Γενικά θέματα
Ο απόρρητος “Φάκελος Καγκελάριος”
Όπως γράφει και ο Zbigniew Brzezinski, πρώην σύμβουλος ασφαλείας του
Jimmy Carter στο βιβλίο του “The Grand Chessboard: American Primacy and
Its Geostrategic Imperatives”, οι Γερμανοί είχαν την τιμή να είναι
“φόρου υποτελής στις Ηνωμένες Πολιτείες”. Ποιόν υπηρετείτε, κυρία
Μέρκελ;
Μια πλαστογραφία που δεν είναι πλαστογραφία. Ο απόρρητος “Φάκελος Καγκελάριος” Ποιόν υπηρετείτε, κυρία Μέρκελ;Μετάφραση απο τα γερμανικά: Εμμανουήλ Σαρίδης
http://www.berlin-athen.eu/i
Πέρα
απο την πολιτική τοποθέτηση του τύπου, κυκλοφορεί εδώ και χρόνια ένας
λεγόμενος “Φάκελος Καγκελάριος”! Σύμφωνα με το απόρρητο αυτό έγγραφο,
οι Καγκελάριοι της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας πρέπει να
υπογράφουν μια δήλωση υποταγής απέναντι στους πρώην συμμάχους του
Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι λοιπόν στην πραγματικότητα η κυριαρχία της
Γερμανίας περιορισμένη;
Οι πράξεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης
σε ότι αφορά τα πακέτα διάσωσης του ευρώ, προκαλούν σε πολλούς
παρατηρητές απορίες: Κατ ‘αρχήν, οι ενέργειες της κυβέρνησης γίνονται
έρα απο οποιαδήποτε οικονομική λογική και εκτός αυτού υποθηκεύουν τις
αποταμιεύσεις των πολιτών της, οι οποίες πιθανώς θα χαθούν ανεπανόρθωτα
στη μεγάλη μαύρη τρύπα των Βρυξελλών.
Στην πραγματικότητα η
Γερμανία θα έπρεπε προ πολλού να βρίσκεται έξω από το ευρώ. Για το δικό
της ζωτικό συμφέρον. Όμως οι ηγεσίες όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων
και οι αρχισυντάκτες του Τύπου διατυμπανίζουν ομόφωνα, ότι δεν θέλουν
ένα τέτοιο βήμα. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Μπορεί η Γερμανία να
αποχωρήσει; Έχει η κυβέρνηση την εξουσιοδότηση να κάνει ή να μην κάνει
αυτό που χρειάζεται η χώρα και οι πολίτες της; Ένα αμφιλεγόμενο και
άγνωστο έγγραφο λέει: Όχι!
Αυτός ο “Φάκελος Καγκελάριος”
φαίρεται να είναι ένα μέρος μιας μυστικής Κρατικής Συνθήκης με
ημερομηνία 21. Μαΐου 1949, με την οποία οι Σύμμαχοι μετά τον πόλεμο
εξασφάλισαν την εξουσία λήψεως αποφάσεων επι του γερμανικού κράτους και
των μέσων επικοινωνίας (ΜΜΕ) του. Μέχρι το έτος 2099! Λέγεται, ότι το
έγγραφο αυτό θα πρέπει να υπογράφει ο κάθε καγκελάριος της Γερμανίας
πριν από “την ορκωμοσία” του.
Υποθετικά λοιπόν, όλοι οι
καγκελάριοι της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας πρέπει πριν την
ανάληψη των καθηκόντων τους, να υπογράφουν αυτή την συμφωνία.
Ο Φάκελος Καγκελάριος
Μυστική κρατική συνθήκη
Το
2007 το χαρτί αυτό γνώρισε για πρώτη φορά το φώς της δημοσιότητας, όταν
το ανέφερε ο Υποστράτηγος Gerd-Helmut Komossa. Η πρώτη αυτή αναφορά στα
μέσα επικοινωνίας δεν θα μπορούσε να γίνει απο ένα πιο αξιόπιστο στόμα,
διότι ο Komossa είχε προηγουμένως υπηρετήσει ως επικεφαλής της
Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (Militärischer Abschirmdienst – MAD),
η οποία μαζί με την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών
(Bundesnachrichtendienst – BND) και την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ελέγχου
Συνταγματικής Νομιμότητας (Bundesamt für Verfassungsschutz – BfV) ανήκει
στις τρείς μυστικές υπηρεσίες της Γερμανικής Ομοσπονδίας.
Στην σελίδα 21f διαβάζουμε:
“…
Η Μυστική Κρατική Συνθήκης της 21. Μαϊου 1949 κατατάχθηκε από την
Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών στην κατηγορία “αυστηρά απόρρητο”. Στο
έγγραφο αυτό καθορίσθηκαν οριστικά οι βασικές επιφυλάξεις των νικητών
για την κυριαρχία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας μέχρι το έτος 2099, κάτι
το οποία σήμερα κατά πάσα πιθανότητα δεν γνωρίζει σχεδόν κανείς. Στη
συνέχεια καθορίσθηκαν “οι επιφυλάξεις για τα ΜΜΕ των Συμμαχικών Δυνάμεων
σχετικά με τις γερμανικές εφημερίδες και τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα” μέχρι
το έτος 2099. Από την άλλη κανονίσθηκε, ότι ο κάθε καγκελάριος της
Γερμανίας θα πρέπει, κατα διαταγήν των Συμμάχων, πριν απο την ορκωμοσία
του να υπογράφει τον λεγόμενο “Φάκελο Καγκελάριος”. Επιπλέον, τα
αποθέματα χρυσού της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας παρέμειναν υποθηκευμένα .
«
Ερωτηθείς, αν οι δηλώσεις του βασίζονται στο έγγραφο
Rickermann (βλέπε φωτογραφία), ο Στρατηγός απάντησε αμέσως μετά τη
δημοσίευση των απομνημονευμάτων του θετικά. Στην διάθεσή του, του
Komossa, βρίσκεται το εν αναφορά χαρτί σε “φωτοτυπία”. Είπε, ότι το
είχε “υπηρεσίακά στην διάθεσή του, του το είχε προωθήσει ένα αξιόπιστο
άτομο.
Ο παγκόσμιος τύπος και τα γερμανικά ΜΜΕ αγνόησαν την
συγκλονιστική αυτή είδηση – ή επετέθηκαν άγρια εναντίον του Στρατηγού.
Μόνο ο “Russia Today”, ένας ρωσικός τηλεοπτικός σταθμός που μεταδίδεται
σε 100 χώρες – έκανε μια ουσιαστική παρέμβαση. Ο RT τόνισε, ότι
δημιουργήθηκε μια τεράστια πίεση της κοινής γνώμης εναντίον του πρώην
επικεφαλής της MAD. “Το αποτέλεσμα ήταν, ο Komossa να αρνηθεί να δώσει
περαιτέρω συνεντεύξεις και μάλιστα να ζητήσει συγγνώμη για κάποιο
δυσάρεστα κεφάλαια στο βιβλίο του.”
Ο Willy Brandt εξοργισμένος: “Υποταγή”
Και
τώρα επιβεβαιώνει κανένας ελάχιστος, αλλά ο Egon Bahr, ότι υπάρχει ένα
έγγραφο υποταγής, το οποίο όντως πρέπει να υπογράφει ο κάθε Καγκελάριος.
Σε
μια συνέχεια της Zeit Online με τον τίτλο “Mein Deutschland” (Η
Γερμανία μου), έγραφε στις 14. Μαΐου 2009 υπό τον τίτλο “Τρία Γράμματα
και ένα κρατικό μυστικό” για ένα γεγονός που συνέβη το φθινόπωρο του
1969 μετα την ορκωμοσία του καγκελάριου Willy Brandt:
Ο Brandt
θεώρησε σημαντικό να αναφέρει αυτό που του “είχε συμβεί σήμερα.” Ο Bahr
θυμάται: “Ένας ανώτερος αξιωματούχος του είχε υποβάλλει τρεις επιστολές
για υπογραφή. Για κάθε έναν από τους πρεσβευτές των τριών Δυνάμεων –
Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία και Βρετανία – υπο την ιδιότητά τους ως
Ύπατοι Επίτροποι. Με τις επιστολές θα έπρεπε να επιβεβαιώσει, ότι είναι
σύμφωνος με τις υποχρεωτικές επιφυλάξεις που είχαν διατυπώσει οι
στρατιωτικοί διοικητές στην επιστολή τους για την έγκριση του Βασικού
Νόμου της 12. Μαΐου 2009. Σαν ιδιοκτήτες των μη-ακυρώσιμων δικαιωμάτων
που είχαν σαν νικητές για τη Γερμανία στο σύνολό της και για το
Βερολίνο, είχαν αναστείλει εκείνα τα άρθρα του Οργανικού Νόμους, δηλαδή
είχαν καταστήσει ανενεργά, αυτά που θεωρούσαν σαν περιορισμό της
κυριαρχίας τους. Αυτό ίσχυε ακόμα και για το άρθρο 146, το οποίο
προέβλεπε ένα Σύνταγμα αντι του Βασικού Νόμου”.
Ο Bahr αναφέρει
επίσης: “Ο Brandt εξοργίστηκε με την απάιτηση να υπογράψει μια τέτοια
επιστολή υποταγής. Είχε εκλεγεί καγκελάριος και τον δέσμευε ο
υπηρεσιακός όρκος που είχε δώσει. Οι πρέσβεις δεν μπορούσαν να τον
απολύσουν! Εκεί λοιπόν εδιδάχθηκε, ότι και ο Konrad Adenauer είχε
υπογράψει αυτές τις επιστολές και μετα ο Ludwig Erhard και μετα ο Kurt
Georg Kiesinger. Σ’ αυτό δεν άλλαζε τίποτε, ότι οι στρατιωτικοί
διοικητές ονομάσθηκαν μετα Υψηλοί Επίτροποι και ότι μετά τη λεγόμενη
Σύμβαση της Γερμανίας και την ένταξη της στο ΝΑΤΟ το 1955 ανακηρύχθηκε η
γερμανική κυριαρχία, που στην ουσία δεν άλλαξε τίποτα. Και κατέληξε:
“Λοιπόν υπόγραψα και εγώ” – και δεν δεν μίλησε πια ποτέ γι’ αυτό ”
(Σημείωση Ε.Σ. Μπορεί να λέει ο εβραίος Willy Brandt ότι θέλει, γεγονός
είναι όμως, ότι κατα την διάρκεια του 2. Πολέμου – και μετα όμως – ήταν
στην υπηρεσία των μυστικών υπηρεσιών των τριών Δυνάμεων).
Και ο
Bahr, τότε Υφυπουργός στην Ομοσπονδιακή Καγκελαρία και κύριος σύμβουλος
του Brandt, συνεχίζει: “Ακόμα και ο Adenauer τηρούσε την αναγνώριση της
κυριαρχίας των Συμμάχων επι της Γερμανίας σαν κρατικό μυστικό. Δεν
ταίριαζε και τόσο στην ατμόσφαιρα, δέκα ημέρες πριν απο την ίδρυση του
κράτους. Και οι τρεις Δυνάμεις δεν είχαν κανένα συμφέρον να κάνουν τόσο
ντόρο για τις προϋποθέσεις της 23. Μαΐου 1949. Αυτό δε δεν ήταν μια
μεμονωμένη περίπτωση. (…) Όταν κάποτε ανέφερα τις επιστολές των
καγκελαρίων στον πρώην Πρόεδρο της Γερμανίας Richard von Weizsäcker,
αυτός αντέδρασε πρός μεγάλη μου έκπληξη εκπληκτος, δεν ήξερε τίποτα γι’
αυτές. Δεν χρειάζονταν καμία ειδική ρύθμιση. Οι συμμετέχονταες Γερμανοί
και οι Σύμμαχοι είχαν το ίδιο ενδιαφέρον, δηλαδή να μην κοινοποιηθεί η
δήλωση της περιορισμένης γερμανικής εθνικής κυριαρχίας δημοσίως”.
Το
ότι ο σημαντικός αυτός μάρτυρας με τα “Γράμματα των Καγκελαρίων”
εννοούσε τον “Φακελο Καγκελάριος”, αποκάλυψε η εβδομαδιαία εφημερίδα του
Βερολίνου “Junge Freiheit”, οι δημοσιογράφοι της οποίας επισκέφθηκαν το
φθινόπωρο του 2011 τον Bahr στο Willy-Brandt-Haus (έδρα του SPD, του
σοσιαλδημοκρατικού κόμματος Γερμανίας, Ε.Σ.).
Στον ομοσπονδιακό
αυτόν Υπουργό και για πολλά χρόνια γενικό γραμματέα του SPD το θέμα της
κυριαρχίας ήταν τόσο σημαντικό, ώστε με την ευκαιρία αυτή έγραψε για την
εφημερίδα ένα ολόκληρο άρθρο („Lebenslüge der Bundesrepublik“ – “Ζωτικά
ψέμματα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας”, 16.10.2011) που ασχολήθηκε και
πάλι με την εκπληκτική αυτή μυστική υπαγόρευση.
Το σημαντικό
είναι ο υπαινιγμός του Bahr, ότι τα προνόμια των συμμάχων εξακολουθούν
να ισχύουν και μετά τις συμβάσεις 2 +4, αυτές που σφράγισαν την
επανένωση της Γερμανίας.
Γράφει κατα λέξη: “Η Ομοσπονδιακή
Δημοκρατία της Γερμανίας και η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας έπρεπε να
γράψουν στους Μεγάλους ή Φίλους μας μια επιστολή, την οποία είχα
συντάξει εγώ με την συγκατάθεση του Michael Kohl, Υφυπουργού της
Ανατολικής Γερμανίας και η οποία ανέφερε, ότι με την ένωση των δύο
κρατών δεν αναιρούνται τα δικαιώματα των νικητριών δυνάμεων.
Αυτό
όμως δεν έχει καμμιά σημασία πια, επειδή οι τέσσερις διαβεβαίωσαν, ότι
δεν θα κάνουν πλέον χρήση αυτού του δικαιώματος … “(στο βιβλίο του
“Besatzungsrecht im wiedervereinigten Deutschland” (“Το κατοχικό δίκαιο
στην επανενωμένη Γερμανία”) που κυκλοφόρησε το 2002 απο τον εκδοτικό
οίκο C.H. Beck, ο δικηγόρος Δρ Michael Rensmann που εξετάζει αυτή την
ερώτηση πιο διεξοδικά σημειώνει, ότι τμήματα του κατοχικού νόμου
εξακολουθούν να είναι εμπιστευτικλα, δηλαδή απόρρητα).
Και ο
Bahr συνεχίζει: “Στον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών εξακολουθούν
να υπάρχουν ακόμα άρθρα περί εχθρού, σύμφωνα με τα οποία ο νικητής
μπορεί σε δεδομένη περίπτωση να ενεργοποιήσει τα δικαιώματά του επι της
Γερμανίας”.
Οικονομική, πολιτική και επικοινωνιακή κατάταξη σαν κρατική λογική
Είναι
πράγματι χαρακτηριστικό, το πόσο ομαλά λειτουργεί, μέχρι σήμερα, η
γερμανική πολιτική στις απαιτήσεις του “Φακέλου Καγκελάριος”. Έτσι το
μεγαλύτερο μέρος των γερμανικών αποθεμάτων χρυσού, όπως προβλέπεται στο
ενοχοποιητικό έγγραφο, βρίσκεται αποθηκευμένο όχι στην Γερμανία, αλλά
στις ΗΠΑ, στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία. Οι ονομαστικοί ιδιοκτήτες
του δεν έχουν πρόσβαση στο “θησαυρό” τους”.
Όταν τα μέλη του
Bundestag, του Γερμανικού Κοινοβουλίου, Philipp Missfelder και Marco
Wanderwitz (και οι δύο του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος CDU) ζήτησαν
μέσω της Bundesbank, της Ομοσπονδιακής Τράπεζας να τον δούνε, το
Λονδίνο, το Παρίσι και η Νέα Υόρκη απέρριψαν με συνοπτικές διαδικασίες
το αίτημα τους.
Το αμερικανός “αδελφός”, όπως έγραφε η εφημερίδα
Stuttgarter Nachrichten της 24.10.2012, δεν ήταν μάλιστα ούτε καν
πρόθυμος, να γνωστοποιήσει ούτε μια λίστα των ράβδων χρυσού, που ήταν
και ο λόγος για την εικασία της εφημερίδας, ότι τα αποθέματα έχουν ήδη
αλλάξει κάτοχο. Ο δε δημοσιογράφος και παρουσιαστής τηλεοπτικών
προγραμμάτων (WDR, RTL, NTV, N24, CNBC), Michael Mross, πιστεύει, ότι “ο
γερμανικός χρυσός έχει ήδη φύγει”!. Για τον Mross η τύχη του γερμανικού
χρυσού είναι ένα μυστήριο, στο οποίο δεν αποκλείει “να υπάρχουν
μυστικές συμφωνίες, σύμφωνα με τις οποίες οι Γερμανοί μετά τον πόλεμο
έπρεπε να παραχωρήσουν τον χρυσό ως ενέχυρο. Που δεν διαφέρει απο την
σιωπή της πολιτικής και την περίεργη σταση της Bundesbank τα τελευταία
χρόνια, που δεν αφήνει άλλες ερμηνείες”.
Η αποχρύσωση της
Γερμανίας είναι όμως μόνο ένα από τα πολλά σημεία που κρατούν ζωντανή τη
μνήμη του λεγόμενου “Φακέλου Καγκελάριος”. Πολιτικά ξύπνιοι παρατηρητές
θα θυμούνται, ότι κάθε μελλοντικός καγκελάριος ταξιδεύει πάντα πριν από
τον όρκο και την ανάληψη των καθηκόντων του, μαζί με την ομάδα
συμβούλων του, στις ΗΠΑ.
Ο Gerhard Schröder και ο πράσινος
‘Αντιπρόεδρός του Joschka δεν απετέλεσαν το 1998 μια εξαίρεση. Αν είναι
σωστό, ότι το σύστημα διαχειρισμού του “Φακέλου Καγκελάριος” βρίσκεται
σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τότε το ταξίδι αυτό έχει κάποιο νόημα.
Όπως
και τα λόγια του Joschka Fischer που φαίρεται να είπε μετα την πρώτη
επίσκεψη του στον μεγάλο αδελφό: “Αν οι πλειοψηφίες αλλάζουν, θα μπορεί
να υπάρξει μια διαφορετική πολιτική συμμαχία. Δεν θα υπάρξει όμως μια
άλλη πολιτική. Γιατί οι διακυβεύσεις είναι μεγάλες. Και αυτό το
γνωρίζουν όλοι οι εμπλεκόμενοι”.
Σήμερα ο πρώην αριστερός
επαναστάτης είναι επικεφαλής του ECFR, μια αδελφή εταιρεία του
αμερικανικού think tank δικτύου Council on Foreign Relations
(http://www.cfr.org/). Και από εκεί πίσω δίνει οδηγίες στους γερμανούς
πολιτικούς. Όταν το Βερολίνο κατά τη διάρκεια της επίθεσης του ΝΑΤΟ
εναντίον της Λιβύης πάτησε φρένο, ο Fischer έκραζε:
“Η
συμπεριφορά της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Γερμανίας στη σύγκρουση με
την Λιβύη με την αποχή της στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ είναι ένα
φιάσκο, ίσως η μεγαλύτερη συμφορά στην εξωτερική πολιτική της από την
ίδρυση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας”.
Ο Westerwelle εξαγρίωσε
τους δυτικούς εταίρους μας με την “ανεξάρτητο διεθνή πολιτική” που
επιδιώκει και τις νέες στρατηγικές συνεργασίες που ζητά.
Οι
βασικές σταθερές της γερμανικής κατάστασης όμως δεν άλλαξαν καθόλου”:
“Προσδεδεμένοι στην Δύση ως ένα μέρος της, θα πρέπει να είναι το
μεγαλύτερο ενδιαφέρον μας – και κατά κύριο λόγο, και μάλιστα απαραίτητη,
είναι η ολοκλήρωση της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης”.
Η
τυφλή πίστη του Fischer στους αμερικανούς και ευρωπαίους “εταίρους” μας
στο Λονδίνο και το Παρίσι, είναι κομμένη και ραμμένη στη γραμμή του
“Φακέλου Καγκελάριος”. Εαν στην τελευταία περίπτωση – την “ενοποίηση της
Ευρώπης” – δεν υπάρχει πραγματικά καμμιά άλλη δυνατότητα διπλωματικών
κινήσεων, είναι τότε σαφές, για ποιο λόγο το Βερολίνο αποφασίζει εδώ
ενάντια στον γερμανικό λαό. Γιατί η κυβέρνηση Kohl ήταν, ενάντια σε κάθε
έννοια λογικής, να παραιτηθεί απο το σταθερό γερμανικό μάρκο χάριν του
ευρώ και να δεχθεί τα ανοίγματα στην αγορά εργασίας. Γιατί ο λαός δεν
μπόρεσε ποτέ να ερωτηθεί για την διαδικασία ενοποίησης. Γιατί το Ανώτατο
Δικαστήριο έπρεπε να εγκρίνει την Συνθήκη της Λισαβόνας και το ESM,
παραβιάζοντας το Σύνταγμα. Και γιατί τα μέσα μαζικής επικοινωνίας
σιωπούν για όλα αυτά, παίζοντας μάλιστα σβέλτα σβέλτα όλο αυτό το
παιχνίδι.
Έτσι ξυπνούν αναμνήσεις απο το βιβλίο “The Grand
Chessboard: American Primacy and Its Geostrategic Imperatives” (“Η
μεγάλη σκακιέρα: Αμερικανική υπεροχή και οι γεωστρατηγικές επιταγές
της”) του Zbigniew Brzezinski, πρώην συμβούλου ασφαλείας του πρώην
Προέδρου των ΗΠΑ Jimmy Carter. Στο οποίο πιστοποιεί, ότι οι Γερμανοί
είχαν την τιμή να είναι “φόρου υποτελής των Ηνωμένων Πολιτειών”. Όταν
μια φορά στη Βιέννη επανέλαβε εξ καθέδρας αυτή την θέση και σε σχέση με
την Αυστρία, ο Υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας επέτρεψε στον εαυτό του
να τον κατευνάσει απαλά: “Αλλά κύριε Brzezinski, είμαστε συνεργάτες”.
Οπότε ο Brzezinski του απάντησε: “Καλά, τότε είστε απλά ένας φόρου
υποτελής συνεργάτης”.
Πηγή: www.europnews.org/2012-12-01-geheimsache-kanzlerakte-wem-dienen-sie-frau-merkel.html
Gerd-Helmut
Komossa: “DIE DEUTSCHE KARTE, Das verdeckte Spiel der geheimen Dienste,
ISBN 978-3-902475-34-3, Preis: ca. € 19,90 / sfr. 34,90, Ares Verlag,
Graz
Ο Gerd-Helmut Komossa ήταν Υποστράτηγος της Bundeswehr
(του γερμανικού στρατού) και επικεφαλής της Militärischer Abschirmdienst
(MAD) και της Amt für Sicherheit der Bundeswehr (ASBW)
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Project Bromo: Η Ευρώπη επιταχύνει τη δημιουργία διαστημικού γίγαντα απέναντι στη SpaceX
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιδιώκει να επιταχύνει την αντιμονοπωλιακή αξιολόγηση της συμφωνίας μεταξύ Airbus, Thales και Leonardo. Ο νέος όμιλος, με...
350 Δισ. Δολάρια στην Αμερική: Η Νότια Κορέα ενεργοποιεί τη μεγαλύτερη στρατηγική επένδυση της συμμαχίας τους
Καθώς στη Σεούλ διατυπώνονται επικρίσεις σχετικά με τους κινδύνους και την εποπτεία των επενδύσεων αυτών, ενώ οι ενδιάμεσες εκλογές στις...
«Εδώ αρμόδιος είμαι εγώ»: Η τουρκική υστερία για τις NAVTEX και το ευρωπαϊκό πλέγμα προστασίας του GSI
Ως νέα αναμέτρηση για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου παρουσιάζει ο τουρκικός Τύπος την αντιπαράθεση Ελλάδας και Τουρκίας με αφορμή...
Αζερμπαϊτζάν – Τουρκία: Κηρύχθηκε ο πόλεμος για την ισλαμική μαντίλα
Το Αζερμπαϊτζάν, μια χώρα με μουσουλμανικό πληθυσμό σε ποσοστό 98%, μόλις απαγόρευσε τη χρήση της χιτζάμπ στα σχολεία, επικαλούμενο την...
Μάικλ Ρούμπιν: Ο Τομ Μπάρακ θα Καταστρέψει την κληρονομιά του Τραμπ;
Ο Μπάρακ έχει αναδιαμορφώσει σχεδόν μόνος του την πολιτική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή προς όφελος...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας