Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ελλάδα-Ισραήλ: Από την συγκεκαλυμμένη εχθρότητα προς τη στρατηγική συμμαχία

Δημοσιεύτηκε στις


Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΚΩΣΤΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Απαράβατος κανόνας στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής είναι πως σε αυτή
δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για συναισθηματισμούς, πόσο μάλλον στο
παρόν ευμετάβλητο και ραγδαία μεταλλασσόμενο παγκόσμιο πολυπολικό
σύστημα.

Από συστάσεως του κράτους του Ισραήλ το 1948 μέχρι και προσφάτως η
Ελλάδα ακολούθησε μια μάλλον μονοδιάστατη και αμφιλεγόμενη ως προς τα
αποτελέσματά της φιλοαραβική πολιτική. Αυτή εδραζόταν στην εν πολλοίς
εσφαλμένη πεποίθηση μιας διακομματικής ελίτ (συμπεριλαμβανομένης και της
στρατιωτικής Χούντας 1967-’74) περί αραβικής στήριξης προς τις
ελληνικές εθνικές επιδιώξεις, όπως στο θέμα του κυπριακού, αλλά και στην
προοπτική ευνοϊκής μεταχείρισης των ελληνορθόδοξων πατριαρχείων και
μειονοτήτων σε Ιορδανία, Αίγυπτο, Συρία και Λίβανο.

Παράλληλα, ισχυρά οικονομικά συμφέροντα στην Ελλάδα, κυρίως στο τομέα
των κατασκευών, είχαν συνδεθεί σε μεγάλο βαθμό με διάφορα ολοκληρωτικά
αραβικά καθεστώτα μονοπωλώντας ουσιαστικά τα έργα υποδομών στις χώρες
αυτές, δημιουργώντας κατ’ αυτό τον τρόπο άλλο ένα πόλο, οικονομικό αυτή
τη φόρα, άσκησης πίεση προς την όποια ελληνική κυβέρνηση επιθυμούσε
βελτίωση των ελληνο-ισραηλινών σχέσεων.

Έτσι παρατηρήθηκε το εξής οξύμωρο, το κράτος του Ισραήλ να κερδίζει την
de jure αναγνώριση στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 από κατά παράδοση
εχθρικές προς αυτό χώρες, όπως η Αίγυπτος και η Ιορδανία, ενώ η Ελλάδα
παρέμεινε η τελευταία χώρα της τότε Ε.Ο.Κ. η οποία δεν προέβη σε μια
τέτοιου είδους αναγνώριση. Η de facto αναγνώριση του Ισραήλ από την
Ελλάδα είναι σαφώς κατώτερη σε ισχύ της de jure, δεδομένου ότι με αυτόν
τον τρόπο δεν είναι σαφής η αναγνώριση της νομίμου άσκησης εξουσίας σε
συγκεκριμένα εδάφη, ελεγχόμενα από την ισραηλινή κυβέρνηση.

Ενδεικτικό του κακού κλίματος στις σχέσεις των δύο χωρών είναι το εξής
περιστατικό που περιέγραψε πολύ παραστατικά ο ισραηλινής καταγωγής
δημοσιογράφος Βίκτωρ Ισαάκ Ελιέζερ σε λόγο που εκφώνησε προ έτους στο
Πολεμικό Μουσείο με κύριο θέμα τις Ελληνο-ισραηλινές σχέσεις: «Το 1981
και αφού η Αίγυπτος υπογράφει συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ, ο Ανδρέας
Παπανδρέου ως Πρωθυπουργός καλεί τον πρώτο ξένο ηγέτη…τον Γιάσερ Αραφάτ
ορκισμένο εχθρό του Ισραήλ…Η Ελλάδα χαρακτηρίζεται ειρωνικά ως η δεύτερη
(μετά την Αίγυπτο) “αραβική” χώρα με την οποία το Ισραήλ δεν βρίσκεται
σε καθεστώς πολέμου». Παράλληλα, στην Ελλάδα παρατηρείται μια ακόμα πιο
φιλοαραβική στροφή και μάλιστα προς καθεστώτα ολοκληρωτικά όπως αυτά του
Χαφέζ Αλ Άσαντ στην Συρία, του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ και του Μοαμάρ
Καντάφι στην Λιβύη, ενώ ταυτόχρονα το Ισραήλ τεχνηέντως δαιμονοποιείται
στην κοινή γνώμη, μια τάση που ακόμα και σήμερα ενυπάρχει, έστω και σε
περιορισμένο βαθμό, σε τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, χωρίς να πρέπει
σε καμία περίπτωση όμως να συγκριθεί με τις γενικότερες τάσεις και
στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον ευρωπαϊκό αντισημιτισμό. Στην δεκαετία
του ’80 η Αθήνα θα γίνει για πολλοστή φορά πεδίο αντιπαράθεσης
κατασκόπων κυρίως της MOSSAD και μελών της PLO, τα οποία είχαν βρει
καταφύγιο σε αυτήν με την ανοχή του επίσημου κράτους.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθεί μια σοβαρή έλλειψη στήριξης προς
τις ελληνικές θέσεις εκ μέρους των Αραβικών κρατών και της Ισλαμικής
Διάσκεψης όσον αφορά στην τουρκική εισβολή και κατοχή της Βόρειας
Κύπρου.

Το 1987 με την φιλοαραβική πολιτική να μην αποδίδει τα αναμενόμενα οφέλη
στην ελληνική πλευρά, ο τότε Διευθυντής της Πολιτικής Διεύθυνσης του
Υπουργείου Εξωτερικών, Δημοσθένης Κωνσταντίνου (Πρέσβης ε.τ.) πρότεινε
με μια σειρά επιχειρημάτων την de jure αναγνώριση του Ισραήλ. Τα
επιχειρήματα είχαν ως εξής:

1.) Η Ελλάδα ήταν πλέον η μόνη χώρα της Ε.Ο.Κ. που δεν είχε αναγνωρίσει το Ισραήλ (Προτελευταία η Ισπανία το 1986).
2.) Το ισραηλινό λόμπυ, στην Ουάσινγκτον ήταν πολύ ισχυρό επηρεάζοντας
προεδρικές αποφάσεις που αφορούσαν στα ελληνικά ζητήματα και το οποίο
δεν είχε και την καλύτερη άποψη για την τότε ελληνική κυβέρνηση.
3.) Όπως προαναφέραμε αραβικά κράτη όπως η Αίγυπτος και η Ιορδανία, παρά
την διαχρονική αντιπαλότητά τους με το Ισραήλ το είχαν ήδη αναγνωρίσει.
4.) Τέλος, η πολιτική των αραβικών κρατών απεδείχθη στην πράξη λιγότερο
φιλική προς τα ελληνικά συμφέροντα και ειδικά στο φλέγον ζήτημα της
τουρκικής κατοχής στην Κύπρο, με την Ισλαμική Διάσκεψη να έχει
υποστηρίξει σε κάθε τόνο τους ομόθρησκους Τουρκοκύπριους. Άρα η ειδική
σχέση Ελλάδας και αραβικού κόσμου είχε καταστεί ετεροβαρής.



Με γνώμονα τα παραπάνω εγκρίθηκε το
σχέδιο αναγνώρισης του Εβραϊκού κράτους, αλλά οι τρέχουσες τότε
πολιτικές και διπλωματικές συγκυρίες το κατέστησαν ανεφάρμοστο. Είχε
εκραγεί η Παλαιστινιακή «Ιντιφάντα» και η κοινή γνώμη στην Ελλάδα ήταν
ακόμα εχθρικά διακείμενη προς το Ισραήλ, ενώ το πολιτικό κόστος που θα
επέφερε η κίνηση αναγνώρισής του, υπό αυτές τις συνθήκες, θα ήταν μάλλον
μεγάλο για την κυβέρνηση Παπανδρέου.
Χρειάστηκε να περάσουν άλλα τρία χρόνια για να πειστεί ένας διστακτικός
Μητσοτάκης να προβεί στην de jure αναγνώριση. Με άκρα μυστικότητα, αλλά
και με ταυτόχρονη εκ των προτέρων ενημέρωση των αραβικών κρατών για τα
οφέλη που θα αποκόμιζαν και τα ίδια από αυτή την διπλωματική κίνηση της
Ελλάδας υπεγράφησαν εν τέλει στις 21 Μαΐου του 1990 στις Βρυξέλλες το
κείμενο της Κοινής Δήλωσης και των εθνικών Δηλώσεων, επισημοποιώντας
κατ’ αυτόν τον τρόπο την σύναψη κανονικών διπλωματικών σχέσεων μεταξύ
Αθηνών και Τελ Αβίβ.

Μια δύσκολη προσέγγιση

Η διστακτικότητα της ελληνικής προσέγγισης είχε και τον ψυχολογικό της
αντίκτυπο, με τις σχέσεις των δύο κρατών να μην βελτιώνονται ουσιαστικά
μετά από σαράντα δύο χρόνια ψυχρότητας και αμοιβαίας καχυποψίας.
Μάλιστα, το Ισραήλ στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και με αμερικανική
επίνευση διαμορφώνει ένα νέο άξονα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου
από κοινού με την Τουρκία.

Αξίζει μάλιστα να αναφερθεί πως με την δημιουργία του Ενιαίου Αμυντικού
Χώρου (ΕΑΧ) Ελλάδας-Κύπρου το 1994, και με την συμμετοχή ελλαδικών
δυνάμεων και δη της Πολεμικής Αεροπορίας στην άσκηση «Νικηφόρος» της
Εθνικής Φρουράς (Ε.Φ.) της Κύπρου, αντιδράσεις και μάλιστα έντονες δεν
προήλθαν μόνο απ’ την πλευρά της Τουρκίας. Σε στρατιωτικό επίπεδο
υπήρξαν συνεχείς παραβιάσεις του FIR Λευκωσίας και από Ισραηλινά
μαχητικά, ειδικά μετά την υπερπτήση των ελληνικών F-16 απ’ την Κρήτη,
καθώς και η εν πολλοίς άγνωστη στο ευρύτερο κοινό ιστορία της σύλληψης
ανδρών της MOSSAD με αποδεδειγμένη κατασκοπευτική δραστηριότητα εις
βάρος εγκαταστάσεων της Ε.Φ. και με δρομολόγιο διαφυγής τους, διαμέσου
των κατεχομένων…

Παραταύτα, το 1996-’97 επί Πρωθυπουργίας Κ. Σημίτη και με Υφυπουργό
Εξωτερικών τον κ. Χρήστο Ροζάκη η Ελλάδα θα επιχειρήσει ένα δειλό
πολιτικό και στρατιωτικό άνοιγμα προς το Ισραήλ. Πάρα το αρχικά καλό
κλίμα, το momentum ατόνησε γρήγορα για διάφορους λόγους, μεταξύ των
οποίων και το σύνδρομο φοβίας και αποστροφής που διακατέχει ανέκαθεν την
ελληνική πολιτική ελίτ προς κάθε τι που άπτεται των στρατιωτικών
ζητημάτων, ενώ σε αντιδιαστολή η ισραηλινή πολιτική ελίτ και κοινή γνώμη
είναι σε μεγάλο βαθμό εξ’ ανάγκης εξοικειωμένη λόγω των συνθηκών
αστάθειας που επικρατούν στην περιοχή με κάθε τι που σχετίζεται με την
άμυνα και την ασφάλεια. Μια άλλη αρνητική παράμετρος προς την κατεύθυνση
εμπέδωσης μιας ελληνο-ισραηλινής συνεργασίας ήταν η κοινή γνώμη στην
Ελλάδα, η οποία επηρεασμένη από δεκαετίες φιλοαραβικής και δη
φιλοπαλαιστινιακής στάσης της ελληνικής διπλωματίας και των Μ.Μ.Ε.
φάνηκε μάλλον ανέτοιμη να απορροφήσει ένα τέτοιο άνοιγμα, με την
Αριστερά να πρωταγωνιστεί στις αντιδράσεις…
 


Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο άξονας
Άγκυρας-Τελ Αβίβ παγιώνεται, ενώ στην Ελλάδα συγγράφεται βιβλίο στα 1999
που τιτλοφορείται «Τουρκία-Ισραήλ και η Έκλειψη της Ελλάδας από τον
Φυσικό της Χώρο» του Δρ. Γεωργίου Μούρτου. Η Ελλάδα από την μεριά της
φοβισμένη απ’ την στρατιωτική συνεργασία Τουρκίας-Ισραήλ σιγά αλλά
σταθερά αποκτά ερείσματα στο Ιράν, στην Συρία και στην Αρμενία, άρα και
κατ’ επέκταση στην Ρωσία του Πούτιν, ενώ οι ενεργειακοί χάρτες κάνουν
δυναμικά την εμφάνισή τους στην γεωπολιτική σκακιέρα αποτελώντας
σημαντικό πλέον παράγοντα επηρεασμού και επανακαθορισμού των διεθνών
σχέσεων στην περιοχή της Ευρασίας.

Υπό αυτό το πρίσμα σε λιγότερο από μια δεκαετία οι σχέσεις των δύο χωρών
θα ξαναδοκιμαστούν, έμμεσα αυτή τη φορά, με αφορμή το σταδιακό και
νεφελώδες γεωπολιτικών διαστάσεων άνοιγμα της κυβέρνησης Καραμανλή προς
την Ρωσία. Το ότι η Ελλάδα θα καθίστατο ενεργειακός κόμβος της κεντρικής
Ευρώπης ήταν σίγουρα ένα βήμα το οποίο θα αναβάθμιζε τη χώρα μας, όχι
μόνο οικονομικά, αλλά και γεωπολιτικά. Πολλά έχουν γραφεί και ειπωθεί
για την εν λόγω περίοδο και ακόμα περισσότερα έχουν υπονοηθεί, το
σίγουρο είναι πάντως πως πολλοί παίκτες στην περιοχή μας ενοχλήθηκαν από
την προοπτική μιας ελληνορωσικής ενεργειακής και γεωπολιτικής
συνεργασίας.

Παράλληλα, σε περιφερειακό επίπεδο η Τουρκία εξοβελιζόταν από το
συγκεκριμένο πλάνο κατασκευής αγωγών με κίνδυνο όπως έβλεπαν οι
αμερικανοί την περαιτέρω ισλαμοποίησή της. Εξάλλου, οι ΗΠΑ είχαν
ξεκάθαρα εκδηλώσει προς την ελληνική πλευρά την δυσαρέσκεια τους για τις
«φιλορωσικές» κινήσεις της κυβέρνησης Καραμανλή, συμπαρασύροντας
αναπόφευκτα προς αυτή την αντιδραστική κατεύθυνση και τον στενότερο
σύμμαχό τους στην περιοχή, το Ισραήλ. Τα υπόλοιπα σενάρια περί
εκπονημένου σχεδίου ανατροπής της κυβερνήσεως Καραμανλή μέσω του σχεδίου
«ΠΥΘΙΑ», ή περί φυσικής εξοντώσεώς του ίδιου του Πρωθυπουργού, καθώς
και η πρόκληση γενικότερης αποσταθεροποίησης στην χώρα μας αποτελούν
θέμα περισσότερο έρευνας και ανάλυσης των ιστορικών του μέλλοντος.

Από την ψυχρότητα στην συνεργασία και την στρατηγική συμμαχία

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πως μέσα σε δύο χρόνια από την πτώση της
κυβέρνησης Καραμανλή και την εκπεφρασμένη ψυχρότητα στις
ελληνο-ισραηλινές σχέσεις, φτάσαμε να συζητούμε για επιχειρησιακές
μετασταθμεύσεις ισραηλινών μαχητικών σε ελληνικά αεροδρόμια και πλήθος
άλλων κοινών ασκήσεων και δράσεων σε περιοχές με έντονο συμβολικό
χαρακτήρα, όπως το Αιγαίο.

Η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου αποδεχόμενη τα αμερικανικά κελεύσματα περί
άμεσου τερματισμού της ελληνορωσικής ενεργειακής συνεργασίας και
γεωπολιτικής προσέγγισης έσπευσε να συνηγορήσει, από κοινού με την
βουλγαρική πλευρά, στην αναβολή-ματαίωση της ολοκλήρωσης του αγωγού
Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Ακολούθησε η καταιγιστικών διαστάσεων
οικονομική και κοινωνικοπολιτική κρίση που έπληξε και συνεχίζει να
πλήττει την χώρα μας. Σε διπλωματικό επίπεδο όμως την ίδια περίοδο
σημειώθηκε μια απότομη βελτίωση στις ελληνο-ισραηλινές σχέσεις, παρόλο
που την Ελλάδα κυβερνούσε ένα Σοσιαλιστικό Κόμμα με αντι-ισραηλινά
διαπιστευτήρια, ενώ στο Ισραήλ τα ηνία είχε μια υπερσυντηρητική
κυβέρνηση συνεργασίας υπό το δίδυμο Νετανιάχου (Πρωθυπουργός)-Λίμπερμαν
(ΥΠΕΞ).

Στο μεσοδιάστημα η Τουρκία του ισλαμιστή Ερντογάν, προκαλούσε όλο και
περισσότερο τα αντανακλαστικά του Ισραήλ, σε μια νέο-οθωμανική
προσπάθεια να αναλάβει έναν ηγετικό ρόλο στον μουσουλμανικό κόσμο,
προσεταιριζόμενη ωφελιμιστικά την δυστυχία του παλαιστινιακού λαού και
αυτό παρά τις σπασμωδικές αντιδράσεις και αντιρρήσεις των Κεμαλιστών, οι
οποίοι επιθυμούσαν συνέχιση της συνεργασίας με το Ισραήλ. Ενδεικτική
προς αυτή την κατεύθυνση ήταν και η αποχώρηση από τηλεοπτικό πάνελ στο
Νταβός το 2009 ενός «εκνευρισμένου» Ερντογάν, παρουσία του Σιμόν Πέρες,
όπου ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας κατηγόρησε με άμεσο και καθόλου
διπλωματικό τρόπο το Ισραήλ για υπέρμετρη χρήση βίας και ότι ουσιαστικά
ακολουθεί πρακτικές εθνοκάθαρσης στα παλαιστινιακά εδάφη. Οι ισραηλινοί
μίλησαν για τουρκική προβοκάτσια, θέτοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την
ταφόπλακα στον πανίσχυρο άξονα Τουρκίας-Ισραήλ.

Σταθμός και καμπή πάντως στην εν γένει ανοδική πορεία των
ελληνο-ισραηλινών σχέσεων υπήρξε το επεισόδιο με το πλοιάριο “Mavi
Marmara”, το οποίο αποτελούσε τμήμα του στολίσκου που προσπαθούσε να
σπάσει τον ισραηλινό ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας. Το μόνο πλήρωμα
«ειρηνιστών» που προέβαλε οργανωμένη αντίσταση και ιδιαιτέρως έντονα
επιθετική συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένης και της υφαρπαγής όπλων από
ισραηλινούς κομάντος, είναι αυτό του “Mavi Marmara”. Αρκετοί τότε
μίλησαν για παρουσία τούρκων πρακτόρων επί του πλοιαρίου, καθώς
δημοσιεύθηκαν φωτογραφίες των θανόντων, με κάποιους εξ’ αυτών να
σχετίζονται με ίδρυμα στο οποίο ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας Νταβούτογλου
διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ενώ η Ελλάδα αρχικά θα καταδικάσει την ισραηλινή επιθετικότητα και τους
δέκα θανάτους τούρκων «ακτιβιστών», από κοινού με πολλές άλλες χώρες, η
συνέχεια σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο είναι αρκούντως
ενδιαφέρουσα, τουλάχιστον για τα ελληνικά μονοδιάστατα δεδομένα άσκησης
της εξωτερικής πολιτικής. Έτσι, η πρώτη κυβέρνηση που θα σπάσει την
διεθνή απομόνωση του Ισραήλ, λόγω των μη ακόμα εξακριβωμένων αιτίων της
τραγωδίας, θα είναι η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, με ανταλλαγή επίσημων
επισκέψεων σε Τελ Αβίβ και Αθήνα και κοινή συμβολική εμφάνιση των δύο
πρωθυπουργών στο ναύσταθμο Σαλαμίνας.

Στο παιχνίδι άλλωστε της εκμετάλλευσης φυσικού αερίου και
υδρογονανθράκων της Κύπρου έχουν μπει δυναμικά και κονσόρτσιουμ
ισραηλινών συμφερόντων…Η Κύπρος λόγω της υπάρξεως κοιτασμάτων φυσικού
αερίου τα οποία θα συνεκμεταλλευτεί με το Ισραήλ, αποτέλεσε τρόπον τινά
τον καταλύτη της ταχύτατης πολιτικοστρατιωτικής προσέγγισης Αθηνών-Τελ
Αβίβ, ενώ σε κάθε περίπτωση τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που βρίσκονται
στην Κρήτη δεν αφήνουν αδιάφορη την ισραηλινή πλευρά, κάτι που πιθανόν
στο μέλλον να σταθεί αιτία αναζωπύρωσης της έντασης μεταξύ Τουρκίας και
Ισραήλ.

Ένα μόλις μήνα μετά το επεισόδιο του «Μαβί Μαρμαρά» τα ισραηλινά αεροσκάφη
επανεμφανίστηκαν πάνω απ’ το Αιγαίο, ενώ οι Εδικές Δυνάμεις των δύο
χωρών διεξήγαγαν κοινά γυμνάσια. Ο καθηγητής Ι. Μάζης πλέον δικαιώνεται,
καθώς πολλοί αρχίζουν να μιλούν για ανατροπή των ισορροπιών στην
περιοχή της Ν.Α. Μεσογείου, εν μέσω αυξανόμενης έντασης και εκτόξευσης
αλληλοκατηγοριών μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ. Δημοσιεύματα βλέπουν το
φως της δημοσιότητας με βαρύγδουπους τίτλους αναφερόμενα σε μια νέα
Αντάντ στην Ανατολική Μεσόγειο μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου και Ισραήλ
(παραπέμπει στην Εγκάρδια Συνεννόηση του Α΄Π.Π. ανάμεσα σε Γαλλία, Μ.
Βρετανία και Ρωσία), ενώ η «Εργατική Αλληλεγγύη» σκωπτικά ανέφερε στην
ιστοσελίδα της: «Αν κάποτε το ΠΑΣΟΚ επέλεγε να καλέσει τον Αραφάτ στα
συνέδριά του, τώρα ο υιός Παπανδρέου επιλέγει να καλέσει τα ισραηλινά
μαχητικά και να γίνει ο πρώτος Έλληνας Πρωθυπουργός μετά από τρεις
δεκαετίες που θα επισκεφθεί τους σιωνιστές στην έδρα τους.»

Την ίδια εποχή οι αραβικές χώρες της λεκάνης της Μεσογείου βρίσκονται σε
συνεχή αναβρασμό, μια βραδυφλεγής βόμβα, η οποία αυτή την φορά
εκρήγνυται και υπό τις ευλογίες των ΗΠΑ, καθιστώντας την περιοχή ακόμα
πιο ασταθή, αφού με αφορμή την Συρία θα επέλθει ένα ψυχροπολεμικό κλίμα
στην Μεσόγειο, με την Ρωσία και το Σιϊτικό Ιράν να μην άρουν την
πολιτικοστρατιωτική στήριξή τους στο κατά βάση Αλεβιτικό καθεστώς Άσαντ,
ανακόπτοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την Σουνιτική Αραβική Άνοιξη. Υπό το
πρίσμα της νέας αυτής πραγματικότητας που διαμορφώνεται στον Αραβικό
κόσμο, η εποχή της ελληνικής συναισθηματικής προσήλωσης στην ειδική
σχέση με τους Άραβες έχει παρέλθει, όπως σηματοδοτούν και οι κινήσεις
του νέου Έλληνα Πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος πριν και μετά
την εκλογή του έσπευσε στο Ισραήλ ώστε να διαβεβαιώσει προσωπικά ο ίδιος
την Ισραηλινή πλευρά για την πρόθεση του να συνεχιστεί η πολυεπίπεδη
διμερής στρατηγική συνεργασία.

Το Ελληνικό διακύβευμα

Εν μέσω αυτών των ραγδαίων πολιτικών ανακατατάξεων στην περιοχή της Ν.Α.
Μεσογείου, με πτώσεις καθεστώτων και με αναδιατάξεις των συμμαχιών σε
μια πιο ρεαλιστική βάση, η χώρα μας παραλλήλως υφίσταται και τα δεινά
μιας πρωτοφανούς σε διάρκεια και ένταση οικονομικής ύφεσης. Αυτή με την
σειρά της έχει επηρεάσει σαφώς ως ένα βαθμό και το αξιόμαχο των
Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Ως εκ τούτου πολλοί αναρωτούνται κατά πόσον η χώρα μας δύναται να
ελπίζει σε μια επί ίσοις όροις αντιμετώπισή της από φίλους και συμμάχους
και δη τους ανέκαθεν σκληρούς στις διαπραγματεύσεις ισραηλινούς. Τα
ίδια τα γεγονότα δεν έχουν δώσει κάποιες συγκεκριμένες απαντήσεις ακόμα
και επιδέχονται πολλών ερμηνειών. Το σίγουρο είναι πως όπως στο παρελθόν
η σωτηρία του ελληνισμού ήρθε απ’ τους ίδιους τους έλληνες και όχι από
κάποιο Αγγλικό, Γαλλικό ή Ρωσικό κόμμα, έτσι και τώρα δεν πρέπει να
προσδοκούμε με μεσσιανικό τρόπο την γεωπολιτική σωτηρία μας από το
Ισραήλ, ή την οικονομική σωτηρία από την Γερμανία κ.ο.κ.

Σε κάθε περίπτωση, ερωτήματα για το κατά πόσον ισορροπημένη θα είναι μια
στενή συνεργασία με το Ισραήλ την στιγμή που η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα
οικονομικό και κοινωνικοπολιτικό τέλμα είναι παρελκυστικά και μάλλον
ηττοπαθή. Κατ’ αρχάς η γεωπολιτική θέση της χώρας μας αναμένεται να
αναβαθμιστεί σταδιακά λόγω της ανεύρεσης φυσικών κοιτασμάτων, ενώ
επιπλέον στο ισοζύγιο αυτής της συμμαχίας πρέπει κάποιος να προσμετρήσει
και την όμαιμη και ομόδοξή μας Κύπρο, η οποία παρά το μικρό της μέγεθος
έχει μια εποικοδομητικότατη συνεργασία με το Ισραήλ. Η σχέση της
συμμαχίας με το Ισραήλ δεν κινδυνεύει να καταστεί ετεροβαρής, αφού και η
άλλη πλευρά έχει τις αδυναμίες της. Μάλιστα καθίσταται πλέον εμφανής η
περικύκλωση του Ισραήλ από χώρες που μαστίζονται από κοινωνικοπολιτική
αστάθεια (Συρία-Αίγυπτος) και στις οποίες τείνουν να κυριαρχήσουν στον
πολιτικό βίο φονταμενταλιστικά ισλαμικά στοιχεία, πολύ πιο επικίνδυνα
για το κράτος του Ισραήλ, όπως απέδειξε και η σύντομη αναμέτρηση στο
Λίβανο με την Χεζμπολάχ το καλοκαίρι του 2006, απ’ ο, τι αντιπροσώπευε
παλαιότερα ο Παναραβικός εθνικισμός σοσιαλιστικών αποκλίσεων, Νασερικού
τύπου.
Σε αυτό το πλαίσιο ο δημοσιογράφος Βίκτωρ Ι. Ελιέζερ περιγράφει τις
σοβαρές δυσκολίες που αντιμετωπίζει το Ισραήλ όσον αφορά τις στρατηγικές
επιλογές του σε μια ιδιαίτερα ασταθή περιοχή, χαρακτηρίζοντας την
συμμαχία με την Κύπρο και την Ελλάδα ως κεφαλαιώδους σημασίας, καθώς η
θάλασσα της Μεσογείου αποτελεί πλέον την μόνη ασφαλή δίοδο του Ισραήλ
προς τις αγορές ενέργειας.

Στην παρούσα φάση το Ισραήλ διατυμπανίζει σε όλους τους τόνους πως δεν
βλέπει την συνεργασία με την Ελλάδα και την Κύπρο ως μια συγκυριακή
προσέγγιση λόγω της ραγδαίας επιδείνωσης των σχέσεών του με την Άγκυρα,
γι’ αυτό και προτείνει μια σειρά άλλων κοινών αναπτυξιακών δράσεων που
ξεπερνούν κατά πολύ τα στενά όρια μιας στρατιωτικού τύπου συμμαχίας. Το
Ισραήλ διαθέτει ούτως ή άλλως μεγάλες δυνατότητες και σε άλλους τομείς
πέραν την άμυνας και της αμυντικής τεχνολογίας, στους οποίους θα
μπορούσε να συνεργαστεί αρμονικά με την Ελλάδα. Ενδεικτικά αναφέρονται
τομείς όπου το Ισραήλ έχει καινοτομήσει κατ’ επανάληψη, όπως η ανάπτυξη
και η έρευνα στην γεωργία, η διαχείριση των όλο και μειούμενων υδάτινων
πόρων και στις δύο χώρες, καθώς και ο τουρισμός, η παιδεία και ο
πολιτισμός.

Αν μια τέτοια πολυεπίπεδη συνεργασία και σύσφιξη σχέσεων με το Ισραήλ
που ξεπερνά τα στενά όρια μιας ευκαιριακού τύπου στρατιωτικής
συνεργασίας θα μπορέσει να ευοδωθεί είναι κάτι το οποίο εξαρτάται κυρίως
από την βούληση των ιθυνόντων στην Ελλάδα, αν και η μέχρι τώρα πορεία
δείχνει πως η ρότα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής δεν φαίνεται να
αλλάζει δραματικά, όπως είχαμε συνηθίσει στο παρελθόν μετά από μια
κυβερνητική αλλαγή. Άλλωστε η χώρα μας πλέον βρίσκεται σε μια δεινή
οικονομική, κοινωνικοπολιτική και διπλωματική κατάσταση, που για την
αντιμετώπισή της πρέπει να εκμεταλλευθεί όσες ευνοϊκές συγκυρίες της
παρουσιάζονται και στην παρούσα φάση η συμμαχία Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος
είναι μια από αυτές.
 

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ιστορία - Πολιτισμός9 λεπτά πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις20 λεπτά πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO21 λεπτά πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO51 λεπτά πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Σοβαρή καταγγελία για το Σαχτάρ-ΑΕΚ! Χειρονομίες Τούρκων οπαδών προς τους Έλληνες – Συνελήφθησαν αστραπιαία από την αγγλική αστυνομία

Οι Τούρκοι βρέθηκαν στο Λονδίνο για τον προπονητή της ουκρανικής ομάδας Αρντά Τουράν, ο οποίος ακούγεται για τον πάγκο της...

Δημοφιλή