και πολιτισμός

Στις υπόλοιπες σελίδες της έκδοσης παρουσιάζονται ακόμη οι εξελίξεις στην ελληνική πολιτική σκηνή, η συζήτηση για τον περιορισμό της πρόσβασης παιδιών κάτω των 15 ετών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και οι δημοσιογραφικές αναφορές στην αποχώρηση της Κίμπερλι Γκιλφόιλ από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα.

Ιστορικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το αφιέρωμα στον Παύλο Μελά και τον Μακεδονικό Αγώνα, ενώ η εφημερίδα φιλοξενεί παρουσίαση του βιβλίου της Tanya Liveras Candy για τη ζωή και τη δολοφονία του Ανδρέα Λιβέρα κατά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Βομβάη το 2008.

Στην έκδοση περιλαμβάνονται επίσης αφιερώματα στην εκπαιδευτική, πολιτιστική και κοινωνική δραστηριότητα των Ελλήνων και Κυπρίων της Βρετανίας.

Με το νέο της φύλλο, η «Ελευθερία» του Λονδίνου συνδυάζει την ελληνική και κυπριακή επικαιρότητα με τις εξελίξεις στη βρετανική και διεθνή πολιτική σκηνή, δίνοντας παράλληλα χώρο στους ανθρώπους και τους θεσμούς που διατηρούν ζωντανή την παρουσία του ελληνισμού στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

«Πυρπολητής»: Ελληνική σχεδίαση και ναυτική κρούση χωρίς πλήρωμα – Το επόμενο βήμα για τον Στόλο

Το Πολεμικό Ναυτικό παρουσίασε στον Σκαραμαγκά το δικό του μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας. Επιτήρηση, αναγνώριση και προσβολή πλεόντων στόχων στις αποστολές του, με στόχο την παραγωγή σε μεγάλους αριθμούς.

Δημοσιεύτηκε

3 ημέρες πριν

στις

13 Οκτωβρίου 2026

από τον

Ένα νέο εργαλείο για τη θαλάσσια επιτήρηση και τις επιχειρήσεις κρούσης παρουσίασε το Πολεμικό Ναυτικό, εντάσσοντας την εγχώρια ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων στον σχεδιασμό ενίσχυσης του Στόλου.

Ο «Πυρπολητής», μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας που σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από το Πολεμικό Ναυτικό, αποκαλύφθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στο Ναυτικό Οχυρό Σκαραμαγκά. Η παρουσίαση έγινε κατά τα εγκαίνια του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια.

Η σημασία του προγράμματος βρίσκεται τόσο στις αποστολές που μπορεί να αναλάβει όσο και στην ελληνική προέλευση της σχεδίασης και της κατασκευής του. Ο στόχος παραγωγής σε μεγάλους αριθμούς δίνει στο εγχείρημα προοπτική ευρύτερης αξιοποίησης από τον Στόλο, υπό την προϋπόθεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης των δοκιμών.

Επιτήρηση και δυνατότητα προσβολής στόχων

Το σκάφος έχει μήκος πέντε μέτρων και μέγιστη ταχύτητα άνω των 40 κόμβων. Η αυτονομία του χαρακτηρίζεται υψηλή, χωρίς να έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες τιμές επιχειρησιακής εμβέλειας ή διάρκειας αποστολής.

Διαθέτει ηλεκτροοπτικό σύστημα, ραντάρ επιφανείας, συστήματα επικοινωνιών και αισθητήρες για την πλοήγηση και την επιχειρησιακή χρησιμοποίησή του.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της παρουσίασης, έχει σχεδιαστεί για τρεις βασικές κατηγορίες αποστολών: συλλογή πληροφοριών, επιτήρηση και αναγνώριση· επιχειρήσεις εναντίον στόχων επιφανείας· και επιθέσεις μονής κατεύθυνσης με μεταφορά εκρηκτικού φορτίου.

Στην τελευταία περίπτωση, το ίδιο το μη επανδρωμένο σκάφος αποτελεί το μέσο προσβολής. Προβλέπονται επίσης δυνατότητες περαιτέρω αναβάθμισης και διεύρυνσης των αποστολών του.

Οι ενσωματωμένες δυνατότητες αυτόνομης λειτουργίας βρίσκονται στο τελικό στάδιο δοκιμών. Η διάκριση έχει σημασία: η απουσία πληρώματος από το σκάφος και η αυτόνομη εκτέλεση λειτουργιών αποτελούν διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να αξιολογούνται χωριστά.

Η επιχειρησιακή κατεύθυνση που περιέγραψε ο Δένδιας

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ανέφερε ότι ο «Πυρπολητής» μπορεί «να συλλέγει πληροφορίες, να επιτηρεί, να αναγνωρίζει, να λειτουργεί —όπως το όνομά του λέει— σαν σκάφος δυνατοτήτων επίθεσης εναντίον πλεόντων στόχων».

Παράλληλα, επισήμανε τη δυνατότητα μεταφοράς μέρους των αποστολών επιτήρησης και περιπολίας σε μη επανδρωμένα και αυτόνομα μέσα, με αντίστοιχη μείωση των ημερών παραμονής του προσωπικού στη θάλασσα.

Αυτή η κατεύθυνση αναδεικνύει τον συμπληρωματικό ρόλο των νέων συστημάτων στον Στόλο. Η αξιοποίησή τους μπορεί να διευρύνει τις επιλογές επιτήρησης και κρούσης και να επιτρέψει διαφορετική κατανομή των αποστολών μεταξύ επανδρωμένων και μη επανδρωμένων μέσων.

Από τα πυρπολικά στην ελληνική τεχνογνωσία

Η επιλογή του ονόματος συνδέει το πρόγραμμα με την παράδοση των πυρπολικών της Επανάστασης του 1821: τη χρήση μικρότερων σκαφών για την προσβολή ισχυρότερων εχθρικών μονάδων.

Στον σύγχρονο «Πυρπολητή», η ιστορική αναφορά συνοδεύεται από συστήματα αισθητήρων, επικοινωνιών και πλοήγησης, με το πλήρωμα να απουσιάζει από το μέσο που εκτελεί την αποστολή.

Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι η διατήρηση και η εξέλιξη αυτής της τεχνογνωσίας. Η εγχώρια ανάπτυξη αποκτά επιχειρησιακή αξία όταν συνοδεύεται από αξιόπιστη παραγωγή, υποστήριξη και δυνατότητα αναβαθμίσεων σε βάθος χρόνου.

Εκπαίδευση σε ευρύ φάσμα θαλάσσιων συστημάτων

Το νέο Κέντρο Διακλαδικής Εκπαίδευσης προορίζεται για την εκπαίδευση και την εξοικείωση του προσωπικού με μη επανδρωμένα και αυτόνομα θαλάσσια μέσα.

Στην παρουσίαση περιλαμβάνονταν συστήματα επιφανείας για επιτήρηση, συλλογή πληροφοριών, υδρογραφικές έρευνες και αποστολές έρευνας και διάσωσης, καθώς και υποβρύχια μέσα για εντοπισμό και εξουδετέρωση ναρκών.

Μεταξύ αυτών ήταν τα FLEXUS, NIRIIS, BLUE BOAT, ΜΕΣΕ και ΚΑΝΑΡΗΣ «1» και «2», καθώς και τα υποβρύχια PLUTO PLUS και PLUTINO MIKI. Η ποικιλία των μέσων δείχνει ότι η εκπαίδευση καλύπτει περισσότερες αποστολές από την αποκλειστική χρήση σκαφών κρούσης.

Το αίτημα για τα Corsair

Ξεχωριστή θέση είχε το Corsair της Saronic, μη επανδρωμένο και αυτόνομο σκάφος επιφανείας μήκους επτά μέτρων, με ταχύτητα άνω των 35 κόμβων.

Σύμφωνα με την ενημέρωση της παρουσίασης, διαθέτει δυνατότητα συνεργατικής αυτόνομης δράσης σε σμήνη και μπορεί να αναλαμβάνει αποστολές επιτήρησης, επιχειρήσεων κατά στόχων επιφανείας, επίθεσης μονής κατεύθυνσης και έρευνας και διάσωσης.

Το Πολεμικό Ναυτικό έχει πραγματοποιήσει δοκιμές και αξιολόγηση του συστήματος και έχει αποστείλει σχετικό Letter of Request για προμήθεια σκαφών μέσω του μηχανισμού Foreign Military Sales των ΗΠΑ. Η αποστολή του αιτήματος αποτελεί βήμα στη διαδικασία προμήθειας και δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αγορά ή παράδοση.

Το κρίσιμο βήμα είναι η παραγωγή

Η παρουσίαση του «Πυρπολητή» αποτελεί αφετηρία για την αξιολόγηση ενός ελληνικού μη επανδρωμένου μέσου με πολλαπλές αποστολές. Η ολοκλήρωση των δοκιμών, η οργάνωση της παραγωγής και η ένταξή του στις διαδικασίες του Στόλου θα καθορίσουν το πραγματικό επιχειρησιακό του αποτύπωμα.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί συγκεκριμένα στοιχεία για την εμβέλεια, το εκρηκτικό φορτίο, το κόστος ανά μονάδα ή το χρονοδιάγραμμα μαζικής παραγωγής. Τα διαθέσιμα δεδομένα τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις του προγράμματος· η συνολική αποτίμησή του θα απαιτήσει τα αποτελέσματα των δοκιμών και τις αποφάσεις για την παραγωγή.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO13 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...
Ιστορία - Πολιτισμός14 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...
Αναλύσεις14 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...
GEOPOLITICO14 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...
GEOPOLITICO15 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή