Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Περιπλανήσεις σε μια χώρα που ασφυκτιά

Δημοσιεύτηκε στις

Le Monde Diplomatique  Elie Gatien,
Popelard Allan ,
Vannier Paul ,
[Παπακριβόπουλος Βασίλης (μτφ)]

Χρειάστηκαν δεκαετίες για να εδραιωθεί το ελληνικό
κράτος και να ομογενοποιηθεί ο χώρος του. 
Σε λίγους μήνες, η κρίση
υπονόμευσε τα θεμέλια του πρώτου και οι ιδιωτικοποίησης κατακερμάτισαν
τη γεωγραφία του δεύτερου.


Η Ελλάδα είναι μια βαλκανική χώρα
με ένα σύνολο χερσονήσων που δημιουργούν μια κατακερματισμένη γεωγραφία.
Από τους κόλπους του Αιγαίου έως εκείνους του Ιονίου Πελάγους, από τις
κορυφές της Πίνδου έως εκείνες της Ροδόπης, από τις πεδιάδες ως τα
ακρωτήρια κι από τα ακρωτήρια ως τα νησιά, η επικράτειά της είναι
σημαδεμένη από τα καπρίτσια της φύσης κι οι άνθρωποί της κόπιασαν πολύ
για να την κατοικήσουν. Αρχικά, μία από τις προτεραιότητες της
Ευρωπαϊκής Ένωσης υπήρξε η άρση της γεωγραφικής απομόνωσης των
περιφερειών της Ελλάδας. Το γεγονός αποδεικνύεται από το πλήθος των
πινακίδων με τα χρώματα και το σήμα της Ευρώπης που αποτελούν
χαρακτηριστική διακόσμηση κατά μήκος των οδικών αξόνων στις περιφέρειες
της χώρας.
Όμως, σε περιόδους λιτότητας, οι φραγμοί και οι
ασυνέχειες του χώρου ενισχύονται. Οι εξελίξεις της τελευταίας διετίας
-ιδιωτικοποίηση εθνικών εταιρειών μεταφορών, κατάργηση οκτώ σημαντικών
σιδηροδρομικών γραμμών, μείωση της επιδότησης των άγονων γραμμών στην
ακτοπλοΐα [1], αύξηση των εισιτηρίων και της τιμής της βενζίνης [2] -σε συνδυασμό με τη μείωση των εισοδημάτων, ενδέχεται να επιδεινώσουν ακόμα περισσότερο τις ανισότητες.
Στο στόμιο του Κορινθιακού κόλπου, οι επιβάτες που
στέκονται στην κουπαστή του φεριμπότ που συνδέει την Πελοπόννησο με τη
Στερεά Ελλάδα παρακολουθούν τα λιγοστά αυτοκίνητα που τους προσπερνούν
ψηλότερα, τρέχοντας πάνω στη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου, η οποία στηρίζεται
σε τέσσερις ογκώδεις πυλώνες -είναι μία από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη
και υποτίθεται ότι θα διευκόλυνε τη διάβαση του κόλπου και την
επικοινωνία των δύο οικιστικών ζωνών που βρίσκονται εκατέρωθεν. Ωστόσο,
δεδομένου ότι τα διόδια μετ’ επιστροφής αντιστοιχούν σε ένα ημερομίσθιο,
δεν είναι και πολλοί εκείνοι που μπορούν να προσφέρουν στον εαυτό τους
την πολυτέλεια να επιλέξουν αυτή τη λύση. Το έργο χρηματοδοτήθηκε από το
ελληνικό κράτος και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, ενώ η
εκμετάλλευσή του έχει παραχωρηθεί στον γαλλικό κατασκευαστικό όμιλο
Vinci για σαράντα δύο χρόνια.

Ένα μοντέλο « ανάπτυξης δια της υποβάθμισης »

Η λιτότητα οδηγεί αδυσώπητα σε μια αναδιάρθρωση της
ελληνικής επικράτειας. Το Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας
του Δημοσίου, στο οποίο έχει ανατεθεί η ρευστοποίηση της δημόσιας
περιουσίας, οργανώνει το ξεπούλημα της χώρας : ύδρευση, ηλεκτρισμός,
αυτοκινητόδρομοι, λιμάνια (βλέπε το κείμενο του Pierre Rimbert), όλα τα
δίκτυα βγαίνουν στο σφυρί. Το ίδιο ισχύει και για το αεροδρόμιο του
Ελληνικού. Το 2004, φιλοξενούσε τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις και -πριν η
κρίση ανοίξει τον δρόμο για την πώληση της έκτασης- έμελλε να
μετατραπεί σε πάρκο. Έκτοτε, « πολλά πράγματα έχουν αλλάξει »,
όπως μας λέει η Φερενίκη Βαταβάλη από την υπηρεσία πολεοδομίας του
Δήμου. Παρά το αστρονομικό κόστος της ανέγερσης των ολυμπιακών
εγκαταστάσεων, το οποίο επιβάρυνε τις δημόσιες δαπάνες [3],
οι εγκαταστάσεις αυτές (κανό – καγιάκ, γήπεδα χόκεϊ, ξιφασκίας…) θα
κατεδαφιστούν για να αποδοθεί ο χώρος ελεύθερος στους επενδυτές.
Σε ολόκληρη τη χώρα προωθούνται χωροταξικά προγράμματα
παρόμοια με εκείνο του Ελληνικού, τα οποία συνδυάζουν τουριστικά και
εμπορικά συγκροτήματα. Λειτουργούν ως θύλακες οι οποίοι προσελκύουν τις
επενδύσεις και ενισχύουν την πόλωση ανάμεσα στις διάφορες περιοχές της
επικράτειας. Αλλού, η κυβέρνηση εξετάζει το ενδεχόμενο της δημιουργίας
ελεύθερων ζωνών [4]
ή δρομολογεί και πάλι την εκμετάλλευση ορυκτών πόρων ή την έρευνα για
πετρελαϊκά κοιτάσματα, χωρίς να λαμβάνεται καμία πρόνοια για την
προστασία του περιβάλλοντος. Κατά τη γνώμη του οικονομολόγου Γιάννη
Ευσταθόπουλου, οι πολιτικές αυτές συνιστούν ένα μοντέλο « ανάπτυξης δια της υποβάθμισης », το οποίο στηρίζεται στον ανταγωνισμό των περιφερειών « μέσα από το κοινωνικό, φορολογικό και περιβαλλοντικό ντάμπινγκ, αλλά και από το ντάμπινγκ ανάμεσα στις γενιές ».
Σε ορισμένες συνοικίες του κέντρου της Αθήνας, το ένα
τρίτο των εμπόρων αναγκάστηκε να βάλει λουκέτο εξαιτίας της μείωσης της
ζήτησης. Πίσω από τις βιτρίνες με τα ασπρισμένα τζάμια, η σιωπή κι η
σκόνη σκεπάζουν ό,τι απόμεινε από ένα κατάστημα επίπλων ή από ένα
κομμωτήριο. Στις προσόψεις των κτηρίων, αναρίθμητες κιτρινοκόκκινες
αγγελίες προτείνουν την ενοικίαση ή την πώληση χιλιάδων κενών
διαμερισμάτων. Η απότομη μείωση των εισοδημάτων (ο μέσος μισθός μειώθηκε
κατά 30%, την περίοδο 2010-2011) και η αύξηση της ανεργίας (από 8,8%
του ενεργού πληθυσμού τον Ιανουάριο του 2009, στο 24,4% τον Ιούνιο του
2012 [5]) ανάγκασαν πολλές οικογένειες να επιλέξουν τη συγκατοίκηση με συγγενείς τους.
Βέβαια, το τοπίο που δημιουργεί η κρίση στην Αθήνα είναι
πολύ διαφορετικό από εκείνο της Μαδρίτης, καθώς δεν βλέπει κανείς τα
μεγάλα ερημωμένα συγκροτήματα κατοικιών που στοιχειώνουν τα προάστια της
ισπανικής πρωτεύουσας. Εδώ, η απουσία πολεοδομικού σχεδιασμού είχε ως
αποτέλεσμα την ύπαρξη λιγότερο ολοκληρωμένων δομών, οι οποίες φαίνονται
πιο ανθεκτικές σε περίπτωση κατάρρευσης του συστήματος. Η Ελλάδα δεν
είχε τραπεζίτες και μεγάλες κατασκευαστικές επιχειρήσεις, οι οποίες να
ασχολήθηκαν σοβαρά με την παραγωγή αστικού χώρου, ούτε και στεγαστική
πολιτική αντάξια ενός κοινωνικού κράτους : μετά τη δικτατορία του
Μεταξά, τον Εμφύλιο Πόλεμο, στον οποίο ηττήθηκαν οι κομμουνιστές, τις
κυβερνήσεις της σκληροπυρηνικής Δεξιάς του Κωνσταντίνου Καραμανλή και
έως τη δικτατορία των συνταγματαρχών, το εργατικό κίνημα, απαγορευμένο
και αντιμέτωπο με την καταστολή, δεν ήταν ποτέ σε θέση να επιβάλει τη
θέσπιση στεγαστικής πολιτικής.

Αστικοί χώροι που γεννήθηκαν με βάση ένα συνονθύλευμα ατομικών πρωτοβουλιών

Έτσι, όπως μας εξηγεί ο Θωμάς Μαλούτας, καθηγητής κοινωνικής γεωγραφίας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, η Αθήνα « οργανώθηκε με βάση ένα συνονθύλευμα ατομικών πρωτοβουλιών που έρχονταν από τους κάτω ».
Ο ιδιοκτήτης έβαζε το οικόπεδο κι ο εργολάβος την τεχνογνωσία. Το
κεφάλαιο συγκεντρωνόταν με την προπώληση διαμερισμάτων πριν ανεγερθεί το
κτήριο. Με αυτόν τον τρόπο κατέστη δυνατή η χρηματοδότηση μικρών
πολυκατοικιών, πέντε έως έξι ορόφων. Μεταξύ 1950 και 1970, το
μικροκαπιταλιστικό αυτό σύστημα που ονομάστηκε αντιπαροχή, έγινε « ο απόλυτα κυρίαρχος τρόπος παραγωγής κατοικιών στη χώρα ».
Στηριζόταν δε περισσότερο στην αποταμίευση και λιγότερο στον τραπεζικό
δανεισμό και διαμόρφωσε τη σημερινή όψη του κέντρου της πρωτεύουσας.
Καθώς εξασφάλιζε ένα υψηλό επίπεδο πρόσβασης στην ιδιοκτησία στέγης [6],
το σύστημα της αντιπαροχής προστάτευσε τους Έλληνες από την αβελτηρία
του κράτους, την τοκογλυφία των τραπεζών και τις διακυμάνσεις της
οικονομίας.
Ωστόσο, αυτή η μορφή αστικής αυτοοργάνωσης φαίνεται ότι
κλονίζεται κάτω από τα σφοδρά χτυπήματα που της καταφέρουν οι πολιτικές
τής λιτότητας. Καθώς δε στο πολεοδομικό συγκρότημα της πρωτεύουσας είναι
συγκεντρωμένες οι εμπορικές και οι διοικητικές λειτουργίες, πλήττεται
πολύ περισσότερο από τη μείωση των δημόσιων δαπανών και από την
κατάρρευση της ιδιωτικής κατανάλωσης. Στη συνέχεια, τα κύματα της κρίσης
μεταφέρονται από το αθηναϊκό επίκεντρο μέχρι τα βάθη της υπαίθρου.
Η πεδιάδα της Θεσσαλίας εκτείνεται από τα παράλια του
Αιγαίου ως τα αντερείσματα της οροσειράς της Πίνδου. Σε απόσταση
διακοσίων χιλιομέτρων από την Αθήνα, αρχίζει ένα μωσαϊκό χωραφιών :
καταπράσινες καλλιέργειες καλαμποκιού, χρυσοκίτρινα σταροχώραφα, λευκές
εκτάσεις με βαμβάκι. Τα εργοστάσια, οι σωλήνες των συστημάτων ποτίσματος
και τα κυλινδρικά σιλό φανερώνουν ότι πρόκειται για μια
αγροτοβιομηχανική περιοχή. Ωστόσο, αντίθετα απ’ ό,τι συμβαίνει στις
υπόλοιπες περιοχές της Ευρώπης, όπου κυριαρχεί η εντατική γεωργία, στη
Θεσσαλία παρατηρείται υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα.

Τη δεκαετία του ’20, συντελέστηκε η πιο ριζοσπαστική αγροτική μεταρρύθμιση στην Ευρώπη

Στο Ευύδριο, κάτω από τα πλατάνια της πλατείας του
χωριού, ο Δημήτρης Γούσιος, καθηγητής γεωγραφίας της υπαίθρου στο
πανεπιστήμιο του Βόλου, διηγείται : « Στις αρχές του
20ού αιώνα, στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε η πλέον ριζοσπαστική αγροτική
μεταρρύθμιση της Ευρώπης. Το κράτος μοίρασε γη με απόλυτα εξισωτικό
τρόπο, ανάλογα με τις ανάγκες κάθε νοικοκυριού. Το ζητούμενο ήταν τότε
να σπάσει το μονοπώλιο των τσιφλικάδων και να ευνοηθούν οι
μικροκαλλιεργητές
 ». Το μέσο μέγεθος των γεωργικών εκμεταλλεύσεων
περιορίστηκε στα 150 στρέμματα. Μέχρι σήμερα, οι γεωργικές δομές
εξακολουθούν να αποτελούνται κατά κύριο λόγο από μικρές εκμεταλλεύσεις
με οικογενειακό χαρακτήρα : κατά μέσον όρο διαθέτουν 400 στρέμματα, τη
στιγμή που μια μέση γεωργική εκμετάλλευση σε μια περιοχή όπως η Μπος
(Beauce) στη Γαλλία, όπου εφαρμόζεται η εντατική γεωργία, εκτείνεται σε
1.050 στρέμματα. Γενικότερα, σε εθνικό επίπεδο, η μέση καλλιεργούμενη
επιφάνεια ανέρχεται στα 50 στρέμματα, έναντι 520 στρεμμάτων στη Γαλλία.
Η αγροτική μεταρρύθμιση υπήρξε ένα από τα στοιχεία της
διαδικασίας δημιουργίας του ελληνικού κράτους. Μετά το 1922, η νεαρή
ελληνική Δημοκρατία διένειμε στους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από τη
Μικρά Ασία τη γη που ανήκε προηγουμένως στους Οθωμανούς. Με τη διανομή
γης, το κράτος αποσκοπούσε στην εδραίωση της νομιμοποίησής του. Μόλις
δε, ολοκληρώθηκε η διαδικασία, οργάνωσε την αναδίπλωσή του [7].
Στην προσπάθειά του να μην προκαλέσει την εχθρότητα των ψηφοφόρων της
υπαίθρου, παραιτήθηκε από το δικαίωμά του να τους επιβάλλει φορολογία.
Ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, οι φόροι μειώθηκαν και, μετά το τέλος
του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ουσιαστικά έπαψαν να υφίστανται για την
πλειονότητα των αγροτών. Έτσι, τα αγροτικά εισοδήματα έμεναν
αφορολόγητα, ενώ η οργάνωση των κοινωνικών σχέσεων στην παραγωγή δεν
υπαγόταν σε κανένα νομικό πλαίσιο : οι εργάτες γης δούλευαν χωρίς
σύμβαση εργασίας και δεν δηλώνονταν στην κοινωνική ασφάλιση. Όπως
αναφέρει ο Γούσιος, η μαύρη εργασία επέτρεψε την επιβίωση άτυπων μορφών
συνεργασίας « που συνίστανται στην ανταλλαγή υπηρεσιών και υλικών μεταξύ συγγενών και γειτόνων », ενώ ευνόησε επίσης και την εκμετάλλευση των εργατών γης, κυρίως αλβανικής καταγωγής.
Από το 2011, με τη μείωση του αφορολόγητου από τα 12.000
ευρώ στα 5.000, η κυβέρνηση κατόρθωσε να κάνει τους αγρότες να
πληρώσουν φόρο εισοδήματος. Στη συνέχεια, επέβαλε στις γεωργικές
εκμεταλλεύσεις να τηρούν λογιστικά βιβλία. Η δε καθιέρωση του
« εργόσημου », η οποία συνοδεύεται από πρόστιμα σε περίπτωση
χρησιμοποίησης αδήλωτων εργαζομένων, επεκτείνει τη μισθωτή εργασία στις
ζώνες της υπαίθρου. Όπως σχολιάζει ο Γούσιος, « αποφάσισαν
να τσακίσουν τις μορφές συνεργασίας, με πρόσχημα την είσπραξη φόρων.
Δεδομένου ότι οι πλούσιοι εφοπλιστές απαλλάσσονται από τη φορολογία, η
φορολόγηση δεν έχει καμία σχέση με την αποκατάσταση της ισότητας των
πολιτών απέναντι στις υποχρεώσεις τους για συμβολή στα δημόσια έσοδα
 ». Ο στόχος της είναι η αποπληρωμή του χρέους προς τους δανειστές.
Στο χωριό Αμπέλια, στις δασωμένες πλαγιές της Πίνδου, η
Αγορίτσα Ντούλα έχει ήδη αρχίσει να συνειδητοποιεί τις καταστροφικές
συνέπειες της φορολογίας. Σε αυτήν την υπάλληλο του δήμου, της οποίας ο
μισθός μειώθηκε κατά 40%, έχει ανατεθεί η παροχή υποστήριξης στους
αγρότες. « Από τα δεκαπέντε άτομα που δέχομαι στο
γραφείο μου κάθε εβδομάδα, τα τρία τέταρτα βρίσκονται αντιμέτωπα με
σοβαρότατα προβλήματα. Ορισμένοι επιβιώνουν παράγοντας οι ίδιοι τα
τρόφιμα που καταναλώνουν. Ωστόσο, οι τιμές της βενζίνης, του ηλεκτρικού
ρεύματος και του νερού έχουν ήδη αυξηθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε,
όταν προστίθεται και ο φόρος εισοδήματος, δημιουργούνται δραματικές
καταστάσεις
 ».
Εξαιτίας της κατάρρευσης των εισοδημάτων τους, της
πληρωμής φόρου εισοδήματος και της αύξησης των έμμεσων φόρων (ο ΦΠΑ, από
18% το 2008, αυξήθηκε στο 23%), πολλοί αγρότες κινδυνεύουν να χάσουν
την περιουσία τους. Λόγω του εξαιρετικά μικρού μεγέθους του κλήρου τους,
της γήρανσης του αγροτικού πληθυσμού, αλλά και της μείωσης των
επιδοτήσεων από την Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά
τη διεύρυνσή της με τις πρώην Ανατολικές χώρες, είναι πιθανόν ότι η
κατάσταση θα οδηγήσει τους πλέον ευάλωτους στη χρεοκοπία. Η διάλυση της
αγροτικής μεταρρύθμισης που θα επιφέρει παρόμοια εξέλιξη, εκτιμάται ότι
θα οδηγήσει στη συγκέντρωση της ιδιοκτησίας γης σε λιγότερα χέρια, στις
πεδινές περιοχές και σε μεγαλύτερη εγκατάλειψη των γεωργικών
δραστηριοτήτων στις ορεινές.
Η ένταξη στην πολιτική και νομισματική ένωση της Ευρώπης
είχε ως αποτέλεσμα την αναδιοργάνωση της ελληνικής επικράτειας. Βέβαια,
τα ευρωπαϊκά ταμεία –γεωργικά, κατά κύριο λόγο- επέτρεψαν την ανάπτυξη
της χώρας. Ωστόσο, ενισχύοντας την παραγωγική εξειδίκευση των διάφορων
περιοχών, η ολοκλήρωση της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς ευνόησε επίσης και
την κοινωνική και γεωγραφική διαφοροποίηση. Ενώ ο ευρωπαϊκός
καταμερισμός εργασίας επιτάχυνε την τουριστικοποίηση των νησιών του
Αιγαίου, ενέτεινε ταυτόχρονα την παρακμή των βιομηχανικών περιοχών.
Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Πάτρα ήταν μία
από τις σημαντικότερες βιομηχανικές πόλεις της χώρας. Στην παραλιακή
ζώνη της, πλήθος εργοστασίων (υφαντουργεία, ελαστικά, σφαγεία,
χαρτοποιεία, σαπωνοποιεία, μύλοι…) απασχολούσαν χιλιάδες εργαζόμενους.
Από αυτήν την εργατική ιστορία, απομένουν μονάχα ερείπια [8]. « Κι
όμως, από τη δεκαετία του 1970, όλες οι κυβερνήσεις υπόσχονταν να
αναπτύξουν τη βιομηχανική ζώνη για να προσδώσουν δυναμισμό στην τοπική
οικονομία. Τελικά, τίποτα δεν έγινε
 », διαπιστώνει ο Γιάννης Σουβαλιώτης, πρόεδρος του Ινστιτούτου Εργασίας της Πάτρας.
« Η βιομηχανία της πόλης, ευάλωτη καθώς
ήταν, δεδομένου ότι δεν είχαν πραγματοποιηθεί παραγωγικές επενδύσεις,
δεν μπόρεσε να αντέξει στον ανταγωνισμό. Αντιμέτωπη με πολύ πιο
ανταγωνιστικές οικονομίες της Ευρώπης, πολύ σύντομα άρχισε να παρακμάζει
 »,
εξηγεί. Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η φιλελευθεροποίηση των
οικονομιών των Ανατολικών χωρών επιτάχυναν το κλείσιμο των βιομηχανικών
μονάδων και τη μεταφορά τους σε χώρες με χαμηλό εργατικό κόστος, κυρίως
στη Βουλγαρία. « Το 1993, δεχθήκαμε ένα σοκ. Το κλείσιμο
της Πειραϊκής-Πατραϊκής, της μεγαλύτερης ελληνικής υφαντουργίας, άφησε
στον δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους. Στη συνέχεια, με εξαίρεση τη ζυθοποιία
Άμστελ και τα τσιμέντα Τιτάν, όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις έκλεισαν.
Και τώρα, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις πλήττονται κι αυτές από την
κρίση…
 [9] ».

Στο οχυρό τους, την Πάτρα, οι σοσιαλιστές ηττήθηκαν

Για ένα διάστημα, οι επιπτώσεις της καταστροφής του
παραγωγικού ιστού υποκρύπτονταν από την ένταξη της χώρας στη ζώνη του
ευρώ και από την αύξηση της κατανάλωσης που στηριζόταν στον ιδιωτικό
δανεισμό [10].
Η συναινετική ευφρόσυνη ατμόσφαιρα που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή,
έφθασε στο αποκορύφωμά της με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Όμως, η κρίση του
2008 επιτάχυνε το σπάσιμο της κερδοσκοπικής φούσκας και έδειξε πόσο
ευάλωτη ήταν η ελληνική οικονομία, καθώς είχε περιοριστεί μονάχα στον
τομέα των υπηρεσιών. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η έξοδος από το ευρώ
και η επιστροφή σε μια υποτιμημένη δραχμή θα είχε ως αποτέλεσμα να
ακριβύνουν οι εισαγωγές, χωρίς ωστόσο και να τονωθούν οι εξαγωγές,
ακριβώς λόγω της κατάρρευσης του παραγωγικού τομέα. Μετά από μια
δεκαετία νομισματικής ολοκλήρωσης, η παγίδα της αποβιομηχάνισης έχει
κλείσει και έχει εγκλωβίσει την Ελλάδα.
Στο λιμάνι της Πάτρας, το φορτηγά πλοία αντικαταστάθηκαν
σιγά σιγά από φέριμποτ που μεταφέρουν τουρίστες, ενώ η εικόνα του
εργάτη έδωσε τη θέση της σε εκείνη του μετανάστη. Σκαρφαλωμένοι στη
στέγη ενός μικρού εγκαταλελειμμένου εργοστασίου που βρίσκεται στην
απέναντι από το λιμάνι πλευρά της παραλιακής λεωφόρου, οι μετανάστες
δίχως χαρτιά παρακολουθούν το πήγαινε έλα των νταλικών, των πλοίων και
των αστυνομικών περιπόλων, παραμονεύοντας την κατάλληλη στιγμή. « Ορισμένοι βρίσκονται στην πόλη εδώ και δύο, ακόμα και τρία χρόνια »,
μας εξηγεί η Ευαγγελία Τσομάκα. Η τριαντάχρονη δικηγόρος των Γιατρών
του Κόσμου και η ομάδα της προσφέρουν νομική υποστήριξη στους μετανάστες
δίχως χαρτιά. (Βλέπε το κείμενο του Grégory Lassalle).
Οι μετανάστες συρρέουν στο λεωφορείο της Μη Κυβερνητικής
Οργάνωσης που σταθμεύει σε μια αλάνα της παραλιακής ζώνης. Εύκολα
μπορεί να διαπιστώσει κανείς τις συνέπειες του κανονισμού « Δουβλίνο
ΙΙ ». Από το 2003 που υιοθετήθηκε το συγκεκριμένο νομικό κείμενο –με
βάση το οποίο ένας μετανάστης δίχως χαρτιά που εισέρχεται στην Ευρώπη
μέσω Ελλάδας και συλλαμβάνεται σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα,
επαναπροωθείται αυτόματα στην Αθήνα- η Πάτρα έχει μετατραπεί σε
ευρωπαϊκό αδιέξοδο [11] : « Στο εξής, είναι ευκολότερο να μπεις στην Ελλάδα, παρά να βγεις από αυτήν » !
Καθώς η συγκέντρωση αλλοδαπών πραγματοποιείται σε
περίοδο κρίσης, οδηγεί σε παροξυσμό τον φανατισμό. Τον Μάιο του 2012,
μια ένοπλη συνοικιακή ομάδα, με την υποστήριξη των νεοναζί της Χρυσής
Αυγής, επιτέθηκε στους μετανάστες της πόλης. Με τη συμμετοχή στελεχών
του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου, νομιμοποιήθηκαν οι
οργανώσεις της άκρας δεξιάς, οι οποίες βρίσκονταν στο περιθώριο της
πολιτικής ζωής μετά την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Η
απόφαση για την ανέγερση ενός τείχους στα ελληνοτουρκικά σύνορα
ολοκλήρωσε την εικόνα, προσδίδοντας θεαματική και στρατιωτική διάσταση
στη μεταναστευτική πολιτική της χώρας.
Ωστόσο, την ώρα που μια υπερβολικά προβεβλημένη από τα
μέσα ενημέρωσης μειοψηφική μερίδα Πατρινών συντασσόταν με την άκρα
δεξιά, η πλειοψηφία εξέφραζε τον θυμό της με διαφορετικό τρόπο. Στην
Αχαΐα, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέλαβε την πρώτη θέση στις εκλογές, σε ένα από τα
πλέον συμβολικά « κάστρα » του ΠΑΣΟΚ, ενώ ήδη από τις δημοτικές του 2010
είχε πάρει τους περισσότερους δήμους.
Σκαρφαλωμένο στο βουνό, το Καλέτζι, το χωριό απ’ όπου
κατάγεται η οικογένεια Παπανδρέου, απέχει μόλις 35 χιλιόμετρα από το
λιμάνι. Στην πλατεία, οι προτομές του Γεωργίου και του Ανδρέα Παπανδρέου
αγκαλιάζουν με το βλέμμα τους το εκλογικό κάστρο που η δυναστεία τους
κατόρθωσε να δημιουργήσει. Για την ώρα, δεν προβλέπεται να στηθεί
προτομή και για τον τρίτο πρωθυπουργό της οικογένειας, τον Γιώργο…

Notes

[1] Το πολυετές δημοσιονομικό σχέδιο για την περίοδο 2013-2016 προβλέπει τη μείωσή της κατά 18 δισ. ευρώ, δηλαδή κατά 15-20%.

[2] Η τιμή των υγρών καυσίμων διπλασιάστηκε την περίοδο 2009-2012 (www.autoline-eu.fr).

[3] Σύμφωνα με εκτιμήσεις, το συνολικό κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων κυμάνθηκε μεταξύ 14 και 20 δισ. ευρώ.

[4] Reuters, 28 Αυγούστου 2012.

[5] Πηγή : Εurostat.

[6]
Το 2007, το ποσοστό των νοικοκυριών με ιδιοκατοίκηση ανερχόταν στο 73%.
Ο μέσος όρος στην Ε.Ε. είναι 65%, ενώ στη Γαλλία και στη Γερμανία είναι
αντίστοιχα 58% και 46%.

[7] Βλέπε Noëlle Burgi, « Les Grecs sous le scalpel », « Le Monde Diplomatique », Δεκέμβριος 2011.

[8]
(ΣτΜ) Στα εντυπωσιακότερα και ωραιότερα από αυτά τα βιομηχανικά κτήρια
φιλοξενούνται πλέον δραστηριότητες ψυχαγωγίας και πολιτισμού.

[9]
Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Εργασίας της Αθήνας, από τις 900.000
επιχειρήσεις που υπήρχαν στην Ελλάδα, έκλεισαν 58.000 το 2009 και 60.000
το 2010. Η αποβιομηχάνιση οφείλεται τόσο στον ανταγωνισμό από το
εξωτερικό, όσο και στη μείωση της εσωτερικής ζήτησης εξαιτίας της
λιτότητας.

[10]
Στην Ελλάδα, την περίοδο 2002-2007, ο ρυθμός της ετήσιας αύξησης των
χορηγήσεων καταναλωτικών δανείων έφτανε το 24%. Πηγή : « Le crédit à la
consommation en Europe à fin juin 2009 », Sofinco, Νοέμβριος 2009, www.ca-consumerfinance.com.

[11]
Ο θεμέλιος αυτός λίθος της πολιτικής για τη χορήγηση πολιτικού ασύλου,
καθιστά τη χώρα – μέλος της Ε.Ε. στην οποία πρωτοεισήλθε ο αιτούμενος
άσυλο, μόνη αρμόδια για την εξέταση της αίτησής του΄.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO10 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός11 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις11 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO11 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO11 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή