Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Η πορεία των Σκωτσέζων προς την ανεξαρτησία Η εκστρατεία του Εδιμβούργου και το μέλλον του αυτονομισμού

Δημοσιεύτηκε στις

By Charles King
Το μνημείο προς τιμήν του σερ Γουίλιαμ Γουάλας υψώνεται κοντά στο
Στέρλινγκ, μια καστροπολιτεία αρκετά κοντά στην πρωτεύουσα της Σκωτίας,
το Εδιμβούργο. Τις μέρες που ο αέρας λυσσομανά και ο ήλιος παίζει κρυφτό
με τα σύννεφα, το καμωμένο από ψαμμίτη μνημείο γυαλίζει χρυσαφένιο και
επιβλητικό. Αυτήν ακριβώς την εντύπωση ήθελαν να προκαλέσουν οι
δημιουργοί του στην βικτωριανή εποχή: ένας αρχαιοπρεπής πύργος,
προορισμένος να θυμίζει το φιλελεύθερο πνεύμα κάθε Σκωτσέζου.
Στα τέλη
του 13ου αιώνα, ο Γουάλας ηγήθηκε εξέγερσης κατά του βασιλιά Εδουάρδου
Α΄ της Αγγλίας και εξαιτίας αυτού τελικά απαγχονίστηκε αφού μαρτύρησε
στα χέρια των βασανιστών του.
Δεν υπάρχουν απεικονίσεις του ήρωα από
εκείνη την εποχή. Από το 1995, όμως, που η ζωή του αναβίωσε στην επική
ταινία Braveheart, ο τουρισμός άρχισε να παρουσιάζει αλματώδη άνοδο και
πολλοί θιασώτες του είδους κατασκεύασαν την εικόνα της επιλογής τους.
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, ένας ανάγλυφος πίνακας παρουσίαζε τον
μάρτυρα-πολεμιστή στα γκρουπ των τουριστών που επισκέπτονταν τον πύργο,
καθ’ οδόν από το πάρκινγκ προς το πωλητήριο. Από κανέναν δεν περνούσε
απαρατήρητη η ομοιότητα με τα χαρακτηριστικά του Μελ Γκίμπσον.
Είναι εύκολο να περιγελάσει κανείς τις επινοητικές υπερβολές του
σκωτσέζικου εθνικισμού. Η εκδοχή του γραφικού Σκωτσέζου με το κιλτ και
τη γκάιντα ήταν επινόηση ανθρώπων, όπως ο σερ Γουόλτερ Σκοτ και η
βασίλισσα Βικτωρία. Τα οικογενειακά ταρτάν (σ.σ.: τα καρό σχέδια στο
ύφασμα των ρούχων που κάθε οικογένεια χρησιμοποιεί για να ξεχωρίζει από
τις άλλες) δημιουργήθηκαν σαν ένα μέσον προώθησης των πωλήσεων των
σκωτσέζικων μάλλινων ειδών. Τα συγκροτήματα με τις γκάιντες οργανώθηκαν
για να κρατούν τον ρυθμό οι Βρετανοί στρατιώτες. Ακόμη και τα δασύτριχα
βοοειδή των Χάιλαντ, με το πυρόξανθο μαλλί και τη βαρβαρική γοητεία,
αποτελούν επίτευγμα της γενετικής του 19ου αιώνα και μάλλον θ’
αντιμετωπίζονταν με απορία από τους βοσκούς των παλαιότερων εποχών.

Εντούτοις, ο σκωτσέζικος εθνικισμός είναι ακόμη ακμαίος και μάλιστα
πιο ισχυρός από τις εποχές που ακολούθησαν τα χρόνια του Γουάλας. Το
ζήτημα της θέσης της Σκωτίας μέσα στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι σήμερα
μείζον στη βρετανική πολιτική σκηνή και πηγή αυξανόμενης ανησυχίας σε
όλη την Ευρώπη. Το 1997 οι Σκωτσέζοι τάχθηκαν υπέρ μιας δικής τους
περιφερειακής κυβέρνησης, ενώ ένα δημοψήφισμα που έχει προγραμματιστεί
για το φθινόπωρο του 2014 θα τους δώσει την ευκαιρία να δημιουργήσουν το
δικό τους κράτος, έναν στόχο στον οποίο κατηγορηματικά έχει δεσμευθεί
το Εθνικό Κόμμα Σκωτίας (SNP), που έχει την πλειοψηφία στην τοπική
Βουλή.

Αντί να διεκδικούν αρχαίους κληρονομικούς τίτλους ή δικαιώματα
μειονότητας, οι σύγχρονοι Σκωτσέζοι εθνικιστές προωθούν ένα ασυνήθιστο
επιχείρημα για την ανεξαρτησία: ότι, δηλαδή, ο λαός της Σκωτίας πιστεύει
σε πολιτικές και κοινωνικές αξίες που τον διαφοροποιούν από τους
κατοίκους της Αγγλίας, της Ουαλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας. Ο Άλεξ
Σάλμοντ, πρωθυπουργός της Σκωτίας, δήλωσε ότι αγωνίζεται «για την
ανεξαρτησία όχι ως αυτοσκοπό, αλλά ως προϋπόθεση για να γίνει η σκωτική
οικονομία βιώσιμη και πιο ισχυρή, για να καταλάβει η Σκωτία τη θέση που
της ανήκει στη διεθνή κοινότητα και για να πραγματώσει ο σκωτσέζικος
λαός τις δυνατότητές του και να υλοποιήσει τις προσδοκίες του. Η
επεξεργασία της ακριβούς διατύπωσης και του νομικού καθεστώτος του
δημοψηφίσματος συνεχίζεται, αλλά στο Ουεστμίνστερ (την έδρα της βουλής
του Ηνωμένου Βασιλείου), Συντηρητικοί, Φιλελεύθεροι Δημοκράτες και
Εργατικοί βουλευτές συμφωνούν ότι ελάχιστα μπορούν να κάνουν για να
αποτρέψουν τη σκωτική κυβέρνηση από τη διενέργεια μιας τέτοιας
ψηφοφορίας.

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις οι Σκωτσέζοι μάλλον δεν θα ψηφίσουν υπέρ
μιας πλήρους ανεξαρτησίας. Αντιθέτως, το πιθανότερο είναι να εκφραστούν
υπέρ μιας «ενισχυμένης αποκέντρωσης» (enhanced devolution), δηλαδή
διεύρυνσης της ήδη πολύ σημαντικής πολιτικής εξουσίας που εκχωρήθηκε στη
Σκωτία κατά την τελευταία δεκαπενταετία. Η άνοδος, όμως, του κόμματος
του Σάλμοντ, του SNP, σκόρπισε ένα ρίγος στην πολιτική ζωή της
Βρετανίας. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Σκωτία θ’ αντηχήσει σε
ολόκληρη την Ευρώπη και θα δημιουργήσει ένα προηγούμενο για τον χειρισμό
θεμελιωδών ζητημάτων διακυβέρνησης και κυριαρχίας. Ποιοι είναι αυτοί
που δικαιούνται την αυτοδιάθεση, ιδιαίτερα όταν θεμελιώνουν το αίτημά
τους όχι πάνω σε μειονοτικά δικαιώματα αλλά στην απλή επιθυμία να
ενεργούν σύμφωνα με την επιθυμία τους; Ποιες επιλογές υπάρχουν για τα
δημοκρατικά καθεστώτα που θέλουν ν’ αντιμετωπίσουν τις αποσχιστικές
τάσεις, δεδομένου ότι η χρήση στρατιωτικής βίας είναι αδιανόητη; Το
ζήτημα που θέτει το μέλλον της Σκωτίας δεν αφορά μόνο την ανθεκτικότητα
του Ηνωμένου Βασιλείου. Αφορά επίσης τις δυνατότητες του ήπιου
μαξιμαλισμού, τον τρόπο με τον οποίον δαιμόνια περιφερειακά κόμματα,
επικουρούμενα από ξεχαρβαλωμένους κεντρικούς θεσμούς και αντιπάλους
χωρίς έμπνευση, μπορούν να κατεδαφίσουν μια χώρα, την ώρα που δεν
προσέχει κανείς.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΧΟΛΙΡΟΥΝΤ
Μέχρι τη δεκαετία του 1990, όταν άρχισε να ισχυροποιείται το σύγχρονο
κίνημα της ανεξαρτησίας, οι Σκωτσέζοι ήταν διαβόητοι ως οι εθνικιστές
των 90 λεπτών: δηλαδή, άνθρωποι που διατράνωναν την εθνική τους
ταυτότητα κυρίως στη διάρκεια ποδοσφαιρικών αγώνων κατά της Αγγλίας και
της Ουαλίας. Όμως, οι ρίζες του σκοτσέζικου εθνικισμού πάνε βαθιά.

Τα βασίλεια της Αγγλίας και της Σκωτίας ενώθηκαν το 1603 και τα
χωριστά κοινοβούλια του Λονδίνου και του Εδιμβούργου ψήφισαν υπέρ της
συγχώνευσής τους το 1707. Από τότε, οι Σκωτσέζοι υπηρέτησαν πιστά την
αυτοκρατορία σαν Βρετανοί στρατιώτες, έμποροι και στελέχη της διοίκησης.
Ταυτοχρόνως, στη Σκωτία η δυσαρέσκεια ήταν διάχυτη. Το 1745, ο Κάρολος
Εδουάρδος Στιούαρτ, γιος ενός Καθολικού διεκδικητή του βρετανικού
θρόνου, συμμάχησε με τις φυλές των Χάιλαντς και μέσω της αποκαλούμενης
εξέγερσης των Ιακωβιτών, διεκδίκησε την επιστροφή του στέμματος. Κατά
τον 19ο αιώνα, το κίνημα της Ελεύθερης Εκκλησίας στις τάξεις των Σκώτων
Προτεσταντών, αμφισβήτησε την κυριαρχία του Λονδίνου στα εκκλησιαστικά
ζητήματα. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι λιμενεργάτες προκάλεσαν
ταραχές στη Γλασκόβη και σε άλλες πόλεις, προκαλώντας τον φόβο ότι ο
μαρξισμός και όχι ο εθνικισμός έμελλε να γίνει η ιδεολογία που θα ένωνε
τους Σκωτσέζους της εργατικής τάξης στον καινούργιο αιώνα.

Λίγες από αυτές τις πηγές διαφωνιών είχαν προοπτικές διάρκειας.
«Βαμμένοι» Ιακωβίτες υπάρχουν ακόμη, και είναι κυρίως Αμερικανοί που
παρακολουθούν αγώνες των Χάιλαντς και γράφουν τα παιδιά τους σε μαθήματα
γκάιντας. Η Εκκλησία της Σκωτίας υποφέρει από συρρίκνωση του ποιμνίου
της, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την αδελφή της, την Εκκλησία της
Αγγλίας. Και παρά το γεγονός ότι οι Σκωτσέζοι ψηφοφόροι έκλιναν σταθερά
προς τα αριστερά κατά τον 20ό αιώνα, η παράδοση αυτή στην πραγματικότητα
παγίωσε τη θέση της Σκωτίας στα πολιτικά πράγματα της Βρετανίας. Οι
διαδοχικές κυβερνήσεις των Εργατικών στο Λονδίνο εξαρτώνταν από την
υποστήριξη των Σκωτσέζων στις βουλευτικές εκλογές, ενώ οι Συντηρητικοί
και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες είχαν διαμορφώσει την πολιτική τους
πλατφόρμα με τρόπο που να εξουδετερώνουν τα ερείσματα των Εργατικών πέρα
από τα βόρεια σύνορα.

Το 1979, το Λονδίνο δέχθηκε να τεθεί σε ψηφοφορία η εκχώρηση
μεγαλύτερης περιφερειακής εξουσίας στη Σκωτία, αλλά η κίνηση αυτή ήταν
μάλλον προϊόν εκλογικής πολιτικής παρά αποτέλεσμα πολιτικής
κινητοποίησης. Το SNP είχε ανεβάσει πολύ τα ποσοστά του στις γενικές
εκλογές του Οκτωβρίου 1974. Τόσο οι Εργατικοί όσο και οι Συντηρητικοί
ήθελαν να καταδείξουν ότι η λαϊκή στήριξη στην υπόθεση «δική μας
κυβέρνηση», παρέμενε ισχνή. Στο δημοψήφισμα, οι Σκωτσέζοι που ψήφισαν
υπέρ της αποκέντρωσης εξουσιών ήταν περισσότεροι από αυτούς που ψήφισαν
κατά, αλλά λόγω μειωμένης προσέλευσης, το μέτρο απέτυχε να προσελκύσει
το απαιτούμενο 40% των εκλογέων.

Μετά το 1979, η ενασχόληση με τον χαμένο αγώνα έγινε μέρος του
σκωτσέζικου εθνικισμού, όπως συμβαίνει με την αναπόληση ενός ένδοξου
παρελθόντος ή με τη φαντασίωση ενός διαφορετικού μέλλοντος. Ωστόσο, στη
δεκαετία του 1990 τα πράγματα άλλαξαν. Ενώ το Εργατικό Κόμμα του Τόνι
Μπλερ επεδίωκε να αιχμαλωτίσει το πολιτικό κέντρο, το SNP ανακάλυψε μια
νέα στρατηγική: η κληρονομιά της Μάργκαρετ Θάτσερ, έλεγε το SNP, είχε
σπρώξει προς τα δεξιά τα μεγαλύτερα κόμματα του Ηνωμένου Βασιλείου και
αυτή η σύμπνοια είχε συγκροτηθεί με τρόπο που να αποξενώνει τις
προοδευτικές δυνάμεις του βορρά. Μια καλοστημένη νοσταλγία περιέβαλε και
καθόρισε τον σκωτσέζικο αγώνα: το SNP αναπολούσε την προ Θάτσερ
δεκαετία του ’70, όχι ως εποχή αναταραχών και πτώσης της βιομηχανικής
παραγωγής, αλλά ως εποχή που χαρακτηρίστηκε από αφειδώλευτα
επιδοτούμενες από το κράτος συντάξεις, από καλής ποιότητας περίθαλψη και
από αξιοπρεπή δημόσια στεγαστικά προγράμματα.

Ήταν ένας χαριτωμένος τρόπος να θυμάται κανείς εκείνη την εποχή, αλλά
πάντως βοήθησε το SNP να περιβληθεί με μια ιδεολογία που είχε
ταυτόχρονα παραδοσιακό άρωμα αλλά και κοίταζε μπροστά. Η περιθωριοποίηση
της Αριστεράς έγινε βασικό συστατικό στοιχείο της στρατηγικής του SNP. Η
ρητορική του ήταν ένα μεταμοντέρνο είδος εθνικισμού, πολυπολιτισμικού,
σοσιαλδημοκρατικού και φιλο-ευρωπαϊκού. Σύντομα, όμως, οι πολιτικές
κατευθύνσεις του κόμματος ενδιέφεραν λιγότερο από ό,τι τα πολιτικά
συμφραζόμενα. Για μία ακόμη φορά, η βρετανική εκλογική πολιτική έγινε το
όχημα για τα συμφέροντα της Σκωτίας. Το 1997, η κυβέρνηση Μπλερ,
θέλοντας να στερήσει το SNP από το βασικό έρεισμα της πολιτικής του
πλατφόρμας και να διασφαλίσει μακροπρόθεσμα νίκες για τους Εργατικούς
στη Σκωτία, οργάνωσε ένα νέο δημοψήφισμα για την αποκέντρωση. Τα τρία
τέταρτα των Σκωτσέζων ψηφοφόρων τάχθηκαν υπέρ της αποκατάστασης
περιφερειακού κοινοβουλίου και δύο χρόνια μετά η νέα βουλή εγκαταστάθηκε
στο Χόλιρουντ του Εδιμβούργου.

Οι εκλογές για το κοινοβούλιο της Σκωτίας αρχικά ωφέλησαν τους
Εργατικούς και τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, τους παραδοσιακούς νικητές
στις εκλογικές περιφέρειες της Σκωτίας. Όμως, η δυσαρέσκεια των
ψηφοφόρων με τις κυβερνήσεις Μπλερ και Γκόρντον Μπράουν, σε συνδυασμό με
τη δεύτερη ώθηση που γνώρισε το SNP λόγω αποκέντρωσης, διαφοροποίησαν
το εκλογικό τοπίο. Μετά τις εκλογές του 2011 για το Χόλιρουντ, οι
Σκωτσέζοι εθνικιστές κέρδισαν περισσότερα παρά ποτέ στο παρελθόν.
Απέκτησαν την πλειοψηφία των εδρών στο περιφερειακό κοινοβούλιο, τον
εκτελεστικό έλεγχο στην κυβέρνηση της Σκωτίας και το μήνυμα ότι το
κράτος-πρόνοιας υπερτερεί της εθνικής κληρονομιάς. Ανέδειξαν, επίσης,
έναν σημαιοφόρο στο πρόσωπο του Σάλμοντ, που αναμφισβήτητα είναι ο πιο
χαρισματικός πολιτικός στρατηγικός αναλυτής της γενιάς του. Ως
αποτέλεσμα των ανωτέρω, βλέπουμε μια Σκωτία να βαδίζει ολοταχώς προς
δημοψήφισμα για το μέλλον της εντός Ηνωμένου Βασιλείου, έχοντας ελάχιστη
αίσθηση των συνεπειών για την ίδια, για τη χώρα και για την υπόλοιπη
Ευρώπη.

ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ
Υπερασπιζόμενοι τις θέσεις τους υπέρ της ανεξαρτησίας, οι ηγέτες του
SNP βρέθηκαν στη δύσκολη θέση να προπαγανδίζουν τη σπουδαιότητα ενός
δημοψηφίσματος και παράλληλα να ελαχιστοποιούν τα προσδοκώμενα
αποτελέσματά του. Ο Σάλμοντ έχει επανειλημμένα τονίσει το δικαίωμα του
σκοτικού λαού να καθορίζει ο ίδιος τη μοίρα του, αλλά έχει επισημάνει
ότι η κοινωνική ένωση της Σκωτίας με το υπόλοιπο βασίλειο (ιστορικοί
δεσμοί, γλώσσα και πολιτισμός) θα διαρκέσει για πολύ καιρό μετά την
κατάργηση της πολιτικής ένωσης. Επιπροσθέτως, υπογραμμίζει, μια κυρίαρχη
Σκωτία με σταθερή θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και πιθανότατα στο ΝΑΤΟ, θα
ελαχιστοποιούσε το κόστος από τη διάλυση του Ηνωμένου Βασιλείου.

Το Χόλιρουντ και το Ουεστμίνστερ προετοιμάζονται για έντονες,
παρατεταμένες και πολυσύνθετες διαπραγματεύσεις, που αναμφίβολα θα
ακολουθήσουν μετά το δημοψήφισμα του 2014. Ακόμη κι αν το SNP αποτύχει
στην προσπάθειά του να λάβει την έγκριση του λαού για πλήρη ανεξαρτησία
της Σκωτίας, αυτή και μόνη η διενέργεια του δημοψηφίσματος θα αποτελεί
μια νίκη. Η Σκωτία θα έχει παγιώσει το δικαίωμα να οργανώνει
δημοψηφίσματα και θα έχει αποδείξει ότι οι Σκωτσέζοι τάσσονται υπέρ της
διευρυμένης αποκέντρωσης. Το SNP θα έχει επίσης κερδίσει πόντους για τις
μελλοντικές εκλογές του σκοτικού κοινοβουλίου, του βρετανικού
κοινοβουλίου και του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, σε όλα δηλαδή τα βήματα
διαλόγου, από όπου θα μπορεί να προωθεί το αποσχιστικό του μήνυμα.

Ο αγώνας δρόμου ως το 2014 έχει ήδη ξεκινήσει στο Λονδίνο. Νομοθεσία
που ψηφίστηκε πρόσφατα, προβλέπει την εκχώρηση φορολογικών εξουσιών στο
Χόλιρουντ. Ωστόσο, η βρετανική κυβέρνηση δεν φαίνεται διατεθειμένη για
παραχωρήσεις που θα έσβηναν τη δίψα των εθνικιστών για δημοψήφισμα. Η
οικοδόμηση αυτού που το SNP αποκαλεί «κουλτούρα ανεξαρτησίας»,
προσδιόρισε τη συμπεριφορά του ως κόμματος εξουσίας, το οποίο προτίθεται
να περάσει τα επόμενα δύο χρόνια σε ένα είδος διαρκούς προεκλογικής
εκστρατείας. Μια τέτοια αποφασιστική προάσπιση των θέσεων του SNP, θα
εμποδίσει τους Σκωτσέζους να κάνουν μια ανεπηρέαστη εκτίμηση του κόστους
και των πλεονεκτημάτων που θα έχει μια ενδεχόμενη απόφασή τους να
εγκαταλείψουν την ένωση.

Οι σημερινές συνθήκες στη Σκωτία είναι ανάμικτες. Όσον αφορά
ορισμένους δείκτες, όπως η παιδική φτώχια, οι Σκωτσέζοι τα πάνε καλύτερα
από τους υπόλοιπους Βρετανούς. Σε άλλους, όπως η διατροφή, τα πάνε
χειρότερα. Είναι προτιμότερο να είσαι ηλικιωμένος στη Σκωτία παρά στην
Αγγλία, λόγω των πιο γενναιόδωρων μακροχρόνιων παροχών υγειονομικής
περίθαλψης στα βόρεια των συνόρων. Θα είσαι, όμως, ηλικιωμένος για
μικρότερο χρονικό διάστημα: το προσδόκιμο ζωής είναι χαμηλότερο στη
Σκωτία, και ιδιαίτερα στη Γλασκόβη, όπου οι άνδρες στις πιο φτωχές
συνοικίες πεθαίνουν μια δεκαετία νωρίτερα από ό,τι οι άνδρες σε άλλα
μέρη του Ηνωμένου Βασιλείου.

Το κατά πόσον αυτή η εικόνα μπορεί ν’ αλλάξει σε μια ανεξάρτητη
Σκωτία, εξαρτάται από το τι θα πάρει μαζί της η περιφέρεια αυτή
αποχωρώντας από την ένωση. Οι ηγέτες του SNP ισχυρίζονται ότι τα έσοδα
από την εκμετάλλευση του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της Βόρειας
Θάλασσας δικαιωματικά ανήκουν στον λαό της Σκωτίας, αφού εκεί βρίσκεται
το μεγαλύτερο μέρος των υπεράκτιων πεδίων του Ηνωμένου Βασιλείου. Εάν
λάβει ένα δίκαιο μερίδιο αυτών των εσόδων (το 90%, ας πούμε), η Σκωτία
θα γίνει μια από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο, με κριτήριο το κατά
κεφαλήν ΑΕΠ. Και αν εισέρρεε περισσότερο χρήμα απευθείας στο Εδιμβούργο,
η Σκωτία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει καλύτερα τους βασικούς κινδύνους
που απειλούν την ανάπτυξη, όπως είναι ο αδύναμος βιομηχανικός τομέας και
η βαθιά ριζωμένη αστική φτώχεια.

Το SNP σκιαγραφεί το όραμα μιας ανεξάρτητης Σκωτίας που θα είναι πιο
δίκαιη, πιο πράσινη και πιο προοδευτική, ακόμη κι αν παραμείνει ενωμένη
με τους γείτονές της. Οι άνθρωποι θα διαβαίνουν τα σύνορα με μεγαλύτερη
ευκολία και οι Σκωτσέζοι θα συνεχίσουν να μοιράζονται κοινό βασίλειο,
νόμισμα και άμυνα με την υπόλοιπη ένωση Αγγλίας, Ουαλίας και Βόρειας
Ιρλανδίας.

Αλλά η επίτευξη αυτού του ελκυστικού οράματος περί ενός μεταμοντέρνου
πολιτειακού καθεστώτος θα απαιτούσε ενίσχυση αυτών των ίδιων τειχών που
υποτίθεται ότι επρόκειτο να πέσουν μετά την ανεξαρτησία. Αντί για απλή
εναρμόνιση του φορολογικού και του κανονιστικού καθεστώτος με την
υπόλοιπη ένωση, η Σκωτία θα πρέπει να τα δημιουργήσει εξαρχής, με τέτοιο
σχεδιασμό που να διασφαλίζει ότι τα έσοδα και η λήψη των αποφάσεων θα
παραμείνουν στο Εδιμβούργο. Κατά πάσα πιθανότητα, η κυβέρνηση θα
διατηρήσει την πολιτική της παροχής δωρεάν τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για
τους Σκωτσέζους, αλλά όχι για φοιτητές από την Αγγλία ή την Ουαλία, οι
οποίοι θα πρέπει να πληρώνουν από την τσέπη τους αν θέλουν να φοιτούν σε
σκωτσέζικα πανεπιστήμια. Θα πρέπει, επίσης, να δημιουργήσει ένα νέο
κρατικό σύστημα συνταξιοδότησης και ένα αναπτυξιακό ταμείο για να
διοχετεύονται τα έσοδα από τους πόρους της χώρας στους Σκωτσέζους
εργαζομένους, την ίδια ώρα που θα αποπέμπονται από την ουρά οι μη
Σκωτσέζοι. Το να παραμείνουν τα χρήματα και οι άνθρωποι στη Σκωτία είναι
ακριβώς το ζητούμενο της ανεξαρτησίας, αλλά η πραγματικότητα που η
ανεξαρτησία συνεπάγεται έρχεται σε αντίθεση με το διεθνιστικό πνεύμα του
SNP.

Η προοπτική της ανεξαρτησίας εγείρει, εξάλλου, ακανθώδη ζητήματα όσον
αφορά την εξωτερική και την αμυντική πολιτική. Η μεταρρύθμιση που
πραγματοποίησε η Βρετανία στον αμυντικό τομέα δημιούργησε ήδη, με τη
συγχώνευση μικρότερων μονάδων, ένα θεωρητικά χωριστό ένοπλο σώμα, το
Βασιλικό Σύνταγμα της Σκωτίας. Αλλά το SNP, το οποίο αντιτίθεται στα
πυρηνικά όπλα, δεν έχει ανακοινώσει τι σκοπεύει να πράξει σχετικά με τα
πυρηνικά υποβρύχια του Ηνωμένου Βασιλείου που σταθμεύουν κοντά στη
Γλασκόβη. Με δεδομένο αυτό το θολό τοπίο, δεν είναι ν’ απορεί κανείς που
οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι απλοί Σκωτσέζοι δεν είναι ενθουσιώδεις
με την ιδέα της πλήρους ανεξαρτησίας. Σε γενικές γραμμές, η αποσχιστική
τάση του σκωτικού πληθυσμού κυμαίνεται μεταξύ 30% και 39%, ενώ ένα 70%
των ψηφοφόρων δηλώνει ότι θα προτιμούσε μια «μείζονα αποκέντρωση»
(maximum devolution ή «devo-max», για συντομία). Δηλαδή, σημαντικά
αυξημένες εξουσίες για το Χόλιρουντ και όχι πλήρη εθνική κυριαρχία.
Συνολικά, οι Σκωτσέζοι φαίνεται να πιστεύουν ότι η ανεξαρτησία θα
προκαλέσει μείωση των ατομικών εισοδημάτων τους και θα καταστήσει
επισφαλείς τις θέσεις εργασίας τους, ενώ παράλληλα να υποβαθμίσει τη
διεθνή θέση της Σκωτίας. Με άλλα λόγια, δεν φαίνεται να υποστηρίζουν
θερμά τα σχέδια του SNP.

ΚΛΗΣΗ ΑΠΟ ΛΟΝΔΙΝΟ;
Ανεξαρτήτως του τι πρόκειται να συμβεί μέσα στα δύο επόμενα χρόνια,
το διαρκές αποτέλεσμα θα είναι η διευρυμένη αποκέντρωση εξουσιών προς τη
Σκωτία. Είτε η αλλαγή αυτή καταλήξει σε μια ένωση πιο σφιχτά δεμένη
είτε πυροδοτήσει τις εθνικιστικές φιλοδοξίες, αυτό θα εξαρτηθεί
περισσότερο από το Ουεστμίνστερ και λιγότερο από το Χόλιρουντ. Οι
διαδοχικές φάσεις συνταγματικών μεταρρυθμίσεων έχουν μετασχηματίσει το
Ηνωμένο Βασίλειο σε μια ντε φάκτο ομοσπονδία, αλλά μια ομοσπονδία με
ελάχιστους νομικούς και πολιτικούς μηχανισμούς, που έχουν επιτρέψει τη
λειτουργία και την επιβίωση άλλων περιπτώσεων δημοκρατικών ομοσπονδιών.
Τα συνήθη ομοσπονδιακά συστήματα προβλέπουν συνεχείς διαπραγματεύσεις
μεταξύ των πολλαπλών επιπέδων διακυβέρνησης. Τα κρατίδια ή οι
περιφέρειες ζητούν, σε γενικές γραμμές, περισσότερες εξουσίες. Οι
κεντρικές κυβερνήσεις συχνά ανθίστανται. Για να διατηρηθεί η ενότητα, η
ομοσπονδιακή κυβέρνηση οφείλει να πείσει τις πολιτικές ελίτ της
περιφέρειας ότι έχουν μερίδιο συμμετοχής σε ό,τι συμβαίνει στην
πρωτεύουσα της χώρας.

Η αποκέντρωση στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει συνοδευτεί από
δημιουργική σκέψη σχετικά με το πώς αυτός ο σκοπός μπορεί να επιτευχθεί.
Εύλογα το κοινοβούλιο μεταβίβασε εξουσίες σε μερικές από τις συνιστώσες
του βασιλείου, αλλά αυτή η διαδικασία δεν είναι μόνο ζήτημα τοπικής
διακυβέρνησης. Αντιθέτως, επηρεάζει τα ίδια τα θεμέλια της βρετανικής
πολιτικής ζωής. Το να δώσεις στο Χόλιρουντ αυτό που ζητά χωρίς παράλληλα
να μεταρρυθμίσεις τα κεντρικά θεσμικά όργανα, θα έχει ως αποτέλεσμα τη
διεύρυνση του χάσματος μεταξύ Εδιμβούργου και Λονδίνου. Ως επακόλουθο θα
διαπιστώναμε την αποδυνάμωση κάθε εναλλακτικής πολιτικής φωνής στα
βόρεια των συνόρων, καθώς το SNP θα εδραίωνε μακροπρόθεσμα την εκλογική
κυριαρχία του και θα βλέπαμε την εκπροσώπησή του στο βρετανικό
κοινοβούλιο να λειτουργεί μάλλον σαν πρεσβεία σε ξένη χώρα παρά ως
κοινοβουλευτική ομάδα σε ένα ενιαίο νομοθετικό σώμα.

Μια τέτοια έκβαση, ωστόσο, είναι ίσως αναπόφευκτη. Η πολιτική
ποικιλομορφία στη Σκωτία ενδέχεται να πληγεί ανεξαρτήτως του τι θα
συμβεί το 2014, δεδομένου ότι το SNP επιθυμεί μια σταθερή πλειοψηφία στο
σκωτικό κοινοβούλιο, είτε η Σκωτία γίνει πλήρως ανεξάρτητη ή, απλώς,
πιο ανεξάρτητη από ό,τι σήμερα. Ο αγώνας υπέρ της ένωσης αναμένεται να
εξασθενίσει, αφού οι Εργατικοί και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες πολιτικοί,
ειδικά εκείνοι που θα θελήσουν να αποτρέψουν τη συρρίκνωση της
σκωτσέζικης εκλογικής πελατείας τους, δεν θα αισθάνονται βολικά
τυλιγμένοι με τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ
Κάμερον θα πρέπει, από την πλευρά του, να έχει υπόψη του μια δελεαστική
πιθανότητα: ότι αποχαιρετώντας τους Σκωτσέζους ψηφοφόρους θα μπορούσε να
οδηγήσει τη Βουλή των Κοινοτήτων προς μια ισχυρή συντηρητική
πλειοψηφία.

Αν λογαριάσει κανείς όλα αυτά τα στρεβλά ελατήρια, ίσως οδηγηθεί στο
συμπέρασμα ότι το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν ανέκαθεν μια λανθασμένη
ακολουθία ως προς την ταυτότητά του: από μοναρχία έγινε ομοσπονδία ενώ
ονειρευόταν να γίνει ένωση και, καθώς ονειρευόταν, απλώς έπαψε να
υφίσταται. Σε βάθος χρόνου, η άνοδος του SNP έχει καταστήσει το τέλος
του Ηνωμένου Βασιλείου μια κατανοητή πρόταση. Αυτό το τελευταίο, και όχι
τόσο η έκβαση του δημοψηφίσματος, είναι που δίνει στο σκωτσέζικο
παράδειγμα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον κόσμο έξω από τα βρετανικά
νησιά.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΩΤΙΑ
Παρά το γεγονός ότι το SNP εστιάζει την προσοχή του στην επόμενη
διετία, η ηγεσία του έχει επισημάνει το ευρύτερο νόημα της σκωτικής
περίπτωσης. «Μια ανεξάρτητη Σκωτία θα μπορούσε να γίνει ένας φάρος για
την προοδευτική κοινή γνώμη στα νότια των συνόρων και ακόμη πιο μακριά»,
είπε ο Σάλμοντ τον Ιανουάριο. Και συνέχισε λέγοντας ότι οι προοδευτικοί
θα πρέπει να πολιτεύονται «σύμφωνα με τις ειδικές συνθήκες και
επιθυμίες στο πλαίσιο των άλλων δικαιοδοσιών αυτών των νησιών και όχι
μόνο». Η προσεκτική φρασεολογία του Σάλμοντ κρύβει μια επαναστατική
αντίληψη για την αυτοδιάθεση: ότι οι βραχυπρόθεσμες πολιτικές διαφορές
παρέχουν στους πολιτικούς επαρκή αιτία για να αποσπάσουν τις περιφέρειές
τους από τα υφιστάμενα κράτη.

Ο Σάλμοντ αναφέρεται συχνά στις υπάρχουσες διαφορές βορείως των
συνόρων, από τις πιο παλιές, όπως είναι το μοναδικό νομικό σύστημα της
Σκωτίας, μέχρι τις πιο σύγχρονες, όπως είναι η τιμολογιακή πολιτική στα
οινοπνευματώδη ποτά, με την οποία αποθαρρύνεται η υπερβολική κατανάλωση.
Με δεδομένο, όμως, ότι το SNP έχει απορρίψει τη φολκλορική εκδοχή της
σκωτσέζικης ταυτότητας, ο αγώνας για την ανεξαρτησία αναδύει άρωμα
ιδιοτέλειας. Οι σοσιαλδημοκράτες του κόσμου θα πρέπει να ενωθούν, σε μια
ρεαλιστική προοπτική, με θυσίες ιδίων συμφερόντων, ούτως ώστε να
μπορέσουν να διασφαλίσουν μόνιμη διακυβέρνηση στα σοσιαλδημοκρατικά
κόμματα.

Υπ’ αυτήν την έννοια, η περίπτωση της Σκωτίας προσφέρει και μια νέα
φιλοσοφία αυτοδιοίκησης και ένα παράθυρο στον τρόπο με τον οποίο
πραγματικά δουλεύει ο εθνικισμός. Τα κινήματα ανεξαρτησίας δεν
γεννιούνται επειδή κάποια μέρα τα μέλη μιας εθνικής μειονότητας ξυπνούν
και αποφασίζουν να υψώσουν μια σημαία ή, ακόμη χειρότερα, να πάρουν τα
όπλα. Αντιθέτως, τα κινήματα αυτά είναι προϊόν υπολογισμένων ενεργειών
των πολιτικών ελίτ, μέσα στο πλαίσιο των υφισταμένων θεσμών. Αρχίζουν
συνήθως με την απλή διαβεβαίωση ότι η τοπική νομοθεσία θα υπερισχύει
εκείνης που ψηφίζεται από άλλους βουλευτές, κάπου μακριά. Προχωρούν με
πιο ριζοσπαστικά αιτήματα για τον έλεγχο των τοπικών φυσικών πόρων ή για
τον τερματισμό της στρατιωτικής θητείας εκτός των συνόρων τους. Το
επιστέγασμα δεν είναι οι χαρμόσυνες ιαχές επιτυχίας αλλά ότι η παλιά
πρωτεύουσα συνειδητοποιεί με θλίψη ότι τα οφέλη από την ένωση δεν
αξίζουν πλέον το απαιτούμενο κόστος.

Ο μόνος αξιόλογος προγνωστικός δείκτης για την έναρξη αυτής της
πορείας σε ορισμένες χώρες δεν είναι η εθνική διαφορά ή μια μακρά σειρά
αδικιών ή η πολιτική καταδυνάστευση. Αντιθέτως, αυτό που δίνει το
έναυσμα για το αίτημα της ανεξαρτησίας είναι η παρουσία ενός συνόλου
θεσμών (τοπικό κοινοβούλιο, διοικητική διάρθρωση, μια χωριστή
στρατιωτική δύναμη, ακόμη και γραμμές στον χάρτη, που χωρίζουν ένα
κομμάτι γης από ένα άλλο), που επιτρέπουν στους εθνικιστές να
μεταφράζουν τις προσδοκίες σε πολιτική δράση.

Εξάλλου, και άλλες δημοκρατίες της κοινοπολιτείας έχουν μακρά
εμπειρία στη διαχείριση εθνικιστικών διεκδικήσεων. Όπως το Ηνωμένο
Βασίλειο, έτσι και ο Καναδάς έχει τους δικούς του αυτονομιστές, οι
οποίοι σταδιακά βρήκαν στήριξη στην ομοσπονδιακή πρωτεύουσα. Όμως, το
αίτημα του Κεμπέκ για ανεξαρτησία αφορά μια θρησκευτική και γλωσσική
μειονότητα, η οποία επιδιώκει να διασφαλίσει την υπόστασή της έναντι της
θεωρούμενης ως αγγλόφωνης κυριαρχίας. Η σε ομοσπονδιακό επίπεδο
δέσμευση του Καναδά για διγλωσσία και πολυπολιτισμικότητα μείωσε τις
εντάσεις που θα πήγαζαν από την παραμονή στην ομοσπονδία. Νέα
μεταναστευτικά κύματα για το Κεμπέκ (από την Αφρική, την Ασία και αλλού)
περιέπλεξαν τις παλιές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε αγγλόφωνα και
γαλλόφωνα συμφέροντα. Η οικονομική ανάπτυξη προσέφερε στους ψηφοφόρους
του Κεμπέκ ένα σταθερά ικανοποιητικό μερίδιο στο ισχύον status quo.

Η Σκωτία είναι διαφορετική περίπτωση. Όχι μόνο είναι σήμερα δύσκολο
να ορίσεις τη «σκωτσέζικη εθνικότητα», αλλά και το SNP αντιλήφθηκε ότι η
μεγαλύτερη ελπίδα για διαφοροποίηση της Σκωτίας από το υπόλοιπο Ηνωμένο
Βασίλειο είναι να ενστερνιστεί τις αξίες και όχι την εθνικότητα, ως το
κυρίαρχο στοιχείο ταυτότητας της περιοχής. Αν και η κυβέρνηση της
Σκωτίας δημοσιεύει τα επίσημα έγγραφα στα γαελικά (σ.σ.: τοπική
διάλεκτος), τα μεταφράζει επίσης στα κινεζικά και στα ουρντού. Το 2014
θα εορτασθούν τα 700 χρόνια από τη μάχη του Μπάνοκμπερν, όπου ο
σκωτσέζικος στρατός κατατρόπωσε τον αγγλικό, αλλά τη σύμπτωση αυτή τη
θυμίζουν μάλλον οι δημοσιογράφοι παρά οι πολιτικοί. Η πρόκληση για το
SNP θα είναι να ισορροπήσει πάνω σε μια στενή γέφυρα ανάμεσα στην
υπεράσπιση της πολυπολιτισμικότητας και της δημοκρατίας και στον
ισχυρισμό ότι αυτές οι αξίες υπηρετούνται καλύτερα εκτός βασιλείου, όπου
ήδη είναι ιερές. Η πρόκληση για το Ουεστμίνστερ είναι να φροντίσει να
περιβάλει με πάθος και πειθώ την αφήγηση για έναν τέταρτο αιώνα ενιαίας
κυβέρνησης, αντί να στοιχηματίζει για το αν η «devo-max» θα είναι αρκετή
ως παρελκυστική τακτική.

Ένα εθνικιστικό κίνημα επιδιώκει τη δική του χώρα. Ένα εθνικιστικό
κόμμα επιδιώκει μια χώρα που θα συνεχίσει να το ψηφίζει. Το SNP, με τη
βοήθεια του ίδιου του ιστορικού της αποκέντρωσης, έχει οργανώσει τον
δημόσιο διάλογο με τρόπους που δυσκολεύουν τους ψηφοφόρους να ξεχωρίσουν
αυτά τα δύο αιτήματα. Μόλις τώρα συνειδητοποιούν οι Σκωτσέζοι ότι τα
ζητήματα που υποτίθεται ότι επρόκειτο να λύσει η αποκέντρωση (ανάπτυξη,
απασχόληση, εκπαίδευση), σύντομα πρόκειται να επισκιαστούν από μια
προεκλογική εκστρατεία που στόχο έχει να τους πείσει για τη δική τους
φυσική καταγωγή. Το ανησυχητικό δίδαγμα είναι ότι η απόσχιση, ακόμη και
απογυμνωμένη από τα εξωτερικά εθνικά χαρακτηριστικά της, μπορεί και πάλι
να είναι μια γοητευτική στρατηγική για περιφερειακά κόμματα που είναι
δυσαρεστημένα από την πολιτική των κεντρικών κυβερνήσεών τους.

Σε μια εποχή σκληρών προγραμμάτων λιτότητας και αντιδημοφιλών
προγραμμάτων διάσωσης, αυτή η στρατηγική μπορεί να αγκαλιαστεί από τους
Φλαμανδούς του Βελγίου, τους Καταλανούς της Ισπανίας, τους Πιεμοντέζους
της Ιταλίας και τους Τρανσυλβανούς της Ρουμανίας. Ο εθνικισμός του SNP
είναι σίγουρα πιο εύπεπτος από την εκδοχή που δίνει έμφαση στο δίδυμο
αίμα-γη. Όμως, το παράδειγμά του είναι δύο φορές ατυχές. Για τους
ανήσυχους τοπικιστές, η Σκωτία είναι ένα παράδειγμα που διδάσκει το πώς
ένα αποσχιστικό κόμμα μπορεί να κερδίσει αυτοδυναμία με το να κατανοήσει
τους υφιστάμενους θεσμούς καλύτερα από εκείνους που θα έπρεπε να είναι
οι πιο αφοσιωμένοι στο έργο της διατήρησής τους. Για τις κεντρικές
κυβερνήσεις είναι μια προειδοποίηση όσον αφορά την υπερβολική εκχώρηση
κυριαρχικής εξουσίας στις περιφερειακές ελίτ. Στη Σκωτία ήταν άλλοτε
διαδεδομένη η πεποίθηση ότι η τοπική ιδιαιτερότητα, η ενιαία
διακυβέρνηση και οι δημοκρατικές πρακτικές ήταν τομείς της δημόσιας ζωής
που ενίσχυαν ο ένας τον άλλον. Θα ήταν κρίμα το σκωτσέζικο μοντέλο να
εξελιχθεί σε κάτι διαφορετικό: ένα εγχειρίδιο για τον μετασχηματισμό
ενός ισχυρού τοπικισμού σε ιδεολογία εδαφικής αυτονομίας.
Copyright © 2002-2012 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.
Στα αγγλικά: http://www.foreignaffairs.com/articles/138012/charles-king/the-scottish-…
Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition»
στο TWITTER στη διεύθυνση www.twitter.com/#!/foreigngr αλλά και στο
FACEBOOK, στη διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός5 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις5 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή