Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Το σκληρό καρύδι και ο βούτυρος!

Δημοσιεύτηκε στις

Του Γιάννου Χαραλαμπίδη

  • Το κέρδος του απατημένου συζύγου και η επιστροφή των
    Κερυνειωτών – Οι μάγειροι της διεθνούς διπλωματίας και πώς η οικονομική
    κρίση και το φυσικό αέριο συνδέονται με τις εξελίξεις στο Κυπριακό
  • ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΥΡΙΑ λύσης ή συμμαχιών, νέας στρατηγικής και στόχων, και ποιων;

Το Κυπριακό βρίσκεται στη σκιά της οικονομίας. Και αυτό είναι λογικό.
Διότι η κατάσταση είναι ιδιαιτέρως κρίσιμη. Πραγματικά κρίσιμη και όχι
τόσο «κρίσιμη», όπως συνηθίζαμε να ισχυριζόμαστε κατά καιρούς για το
Κυπριακό. Αληθές όμως είναι και το εξής:
Όσο η κοινή γνώμη ασχολείται με
την οικονομία, τόσο ευκολότερο θα είναι το έργο όσων ενεργούν στο
παρασκήνιο για την επιστροφή του σχεδίου Ανάν, δηλαδή μιας λύσης στη
βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και της διχοτόμησης. Επί
τούτου πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Και οι υποψήφιοι για την Προεδρία
της Δημοκρατίας, ξεκάθαροι στις θέσεις τους. Και στο Κυπριακό και στο
θέμα της οικονομίας.

Ομοσπονδίες και κατανάλωση

Η ομοσπονδία στην Κύπρο δεν μπορεί παρά να είναι διζωνική.
Συνεπώς, τα περί καλής ομοσπονδίας ή περί αμερικανικής ή γερμανικής
ομοσπονδίας δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, το συνταγματικό
συνταγολόγιο και την ιστορία. Στην ουσία αποτελούν την εύκολη λύση, η
οποία όμως δεν προσφέρει σοβαρή πρόταση λύσης. Πρόκειται μάλλον για
λόγια πολιτικής κατανάλωσης. Όπως είναι επίσης λόγια για πολιτική
κατανάλωση ότι μπορεί να προκύψει λύση διζωνικής δικοινοτικής
ομοσπονδίας που δεν θα στηρίζεται στη φιλοσοφία και στο μοντέλο του
σχεδίου Ανάν.

Αυτό, λοιπόν, το οποίο χρειάζεται να ακούσουμε, αλλά δεν ακούμε,
είναι η εναλλακτική μεθοδολογία και πολιτειακή πρόταση. Ακούμε μεν περί
αλλαγής στρατηγικής, αλλά εάν είναι να οδηγήσει η όποια αλλαγή
στρατηγικής προς ένα διχοτομικό μοντέλο λύσης ή σε μια γερμανική δήθεν
ομοσπονδία, η οποία στην ουσία θα δημιουργεί δυο ελληνοκυπριακά
συνιστώντα κράτη, το Κυπριακό μάλλον θα οδηγηθεί ούτως ή άλλως στη
διχοτόμηση.Είτε αυτή θα είναι de facto είτε de jure. Ειδικώς δε, περί της
καλής ομοσπονδίας, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί το εξής: Εφόσον
θα εφαρμοστούν πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κοινοτικό
κεκτημένο, θα έχουμε δυο ελληνοκυπριακά συνιστών κρατίδια. Πόσες
πιθανότητες υπάρχουν για να δεχθεί η Τουρκία μια τέτοια φόρμουλα; Υπό
αυτές τις συνθήκες, είναι πιο ρεαλιστική η διεκδίκηση βελτίωσης του
ενιαίου κράτους της Ζυρίχης, παρά η αποδοχή από την Τουρκία δυο
ελληνοκυπριακών συνιστώντων κρατών.

Τεμενάδες, ακραίοι και σοφοί του συστήματος

Ευκαιρίας δοθείσης και επειδή περί σχεδίου Ανάν και περί ομοσπονδίας ο
λόγος, αναρωτιέται κάποιος, τι θα γινόταν και σε ποια δεινή οικονομική
θέση θα βρισκόταν η Κύπρος, εάν υπογραφόταν το σχέδιο Ανάν; Με το
δαιδαλώδες πολιτειακό σύστημα υπηρεσιών που προβλέπει, ακόμη και με την
καλύτερη μορφή ομοσπονδίας, θα ήμασταν σε τρισχειρότερη κατάσταση από
αυτήν στην οποία βρισκόμαστε σήμερα. Καταρρίπτονται μάλιστα τα ακόλουθα
επιχειρήματα:
1. Ότι ακόμη και αν υπήρχαν αρνητικά στη λύση στοιχεία, θα
μπορούσαν να βελτιωθούν μέσω της ΕΕ, η οποία, όμως, δεν είναι η
αλτρουιστική κοινωνία αγγέλων, αλλά ένας χώρος εξυπηρέτησης, σύγκλισης
και σύγκρουσης εθνικών συμφερόντων. Με τη λογική της αγιοποίησης που
επικρατεί ως πολιτική κουλτούρα στην Κύπρο, τόσο έναντι των Ην. ‘Εθνών
όσο και έναντι της ΕΕ, ακόμη και αν υπήρχαν ή ακόμη και αν υπάρχουν
πεδία βελτίωσης, εμείς οι ίδιοι τα εξουδετερώνουμε. Και αυτό διότι είτε
δεν ξέρουμε να διεκδικήσουμε ή δεν διεκδικούμε, αφού οι έννοιες και οι
πρακτικές αυτές είναι συνταυτισμένες με την ακρότητα και τον εθνικισμό.

Θεωρούμενοι ως έξυπνοι και σοφοί είναι εκείνοι οι οποίοι
συμβιβάζονται με τον κατακτητή και τους στρατηγικούς του στόχους ή που
κάνουν τεμενάδες. Κλασικό παράδειγμα είναι η Ευρωβουλή. Εκδίδονται
προσχέδια ψηφισμάτων χωρίς τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, και η
Κυβέρνηση καθώς και κόμματα, όπως και το φιλοτουρκικό μπλοκ, σχίζουν τα
ιμάτιά τους για να συμπεριληφθεί η διζωνική. Γιατί; Για να επιβεβαιωθεί
μια επί κακρόν αναποτελεσματική πολιτική, με στόχο τη διχοτόμηση μέσω
της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, δηλαδή μιας λύσης συνώνυμης
προφανώς και χειρότερης από την υφιστάμενη de facto διχοτόμηση, την
οποία μετατρέπει σε de jure.

2. Ότι σταδιακά θα αγοράζαμε τους Τουρκοκυπρίους! Και τώρα, που
εμείς φτωχύναμε και η Τουρκία πλουσίεψε, μπορεί ο καθένας να κατανοήσει
ποιος θα μπορούσε να αγοράσει ποιον. Ειδικότερα, μάλιστα, όταν το
μέγεθος της τουρκικής οικονομίας, με ρυθμούς ανάπτυξης πέραν του 8% επί
του ΑΕΠ, μπορεί άνετα να απορροφήσει σε πραγματικά μεγέθη τη λιλιπούτεια
Κύπρο.

Το ποσό της μοιχείας


ΓΙΑ να λειτουργήσει μια ομοσπονδία στη βάση των δυο κοινοτήτων
δεν μπορεί παρά να είναι διζωνική. Και αυτό σημαίνει ότι οι
Τουρκοκύπριοι θα έχουν τον έλεγχο στον Βορρά, άρα δεν θα ισχύει η
δημοκρατική αρχή ένας άνθρωπος μια ψήφος, αλλά η σταθμισμένη ψήφος,
καθώς και η πληθυσμιακή πλειοψηφία, ενώ ταυτοχρόνως δεν θα έχουν
πολιτικά δικαιώματα οι Ελληνοκύπριοι που θα επιστρέψουν, όσοι θα
επιστρέψουν. Διότι, εάν επιστρέψουν θα αποτελούν την πλειοψηφία, εκτός
και αν συμβεί εκείνο το αμίμητο που ελέγετο επί σχεδίου Ανάν.

Ότι, δηλαδή, επί τη βάσει των ποσοστώσεων όσοι περισσότεροι
έποικοι παραμείνουν στον Βορρά και δη στην Κερύνεια, τόσο το καλύτερο.
Διότι θα έχουν την ευκαιρία να επιστρέψουν περισσότεροι Ελληνοκύπριοι
πρόσφυγες. Εάν θεωρήσουμε ότι ο εποικισμός είναι έγκλημα πολέμου, το
κέρδος αυτό θα ήταν και θα είναι ανήθικο και παράνομο. Η διαδικασία αυτή
παραπέμπει στη λογική του «απατημένου συζύγου», ο οποίος συλλαμβάνει
επιτόπου τη σύζυγό του με τον εραστή της, ο οποίος κατά την έξοδό του
από την οικία αφήνει, μετά τη μοιχεία, στο δισκάκι ένα άλφα ποσό για τις
υπηρεσίες που του προσφέρθηκαν!

Το φυσικό αέριο και η θηλιά


ΚΑΠΟΙΟΣ θα μπορεί να ισχυριστεί: Εδώ καράβια χάνονται και εσείς
ασχολείστε ακόμη με το Κυπριακό; Και να μην ασχοληθούμε εμείς, θα
ασχοληθεί ο κ. Ντάουνερ. Γι΄ αυτό τον πληρώνουν. Εφόσον δεν έχουμε
ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, η οικονομία μαζί με την ένταξή μας στην ΕΕ
ήταν τα δυνατά χαρτιά της λύσης. Όμως, υπό τις υφιστάμενες συνθήκες,
είναι αποδυναμωμένα. Και αυτό διότι η οικονομία μας έχει τα χάλια που
έχει και γιατί εντός της ΕΕ, αντί να εντάξουμε την αναγνώριση της
Κυπριακής Δημοκρατίας σε μια στρατηγική λύσης, όπως η αντιδήλωση της
21ης Σεπτεμβρίου του 2005 καθορίζει, υιοθετήσαμε την πάγια τακτική εντός
διαλόγου, στο πλαίσιο του οποίου συνομιλούμε πώς θα τεμαχίσουμε την
κυριαρχία μας στα δυο συνιστώντα κράτη. Με άλλα λόγια, η συγκυρία είναι
άκρως αρνητική.

Εάν δε, συνδεθούν το μνημόνιο με τις πολιτικές εξελίξεις στο
Κυπριακό και η υπόθεση του φυσικού αερίου καταστεί δικοινοτικό ζήτημα,
όπως θα ήθελε ο κ. Ντάουνερ, τότε η οικονομία δεν θα εξελιχθεί απλώς σε
θηλιά στον λαιμό της κοινωνικής και οικονομικής μας επιβίωσης, αλλά και
για το ίδιο το κράτος υπό την ακόλουθη έννοια: Ότι, δηλαδή, θα
χρησιμοποιηθεί ως ένας ακόμη μοχλός πίεσης για μια λύση τουρκικής και
βρετανικής προέλευσης, που θα περνά το φυσικό αέριο με αγωγό από την
κυπριακή ΑΟΖ στην Τουρκία για να μας δέσουν πολιτειακά, γεωστρατηγικά
και γεωπολιτικά υπό τον πλήρη έλεγχο της Άγκυρας.

Επειδή το φυσικό αέριο είναι στρατηγικό στοιχείο και κρατικός
πλούτος, συναφής με την οικονομική ανάπτυξη και ευημερία, θα πρέπει να
ξεκαθαριστεί από τώρα και κάτι άλλο: Ότι όλοι οι υποψήφιοι για την
Προεδρία της Δημοκρατίας δεσμεύονται ότι οι συμφωνίες του ψευδοκράτους
με την Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων
εντός της κατεχόμενης κυπριακής ΑΟΖ δεν θα ισχύουν ως διεθνείς
συμβάσεις στο πλαίσιο της λύσης. Και τονίζονται αυτά, διότι τα οφέλη από
αυτές τις συμφωνίες δεν θα τα έχουν καν οι Τουρκοκύπριοι, αλλά η
Τουρκία. Φανταστείτε τι θα σημαίνει η εξέλιξη του εξής σεναρίου: Να
αποφασιστεί ότι μετά τη λύση θα περάσουν οι αγωγοί φυσικού αερίου από
την κυπριακή ΑΟΖ στην Τουρκία, και ότι θα νομιμοποιηθούν οι παράνομες
συμφωνίες του ψευδοκράτους με την Άγκυρα. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, η
Τουρκία θα ελέγχει πλήρως το παιχνίδι.

Στρατηγική και στόχος


Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ μας στην Κύπρο είναι συναφής με την οικονομία, τη λύση
του Κυπριακού και δη τη μορφή του πολιτειακού συστήματος, καθώς και με
τους γεωπολιτικούς και γεωστρατηγικούς ελέγχους. Συνεπώς και εξ αφορμής
του μνημονίου, το πρώτο ζητούμενο είναι όπως μη παραχωρηθούν
οποιασδήποτε μορφής κυριαρχικά δικαιώματα προς την Τρόικα. Δεύτερο, θα
πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το φυσικό αέριο ως εργαλείο ανάπτυξης και
λύσης του Κυπριακού. Προσοχή εδώ, διότι εγείρεται το εξής πρόβλημα: Δεν
υπάρχει νόημα να χρησιμοποιηθεί το φυσικό αέριο ή η ΕΕ, που συνιστούν
δικά μας στρατηγικά και θεσμικά πλεονεκτήματα, ως εργαλεία για μια λύση
διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Και εδώ είναι το μεγάλο ζήτημα:
Εφόσον ο στόχος είναι λανθασμένος, δηλαδή το αποτέλεσμα, τι νόημα θα
έχει μια στρατηγική που θα σπαταλά τα διπλωματικά και θεσμικά της όπλα
για να επισφραγιστεί ένα πολιτειακό σύστημα που εξυπηρετεί τα τουρκικά
και βρετανικά συμφέροντα, όπως αυτά είχαν καθοριστεί από το 1956;

Τα κλειδιά της αποτροπής


Τώρα είναι η κλασική ευκαιρία για τη στρατηγική συμμαχία με το
Ισραήλ και την Ελλάδα, και τη δημιουργία ενός νέου δρόμου του φυσικού
αερίου προς την Ευρώπη, που θα δημιουργεί τις προοπτικές οικονομικής
ανάκαμψης και ανάπτυξης. Και ταυτοχρόνως θα αποτελεί φόρμουλα
διαδικασίας λύσης του Κυπριακού στη βάση οικονομικών, γεωστρατηγικών και
γεωπολιτικών συμφερόντων, καθώς και στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και
δη του Δικαίου της Θάλασσας. Εάν η Ελλάδα καθορίσει ΑΟΖ στο Καστελόριζο,
τότε επέρχεται η σύζευξη του θαλάσσιου ελλαδικού και κυπριακού χώρου,
αποκόπτοντας την Τουρκία από την Αίγυπτο.

Νομικώς αλλά και πολιτικώς ομιλούντες, η Τουρκία θα πρέπει να
σεβαστεί και να εφαρμόσει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας ως απαραίτητη
προϋπόθεση για την εναρμόνισή της με την ΕΕ. Βεβαίως, η Τουρκία θεωρεί
μια τέτοια ελληνική κίνηση, έστω και σιωπηρώς, ως αιτία πολέμου.

Το
κλειδί της αποπυροδότησης μιας κρίσης βρίσκεται στα χέρια του Ισραήλ, το
οποίο μπορεί να επηρεάζει την Ουάσιγκτον, καθώς και στη σύνδεση των
αμερικανικών και ευρωπαϊκών συμφερόντων με την εκμετάλλευση του φυσικού
αερίου, καθότι τα συμφέροντα αυτά θα μετατραπούν σε ασπίδα για την Κύπρο
και την Ελλάδα. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι προ ενός
περίπου έτους οι Αμερικανοί και προσωπικά ο Πρόεδρος Ομπάμα είχε
επιστήσει την προσοχή στον Τούρκο Πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν να είναι
φρόνιμος, διότι προφανώς οι Ισραηλινοί δεν είναι Κύπριοι.

Η αποτροπή έναντι της τουρκικής απειλής ίσχυσε λόγω σύγκλισης
συμφερόντων με τον περιφερειακό ηγεμόνα. Στην παρούσα δε φάση, αλλά και
στο απώτερο μέλλον, γιατί το Ισραήλ να θέλει μια λύση η οποία να
εξυπηρετεί τα τουρκικά συμφέροντα, όταν υπάρχει με την Άγκυρα μια
ανοικτή αντιπαράθεση σε διάφορα μέτωπα και ειδικότερα στο θέμα της
πρωτοκαθεδρίας της περιφερειακής δύναμης. Συνεπώς, γιατί το Ισραήλ να
θέλει την Τουρκία μέσα στα πόδια του και να μη συμμαχήσει με την Κύπρο
και την Ελλάδα, κατά τρόπον ώστε να έχει το ίδιο τον πρώτο λόγο αντί της
Τουρκίας;

Η Άγκυρα θα πρέπει να πληρώνει κόστος, μέχρις ότου κατανοήσει ότι
θα πρέπει να συνομιλήσει με τους γείτονές της σε μιαν άλλη βάση. Όχι σε
αυτήν της επιβολήςν αλλά του αμοιβαίου σεβασμού. Εάν δεν διαπιστώσει
ότι με την επεκτατική απειλητική της πολιτικής θα έχει κόστος και σε
επίπεδο ΕΕ και στην περιοχή μας, δεν θα υποχωρήσει ούτε στο Κυπριακό
ούτε αλλού. Η συμπάθεια των ΗΠΑ προς το Ισραήλ διεφάνη στην κρίση της
Γάζας. Από τις Φιλιππίνες ο Πρόεδρος Ομπάμα υποστήριξε ότι το Ισραήλ
έχει δικαίωμα αυτοάμυνας. Και πρόσθεσε ότι εξήγησε τις θέσεις του στον
Πρόεδρο της Αιγύπτου Μοχάμετ Μόρσι και τον Τούρκο Πρωθυπουργό Ταγίπ
Ερντογάν. Το μήνυμα ήταν σαφές: Μην εμπλακείτε στρατιωτικά στη σύγκρουση
της Γάζας.

Εναλλακτική λύση, ΕΕ και ΝΑΤΟ

ΥΠΟ αυτές τις συνθήκες, η εναλλακτική της ομοσπονδίας λύση του Κυπριακού μπορεί να στηριχθεί στους εξής πυλώνες:

1. Στρατηγικές συμμαχίες, αρχής γενομένης με το Ισραήλ και με την
Ελλάδα, για τη δημιουργία της νέας οδού του φυσικού αερίου προς την
Ευρώπη.

2. Δημιουργία κοινωνίας συμφερόντων μέσω των κολοσσών που θα
εμπλακούν στην εκμετάλλευση των πετρελαίων, μια εξέλιξη που λειτουργεί
ως αποτρεπτική διαδικασία έναντι των τουρκικών απειλών. Τόσο η πρώτη όσο
και η δεύτερη επιλογή αυξάνουν τους συντελεστές ισχύος και τα ισοζύγια
δυνάμεων. Αποτελούν ταυτοχρόνως συντελεστές ανάπτυξης.

3. Την ανταλλαγή της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ με την ένταξη
της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, για να αποτραπεί αυτό το οποίο μας βασανίζει επί
μακρόν: Ο γεωστρατηγικός έλεγχος της Κύπρου από την Τουρκία. Εάν η
Κύπρος καταστεί ΝΑΤΟ, δεν υπάρχει λόγος για την παρουσία του τουρκικού
στρατού. Τι θα μπορεί να επικαλεστεί η Άγκυρα, ότι το ΝΑΤΟ είναι εχθρός
της; Απλώς η Τουρκία και η Βρετανία δεν θέλουν την ένταξη της Κύπρου στο
ΝΑΤΟ επειδή χαλά η μονοπωλιακή σχέση που έχουν με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ
στην περιοχή. Για να παίζουν μέσω Κύπρου με τα συμφέροντα και να
αποκομίζουν οφέλη. Αυτό σημαίνει περιορισμό των δικών μας κυριαρχικών
δικαιωμάτων, ενώ η ένταξη στο ΝΑΤΟ ενισχύει και την ασφάλειά μας και την
κυριαρχία μας. Και εξισορροπεί τα ισοζύγια δυνάμεων με την Τουρκία. Εάν
μάλιστα η Τουρκία ασκήσει βέτο για την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ,
νομιμοποιείται η Κυπριακή Δημοκρατία να μπλοκάρει την τουρκική ενταξιακή
διαδικασία. Και να αποδείξει το αυτονόητο: Ότι δηλαδή η Άγκυρα είναι
υπεύθυνη για τα προβλήματα στις σχέσεις ΝΑΤΟ – ΕΕ μέσω Κύπρου, αλλά και
για την αδυναμία λύσης του Κυπριακού.

4. Ευρωπαϊκή και δημοκρατική Τουρκία, με ευρωπαϊκή λύση στο
Κυπριακό. Θεωρείται εντελώς παράλογο να εντάχθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία
στην ΕΕ για να διαλυθεί και να αντικατασταθεί με μια λύση διζωνικής
δικοινοτικής ομοσπονδίας, την οποία οι Τούρκοι ανέκαθεν θεωρούσαν ως
taksim, δηλαδή διχοτόμηση. Αυτό άλλωστε καταμαρτυρούν και τα βρετανικά
έγγραφα. Η ευρωπαϊκή λύση δεν είναι κάτι αόριστο, αλλά η πλήρης εφαρμογή
συγκεκριμένων αρχών και αξιών, επί των οποίων στηρίζεται η ΕΕ, καθώς
και το οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό, θεσμικό και νομικό πλαίσιο
δημοκρατικής λειτουργίας.

Συνεπώς, θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος ότι εάν απορρίπτεται η
ομοσπονδία ως λύση επειδή είναι μια άλλη μορφή διχοτόμησης, θα πρέπει η
ευρωπαϊκή λύση να στηρίζεται σε συνταγματικές μεταρρυθμίσεις επί της
Ζυρίχης, που να αποτρέπουν και όχι να νομιμοποιούν τα διχοτομικά
τετελεσμένα της εισβολής. Και αυτό μπορεί να συμβεί σε ένα ενιαίο αντί
ομόσπονδο κράτος, με κεντρική εξουσία, χωρίς τον αποκλεισμό ζωνών. Εκ
των πραγμάτων, η μεθοδολογία λύσης θα πρέπει να αλλάξει και αντί να
ονοματίζεται η λύση και να κατακρεουργούνται τα δημοκρατικά ανθρώπινα
δικαιώματα, για να χωρέσουν σε μια ομοσπονδία (top down), θα πρέπει να
εφαρμοστεί η μεθοδολογία «bottom up». Δηλαδή οι δημοκρατικές αρχές να
καθορίσουν τη λύση και όχι οι αποκλίσεις τη διχοτόμηση.

Ο νυν, ο επόμενος Πρόεδρος και η επιβίωση


ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ενόψει εκλογών δεν είναι μόνο ποιος θα είναι ο
επόμενος Πρόεδρος, αλλά τι θα κάνει την εξουσία όταν την καταλάβει και
πώς θα διαχειριστεί την οικονομική κρίση και το Κυπριακό. Το ένα ζήτημα
συναρτάται με το άλλο και με τη βιωσιμότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο
αποχωρών Πρόεδρος -Δημήτρης Χριστόφιας- δήλωσε τις προάλλες ότι είναι
σκληρό καρύδι και ότι κανείς δεν μπορεί να το σπάσει όσο και αν
προσπαθεί. Όμως, η πραγματικότητα άλλα μαρτυρεί: Ο Πρόεδρος δεν φαίνεται
να είναι, όπως πιστεύει, σκληρό καρύδι καθότι, λόγω λανθασμένων
εκτιμήσεων και όχι ένεκα έλλειψης πατριωτισμού, με τα δώρα του προς την
τουρκική πλευρά -δηλαδή την εκ περιτροπής προεδρία, τη σταθμισμένη ψήφο
και την παραμονή 50 χιλιάδων εποίκων- έβαλε βούτυρο στο ψωμί της
Άγκυρας.

Και ταυτοχρόνως, λόγω της συνεχούς κακοδιαχείρισης, έβαλε βούτυρο
στο ψωμί των ανθυποψηφίων τού κ. Μαλά στην κούρσα για την Προεδρία της
Δημοκρατίας, καθώς και στην κακή οικονομική κατάσταση του τόπου. Και
τελικά το σκληρό καρύδι μετατράπηκε σε βούτυρο! Γι΄ αυτό, άλλωστε, ο
επόμενος Πρόεδρος δεν έχει την πολυτέλεια να υιοθετήσει ανάλογη
πολιτική, με την οποία να βάζει βούτυρο στο ψωμί της τουρκικής λύσης ή
των δανειστών, ενόψει του μνημονίου. Είναι θέμα επιβίωσης.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός3 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις4 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή