Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Η Ε.Ε. προς την «ομοσπονδοποίηση»

Δημοσιεύτηκε στις

Σωτήρης Ντάλης
Τα διλήμματα της Γηραιάς Ηπείρου

Τα τελευταία χρόνια φάνηκε να παραμερίζεται η λογική του αμοιβαίου
συμφέροντος πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση. [2]

Το κομβικό ερώτημα δεν είναι πλέον αν η Ευρωζώνη είναι σε θέση να
αποφύγει έναν φαύλο κύκλο δημοσιονομικών και χρηματοοικονομικών
κρίσεων. Η μεγάλη πρόκληση για την ΕΕ είναι αν η νομισματική ένωση θα
βγει ενισχυμένη από την παρούσα κρίση. [3]

Σύμφωνα με τον αναλυτή Mάρτιν Γουλφ των Financial Times, «το θέμα
είναι περισσότερο πολιτικό παρά οικονομικό. Είναι εφικτό μια νομισματική
ένωση να επιβιώσει από εθνικές χρεοκοπίες. Το ερώτημα είναι κατά πόσο
τα μέλη που μετέχουν σε αυτήν θεωρούν ότι κάτι τέτοιο τα συμφέρει. Η
δυσκολία για τις χώρες με πλεονάσματα είναι ότι πρέπει να χρηματοδοτούν
εκείνες που έχουν ελλείμματα. Η δυσκολία για τις χώρες με ελλείμματα
είναι ότι το να εγκαταλείψουν την Ευρωζώνη τις φέρνει αντιμέτωπες με
νέες κρίσεις χρέους».
Η χρηματοπιστωτική κρίση ανέδειξε την κρίση διακυβέρνησης που υπάρχει
σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Βυθισμένοι στους εθνικούς εγωισμούς τους
πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες δείχνουν να ξεχνούν πως χάρις στο ευρώ [4] η ΕΕ
γνώρισε δέκα χρόνια ικανοποιητικής ανάπτυξης της τάξεως του 2,1%
ετησίως. Το ίδιο διάστημα η απασχόληση αυξήθηκε κατά 15% και οι
επενδύσεις κατά 22%, ποσοστό που είναι το μεγαλύτερο από το 1990. Μας
το θύμισε ο Ζακ Ντελόρ, υπογραμμίζοντας πως εάν δεν υπήρχε το ευρώ,
πολλές ευρωπαϊκές χώρες θα αντιμετώπιζαν προβλήματα είτε εξαιτίας των
ελλειμμάτων τους είτε λόγω του ιδιωτικού χρέους τους είτε των δυσκολιών
που θα αντιμετώπιζαν στην εσωτερική τους πολιτική.

Το ευρώ δεν κατάφερε να απογειώσει την ευρωπαϊκή οικονομία εξαιτίας
ενός δομικού λάθους: δεν υιοθετήθηκε το σύμφωνο συντονισμού των
οικονομιών που είχε προτείνει ο Ντελόρ την περίοδο 1997-98. Σύμφωνα με
τον πρώην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το σύμφωνο αυτό θα είχε
επιταχύνει την ανάπτυξη και θα είχε επιτρέψει την πρόληψη των κινδύνων
που αντιμετωπίζουν σήμερα κάποιες χώρες. [5]

Σήμερα, η ΕΕ βρίσκεται παγιδευμένη σε μια αντιφατική κατάσταση,
έχοντας τη δυνατότητα να χαράξει κοινή νομισματική πολιτική στην
ευρωζώνη αλλά δίχως να μπορεί, ταυτόχρονα, να συντονίσει την οικονομική
και δημοσιονομική πολιτική των κρατών-μελών της. Είναι προφανές ότι η
συνεχιζόμενη εφαρμογή αντικρουόμενων στρατηγικών μεταξύ των «27» δεν
μπορεί να διαιωνιστεί σε μια ενιαία αγορά με κοινό νόμισμα. Η Ευρώπη
βρίσκεται ενώπιον ενός μεγάλου διλήμματος στην ιστορία της. Είναι
αντιμέτωπη με τρεις επιλογές, όπως υποστηρίζει ο πρώην πρωθυπουργός της
Ισπανίας Φελίπε Γκονζάλες:

• Να συνεχίσει να ενεργεί όπως παλιά, αντιμέτωπη με ανεξέλεγκτες
καταιγίδες από τη μία ημέρα στην άλλη, οι οποίες θα κλιμακώνονται από
συγκρουόμενα, βραχυπρόθεσμα πολιτικά συμφέροντα που προκαλούν
εθνικιστικές εντάσεις και κλίμα ευρω-σκεπτικισμού. Οι ευρωπαίοι πολίτες
θα στραφούν εναντίον δομικών μεταρρυθμίσεων, θεωρώντας ότι επιβάλλονται
από εξωγενείς παράγοντες μόνον για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των
αγορών.

• Να υποκύψει σε πιέσεις για την επαναφορά της ΕΕ στο καθεστώς μιας
ελεύθερης ζώνης εμπορικών συναλλαγών, χωρίς την ύπαρξη κοινού νομίσματος
και εσωτερικής αγοράς. Αυτό, ουσιαστικά, σημαίνει ότι κάθε κράτος-μέλος
της Ευρωζώνης θα υιοθετήσει εκ νέου το νόμισμά του και θα καταφύγει στη
βραχυπρόθεσμη λύση της υποτίμησης αντί να εφαρμόσει μακροπρόθεσμες
πολιτικές για να αναβαθμίσει την ανταγωνιστικότητά του.

• Να χαράξει με αποφασιστικότητα το δρόμο της «ομοσπονδοποίησης» των
οικονομικών και δημοσιονομικών πολιτικών. Κατά την άποψη του πρώην
πρωθυπουργού της Ισπανίας, αυτή είναι η σωστή πορεία για την ΕΕ και την
έξοδό της από τη χρηματοπιστωτική κρίση, ορίζοντας τη δική της τύχη σε
μια ανταγωνιστική παγκόσμια οικονομία. Προς αυτή την κατεύθυνση, το
Ευρωπαϊκό Συμβούλιο μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία
μιας ομοσπονδίας δυνάμεων στην οικονομική και δημοσιονομική πολιτική,
αποκτώντας μια ενιαία φωνή και προτείνοντας τις απαραίτητες αλλαγές ώστε
να προσαρμοστούν οι συνθήκες της ΕΕ στα νέα δεδομένα. [6]

Όσο για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, προσπαθεί να προωθήσει αυτό που
αποκαλεί «οικονομική διακυβέρνηση»: την πιο αυστηρή καταγραφή των
προϋπολογισμών της Ευρωζώνης, αλλά ζητάει να διαθέτει την εξουσία να
εκδίδει προειδοποιήσεις ή ακόμη και να επιβάλλει κυρώσεις εναντίον όσων
δεν συμμορφώνονται με τις προσταγές των Βρυξελλών. [7]

Διατυπώνονται διάφορες προτάσεις περί βαθύτερου συντονισμού, όπως για
παράδειγμα τα κοινά ευρωομόλογα που θα καλύπτουν τμήμα του χρέους, όπως
πρότεινε ο Ζαν -Κλοντ Γιούνγκερ μαζί με τον Ιταλό υπουργό Οικονομικών,
Τζούλιο Τρεμόντι [8]. Η πρότασή τους θα μπορούσε να κατευνάσει τις
αγορές οι οποίες θέλουν να δουν περισσότερους κοινούς στόχους από
πλευράς Ευρωπαίων ηγετών.

Σήμερα, φαίνεται να «βρισκόμαστε αρκετά κοντά σε μια συνεκτική
ευρωπαϊκή πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης που ξεκίνησε από την
Ελλάδα και γρήγορα μετατράπηκε σε κρίση δανεισμού των ευάλωτων χωρών της
ευρωζώνης, μια κρίση του ευρώ, κυρίως για όσους δεν πήραν ποτέ στα
σοβαρά την πολιτική επένδυση που είχαν κάνει οι Ευρωπαίοι στο κοινό
τους νόμισμα», όπως σημείωνε εύστοχα ο καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης σε
άρθρο του τον Φεβρουάριο του 2011. [9]

Στη σύνοδο των Βρυξελλών της 4ης Φεβρουαρίου 2011, η Άνγκελα Μέρκελ
και ο Νικολά Σαρκοζί παρουσίασαν το «σύμφωνο ανταγωνιστικότητας», μια
πρωτοβουλία που στοχεύει στη στενότερη διασύνδεση των οικονομικών
πολιτικών στην ευρωζώνη. Προτείνει έξι μεταρρυθμίσεις, στις μισές από
τις οποίες συγκεντρώθηκαν τα βέλη των εταίρων. Ο πανευρωπαϊκός
προσδιορισμός των ορίων συνταξιοδότησης, η κατάργηση της τιμαριθμικής
αναπροσαρμογής στους μισθούς και η πρόβλεψη να υπάρχει συνταγματική
διάταξη που να απαγορεύει τα υπερβολικά ελλείμματα είναι τα σημεία που
προκάλεσαν τις περισσότερες αντιδράσεις χωρών όπως το Βέλγιο, η
Φινλανδία, η Σουηδία, η Αυστρία, το Λουξεμβούργο, η Ιταλία και η
Ισπανία. [10]

Το ζητούμενο σήμερα είναι η ανταγωνιστικότητα, και η πρόταση Μέρκελ
–Σαρκοζί υποστήριζε πως κάθε προσέγγιση των οικονομικών πολιτικών θα
πρέπει να κατατείνει σε μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα και, μάλιστα, σε
όλους τους τομείς. Η δέσμη ιδεών «για μια ασφαλιστική και φορολογική
σύγκλιση των κρατών-μελών» που παρουσίασαν οι ηγέτες της Γερμανίας και
της Γαλλίας, είχε στόχο τη δημοσιονομική σταθερότητα στην Ε.Ε. και την
αύξηση της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών. [11]

H πρόταση για το λεγόμενο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, θα έχει άμεση
επίδραση και στην Ελλάδα, η οποία έπρεπε να αναμένει την ολοκλήρωση των
διαπραγματεύσεων για το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας για να κριθεί η
περίφημη επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. που
είχε συμφωνήσει με τους εταίρους και το ΔΝΤ. [12]

Για την Άγκελα Μέρκελ, «δεν βρίσκεται σε κρίση το ευρώ αλλά υπάρχει
κρίση υπερβολικού χρέους σε ορισμένα κράτη-μέλη…». Μια μέρα πριν από τη
σύνοδο κορυφής, η Μέρκελ εξηγούσε πως «δεν έχουμε ανάγκη μια
επανίδρυση του ευρώ, αλλά να καταστεί το ευρώ πιο ανταγωνιστικό και
να διατηρηθεί στο μέλλον το Σύμφωνο Σταθερότητας». [13]

Το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας προβλέπει σιδερένια δημοσιονομική
πειθαρχία και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. Απουσιάζει, όμως, η
αναπτυξιακή διάσταση. Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας μπορεί να
συμβάλει σε βάθος χρόνου στην αναπτυξιακή διαδικασία, ωστόσο οι
περιφερειακές χώρες-μέλη της ευρωζώνης θα πρέπει να επιταχύνουν
άμεσα τους ρυθμούς ανάπτυξης. Χρειάζεται άμεση παρέμβαση της Ένωσης,
είτε μέσω μεταφοράς πόρων του προϋπολογισμού (πράγμα πολιτικά δύσκολο)
είτε με την αξιοποίηση άλλων μέσων όπως το αναπτυξιακό ευρωομόλογο. [14]

Αν το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας λειτουργήσει τελικά ως σύμφωνο για
βαθύτερη ενοποίηση τότε θα έχουμε κάνει ένα σοβαρό βήμα στην κατεύθυνση
της βαθύτερης οικονομικής και τελικά πολιτικής ένωσης. Η Οικονομική και
Νομισματική Ένωση πρέπει να διορθώσει οπωσδήποτε τα σοβαρά λάθη
αρχιτεκτονικής που είχε από την πρώτη μέρα της δημιουργίας της. Ήταν
και είναι νομισματική Ένωση και πολύ λιγότερο οικονομική και
δημοσιονομική Ένωση. «Όσο υπήρχε παγκόσμια ευφορία στις
χρηματοπιστωτικές αγορές αυτό το σημαντικό κενό αρχιτεκτονικής δεν
δημιουργούσε πρόβλημα. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές ανακύκλωναν χωρίς
προβλήματα τα πλεονάσματα των ώριμων οικονομιών του ευρωπαϊκού βορρά
προς τις λιγότερο ώριμες οικονομίες του ευρωπαϊκού νότου. Αυτός ο «μήνας
του μέλιτος», έληξε με την κατάρρευση της Lehman Brothers του 2008, την
αποκάλυψη των δημοσιονομιών προβλημάτων της Ελλάδας και των προβλημάτων
των τραπεζών της Ιρλανδίας και άλλων κρατών-μελών. Επομένως η
οικονομική διακυβέρνηση που επιχειρείται να ενισχυθεί τώρα, προσπαθεί να
απαλείψει αυτά τα λάθη του παρελθόντος. Και με τον τρόπο αυτό να κάνει
πιο συνεκτική την οικονομική και νομισματική ένωση της Ευρώπης και
επομένως πιο ανταγωνιστική προς την Αμερική και την Ασία», έγραφε τον
Φεβρουάριο του 2011 ο καθηγητής Γιάννης Στουρνάρας [15] και μας θύμιζε
αυτό που είχε αναφέρει ο Κέινς το 1944 κατά την ιδρυτική συνδιάσκεψη
του Bretton Woods: Προσαρμογή πρέπει να υφίστανται τόσο οι χώρες με
ελλείμματα όσο και οι χώρες με πλεονάσματα. Αυτή θα πρέπει να είναι η
βάση για τη νέα οικονομική διακυβέρνηση.

Σε κάθε περίπτωση, η περίοδος που διανύουμε είναι ιδιαίτερα κρίσιμη
για το μέλλον της ευρωζώνης και της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Όπως
υπογράμμιζαν και οι «27» στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 28ης και 29ης
Οκτωβρίου 2010, «για να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις που αποκάλυψε η
χρηματοπιστωτική κρίση, είναι απαραίτητη μια θεμελιώδης αλλαγή της
ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης». [16]

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΚΟΙΝΟΥ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ ΠΑΡΟΝΟΜΑΣΤΗ

«Αυτό είναι ένα μήνυμα προς την Ευρώπη να κάνει ό, τι μπορεί για να
διασφαλίσει όσα έχει επιτύχει… Ταυτόχρονα, αποτελεί υπενθύμιση για το
τι μπορεί να χαθεί αν η Ευρωπαϊκή Ένωση καταρρεύσει». Με αυτή τη
διατύπωση δικαιολόγησε την απονομή του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης στην
Ε.Ε. ο πρόεδρος της νορβηγικής επιτροπής του βραβείου, Θόρνμπγιορν
Γιάγκλαντ. [17]

H ευρωπαϊκή ενοποιητική διαδικασία ήταν πάντα μια δύσκολη υπόθεση. Ο
Ζακ Ντελόρ έλεγε πως πρέπει να πειστούν γι’ αυτό εκείνοι που, μη
έχοντας ζήσει στα μεταπολεμικά χρόνια, έχουν την τάση να θεωρούν την
ανάδυση της Ευρωπαϊκής ενοποίησης σαν μια παλιά ιστορία, μια ιδέα που
ξεπεράστηκε από τις μεταβολές που μεσολάβησαν έκτοτε.

Σήμερα, η Ευρωπαϊκή ενοποιητική διαδικασία δεν ταλανίζεται μόνο από
την κρίση χρέους αλλά από μια κρίση πολιτική. Σε καιρούς φυσιολογικούς η
διαχείριση του ευρώ ήταν ήδη μια υπόθεση περίπλοκη. Σε περιόδους
κρίσης όπως αυτή που βιώνουμε, απαιτούνται κινήσεις ελεγχόμενες και
στοχευμένες. Η ευρωπαϊκή κακοφωνία σχετικά με το ελληνικό πρόβλημα
εμφάνισε μια εικόνα απογοητευτική για μια ΕΕ που επιθυμεί να εξελιχθεί
σε έναν ολοκληρωμένο παγκόσμιο παράγοντα. Η ΕΕ εμφανίσθηκε πολιτικά
διαιρεμένη και οικονομικά εξασθενημένη.
Σε όλη αυτήν την περίοδο της κρίσης οι συζητήσεις γύρω από την Ευρώπη
επικεντρώθηκαν κυρίως στα οικονομικά ζητήματα. Πως θα επιλυθεί το ζήτημα
του χρέους και πως θα βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής των πολιτών της
Ευρώπης. Αυτή η επιμονή με τα οικονομικά ζητήματα έχει ως συνέπεια να
περάσει σε δεύτερη μοίρα η προοπτική πολιτικής ενοποίησης. Σήμερα
είμαστε σε αναζήτηση ενός κοινού παρονομαστή, ενός Homo Europeanus, που
θα απαλύνει τις διαφορές μεταξύ των Ευρωπαίων. [18]

Τα τελευταία χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση ως σύστημα αλληλεγγύης φάνηκε
να έχει καταρρεύσει. Ο καθηγητής Π. Ιωακειμίδης θύμιζε με εύστοχο τρόπο
πως «από τη δημιουργία της το 1957, η Ευρωπαϊκή Ένωση έθεσε ως
θεμελιακό, απώτερο στόχο τη διαμόρφωση «de facto αλληλεγγύης» ανάμεσα
στους λαούς της Ευρώπης. Η δημιουργία της αλληλεγγύης θεωρήθηκε από
τους πατέρες της ευρωπαϊκής ενοποίησης το απαραίτητο πολιτικό στοιχείο
για την προώθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τελικά την οικοδόμηση
της πολιτικής ένωσης και της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Θεσμοί και πολιτικές
της Ένωσης μπορούσαν με άλλα λόγια να οικοδομηθούν και να
λειτουργήσουν αποτελεσματικά και να οδηγηθούν «σε ολοένα και στενότερη
ένωση» μόνο στη βάση της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών, και όχι απλά
μεταξύ των πολιτικών ελίτ». [19]

Η Ευρώπη των «27» βρέθηκε τα τελευταία χρόνια αντιμέτωπη με μια κρίση
ενότητας στόχων και προσανατολισμών αλλά και ηγεσίας ως αποτέλεσμα της
μαζικής διεύρυνσης και των αμφισβητήσεων της εμβάθυνσης. Κάτι που
έχει αμβλύνει τόσο τα χαρακτηριστικά της ενδοοικογενειακής αλληλεγγύης,
τα οποία είχε μοναδικά αναπτύξει η ΕΕ τις προηγούμενες δεκαετίες, όσο
και την ικανότητα να διαδραματίζει έναν αυτοδύναμο και συμπαγή ρόλο στα
διεθνή δρώμενα. [20]

Σήμερα, μετά από μεγάλη καθυστέρηση φαίνεται πως επανέρχεται το
φιλόδοξο σχέδιο της οικονομικής και πολιτικής ένωσης. Αυτό σημαίνει
(επιτέλους) λιγότερη εθνική κυριαρχία προκειμένου να επιτευχθεί ο
μεγαλύτερος δυνατός βαθμός πολιτικής θεσμικής ενοποίησης. Όπως προκύπτει
από τα υπό επεξεργασία σχέδια, οδηγούμαστε σε μεγαλύτερο έλεγχο των
εθνικών προϋπολογισμών, σε ευρωπαϊκή εποπτεία των τραπεζών, σε κοινή
φορολογική, αμυντική και εξωτερική πολιτική και, τέλος, σε μεταρρύθμιση
των κοινωνικών συστημάτων.
Σύμφωνα με την γαλλική εφημερίδα Le Monde, η ΕΕ βρίσκεται μπροστά σε
τρεις μελλοντικές κρίσεις. Η πρώτη θα είναι μια κορυφαία κρίση γύρω από
τον προϋπολογισμό με το Λονδίνο να απειλεί με βέτο αν προωθηθεί ένας
τολμηρός προϋπολογισμός με έμφαση στην ανάπτυξη και στο ανθρώπινο
δυναμικό. Η δεύτερη κρίση θα φέρει απέναντι τη ζώνη του ευρώ με την ΕΕ
των «27». Η οικονομική ολοκλήρωση της ζώνης ευρώ θα κάνει αδύνατη τη
διατήρηση της ενιαίας αγοράς με τη σημερινή μορφή και θα απομακρύνει
οριστικά το Λονδίνο από το σχέδιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Για
παράδειγμα, μια ισπανική τράπεζα θα έχει την υποστήριξη των νέων
μηχανισμών αλληλεγγύης σε αντίθεση με μια τράπεζα της Ουγγαρίας που θα
πρέπει να δώσει τις «μάχες» με τις αγορές μόνη της. Τέλος, η τρίτη
κρίση θα προκληθεί γύρω από τον οικονομικό έλεγχο της ευρωζώνης, όπου η
Γερμανία επιθυμεί οι χώρες που θα «απολαμβάνουν» της αλληλεγγύης ενός
προϋπολογισμού της ευρωζώνης, να δεσμευτούν για τους κανόνες του
«παιχνιδιού». [21]

Η νέα συζήτηση που άνοιξε στην Ευρώπη (και με την πίεση του Ομπάμα)
ίσως αποτελέσει το απαραίτητο πλαίσιο για την «πολιτικοποίηση» της
πολιτικής ώστε να μπορούν να υπάρξουν εκ νέου δυνατότητες, εργαλεία και
κίνητρα για συμμετοχή των πολιτών. Η συζήτηση αυτή φαίνεται πως θα
κινηθεί σε δυο κομβικά επίπεδα. Στο πρώτο θα αναζητηθεί η ενοποίηση της
Ευρώπης και η πολιτικοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και οικολογικών
λειτουργιών της. Στο δεύτερο επίπεδο θα επιχειρηθεί η ανοικοδόμηση του
κοινωνικού κράτους και η αποκατάσταση της φορολογίας ως εργαλείου
ανακατανομής εισοδημάτων, παροχών και κοινωνικών παρεμβάσεων.

Η νέα συζήτηση για το μέλλον της ΕΕ οδηγεί εκ των πραγμάτων σε μια
νέα αλληλεγγύη συμφερόντων σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα συμπληρώνει και
δεν θα ακυρώνει το εθνικό συμφέρον.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα μπορέσουν οι ελληνικές πολιτικές
δυνάμεις, πρώτον, να συγκεντρωθούν στην προσπάθεια επανασύνταξης της
ευρωπαϊκής πορείας ολοκλήρωσης, να συζητήσουν και να μετέχουν σε μια
μεταρρύθμιση ιδεών, προτάσεων και τελικά δράσεων. Και δεύτερον να
ανταποκριθούν στη σημαντικότερη πρόκληση της οικονομικής πολιτικής
σήμερα στην Ελλάδα, που είναι η επιστροφή σε θετικούς και διατηρήσιμους
ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης. Μόνο η ανάπτυξη μπορεί να καταστήσει το
χρέος βιώσιμο και τη δημοσιονομική ισορροπία διαχειρίσιμη, εξηγεί σε
άρθρο του που φιλοξενείται σε αφιέρωμα της επιθεώρησης «Διεθνής και
Ευρωπαϊκή Πολιτική» (τεύχος 26), ο καθηγητής Νίκος Καραμούζης.

Η πολιτική λιτότητας στραγγαλίζει στην Ευρώπη την ανάπτυξη, η οποία
ουσιαστικά δεν υπήρξε ποτέ από το 2009 μέχρι σήμερα. Η επίτευξη των
στόχων για τη μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και του δημοσίου
χρέους των κρατών-μελών μοιάζει ακατόρθωτη με τις παρούσες οικονομικές
συνθήκες. [22]

 
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1] Σχετικά με την ατελή Ευρωζώνη, αξίζει να συγκρατήσει κανείς την
επισήμανση ενός από τους σοβαρότερους αναλυτές για θέματα ΕΕ, του
δημοσιογράφου και ανταποκριτή της εφημερίδας Libération στις Βρυξέλλες,
Jean Quatremer. «Όταν το χρέος των κρατών έφτασε σε μη βιώσιμα
επίπεδα, εν μέρει λόγω της χρηματοοικονομικής κρίσης του 2007-2008, οι
κερδοσκόποι κατάλαβαν ότι υπήρχε κάτι αφύσικο στον δανεισμό σχεδόν επί
ίσοις όροις στην Ελλάδα και στη Γερμανία, αφού επικρατούσε αβεβαιότητα
για την ικανότητα της πρώτης να εξυπηρετήσει τα χρέη της. Οι κερδοσκόποι
επιτέθηκαν, λοιπόν, όχι για να ρίξουν το ευρώ, αλλά γιατί ένιωθαν ότι
μπορούσαν να κερδίσουν εύκολα χρήματα χωρίς ρίσκο, καθώς οι χώρες –μέλη
δεν διέθεταν κανένα εργαλείο αντιποίνων». Συνέντευξη στην εφημερίδα Η
Καθημερινή της 16ης Ιανουαρίου 2011. Bλέπε και το βιβλίο του (από
κοινού με τον Thomas Klau), Ces Hommes qui ont fait l’ Euro. Querelles
et ambitions Européennes, Paris: Plon 1999.
[2] Jacques Keller- Noëllet, Luuk van Middelaar., «Une Europe ‘’gothique’’?», στην εφημερίδα Le Monde της 29ης Δεκεμβρίου 2011.
[3] Βλέπε σχετικά την ανάλυση του Martin Wolf στους Financial Times της
1ης Δεκεμβρίου 2010: «Why the Irish crisis is such a huge test for the
eurozone».
[4] Ο καθηγητής Ζαν Πιζανί-Φερύ, υποστηρίζει πως η δημιουργία του ευρώ
συνοδευόταν από μια σειρά κανόνων και θεσμών οι οποίοι χωρίζουν τον
χρόνο σε πριν και μετά, και τον χώρο σε όσους μετέχουν σε τούτο το
δημιούργημα και όσους είναι εκτός. Ήταν μια επανάσταση στην οικονομική
και νομισματική τάξη. Βλέπε σχετικά, Jean Pisani-Ferry., Η αφύπνιση των
δαιμόνων. Η κρίση του ευρώ και πώς να βγούμε από αυτήν, Αθήνα: Πόλις
2012, σ.31.
[5] Βλέπε περισσότερα, Jacques Delors: « La politique doit être
l`ultime référence. Je refuse que les banquiers fassent trembler les
gouvernements de la zone euro», συνέντευξη στην εφημερίδα Le Monde της
8ης Δεκεμβρίου 2010 και «Les leçons d`Europe de Jacques Delors», στην
εφημερίδα Le Monde της 30ης Ιανουαρίου 2011. Επίσης το άρθρο του
Jacques Delors, «Αναζωπυρώνοντας το πνεύμα συνεργασίας», στο
Α.Hemerijck, B.Knapen, E.V.Doorne (επιμ.), Μετά το σεισμό. Οικονομική
κρίση και θεσμική επιλογή, Πρόλογος ελληνικής έκδοσης: Λ.Τσούκαλης,
Αθήνα : Παπαζήσης, 2010, σ.457-466.
[6] Βλέπε αναλυτικά το άρθρο του, «How to Calm the E.U’s Turmoil», στην εφημερίδα The New York Times της 8ης Ιανουαρίου 2011.
[7] «Time for Plan B», στην επιθεώρηση The Economist της 13ης Ιανουαρίου 2011.
[8] Βλέπε αναλυτικά την πρότασή τους «Πολιτική προσήλωση» όπως
αναδημοσιεύεται από την εφημερίδα Financial Times στο τεύχος 20 της
επιθεώρησης Διεθνής και Ευρωπαϊκή Πολιτική, σελ. 17-18.
[9] Λουκάς Τσούκαλης, «Γερμανική παραγγελιά», στην εφημερίδα Τα Νέα της 5ης Φεβρουαρίου 2011.
[10] Χριστίνα Πουλίδου, «Η πολιτική ένωση έρχεται απρόσκλητη…», στην
εφημερίδα Ο Κόσμος του Επενδυτή της 19ης Φεβρουαρίου 2011. Βλέπε
επίσης, «Το σχέδιο Μέρκελ για την Ευρώπη», στην εφημερίδα Το Βήμα της
13ης Φεβρουαρίου 2011.
[11] «Σκληρό παζάρι στην Ε.Ε. μετά τις αντιδράσεις των 19 κρατών –μελών
στις προτάσεις Μέρκελ-Σαρκοζί.», στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία της 7ης
Φεβρουαρίου 2011. «Οι ηγέτες της ευρωζώνης θέλουν να διασφαλίσουν τη
σταθερότητα μακροπρόθεσμα σε αυτήν. Τα υπάρχοντα ταμεία σωτηρίας μπορεί
να αποκτήσουν διευρυμένες αρμοδιότητες για να αγοράζουν κρατικά ομόλογα
ή να παρέχουν δάνεια σε χώρες της ευρωζώνης. Συζητείται η δημιουργία
μόνιμου ευρωπαϊκού ταμείου που θα αντικαταστήσει το υπάρχον μετά το
2013. Επίσης στόχος είναι να ληφθούν μέτρα για την αύξηση της
ανταγωνιστικότητας και την επιβολή ποινών για παραβάτες. Όμως παραμένουν
αρκετά άλυτα θέματα μεταξύ των Ευρωπαίων, μεταξύ των βόρειων και νότιων
χωρών, ακόμη και διαφορές μέσα στη Γερμανία.», εφημερίδα Ελευθεροτυπία
7ης Φεβρουαρίου 2011, «Οι στόχοι της Ευρώπης για Σταθερότητα».
[12] Ειρήνη Καρανασοπούλου, «Η Μέρκελ ζήτησε λιτότητα», στην εφημερίδα
Τα Νέα της 5ης Φεβρουαρίου 2011. «Με το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, η
Ελλάδα και χώρες που υστερούν σε ανταγωνιστικότητα θα υποστούν επιπλέον
πιέσεις στην οικονομική τους πολιτική, δηλαδή πέρα από τις
δημοσιονομικές προσπάθειες που καταβάλλονται για τη μείωση των
ελλειμμάτων, θα προστεθούν νέα μέτρα λιτότητας για να επιτευχθούν και οι
στόχοι της σύγκλισης».
[13] «Πιο ανταγωνιστικό ευρώ, πιο πειθαρχημένες χώρες», στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία της 4ης Φεβρουαρίου 2011.
[14] Π.Κ.Ιωακειμίδης, «Τι σημαίνει το γερμανικό σχέδιο», στην εφημερίδα Τα Νέα της 11ης Φεβρουαρίου 2011.
[15] Γιάννης Στουρνάρας, «Ο μήνας του μέλιτος έληξε με την Lehman», στην
εφημερίδα Ημερησία της 12ης Φεβρουαρίου 2011. Για τη νομισματική και
χρηματοπιστωτική συνδιάσκεψη του Μπρέτον Γουντς του Ιουλίου του 1944 που
καθόρισε τον χαρακτήρα της παγκόσμιας οικονομία στον μεταπολεμικό
κόσμο, βλέπε στο αφιέρωμα της εφημερίδας Η Καθημερινή της 13ης
Φεβρουαρίου 2011, το άρθρο του Μιχάλη Ψαλιδόπουλου, «Γέννηση της
Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ».
[16] Συμπεράσματα Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, 28-29/10/2010. http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms/data/docs/pressdata/el/ec/1175…
[17] «Νόμπελ Ειρήνης στην Ε.Ε.», στην εφημερίδα Η Καθημερινή της 13ης Οκτωβρίου 2012.
[18] Pierre Bouvier: «Homo europeanus: gageure ou erreur?», στην εφημερίδα Le Monde της 13ης Ιουλίου 2012.
[19] Στην εφημερίδα Τα Νέα της 10ης Μαϊου 2011.
[20] Χρήστος Ροζάκης, «Τα μάτια ορθάνοιχτα. Η Ελλάδα σε μια δύσκολη
διεθνή συγκυρία», Επιθεώρηση Διεθνής και Ευρωπαϊκή Πολιτική, τ. 16,
2009, σ. 15-17.
[21] «Europe, les trois crises à venir», Editorial στην εφημερίδα Le Monde της 21ης Οκτωβρίου 2012.
[22] John Vinocur., « Merkel’s Plan B ?», στην εφημερίδα The New York Times της 4ης Οκτωβρίου 2012.

Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΝΤΑΛΗΣ είναι λέκτορας διεθνών σχέσεων και διεθνούς πολιτικής
στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και διδάσκει για το ακαδημαϊκό έτος 2012-13 στο
Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου
Αθηνών.

Copyright © 2002-2012 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

FOREIGN AFFAIRS The Hellenic Edition

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO16 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός17 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις17 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO17 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO17 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή