Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Οι Αλλαγές στα Βαλκάνια χαμένες ελληνικές ευκαιρίες και προοπτική

Δημοσιεύτηκε στις

Λυκούργος Χατζάκος,Η 10ετία του 1990 σηματοδοτεί, για την περιοχή της Ν.Α. Ευρώπης, μια
εποχή ριζικών πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών, οι οποίες για πολλούς
ήταν αιφνιδιαστικές και απρόσμενες. Ό,τι μέχρι εκείνη την στιγμή
γνωρίζαμε, έπαυε να υφίσταται καθώς η πτώση του Σοβιετικού τύπου
σοσιαλισμού, συμπαρέσυρε και τα καθεστώτα των πρ. Ανατολικών Βαλκανικών
χωρών.Η Δυτική Ευρώπη, υποδέχεται τις μεταβολές στο πολιτειακό σύστημα των
κρατών στη Βαλκανική, θετικά, αλλά το ζήτημα της Γιουγκοσλαβίας προκαλεί
αρχικά αμηχανία και αιφνιδιάζει.
Η αρχική θέση της Ένωσης για διατήρηση
της Ομοσπονδιακής δομής, περισσότερο ως ευχολόγιο και πρόφαση αντηχεί
σήμερα, παρά ως πραγματική πολιτική επιλογή. Υπό την πίεση των γεγονότων
η θέση αυτή μεταβάλλεται σταδιακά και η Κοινότητα προχωρεί στην
εφαρμογή του μέτρου των αναγνωρίσεων (των αποσχισθέντων Δημοκρατιών), με
την προβολή του επιχειρήματος την αποτροπή χρήσεως και εκτάσεως της
βίας, ώστε να αποτραπεί η επαπειλούμενη γενικευμένη πολιτική αστάθεια
στην περιοχή. Όμως, η έξαρση του νωπού εθνικισμού στα Βαλκανικά κράτη,
υποδαυλίζεται και από την πολυετή σφοδρή διεθνοτική σύγκρουση στην
Γιουγκοσλαβία· η ταραγμένη περίοδος στην Αλβανία που κορυφώθηκε με την
κρίση των πυραμίδων, η βίαιη ανατροπή των καθεστώτων σε Βουλγαρία και
Ρουμανία, προσήλκυσαν την ανησυχία της Ευρώπης, καθώς μνήμες του
παρελθόντος προέβαλλαν κινδύνους μιας ευρύτερης ανάφλεξης.

Η διαδικασία της μετάβασης των Βαλκανικών κρατών από το κομμουνιστικό
καθεστώς στην δυτικού τύπου δημοκρατία, θα διαρκέσει περίπου μια
10ετία· θα διέλθει από σφοδρές εσωτερικές συγκρούσεις, βία ή/και έξαρση
του οργανωμένου εγκλήματος, αφού διάφορες κοινωνικές ομάδες
διαγκωνίζονται για την εξουσία ή την προνομιακή σχέση τους με αυτή και
τη δημιουργία μιας νέας άρχουσας τάξης.

Κάθε χώρα στην πορεία της στην νέα εποχή, ακολούθησε τη δική της
διαδρομή, η οποία ήταν αντίστοιχη με την ευελιξία της κοινωνίας της να
δεχθεί και να συμβάλει σε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, τη συναίνεση ή
αποδοχή στο προηγούμενο καθεστώς και κυρίως το σημείο στο οποίο
βρισκόταν η ανάπτυξη και η οικονομία της στη φάση της μετάβασης. Σε
αυτές τις παραμέτρους, πρέπει ιδιαιτέρως να σημειώνεται και η ύπαρξη
εσωτερικών αντιπαραθέσεων τις οποίες προκαλεί η ύπαρξη εθνικών ή
θρησκευτικών μειονοτήτων. Οι κοινωνίες των Βαλκανικών Κομμουνιστικών
χωρών, ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να προσαρμοσθούν στις απαιτήσεις της
διαδικασίας μετάβασης, τουλάχιστον περισσότερο δύσκολο από άλλες
ανατολικές κοινωνίες, πιο προχωρημένες πολιτικά και κοινωνικά.

Επιπροσθέτως, στην Αλβανία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, χώρες στις
οποίες η επικυριαρχία του κράτους ήταν απολύτως ισχυρή, δεν υπήρχαν
ώριμες κοινωνικές συνθήκες, προκειμένου, οι αλλαγές που απαιτούσε η
μετάβαση στην Δημοκρατία και την ελεύθερη οικονομία, να είναι γρήγορες
και εύκολα αποδεκτές.

Η Αλβανία δεν είχε κοινοβουλευτική παιδεία –καθώς σήμερα διανύει την
πιο μακρά περίοδο κοινοβουλευτισμού- σε όλες δε τις χώρες της
Βαλκανικής, το διακύβευμα που ετίθετο περιελάμβανε την επιχειρουμένη
αναδιάρθρωση της οικονομίας με ανάγκη παράλληλης διαχείρισης θεμάτων
εθνικών ή θρησκευτικών μειονοτήτων και τον έλεγχο στις οξυμένες
εθνικιστικές τάσεις που αναδύονταν, ως συνέπεια της πτώσης των
προηγουμένων συστημάτων εξουσίας.

Στις Αλβανία, Βουλγαρία και Ρουμανία, η διαχείριση αυτών των
ζητημάτων δεν είχε επιπτώσεις στην εδαφική ακεραιότητά τους. Στην
περίπτωση της ΟΔΓ -η οποία είχε τις πλέον κατάλληλες προϋποθέσεις για
ομαλή και ταχύτερη μετάβαση, μιας και οι κρατικές δομές ήταν πιο
ελαστικές, και βιομηχανικά ανεπτυγμένο Βορρά είχε και η κοινωνία της
διέθετε δημοκρατική παιδεία- η αμφισβήτηση των διοικητικών συνόρων των
Ομόσπονδων Δημοκρατιών, επέφερε ως συνέπεια την διεθνοτική σύρραξη με
τις γνωστές συνέπειες καταβαράθρωσης της οικονομίας και διαλύσεως της
παραγωγής.

Προ του Β΄ Π.Π., οι κοινωνίες των χωρών της Βαλκανικής ήταν κατ’
εξοχήν αγροτικές (άνω του 80% απασχολείτο σε γεωργικές εργασίες).
Συνεπώς δεν υπήρχε αστική και μεσαία τάξη ή διανόηση και θεσμοί
κοινωνικού ελέγχου και συμμετοχής. Το περιβάλλον τούτο, έδωσε την
ευχέρεια στα κομμουνιστικά καθεστώτα να αποκτήσουν ισχυρά ερείσματα και
διευρυμένη νομιμοποιητική βάση, εφ’ όσον αυτά «έκτισαν» την μεταπολεμική
κοινωνία. Συνοδός επίπτωση σε αυτό το γεγονός, είναι και η εφεκτικότητά
τους σε κάθε είδους μεταρρυθμίσεις, πολύ περισσότερο στην οικονομία.

Κατά την 10ετία του 1990, οι χώρες αυτές βρέθηκαν ενώπιον της
πρόκλησης μετάβασης. Κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τις νέες συνθήκες με
πολύ χαμηλό επίπεδο διαβίωσης (Αλβανία και Βουλγαρία είχαν το χαμηλότερο
κατά κεφαλήν εισόδημα μεταξύ των Ανατολικών χωρών) -πλην της
Γιουγκοσλαβίας, η οποία, όπως προανεφέρθη, αποτελούσε εξαίρεση λόγω της
διαφορετικής δομής του πολιτειακού συστήματος. Το ΑΕΠ στις Ανατολικές
χώρες σημείωσε μείωση κατά 7% μ.ό. και ειδικότερα στις Βαλκανικές ήταν
πολύ μεγαλύτερη (π.χ., Βουλγαρία 16% και Ρουμανία 17%), ενώ η Αλβανία,
πλην της κατάρρευσης στην παραγωγική διαδικασία και την οικονομία της,
αντιμετώπιζε και ζητήματα εκνόμων καταστάσεων, τα οποία προσέλαβαν
τραγικές διαστάσεις περί τα τέλη της 10ετίας, λόγω της κρίσεως των
πυραμίδων.

Ευνοήτως, η κάθε χώρα παρουσιάζει ιδιαιτερότητες, αναλόγως της
κουλτούρας και της
ιδιοσυγκρασίας του λαού της. Παρά ταύτα, ανιχνεύονται
κοινοί παράγοντες οι οποίοι είναι δυνατόν να συνοψισθούν στα ακόλουθα:

Κατάρρευση των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ των χωρών της COMECON, με
συνεπακόλουθη μείωση της παραγωγής (>10% με βάση εκθέσεις του ΟΟΣΑ).
Παράλληλα, εθισμένες σε συγκεκριμένη αντίληψη συναλλαγών, δεν είχαν την
δυνατότητα να ανταποκριθούν επαρκώς και άμεσα στις απαιτήσεις των
δυτικών αγορών.

Τα προβλήματα των εξωτερικών πληρωμών συμπίεσαν τις εισαγωγές,
προκάλεσαν ανεπάρκεια στην προμήθεια αγαθών και κυρίως, ανταλλακτικών
και εξοπλισμού, με συνέπεια την κατάρρευση της παραγωγής.

Τα δίκτυα διανομής και παραγωγής τα οποία υπήρχαν, διαλύθηκαν συνεπεία
της βίαιης πολιτικής κατάρρευσης, η οποία αιφνιδίασε τους θεσμικούς
παράγοντες της οικονομικής διαδικασίας. Το θεσμικό κενό που προκλήθηκε
από την διακοπή λειτουργίας των θεσμών σχεδιασμού και υλοποίησης, δεν
έγινε δυνατόν να καλυφθεί από τους νέους που επιχειρήθηκε να τεθούν, εν
μέσω της μεταβατικής ασυναρτησίας και ταραχών.

Τέλος, ίσης βαρύτητας ζήτημα δημιούργησε και η κατάρρευση του μηχανισμού διοίκησης και της λειτουργίας του Κράτους.

Μοιραία, η ανεργία εκτοξεύθηκε (υπήρχαν περιπτώσεις που πλέον του 45%
του συνολικού ποσοστού ήταν από βιομηχανικοί εργάτες. Αν συνυπολογισθεί
το γεγονός των μαζικών απολύσεων κρατικών υπαλλήλων, αναγνωρίζεται
εύκολα η κατάρρευση της παραγωγικής διαδικασίας). Παραλλήλως, η ανάδυση
και έξαρση φαινομένων λαϊκισμού με εθνικιστική χροιά, ήταν ένα ακόμη
εμπόδιο στις μεταρρυθμίσεις.

Η Ελλάδα αντικρίζει τους Βαλκάνιους γείτονές της από ισχυρή θέση.
Μέλος δυτικών θεσμών και διεθνών δομών, (μέλος της Ε.Ε., της Β.
Ατλαντικής Συμμαχίας, ΔΑΣΕ, ΟΑΣΕ κ.λπ.) και από τα μέσα της δεκαετίας η
ανάπτυξή της αγγίζει πρωτόγνωρους ρυθμούς (5% περίπου κατά μέσο όρο
μέχρι και το 2004)· ο ρόλος της στην διεθνή κοινότητα έχει αναβαθμισθεί.

Στο οικονομικό πεδίο, η πρόκληση συνίστατο στην αξιοποίηση των
ευκαιριών που δημιουργούνταν από την αλλαγή, προκειμένου να
καλλιεργηθούν οι οικονομικές σχέσεις με τις χώρες αυτές· είτε ως αγορές
για τα ελληνικά προϊόντα, είτε ως περιοχές που θα ήταν δυνατή η
μετ-εγκατάσταση επιχειρήσεων, με στόχο την μείωση του κόστους παραγωγής.
Το τελευταίο, φαινομενικά, ερχόταν σε αντίθεση με την ανάπτυξη της
ελληνικής οικονομίας, γιατί ορισμένοι θεωρούσαν ότι οδηγούσε σε αύξηση
την ανεργία και αποψίλωνε τη χώρα από την βιομηχανική-βιοτεχνική
δραστηριότητα.

Την περίοδο εκείνη, η ελληνική εσωτερική κατάσταση περιελάμβανε ένα
menu από Ειδικά Δικαστήρια, κοινωνική αναταραχή και λιτανείες για το
Μακεδονικό. Οι Εισαγγελείς έδιναν το μέτρο στην εσωτερική πολιτική, οι
καταληψίες μαθητές και οι συνδικαλιστές καθόριζαν τις επιλογές για τις
ΔΕΚΟ και την Παιδεία και οι ρασοφόροι χάραζαν την εξωτερική πολιτική της
χώρας. Παρά το γεγονός ότι σε κάποια σημεία υπήρξαν θετικές επιλογές, η
ελληνική εξωτερική πολιτική αιφνιδιάστηκε και δεν έγινε δυνατόν να
συγκροτηθεί μια εθνική στρατηγική τόσο σε πολιτικό επίπεδο, όσο και στη
δημιουργία ενός εθνικού σχεδιασμού για την οικονομική-επιχειρηματική
παρουσία ελληνικών επενδύσεων στην Βαλκανική. Δίχως να διαπραχθεί κάποιο
μεγάλο σφάλμα, δεν έγιναν πράγματα που θα μπορούσαν να πολλαπλασιάσουν
τις ωφέλειες για τη χώρα και την περιέλευσή της στην βέλτιστη δυνατή
θέση.

Μόλις από το 1996 άρχισαν να εμφανίζονται κάποια βήματα συγκροτημένης
και στοχευόμενης προσπάθειας στην κατεύθυνση εδραίωσης της θέσης της
χώρας στο διεθνές σύστημα, το οποίο την στιγμή εκείνη βρισκόταν στο
στάδιο της μετάβασης από τον διπολισμό στην κυριαρχία μιας Παγκόσμιας
Υπερδύναμης. Αν και έχει υπάρξει σκληρή κριτική περί αυτού, η Ελλάδα
εμφανίσθηκε ως σύγχρονη ευρωπαϊκή δύναμη που είχε την δυνατότητα να
συμβάλει στην ειρήνη και την σταθερότητα της περιοχής.

Όμως, η νέα αγορά των περίπου 130 και πλέον, εκατομμυρίων κατοίκων,
ήταν αναμφίβολα προκλητική και πολλά υποσχόμενη. Οι Έλληνες επενδυτές
έδειξαν καλύτερα ανακλαστικά από την πολιτική τάξη και από τα πρώτα
χρόνια, επιχειρούν ανοίγματα προς τις νεοφώτιστες στην οικονομία της
ελεύθερης αγοράς, Βαλκανικές χώρες. Η εδαφική συνέχεια, οι ιστορικοί
δεσμοί, η πολιτιστική και θρησκευτική συνάφεια, ήταν σημεία που
προδιέθεταν τους Έλληνες επιχειρηματίες για να αποτολμήσουν την έξοδο
προς την Βαλκανική, ενώ, συνυπολογιζομένων των κοινών στοιχείων στα
καταναλωτικά πρότυπα και η έλλειψη υποδομών προοιώνιζαν σε μεγάλο
ποσοστό την επιτυχή έκβαση του εγχειρήματος. Αρχικά, όπως ήταν φυσικό,
οι σοβαρές επιχειρηματικές προσπάθειες συνοδεύτηκαν από «χρυσοθήρες» που
είδαν ένα ευρωπαϊκό El Dorado, αλλά, σύντομα η κατάσταση ξεκαθάρισε,
δίχως την πρόκληση ανηκέστου βλάβης στην όλη ελληνική προσπάθεια.

Το εγχείρημα της διείσδυσης στην οικονομία των Βαλκανικών Κρατών από
Έλληνες επιχειρηματίες, υποβοηθήθηκε επίσης και από την σχετική
αδιαφορία άλλων δυτικών επενδυτών για την περιοχή. Η διαφθορά στον
κρατικό μηχανισμό, η συνήθεια της δωροδοκίας, η ανυπαρξία
χρηματοπιστωτικού συστήματος, η έλλειψη παιδείας στο σύστημα της
ελεύθερης αγοράς και η υστέρηση του εργατικού δυναμικού των χωρών αυτών
σε δεξιότητες που απαιτούσαν οι σύγχρονες μέθοδοι παραγωγής, υπήρξαν
αποτρεπτικοί παράγοντες για επενδυτές προερχομένους από ισχυρότερες
δυτικές οικονομίες. Για τους Έλληνες όμως, εμφάνιζαν ένα γνώριμο
περιβάλλον εντός του οποίου, σε γενικές γραμμές ήταν συνηθισμένοι να
εργάζονται.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η έλλειψη υποδομών έδωσε ευκαιρίες για την
ανάπτυξη επενδύσεων στον κατασκευαστικό τομέα και στο real estate. Η
ανυπαρξία χρηματοπιστωτικού συστήματος –τουλάχιστον, κατά πρότυπα
προσεγγίζοντα στα αντίστοιχα δυτικά-, δημιούργησε εύφορο έδαφος για την
εκτεταμένη παρουσία των ελληνικών τραπεζών. Η ανεπάρκεια καταναλωτικών
αγαθών και η άγνοια των δυτικών αγορών, δημιούργησε θετικές προϋποθέσεις
για την ανάπτυξη εμπορικών επιχειρήσεων και επιχειρήσεων του κλάδου
εστίασης και παραγωγής τροφίμων.

Δεδομένων των ελκυστικών συνθηκών που εμφάνιζαν οι χαμηλές αμοιβές
και το μειωμένο λειτουργικό κόστος (ενέργεια, εργοδοτικές-ασφαλιστικές
εισφορές, κόστος εγκαταστάσεων κ.λπ.), το περιβάλλον των εργασιακών
σχέσεων, σε συνδυασμό με την ελκυστική φορολογική πολιτική που είχαν
–και πολλές ακόμη έχουν-, η πρόκληση για δραστηριοποίηση στις χώρες
αυτές, είτε με ανάπτυξη παράλληλης παρουσίας είτε με μετεγκατάσταση δεν
ήτα δυνατόν να αφήσει αδιάφορους τους Έλληνες επενδυτές. Έτσι, πρώτες
ελληνικές επιχειρήσεις οι οποίες επεχείρησαν άνοιγμα στην Βαλκανική ήταν
αφ’ ενός επιχειρήσεις εντάσεως εργασίας(κλωστοϋφαντουργία,
μεταποιητικές, ένδυσης κ.λπ.) και τράπεζες.

Σήμερα, περίπου 8.500 -10.000 επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων
είναι καταγεγραμμένες στις Βαλκανικές χώρες, εκ των οποίων μία πρώτη
εκτίμηση εμφανίζει ενεργές τις 3.000-4.000. Η παρουσία ελληνικών
τμημάτων πολυεθνικών εταιρειών και η κοινοπραξία Ελλήνων με επιτόπιους
επιχειρηματίες –μέσω εξαγορών ή συνεταιρισμών-, είναι κάτι που πρέπει να
τονίζεται, επίσης, ιδιαιτέρως. Κυρίαρχες είναι οι ελληνικές τράπεζες:
Εθνική, Πειραιώς, Alpha κ.ά., ακολουθούν οι τηλεπικοινωνίες: ΟΤΕ,
Cosmote, (είναι εξαιρετικό παράδειγμα η παρουσία της COsmote στην
Ρουμανία με μερίδιο στην αγορά που εγγίζει σχεδόν το 25%). Επόμενος
τομέας είναι εκείνος της ενέργειας: ΕΛΠΕ στην FYROM και επενδύσεις της
ΔΕΗ σε Μαυροβούνιο ή ΠΔΓΜ και Βουλγαρία, Σερβία (αυτόνομα ή σε
συνεργασία με ιδιωτικές εταιρείες)και φυσικά δεν πρέπει να παραβλέπεται η
σημαντική παρουσία επιχειρήσεων από τον κλάδο των τροφίμων: 3ε, ΔΕΛΤΑ
στην Σερβία με μονάδες πρωτογενούς παραγωγής-επεξεργασίας-τυποποίησης,
Νίκας, Goody’s κ.ά.

Συμπερασματικά, θα μπορούσε να λεχθεί πως ο γενικός απολογισμός είναι
θετικός. Ατυχώς, εξ αιτίας της απουσίας στρατηγικής ανάπτυξης και
εθνικού σχεδιασμού, δεν υπήρχε η βέλτιστη απόδοση των δυνατοτήτων και
των αγορών αυτών αλλά και του ελληνικού επιχειρηματικού χαρίσματος.
Τούτο επιβάρυνε τις επισφάλειες και τις ατυχείς προσπάθειες, ενώ δεν
υπήρχε αίσθηση συντεταγμένης και ουσιαστικής υποστήριξης και προστασίας
των ελληνικών επενδύσεων από πλευράς Ελληνικού Κράτους.

Εν όψει των νέων αγορών που προσφέρονται στην ευρύτερη περιοχή της
Ν.Α Μεσογείου, μετά και τις πρόσφατες εξελίξεις στον Αραβικό κόσμο (επί
παραδείγματι, η κρίση στην Συρία, κατ’ εξοχήν τροφοδότη των
Μεσανατολικών χωρών σε αγροτικά προϊόντα και βασικά ελαιόλαδο, ανοίγει
σημαντικές προοπτικές για ελληνικές επιχειρήσεις),αλλά και των
δυνατοτήτων που συνεχίζουν να παρουσιάζουν οι Βαλκανικές χώρες, είναι
ζωτικής σημασίας η συγκρότηση στρατηγικής επενδύσεων και δημιουργίας
παραγωγικών μονάδων -σε συνεργασία και όχι επιθετική πρόθεση με άλλες
Βαλκανικές εταιρείες-, οι οποίες θα απευθύνονται σε πρώτο χρόνο στην
ευρεία αγορά των 150 εκμ των Βαλκανίων (άρα θα είναι ανταγωνιστικές
έναντι ομοειδών ευρωπαϊκών π.χ. της Γαλλίας των 75 εκμ.) και σε δεύτερο
χρόνο η επέκταση των δραστηριοτήτων τους στις αγορές της Μέσης Ανατολής
και της Ασίας (Σιγκαπούρη, Κίνα κ.λπ.). Η διανυομένη κρίση δεν επιτρέπει
για μία ακόμη φορά να μείνουμε στις προθέσεις και τα φραστικά
πυροτεχνήματα, ούτε να επικρατήσει ο ατελέσφορος ανταγωνισμός και
αντιπαλότητα μεταξύ επιχειρηματιών και κρατικών λειτουργών ή φορέων. Η
κουλτούρα που χαρακτήριζε κάθε επιχειρηματία ως «εχθρό του λαού» ή εκ
προοιμίου «απατεώνα», ούτε μας ωφέλησε ούτε λύσεις απέδωσε.

Απαιτείται, χαρτογράφηση[1] των επενδύσεων σήμερα, προκειμένου να
υπάρξει μια καθαρή και σαφής εικόνα της πραγματικότητας. Επίσης, η
καταγραφή και ενδελεχής μελέτη του ισχύοντος θεσμικού πλαισίου,
προκειμένου να διευκολύνονται οι ελληνικές επιχειρήσεις. Πρωτίστως,
όμως, απαιτείται εθνικά σχεδιασμένη στρατηγική, προτροπή, ενθάρρυνση και
υποστήριξη των επιχειρήσεων σε εξωστρεφείς δραστηριότητες και
συνεργασίες, και η μέγιστη αξιοποίηση των δυνατοτήτων που προσφέρει η
Διαδικασία Συνεργασίας ΝΑ Ευρώπης (SEECP). Ο σχεδιασμός πρέπει να
υπάρξει από κοινού με συμμετοχή πολιτικής ηγεσίας της χώρας, κρατικών
λειτουργών, θεσμικών φορέων και ιδιωτών επενδυτών, εις τρόπον ώστε κάθε
έρευνα ή επιστημονική μελέτη να υπερβαίνει τα όρια του ακαδημαϊσμού και
να προσλαμβάνει πρακτική χρησιμότητα-, Αυτά, αποτελούν προϋποθέσεις, που
σε συνδυασμό με τον εξορθολογισμό της λειτουργίας κρατικού
μηχανισμού-υπηρεσιών και τον περιορισμό των δημοσίων δαπανών, θα
συμβάλλουν σημαντικά να μειωθεί όχι μόνο το δημοσιονομικό έλλειμμα, αλλά
και το κρίσιμο, εκείνο των εμπορικές συναλλαγές.

[1] Υπάρχουν αξιόπιστες και σημαντικές προσπάθειες επ’ αυτού για τις
περιόδους 1990 – 2006, από επιστήμονες και ερευνητές (Δρ. Αριστείδης
Μπιτζένης, Χ. Παπαπανάγος, Φώτιος Σιόκης, Στεφ. Φωτόπουλος, Ιφιγένεια
Περσάκη κ.ά. Όμως είναι αναγκαία η επικαιροποίησή των μελετών αυτών με
επιτόπια έρευνα.

http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=13079
http://www.deropoli.com/?p=10854

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO10 λεπτά πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός58 λεπτά πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή