Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

-«Να γίνουμε ισχυρός παίκτης»-«Εμείς είμαστε με το διεθνές δίκαιο»

Δημοσιεύτηκε στις

«Να γίνουμε ισχυρός παίκτης»

Της Μικαέλλας Λοίζου

Το φυσικό αέριο είναι ένας τρόπος να προχωρήσει και να
εξελιχθεί το Κυπριακό – Ο καθηγητής Νίκος Λυγερός αναλύει στη «Σ» το
πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πρέπει να κινηθούμε, για την περαιτέρω
διαχείριση των υδρογονανθράκων μας
ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΟ οι φοιτητές μας να παίρνουν εξειδικεύσεις που αφορούν το φυσικό αέριο


«Να λειτουργήσουμε γρήγορα σ’ ένα πλαίσιο με φυσικό αέριο CNG, που να
επιτρέψει μια επένδυση σε σταθμό υγροποίησης LNG, γιατί είναι ένα μεγάλο
κόστος, 10 δισ. Στο ενδιάμεσο να εξοικονομεί και να μπορεί να επενδύσει
και μετά να περάσουμε στη φάση του αγωγού. Πιο άμεσα ξέρω ότι η Κύπρος
έχει ήδη υποβάλει δυο πρότζεκτ, το ένα για το ηλεκτρικό ρεύμα και το
άλλο για το φυσικό αέριο στην Ε.Ε., άρα περιμένουμε επί του πρακτέου τις
αποφάσεις για χορηγήσεις για να υλοποιηθούν. Στο ενδιάμεσο, πράγμα που
είναι σημαντικό, είναι να επιτευχθεί μια συμφωνία με την Ελλάδα, γιατί,
βέβαια, και ο αγωγός και το ηλεκτρικό καλώδιο θα πρέπει να περάσουν από
τις ΑΟΖ.

Άρα η ΑΟΖ του Ισραήλ με την Κύπρο είναι καθορισμένη, θα πρέπει να
καθοριστεί και η Κύπρος με την Ελλάδα. Μπορεί να είναι μια πολύ μικρή
περιοχή αλλά θα πρέπει να γίνει γρήγορα για να μπορέσει να υλοποιηθεί.
Γιατί άμα δεν έχουμε αυτή τη συμφωνία, μπορεί η Ε.Ε. να θεωρήσει ότι θα
καθυστερήσει τόσο πολύ, που δεν έχει κίνητρο για να δώσει χορηγία».

Με αυτές τις προτάσεις κωδικοποιεί τα επόμενα βήματα που πρέπει
να γίνουν από την Κυπριακή Δημοκρατία, σε ό,τι αφορά τον τομέα των
υδρογονανθράκων, ο καθηγητής Νίκος Λυγέρος. Σε συνέντευξή του στη «Σ»,
αναφέρεται, επίσης, στη διασύνδεση του φυσικού αερίου με το Κυπριακό,
στις αλλαγές που θα επέλθουν στην Κύπρο από την εκμετάλλευση του φυσικού
μας πλούτου και την αναβάθμιση που μπορεί να έχει η Κυπριακή Δημοκρατία
διεθνώς, με την τοποθέτησή της στον ενεργειακό χάρτη.

Αλλαγή παιγνιδιού


Η Κύπρος καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας της αποτελούσε το
«μήλον της έριδος» για τους ανέκαθεν «μεγάλους» της Γης, λόγω της
στρατηγικής της θέσης και λόγω του φυσικού της πλούτου, κυρίως του
χαλκού. Έχουμε γίνει ένα «σύγχρονο μήλο», με τις ανακαλύψεις των
κοιτασμάτων στην ΑΟΖ μας;

Πρέπει να είμαστε λίγο ξεκάθαροι σ’ αυτό το πλαίσιο. Αυτή η
ανακάλυψη δεν ήταν αναμενόμενη. Οι Κύπριοι δεν το πίστευαν και, επειδή
ασχολούμαστε συχνά με την Τουρκία – ακόμη λιγότερο η Τουρκία. Όταν
εξετάζουμε και την περίπτωση του Ισραήλ -που είναι κοντά- γι’ αυτό το
θέμα, βλέπουμε ότι πριν από τις πρόσφατες εξορύξεις δεν ήταν σίγουροι
για τα μεγέθη.

Βέβαια υπήρχαν ενδείξεις γεωλογικές ότι ήταν σημαντικά τα
κοιτάσματα, όμως τώρα βλέπουμε ότι δεν είναι μόνο ενδείξεις, είναι η
πραγματικότητα. Δηλαδή τα κοιτάσματα όπως είναι το «Ταμάρ», το
«Λεβιάθαν» και η «Αφροδίτη» είναι πάρα πολύ σημαντικά. Άρα δεν θα έλεγα
ότι τώρα γίναμε το ανάλογο από το μήλον της έριδος. Ο αγώνας υπήρχε από
πριν.

Το «μήλον» ως νοητικό σχήμα είναι αυτό που έρχεται πριν από τη
σύρραξη. Εδώ η σύρραξη έχει γίνει από το 1974. Εγώ το βλέπω πολύ πιο
θετικά, ότι είναι ένας τρόπος να αποφύγουμε να παίζουμε συνεχώς το ίδιο
παιγνίδι. Αναφέρομαι σε μια πλάγια σκέψη, που λέει, εφόσον δεν μας
αναγνωρίζουν, δεν παίζουν καθόλου μαζί μας, τι μπορούμε να κάνουμε μόνοι
μας; Το φυσικό αέριο είναι ένας τρόπος να προχωρήσει και να εξελιχθεί
το Κυπριακό με τον ανάλογο τρόπο που εξελίχθηκε μέσω της Ε.Ε.

Είναι πάλι ένα δυνατό στοιχείο και σε στρατηγικό επίπεδο και σε
οικονομικό και ενισχύεται από το ευρωπαϊκό πλαίσιο, που, ούτως ή άλλως,
συνδυάζει και την απόφαση που έλαβε ο Παπαδόπουλος, όταν έκανε τη
θέσπιση της ΑΟΖ, μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.

Άρα θα μπορούσε, κατά κάποιον τρόπο, να αποτελέσει μια νέα
διαπραγματευτική πορεία, που θα μας απεγκλωβίσει από τις άγονες πορείες
του παρελθόντος;

Εντελώς. Δεν ασχολούμαι πια μόνο μ’ αυτόν που δεν μ’ αναγνωρίζει.
Κοιτάζω πώς να προωθήσω τη θέση μου, ν’ αναβαθμίσω το επίπεδό μου, έτσι
ώστε να είμαι ένας ισχυρός παίκτης με ανθεκτικότητα. Γιατί αναγκαστικά
το κοίτασμα από μόνο του μπορεί να μη φαίνεται σημαντικό, αλλά μόνο και
μόνο που υπάρχει, αλλάζει τα δεδομένα και δημιουργεί ένα συμμαχικό
πλαίσιο και με το Ισραήλ και με την Ελλάδα, η οποία θα το ενεργοποιήσει
πιο μετά, γιατί πρέπει να περιμένουμε τη θέσπιση.

Η ιδέα είναι ότι ήδη η Κύπρος και το Ισραήλ δεν είναι πλέον δύο
ανεξάρτητες οντότητες περιφερειακές, αλλά είναι συνδεδεμένες.
Γεωπολιτικά και μ’ αυτά τα κοιτάσματα, το Ισραήλ θέλει να έχει μια
πρόσβαση στην Ε.Ε. και η Κύπρος είναι ο μόνος κόμβος που το επιτρέπει.
Δεν είναι τυχαίο που έγινε αυτή η συμφωνία τον Δεκέμβριο του 2010. Αυτό
που έχει σημασία είναι, άλλο μόνο η συμφωνία και άλλο μετά από έναν
χρόνο να ανακαλύψουμε φυσικό αέριο σε τέτοιο μέγεθος.

Η Κύπρος θα αποκτήσει ενεργητική βιομηχανία

ΠΩΣ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ

Σε ποια επίπεδα μπορεί ν’ αλλάξει η
καθημερινότητά μας από την έλευση του φυσικού αερίου; Ακούμε για
δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, αλλαγές που μπορούν να επέλθουν από μια
νέα βιομηχανία κ.λπ.


Πρώτα απ’ όλα η φορολογία, που έχει επιπτώσεις σ’ όλους μας.
Ακόμα και παθητικά, αν κάποιος πληρώνει λιγότερους φόρους, ενώ παράγει
την ίδια εργασία, θα συμφέρει. Όσον αφορά τις θέσεις εργασίας, όντως
εκτιμούμε ότι θα έχουμε μια κορύφωση απ’ το 2015-2019. Υπολογίζουμε ότι
θα είναι γύρω στις 100.000 θέσεις εργασίας, που είναι τεράστιο άμα το
σκεφτούμε πληθυσμιακά.

Μερικές φορές δημιουργείται η εντύπωση πως θα είναι ξένοι που θα
λειτουργούν τις υποδομές. Οι ξένοι λειτουργούν ως μηχανικοί και ως
εξειδικευμένο εργασιακό υλικό, στη φάση της εξόρυξης και στη φάση της
έρευνας. Στη φάση της εκμετάλλευσης, συμφέρει την εταιρεία να
χρησιμοποιεί πληθυσμό που είναι τοπικός. Δεν συμφέρει να φέρει έναν
Αμερικανό ή ένα Νορβηγό. Επιπλέον δεν έχει και το ίδιο κόστος, γιατί δεν
είναι αφρικανικές χώρες. Άρα το γεγονός πως υπάρχει εδώ ένας πληθυσμός
που μπορεί να λειτουργήσει, είναι πολύ σημαντικό, και πρέπει να το λέμε.
Θα ήταν καλό και οι φοιτητές μας να παίρνουν εξειδικεύσεις που αφορούν
το φυσικό αέριο, σε διάφορα επίπεδα, από το ναυτιλιακό έως το γεωχημικό,
σεισμολογία κτλ, που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν επί τόπου.

Το άλλο καλό, που επισημάνατε, είναι η βιομηχανία. Είναι κάτι που
δεν έχει η Κύπρος αλλά ούτε και η Ελλάδα. Η μόνη πραγματική βιομηχανία
είναι ο τουρισμός. Το ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν μπορείς να επενδύεις
αποκλειστικά σ’ αυτό. Και γεωπολιτικά, ακόμα και με το θέμα της Συρίας
που είναι επίκαιρο, μπορεί να υπάρξουν επιπτώσεις. Το να έχει κάποιος,
λοιπόν, μια βιομηχανία που λειτουργεί παράλληλα -δεν λέω να μειωθεί το
επίπεδο του τουρισμού- θα δημιουργήσει δύο παράλληλες, μεγάλες
βιομηχανίες.

Μια του φυσικού αερίου και μια του τουρισμού, που είναι και η
κλασική. Και νομίζω ότι το καλό με τη βιομηχανία των υδρογονανθράκων
είναι ότι μπαίνουμε σε κάτι το ενεργητικό. Μερικές φορές, στο θέμα του
τουρισμού είμαστε και λίγο παθητικοί, με την έννοια ότι έχουμε μεγάλη
εξάρτηση από το εξωτερικό, αν π.χ. έχουν οικονομικά προβλήματα. Ενώ εδώ
είναι το ανάποδο, εμείς έχουμε την προσφορά.

Το σενάριο έγινε όραμα

Αναφερθήκατε στο Ισραήλ και στην Ελλάδα. Κατά
καιρούς υπήρξε η συζήτηση περί δημιουργίας ενός άξονα
Αθήνας-Λευκωσίας-Τελ Αβίβ και για την προστασία των κοιτασμάτων και για
την εκμετάλλευση. Πιστεύετε ότι ένα τέτοιο σενάριο μπορεί να ευοδωθεί;


Δεν είναι μόνο ένα σενάριο, τώρα αποτελεί και ένα όραμα. Όταν
μιλάμε, βέβαια, για συνεκμετάλλευση, μιλάμε δυο-δυο. Δηλαδή η πρόταση σε
βασικό επίπεδο είναι Ισραήλ με Κύπρο, η Κύπρος με την Ελλάδα, μετά μια
τριπλή συμμαχία που υποστηρίζει αυτόν τον άξονα, χρησιμοποιώντας πρώτα
το Interconnector Euro-Asia, που είναι πολύ σημαντικό, όσον αφορά το
ηλεκτρικό ρεύμα. Μετά να γίνεται μια μεταφορά με πλοία, που θα είναι σε
συμπιεσμένο αέριο (CNG) αρχικά και μετά υγροποιημένο (LNG), ώστε να
περάσουν μετά στο μελλοντικό στάδιο του αγωγού.

Ο αγωγός είναι νομίζω το πιο καθοριστικό, γιατί είναι κάτι που
είναι σταθερό και θα λειτουργήσει και για τις τρεις χώρες. Τα πλοία
μπορούν ν’ αλλάξουν πορεία ανάλογα με τις οικονομικές συνθήκες, ο αγωγός
θα παραμείνει. Συνεπώς τα κοιτάσματα θα ενισχυθούν και με τα κοιτάσματα
που θα βρεθούν νότια της Κρήτης. Ο αγωγός μπορεί να έχει διακλαδώσεις
για να ενισχυθεί και από τα κοιτάσματα του Ισραήλ και της Κύπρου και της
Ελλάδας και να τροφοδοτεί την Ε.Ε., που το έχει ανάγκη αυτό το αέριο.
Άρα δεν είναι πια ένα σενάριο.

Θα έλεγα ότι είναι ο κύριος στόχος μας. Μπορεί να υπάρχει και μια
σύγκλιση σε στρατιωτικό επίπεδο που να βοηθάει τις ΑΟΖ. Να υποστηρίζει
και την έννοια της ασφάλειας αλλά μπορεί να είναι και μέσω της «έρευνας
και της ασφάλειας» (search and rescue).

Ο Σόλων Κασίνης…

Και τώρα και στο παρελθόν έχετε μιλήσει πολλές
φορές επαινετικά για τον Σόλωνα Κασίνη. Πιστεύετε ότι ο κ. Κασίνης έχει
αδικηθεί στην Κύπρο και από ανθρώπους και από καταστάσεις και από
έλλειψη οράματος; Αποδείχθηκε πως είχε δίκαιο.


Όχι ακριβώς, αυτό είναι ακόμα χειρότερο, θα δείτε. Δηλαδή θα έχει
ακόμα περισσότερο δίκιο. Γιατί ξέρετε, και στην Κύπρο είμαστε
δύσπιστοι. Άρα, όσο ο Κύπριος δεν βλέπει «ριάλια στην πούγκαν του», δεν
πρόκειται να μην είναι επιφυλακτικός με κάποιον. Αυτό που έχει όμως
σημασία για μένα ως στρατηγιστής, είναι ότι ο Σόλωνας είναι το βασικό
χαρτί. Είναι ένας άνθρωπος που ήταν η βάση ακόμα και για τον Παπαδόπουλο
για να μπει σε όλην αυτήν τη διαδικασία και κατάφερε να είναι και στις
τρεις διαπραγματεύσεις, να έχει πραγματικά υλοποιήσεις και αυτό είναι
κάτι που δεν έχουμε καθόλου το ανάλογο ούτε καν στην Ελλάδα.

Άρα για μένα ό,τι και να έχουν πει εναντίον του Σόλωνα, είναι
απλώς από ανθρώπους που έχουν είτε άγνοια του θέματος, που εντάξει αυτό
το δέχομαι, ή από κομπλεξισμό που, και αυτό το δέχομαι, υπάρχει αυτό στα
άτομα, αλλά σε κάθε περίπτωση, αν έπρεπε να διαλέξω μόνο μια χούφτα
ανθρώπων που έπρεπε να μείνουν στην Κύπρο να συνεχίσουν, ο Σόλωνας θα
ήταν σε αυτούς τους πέντε.

Και πρέπει να ξέρετε ότι δεν είναι τυχαίο που η Ελλάδα αναζητεί
και τις συμβουλές του Σόλωνα για το θέμα της ΑΟΖ. Άρα, όχι μόνο
αναγνωρίζουμε τι έχει κάνει ο άνθρωπος, αλλά βλέπουμε ότι δικαιώνεται
όλο και περισσότερο και προσφέρει ένα μέλλον στην Κύπρο, που ελπίζω σε
κάποια φάση η Κύπρος να τον αναγνωρίσει, γιατί η αχαριστία υπάρχει όταν
είσαι μέσα στον τόπο σου, όπου κανένας δεν είναι προφήτης. Στην Ελλάδα
ήδη τον αναγνωρίζουμε γι’ αυτό που έχει κάνει για την Κύπρο, γιατί έχει
αλλάξει εντελώς τα δεδομένα.



«Στρατηγικό mix»

Έχουν ακουστεί πολλά για τις ενεργειακές
δυνατότητες που μπορεί να προκύψουν. Λέγεται ότι η «Αφροδίτη» δεν είναι
το πιο πλούσιό μας οικόπεδο και ενδεχομένως άλλα να έχουν μεγαλύτερο
κοίτασμα. Έχοντας υπ’ όψιν τα ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα για την
«Αφροδίτη», θα μπορούσε να τοποθετηθεί η Κύπρος στον ενεργειακό χάρτη;

Αυτό είναι σίγουρο και το λέει και ο Σόλων Κασίνης. Ήδη με την
«Αφροδίτη» γίνεται αυτή η τοποθέτηση, γιατί μιλάμε ήδη για 7 τρισ.
κυβικά πόδια. Κατά συνέπειαν, ανήκει ήδη στα μεγάλα κοιτάσματα. Δεν
είναι τα τεράστια, γιατί το «Λεβιάθαν» είναι ακόμη μεγαλύτερο, φτάνει τα
16. Αλλά επειδή είναι όλα στη Λεκάνη Λεβαντίνης, επιτρέπει, επειδή
είναι κοντινές οι αποστάσεις, να γίνεται και ένας συνδυασμός με τον
αγωγό. Άρα δεν είναι μόνο ένα πιθανό σενάριο, αλλά είναι το κυρίαρχο,
γιατί για να γίνει ένας αγωγός πρέπει να υπάρχουν αρκετά αποθέματα που
να υποστηρίζουν τη στρατηγική επένδυση.

Υπολογίζουμε ότι θα βρούμε έως 14 Αφροδίτες, σαν μέγεθος,
συνολικά, στα 13 τεμάχια. Θα έχει μεγάλη σημασία, βέβαια, και το ποιες
θα είναι οι εταιρείες που θα λειτουργήσουν στα εννιά οικόπεδα. Όταν
βλέπω εγώ πρακτικά ότι μια εταιρεία σαν την Total είναι υποψήφια σε επτά
οικόπεδα από τα εννέα, δεν το κάνει για λόγους φιλανθρωπικούς. Ξέρει
ότι είναι μια στρατιωτική επένδυση υψηλού επιπέδου σε οικονομικό
μέγεθος.

Κατά τη γνώμη σας πρέπει να προτιμήσουμε τα «μεγάλα
ονόματα» και τους κολοσσούς, έχοντας υπ’ όψιν και τις χώρες προέλευσής
τους, έναντι κοινοπραξιών μικρότερων εταιρειών;

Αυτή είναι μια σοβαρή συζήτηση, γιατί παίζονται διάφορα. Όταν μιλάμε για
οικονομικά δεδομένα, πρέπει πάντοτε να παίρνουμε τους πιο
αποτελεσματικούς. Ας πούμε η Νορβηγία χρησιμοποιήθηκε για τις σεισμικές
έρευνες και δεν αποτελεί μια μεγάλη δύναμη. Όμως στον τομέα είναι
σημαντική. Άρα δεν πρέπει να κοιτάζουμε μόνο γεωπολιτικά, πρέπει να
βλέπουμε και την αποτελεσματικότητα. Μεγάλες εταιρείες είναι
αποτελεσματικές στο πετρέλαιο, άλλες στο φυσικό αέριο.

Εγώ προτείνω ένα «στρατηγικό mix», που είναι ανάλογα με τις
τοποθεσίες και με τις δυνατότητες κάθε εταιρείας, έτσι ώστε το σύμπλεγμα
απ’ όλα αυτά τα οικόπεδα να λειτουργήσει ως ασφαλιστικό μέτρο για την
Κύπρο και ενισχυτικό για διαπραγματευτικό χαρτί. Να μην είναι απλώς μόνο
και μόνο μικρές εταιρείες αλλά να μην είναι, όμως, και μόνο μεγάλες,
που μπορεί να μη δώσουν τόση προτεραιότητα.

Σίγουρη είναι η ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου

Υπάρχει η εκτίμηση ότι στην κυπριακή ΑΟΖ υπάρχει και πετρέλαιο. Θεωρείτε ότι ισχύει;

Ήδη το ξέρουμε ότι ισχύει, γιατί οι φυσαλίδες που έχουμε από το φυσικό
αέριο είναι λερωμένες από πετρέλαιο. Άρα, είναι σίγουρο. Επιπλέον, έτσι
όπως λειτουργεί η Λεκάνη Λεβαντίνης, ξέρουμε ότι είναι ένας μηχανισμός
που το φυσικό αέριο παράγεται από τη διεργασία του πετρελαίου. Η Noble
έχει μάλλον ήδη ακουμπήσει πλάγια μια ζώνη που αφορά πετρέλαιο, απλώς ο
χρόνος θα το αποδείξει.

Είναι πιο ακριβό να εξορυχθεί το πετρέλαιο από το αέριο;

Είναι άλλες οι τεχνικές. Το φυσικό αέριο είναι πολύ απλό. Είναι σε πολύ
μεγάλο ποσοστό μεθάνιο. Κατά συνέπειαν, είναι ελαφρύ, και ανεβαίνει. Θα
έλεγα είναι πάρα πολύ καλό φυσικό άεριο. Έχει κάτι σαν 97% μεθάνιο, άρα
θα έχει λιγότερο κόστος στα διυλιστήρια. Το πετρέλαιο εξαρτάται από την
πυκνότητα που έχει. Πάνω κάτω το πετρέλαιο, όμως, κοστίζει πέντε φορές
περισσότερο από το φυσικό αέριο, άρα ακόμη κι αν είναι πιο δύσκολο,
συμφέρει για μια χώρα, λόγω του πολλαπλασιαστή επί πέντε. Ότι υπάρχει
πετρέλαιο αυτό είναι σίγουρο. Το θέμα του μεγέθους θα το ερευνήσουμε.

«Εμείς είμαστε με το διεθνές δίκαιο»

ΤΗΣ ΜΙΚΑΕΛΛΑΣ ΛΟΪΖΟΥ

Ν. Λυγερός: Η Κύπρος έδωσε το μεγάλο άνοιγμα στην Ελλάδα για την ΑΟΖ

Στο υψηλότερο επίπεδο στην Αθήνα, θεωρούν ότι όντως τώρα είναι σημαντική
η ΑΟΖ και ότι θέλουν μια τεχνογνωσία και μια επιστημονική προσέγγιση,
ένα νομικό πλαίσιο, έτσι ώστε να το υποστηρίξουν


Ο καθηγητής Νίκος Λυγερός, σε συνέντευξή του χθες στην
«Κυριακάτικη Σημερινή», ανέλυσε σειρά θετικών στοιχείων που προκύπτουν
από την οριοθέτηση της ΑΟΖ και την επικείμενη εκμετάλλευση των κυπριακών
κοιτασμάτων. Στο δεύτερο μέρος της συνέντευξής του, εξηγεί γιατί το
Καστελόριζο είναι η αιχμή του δόρατος για την ΑΟΖ, υποδεικνύοντας τους
λόγους που η Ελλάδα καθυστέρησε τόσο πολύ στον τομέα αυτό.


Ακόμη φοβόμαστε τους Τούρκους
Η Ελλάδα έχει καθυστερήσει δεκαετίες να οριοθετήσει την ΑΟΖ.
Ποιοι πιστεύετε ότι ήταν οι λόγοι που απωθούσαν διαδοχικές κυβερνήσεις
στο να κάνουν αυτό το αυτονόητο πράγμα και η διαδικασία που έχει
ξεκινήσει τώρα, σε ποιο στάδιο βρίσκεται; Φοβόμασταν τους Τούρκους; Ή
και κάτι άλλο;

Όχι, διότι το «φοβόμασταν τους Τούρκους» δεν υπονοεί ότι τους φοβόμαστε
ακόμα, ενώ υπάρχει αυτό. Γενικά στην Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι που έχουν
φοβίες με τους Τούρκους διαχρονικά και όχι μόνο από το ’74 και μετά,
όπως είναι στην Κύπρο, αλλά και πιο πριν. Άρα οι φοβίες είναι ο κύριος
λόγος. Μετά, πρέπει να σκεφτούμε ότι η Ελλάδα υπέγραψε το Δίκαιο της
Θάλασσας το ’82, όμως το επικύρωσε το ’95 μόνο, ενώ η Κύπρος το έκανε το
’88, άρα ήταν ήδη μια καθυστέρηση, επειδή περιμέναμε να φτάσουμε στα 60
κράτη, δηλαδή ήταν μια παθητική προσέγγιση ήδη από τότε και μετά το
1996 βρέθηκαν τα Ίμια, αμέσως μετά, και μπήκαμε στη διαδικασία, εφόσον
έχουμε και τα χωρικά ύδατα και την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ που είναι
στο ίδιο κείμενο, η υφαλοκρηπίδα να είναι μια πορεία που ακολουθήθηκε
πιο πολύ από το Υπουργείο Εξωτερικών, θεωρώντας ότι είναι η πανάκεια,
αλλά δεν έδωσε τίποτα.

Τα 12 ναυτικά μίλια δημιούργησαν το λεγόμενο Casus Belli και
σταμάτησε όλη η διαδικασία, και η ΑΟΖ φαινόταν κάτι το πολύ περιθωριακό.
Μπορεί να μιλούσε για την ΑΟΖ ο Θ. Καρυώτης στον ελληνικό χώρο, αλλά
στην ουσία, επί του πρακτέου είναι η Κύπρος που έδωσε το μεγάλο άνοιγμα
και για να είμαστε και λίγο ρεαλιστές νομίζω ότι η μεγάλη αλλαγή δεν
είναι όλος ο αγώνας που κάνουμε τώρα, είναι επειδή βρέθηκε φυσικό αέριο.
Δηλαδή, αν δεν είχε βρεθεί το φυσικό αέριο τον Δεκέμβριο του 2011, θα
ήταν πολύ δύσκολο να πείσουμε ανθρώπους.

Ο ρόλος της κρίσης
Ίσως η κρίση έκανε την ΑΟΖ να φαίνεται ως διέξοδος…
Ναι, πάντως παρουσιάστηκε ως διέξοδος ενώ η ΑΟΖ υπήρχε από πριν, απλώς
δεν είχαν σκεφτεί ποτέ ότι θα μπορούσαμε να το εκμεταλλευτούμε. Αλλά
αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι η ΑΟΖ είναι σημαντική
ακόμα κι αν δεν υπήρχε φυσικό αέριο. Είναι μια σημαντική έννοια που
αρχίζει από την αλιεία. Άρα έτσι άρχισε και τώρα καταλήξαμε να
κοιτάζουμε το φυσικό αέριο επειδή είμαστε στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στο επίπεδο που βρισκόμαστε τώρα στην Ελλάδα είναι ότι είμαστε,
θα έλεγα, στην τελευταία φάση της υλοποίησης της θέσπισης, έχουμε μπει
ήδη -τουλάχιστον στο πλαίσιο της επιτροπής- να κοιτάζουμε ήδη και τι θα
κάνουμε μετά, και γι’ αυτό είναι πολύ σημαντική η συμβολή του Σ. Κασίνη,
δηλαδή όχι μόνο να κάνουμε τη θέσπιση, να δούμε και τα θέματα της
οριοθέτησης, εξόρυξης, εκμετάλλευσης πριν από τις οικοπεδοποιήσεις. Άρα
όλα αυτά είναι τώρα σε φάση μελέτης. Διότι στο υψηλότερο επίπεδο στην
Ελλάδα, το πολιτικό τώρα λέω, θεωρούν ότι όντως τώρα είναι σημαντική η
ΑΟΖ και ότι θέλουν μια τεχνογνωσία και μια επιστημονική προσέγγιση, ένα
νομικό πλαίσιο, έτσι ώστε να το υποστηρίξουν.

Και να παίξουν με αυτό το δυνατό χαρτί και στις διαπραγματεύσεις
που έχει η Ελλάδα αυτήν την περίοδο λόγω των οικονομικών πιέσεων και να
παρουσιάσει και στους ξένους στρατηγικούς επενδυτές ότι είναι ένας
χώρος σημαντικός για επενδύσεις μελλοντικές και επιπλέον και σε σχέση με
ευρωζώνη, ΔΝΤ, Τρόικα, όλο αυτό το πακέτο, να παρουσιαστεί η Ελλάδα ως
ένα κράτος που έχει μεγάλες δυνατότητες, που δεν είναι μόνο ένας
ενεργειακός κόμβος, αλλά θα είναι ένας γεωπολιτικός παίκτης που θα
παίξει μαζί με την Κύπρο και με το Ισραήλ έναν πολύ σημαντικό ρόλο για
τον ενεργειακό δρόμο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πηγαίνουμε για οριοθέτηση

Η κυπριακή και η ελλαδική ΑΟΖ είναι ενωμένες με το
Καστελόριζο. Θα ανάμενε κανείς να είναι και οριοθετημένες δεδομένων των
σχέσεων των δύο χωρών. Γιατί δεν συνέβη αυτό;

Σε αυτό δεν φταίει η Κύπρος. Δύο φορές έγινε η πρόταση. Και επί
Παπαδόπουλου και ακόμα και επί Χριστόφια και έγινε δυο φορές, με κόμματα
διαφορετικά στην Ελλάδα, άρα δεν είναι θέμα χρώματος, είναι πραγματικά
θέμα φοβίας για να μην ενοχλήσουμε τις θέσεις της Τουρκίας. Τώρα, σε
αυτήν την φάση που είμαστε, πηγαίνουμε για μια ταύτιση οριοθέτησης, ίδια
στίγματα και η ιδέα είναι να προετοιμαστούμε για να γίνει μια συμφωνία
μεταξύ των δύο, διότι, όπως το είπατε πολύ σωστά, νομίζω ότι φτάνει αυτή
η φάση φοβίας, ότι πρέπει να περάσουμε σε ένα αληθινό Δίκαιο της
Θάλασσας και εφόσον οι δυο χώρες συμφωνούν στο πού πρέπει να γίνει η
οριοθέτηση, πρέπει να γίνει όσο πιο γρήγορα γίνεται, έτσι ώστε να
συνεχιστεί και η οριοθέτηση που έχει γίνει από την Κύπρο με την Αίγυπτο,
γιατί είναι συνεχόμενα.

«Η Τουρκία έχει ΑΟΖ, επειδή έχει διαπράξει γενοκτονία»
ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ ΠΑΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ
Γιατί έχει τόσο σημαντικό ρόλο στην τουρκική στρατηγική το Καστελόριζο;
Έχει μεγαλύτερο ρόλο στην κυπριακή και ελληνική στην πραγματικότητα,
γιατί είναι η αιχμή του δόρατος όσον αφορά την ΑΟΖ. Το σύμπλεγμα
Καστελορίζου -γιατί πρέπει να λέτε σύμπλεγμα Καστελορίζου, είναι 14
νησιά και είναι σημαντική και η Στρογγύλη- είναι το μόνο που συνδέει την
ΑΟΖ της Κύπρου με την Ελλάδα. Άρα, αν το Καστελόριζο δεν έχει μια
κανονική ΑΟΖ, όπως έχει το δικαίωμα, εφόσον είναι νησί που κατοικείται,
τότε αυτές οι δυο ΑΟΖ δεν ενώνονται και όλα τα άλλα που έχουμε πει για
διασύνδεση δεν υπάρχουν. Συνεπώς, το Καστελόριζο δεν είναι σημαντικό από
την ξηρά του, αλλά από τον θαλάσσιο χώρο που ελέγχει, που
αντιπροσωπεύει μια περιοχή που είναι μεγαλύτερη από την Πελοπόννησο.

Περιορίζει, όμως, σημαντικά την τουρκική ΑΟΖ, την κλείνει.
Κοιτάξτε, για να είμαστε σοβαροί. Πρώτον, η Τουρκία έχει ΑΟΖ επειδή έχει
διαπράξει γενοκτονία. Δηλαδή, άμα δεν είχαν εξουδετερώσει και εξοντώσει
τους Αρμένιους που ήταν στο κάτω μέρος της Τουρκίας, αν δεν είχαν
εξουδετερώσει τους Πόντιους -γιατί έχουμε υπολογίσει και την ΑΟΖ της
Μαύρης Θάλασσας- αν δεν είχαν εξουδετερώσει την Σμύρνη, τότε για ποια
τουρκική ΑΟΖ θα μιλούσαμε τώρα; Άρα να μην μπερδευόμαστε γιατί στο τέλος
θα καταλήξουμε να λέμε ότι τα νησιά μας είναι πολύ κοντά στην τουρκική
ακτή. Είναι η Τουρκία που ήρθε πολύ κοντά στα νησιά. Τώρα, αν δεν της
επαρκεί η τεράστια ΑΟΖ που έχει στη Μαύρη θάλασσα, λόγω της γενοκτονίας
των Ποντίων, των Ασσυρο-Χαλδαίων και των Αρμενίων, είναι δικό τους
πρόβλημα αλλά όχι δικό μας.

Εμείς είμαστε με το Διεθνές Δίκαιο, με το Δίκαιο της Θάλασσας, το
Καστελόριζο δεν περιορίζει κανέναν. Απλώς υπάρχει, είναι ελληνικό,
είναι ένας συνδετικός κρίκος Ελλάδας και Κύπρου, ανήκει στην Ευρωπαϊκή
Ένωση, και αν θέλετε να το γενικεύσω λίγο, για να δείτε πώς το
σκέφτομαι, είναι σαν να μου λέτε: Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν περιορίζει λίγο
την Τουρκία; Δηλαδή, ποιος θα τολμούσε να πει τέτοια γελοιότητα; Ενώ
στην πραγματικότητα η Τουρκία το σκέφτεται, γιατί όταν εντάχτηκε η
Βουλγαρία και η Ρουμανία το 2007 θεωρούσαν ότι ήταν ακόμα βιλαέτια δικά
τους και θεωρούσε ότι ήταν απαράδεκτο να υπάρχει αυτή η ένταξη, άρα για
να είμαστε λίγο σοβαροί, εμείς δεν είμαστε ούτε εκδικητικοί, ούτε έχουμε
κάτι εναντίον του τουρκικού λαού, είναι απλώς το Δίκαιο της Θάλασσας,
το εφαρμόζουμε. Έχουμε νησιά, χρησιμοποιούμε τη γεωπολιτική που έχουμε
και την αξιοποιούμε κανονικά και νόμιμα.   

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις10 λεπτά πριν

Η ελευθερία της έκφρασης στην Τουρκία του Ερντογάν: Λουκέτα, καταλήψεις τηλεοπτικών σταθμών και φίμωση του Τύπου

Από τις εφημερίδες Zaman και Bugün μέχρι τους τηλεοπτικούς σταθμούς TELE1 και Halk TV, η Τουρκία μετρά μια δεκαετία μαζικών...

GEOPOLITICO40 λεπτά πριν

«Ελευθερία» Λονδίνου: Αδιέξοδο στο Κυπριακό, νέα εποχή στις σχέσεις Βρετανίας–ΕΕ και τα μηνύματα Ρούμπιο προς την Τουρκία

Στο επίκεντρο του νέου φύλλου της ομογενειακής εφημερίδας η αμετακίνητη στάση της τουρκικής πλευράς στο Κυπριακό, οι πολιτικές εξελίξεις στο...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Αρμενία–Ινδία: Στο τραπέζι παραγωγή Pinaka Mk2 – Τα ανοίγματα σε ΕΕ και ΗΠΑ

Συζητήσεις για παραγωγή ινδικών πυραύλων στην Αρμενία, στενότερες σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και επαφές στην Ουάσιγκτον συνθέτουν την ατζέντα...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Τομ Μπάρακ: Ο μυστικός παίκτης της τουρκικής αναβάθμισης; Το παιχνίδι ισχύος από τον Λευκό Οίκο ως την Ανατολική Μεσόγειο

F-35, S-400, Συρία, Κούρδοι και ενεργειακοί διάδρομοι: οι επιχειρηματικές διασυνδέσεις και τα γεωστρατηγικά ερωτήματα που οφείλει να εξετάσει η Ελλάδα.

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Μάζης: Οι υποχωρήσεις καταγράφονται – Η Τουρκία ανοίγει διαρκώς μέτωπα

Κριτική για Κρήτη, Κάσο και Διακήρυξη των Αθηνών από τον καθηγητή στη «Ναυτεμπορική» – Οι ανησυχίες για τη Λιβύη, τον...

Δημοφιλή