Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Νόαμ Τσόμσκι: «Η ηγεμονία των ΗΠΑ φθίνει μαζί με την οικονομική τους ισχύ»

Δημοσιεύτηκε στις

Η «νέα τάξη πραγμάτων» μέσα από το νέο βιβλίο του διανοητή

Νόαμ Τσόμσκι: «Η ηγεμονία των ΗΠΑ φθίνει μαζί με την οικονομική τους ισχύ»

Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός,
θεωρητικής σχεδόν «υπερβατικής» θεμελίωσης και η – πάγια – αντίληψη ότι
οι ΗΠΑ μπορούν δικαιωματικά να επιβάλλουν συμφέροντα και πολιτικές διά
της βίας, δεν έχει αλλάξει στο παραμικρό.


Αυτό ωστόσο που έχει αλλάξει στο σημερινό κόσμο, και μάλιστα από τη δεκαετία του ’70 και εντεύθεν, υποστηρίζει ο Νόαμ Τσόμσκι,
είναι οι συνθήκες: οι ΗΠΑ εμφανίζονται όλο και πιο αποδυναμωμένες
οικονομικά στη διεθνή σκακιέρα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να
επιβάλουν στο βαθμό που θα επιθυμούσαν, τις πολιτικές τους. Η ανάδυση
ενός πλουραλιστικού κόσμου, με διαφορετικά κέντρα εξουσίας, είναι σήμερα
παραπάνω από εμφανής.

Οι παραπάνω απόψεις είναι κάποιες μόνο από τις θέσεις που αναλύονται στο
νέο βιβλίο του καθηγητή γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο του ΜΙΤ, αλλά και
τολμηρού πολιτικού διανοητή, με τίτλο «POWER SYSTEMS: Conversations on Global Democratic Uprisings and the New Challenges to U.S. Empire», Metropolitan Books 2012,  («Συστήματα
Εξουσίας: διάλογοι για τις παγκόσμιες δημοκρατικές εξεγέρσεις και τις
νέες προκλήσεις της αμερικανικής αυτοκρατορίας»), όπου επιχειρείται μία
«ανάγνωση» της νέας τάξης πραγμάτων, από τις εξεγέρσεις της Αραβικής
Ανοιξης, ως την πυρηνική καταστροφή της Φουκουσίμα, την ευρωπαϊκή
οικονομική κρίση και το κίνημα Occupy Wall Street.

Εκτενές απόσπασμα του βιβλίου, προϊόν συζητήσεων, όπως και στο παρελθόν, του Τσόμσκι με το δημοσιογράφο Ντέιβιντ Μπαρσαμιαν, φιλοξενείται στον βρετανικό Guardian.

Με (κοφτερό) όπλο τη βαθιά γνώση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής αλλά και την οξύτατη ειρωνεία, ο Τσόμσκι μιλάει για την «συντριπτική ήττα των ΗΠΑ στο Ιράκ, κυρίως μέσω της μη βίαιης αντίστασης»,
την προσπάθεια ελέγχου του «υπόλοιπου κόσμου» από τον Δεύτερο Παγκόσμιο
Πόλεμο και μετά (η οποία αποτελεί και τις βάσεις, όπως λέει, για ότι
συμβαίνει σήμερα στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική), το-
«αδιαμφισβήτητο»-  αμερικανικό δικαίωμα της «κατοχής» περιοχών και χωρών
και το κενό της «απώλειας», την «σταθεροποίηση» κρατών μέσω της
«αποσταθεροποίησης», την καταστρατήγηση του «τεκμηρίου της αθωότητας»
(βλ. θάνατο Οσάμα Μπιν Λάντεν).

Από την κοφτερή λεπίδα του Τσόμσκι δεν περνούν μόνο ο (Ρεπουμπλικάνος) Τζορτζ Μπους, αλλά και οι (Δημοκρατικοί) Μπιλ Κλίντον και Μπαράκ Ομπάμα,
με τον πρώτο ένθερμο υποστηρικτή του δόγματος περί δικαιώματος
καταφυγής των ΗΠΑ στη στρατιωτική τους ισχύ προκειμένου να εξασφαλίσουν «την απρόσκοπτη πρόσβαση σε βασικές αγορές, ενεργειακά αποθέματα και στρατηγικές πηγές»
(sic) και τον δεύτερο να συνυπογράφει, ως γερουσιαστής, ψήφισμα της
αμερικανικής Γερουσίας υπέρ της ισραηλινής στρατιωτικής επιχείρησης κατά
του Λιβάνου το 2006.

Υπό το ίδιο πρίσμα αδυσώπητης ειρωνείας, ο αμερικανός πολιτικός
στοχαστής, αποδομεί σταδιακά το βασικό θεωρητικό υπόβαθρο της
αμερικανικής παντοδυναμίας, αναμετρώμενος με κορυφαίους θεωρητικούς όπως
ο Χανς Μοργκεντάου (βασικός θεμελιωτής της σύγχρονης θεωρίας
των διεθνών σχέσεων), αλλά και σημαντικούς εκπροσώπους της σύγχρονης
αμερικανικής Συντηρητικής σκέψης (Thomas Carothers), χωρίς να λείπει η κριτική σε προσωπικότητες της φιλελεύθερης-αριστερής διανόησης (Μάθιου Ιγκλέσιας).
 

Αξίζει να διαβάσει κανείς ολόκληρο το απόσπασμα που φιλοξενεί ο Guardian ως πρόγευση του βιβλίου:

– Ασκούν οι Ηνωμένες Πολιτείες τον ίδιο έλεγχο στις ενεργειακές πηγές της Μέσης Ανατολής όπως παλιά;

Οι κυριότερες χώρες παραγωγής ενέργειας εξακολουθούν να βρίσκονται υπό
τον στενό έλεγχο των δικτατοριών, οι οποίες στηρίζονται από τη Δύση. Γι’
αυτό το λόγο, ουσιαστικά, η πρόοδος που έχει επιτευχθεί από την Αραβική
Ανοιξη είναι περιορισμένη, όχι όμως άνευ σημασίας. Το σύστημα των
δικτατοριών, υπό δυτικό έλεγχο, διαβρώνεται. Για την ακρίβεια, η
διάβρωση έχει αρχίσει εδώ και καιρό. Για παράδειγμα, αν κοιτάξετε
πενήντα χρόνια πίσω, οι ενεργειακές πηγές – βασική μέριμνα των
αμερικανών σχεδιαστών πολιτικής – έχουν στην πλειονότητά τους
κρατικοποιηθεί. Υπήρξαν συνεχείς προσπάθειες αναστροφής αυτής της τάσης,
χωρίς ωστόσο επιτυχία.

Πάρτε για παράδειγμα την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ. Για όλους, πλην
των ορκισμένων ιδεολόγων, ήταν αρκετά εμφανές ότι εισβάλαμε στο Ιράκ,
όχι από αγάπη για τη δημοκρατία, αλλά επειδή είναι η δεύτερη, ίσως η
τρίτη πηγή πετρελαίου στον κόσμο, και βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της
περιοχής με τη μεγαλύτερη παραγωγή ενέργειας. Αυτό ωστόσο είναι κάτι που
δεν πρέπει να λέει κανείς: θεωρείται θεωρία συνωμοσίας.
Οι ήττα που υπέστησαν οι ΗΠΑ στο Ιράκ από τον ιρακινό εθνικισμό –
κυρίως μέσω της μη βίαιης αντίστασης – ήταν συντριπτική. Οι Ηνωμένες
Πολιτείες μπόρεσαν να σκοτώσουν τους αντάρτες, αλλά δεν μπόρεσαν να τα
βγάλουν πέρα με το ένα εκατομμύριο ανθρώπους που διαδήλωναν στους
δρόμους.

Βήμα-βήμα, το Ιράκ κατάφερε να διαλύσει τους ελέγχους που είχαν θέσει
σε ισχύ οι δυνάμεις κατοχής. Από το Νοέμβριο του 2007, είχε γίνει
αρκετά σαφές ότι η επίτευξη των αμερικανικών στόχων θα ήταν εξαιρετικά
δύσκολη.

Και σε αυτό το σημείο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι αυτοί οι στόχοι
διατυπώνονταν ξεκάθαρα. Ετσι, τον Νοέμβριο του 2007, η δεύτερη
κυβέρνηση Μπους παρουσίασε μία επίσημη δήλωση σχετικά με το ποια πρέπει
να είναι η μελλοντική συμφωνία με το Ιράκ.

Η τελευταία περιελάμβανε δύο κύριες απαιτήσεις: πρώτον, οι ΗΠΑ θα
ήταν ελεύθερες να διεξάγουν επιχειρήσεις από τις στρατιωτικές τους
βάσεις, τις οποίες θα κρατούσαν στο σύνολό τους, και η δεύτερον, «θα ενθαρρυνόταν η εισροή ξένων επενδύσεων στο Ιράκ, με έμφαση στις αμερικανικές επενδύσεις».

Τον Ιανουάριο του 2008, ο Μπους έκανε σαφείς τους παραπάνω στόχους σε
κείμενο που υπέγραψε ο ίδιος. Λίγους μήνες αργότερα, αντιμέτωπες με την
ιρακινή αντίσταση, οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν (αυτούς τους
στόχους). Σήμερα, ο έλεγχος του Ιράκ εξανεμίζεται μπροστά στα μάτια
τους.

Το Ιράκ ήταν μία προσπάθεια να θεσμοθετεί εκ νέου, μέσω της ισχύος,
το παλαιό σύστημα ελέγχου, προσπάθεια η οποία ωστόσο απέτυχε. Γενικώς,
θεωρώ, οι αμερικανικές πολιτικές παραμένουν σταθερές, και χρονολογούνται
από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η δυνατότητα επιβολής τους ωστόσο
φθίνει.

– Φθίνει λόγω οικονομικής αδυναμίας;
 
Εν μέρει γιατί ο κόσμος γίνεται πιο πλουραλιστικός: διαθέτει
περισσότερα διαφορετικά κέντρα εξουσίας. Στα τέλη του Δεύτερου
Παγκοσμίου Πολέμου, οι ΗΠΑ βρίσκονταν στο απόλυτο απόγειο της ισχύος
τους. Διέθεταν το ήμισυ του παγκόσμιου πλούτου, και όλοι οι αντίπαλοί
τους είχαν υποστεί σοβαρά πλήγματα ή είχαν καταστραφεί. Βρίσκονταν σε
θέση αφάνταστης ασφάλειας και ανέπτυσσαν σχέδια για να κυβερνήσουν
ουσιαστικά τον κόσμο- κάτι όχι μη ρεαλιστικό τη συγκεκριμένη περίοδο.

– Ηταν το επονομαζόμενο σχέδιο της «μεγάλης περιοχής» (grand area planning);

Ναι. Ακριβώς μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Τζορτζ Κέναν
(σ.σ: από τους σημαντικότερους αμερικανούς διπλωμάτες) επικεφαλής της
υπηρεσίας πολιτικού σχεδιασμού του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών,
σχεδίασε μαζί με άλλους τις λεπτομέρειες, οι οποίες ακολούθως
εφαρμόστηκαν. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Μέση Ανατολή, τη βόρεια
Αφρική, και σε κάποιο βαθμό στη Λατινική Αμερική, ουσιαστικά έχει τις
ρίζες του στα τέλη της δεκαετίας του 1940.

Η πρώτη μεγάλη επιτυχής αντίσταση κατά της αμερικανικής ηγεμονίας
χρονολογείται το 1949. Τότε ήταν που έλαβε χώρα ένα γεγονός, το οποίο,
όλως παραδόξως, ονομάζεται «η απώλεια της Κίνας». Πρόκειται για μία
εξαιρετικά ενδιαφέρουσα φράση, η οποία δεν έχει ποτέ τεθεί υπό
αμφισβήτηση. Υπήρξαν τότε εκτενείς συζητήσεις όσον αφορά το ποιος ήταν
υπεύθυνος για την απώλεια της Κίνας. Εξελίχθηκε σε τεράστιο εσωτερικό
θέμα (των ΗΠΑ). Η φράση ωστόσο παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον:
μπορείς να απολέσεις κάτι μόνο όταν σου ανήκει. Αυτό ωστόσο θεωρήθηκε
δεδομένο: η Κίνα μας ανήκει – και αν κινηθεί προς την ανεξαρτησία της,
τότε έχουμε χάσει την Κίνα.

Αργότερα, ακολούθησε ο προβληματισμός για την «απώλεια της Λατινικής
Αμερικής», την «απώλεια της Μέσης Ανατολής», την «απώλεια» συγκεκριμένων
χωρών, βασισμένος στη θεωρητική βάση ότι ο κόσμος μας ανήκει και ότι
οτιδήποτε αποδυναμώνει τον έλεγχό μας αποτελεί απώλεια για μας και
προβληματισμό για το πώς μπορούμε να το ανακτήσουμε.

Σήμερα, αν διαβάσετε για παράδειγμα επιστημονικά περιοδικά εξωτερικής
πολιτικής ή ακούσετε τα επιχειρήματα των Ρεπουμπλικανών, (θα δείτε ότι)
αναρωτιόνται: «πώς μπορούμε να αποτρέψουμε νέες απώλειες;». 

Από την άλλη, η δυνατότητα να διατηρηθεί ο έλεγχος έχει εκλείψει
βιαίως. Από το 1970 ήδη, ο κόσμος ήταν ήδη αυτό που ονομάζουμε
τριπολικός από οικονομικής απόψεως, με ένα βιομηχανικό κέντρο με έδρα τη
Βόρεια Αμερική, ένα ευρωπαϊκό κέντρο με έδρα τη Γερμανία και ένα
ασιατικό κέντρο με έδρα την Ιαπωνία, η οποία ήταν τότε η περιοχή με την
πιο δυναμική ανάπτυξη παγκοσμίως. Εκτοτε, η παγκόσμια οικονομική τάξη
έχει γίνει πολύ πιο πολυμορφική. Είναι λοιπόν πιο δύσκολο να εφαρμόσουμε
τις πολιτικές μας. Οι υποβόσκουσες αξίες ωστόσο δεν έχουν αλλάξει πολύ.

Πάρτε για παράδειγμα το δόγμα του Κλίντον. Το δόγμα του
Κλίντον πρέσβευε ότι οι ΗΠΑ είχαν το δικαίωμα να καταφύγουν στη
μονομερή στρατιωτική επέμβαση προκειμένου να εξασφαλίσουν «την
απρόσκοπτη πρόσβαση σε βασικές αγορές, ενεργειακά αποθέματα και
στρατηγικές πηγές».

Το συγκεκριμένο δόγμα προχωράει πολύ παραπέρα από οτιδήποτε είπε ο Τζορτζ Μπους.
Ηταν ωστόσο σιωπηλό και δεν ήταν αλαζονικό και ενοχλητικό, γι’ αυτό και
δεν προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις. Η προσήλωση σε αυτό το δόγμα
εξακολουθεί ακόμα και σήμερα. Αποτελεί επίσης μέρος της πνευματικής
κουλτούρας (των ΗΠΑ).
 
Αμέσως μετά τη δολοφονία του Οσάμα Μπιν Λάντεν, εν μέσω όλων
των χειροκροτημάτων και των επευφημιών, υπήρξαν ελάχιστα επικριτικά
σχόλια, τα οποία έθεταν υπό αμφισβήτηση τη νομιμότητα της συγκεκριμένης
ενέργειας.

Αιώνες πριν, υπήρχε κάτι το οποίο ονομαζόταν «τεκμήριο αθωότητας». 
Αν συλλάβεις έναν ύποπτο, είναι ύποπτος μέχρι να αποδειχθεί ένοχος. Θα
πρέπει να υποβληθεί σε δίκη. Πρόκειται για βασικό μέρος του αμερικανικού
δικαίου, το οποίο έχει τις ρίζες του στη Magna Carta.

Υπήρξαν λοιπόν κάποιες φωνές που έλεγαν ότι δεν πρέπει ενδεχομένως να
πετάξουμε όλη τη βάση του αγγλοσαξωνικού δικαίου. Η συγκεκριμένη θέση
προκάλεσε πολλές και έντονες οργισμένες και έξαλλες αντιδράσεις. Οι πιο
ενδιαφέρουσες ωστόσο, ως συνήθως, προέρχονταν από το άκρο του
φιλελεύθερου-αριστερού πολιτικού φάσματος.

Ο Μάθιου Ιγκλέσιας, γνωστός και υψηλού κύρους
φιλελεύθερος-αριστερός σχολιαστής, έγραψε ένα άρθρο στο οποίο
γελοιοποιούσε τις συγκεκριμένες απόψεις. Υποστήριζε ότι ήταν «εκπληκτικά αφελείς» και ανόητες. Και εξηγούσε το λόγο.

Ελεγε: «Μία από τις βασικές λειτουργίες της παγκόσμιας θεσμικής
τάξης είναι ακριβώς η νομιμοποίηση της χρήσης θανατηφόρας στρατιωτικής
ισχύος από τις δυνάμεις της δύσης
». Δεν εννοούσε φυσικά τη Νορβηγία. Αναφερόταν στις ΗΠΑ.

Η αρχή λοιπόν στην οποία βασίζεται το διεθνές σύστημα είναι ότι οι
ΗΠΑ έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τη βία κατά βούληση. Το να μιλάει
κανείς για παραβίαση του διεθνούς δικαίου ή κάτι τέτοιο από τις ΗΠΑ,
είναι εκπληκτικά αφελές, εντελώς ανόητο. Ολως τυχαίως, ο στόχος αυτών
των σχολίων ήμουν εγώ, και χαίρομαι που ομολογώ την ενοχή μου. Πράγματι
πιστεύω ότι η Magna Carta και το διεθνές δίκαιο αξίζουν μία κάποιας
προσοχής. 

Το αναφέρω αυτό απλώς για να δείξω ότι, όσον αφορά την πνευματική
κουλτούρα, ακόμα και γι’ αυτό που ονομάζεται ακραίο φιλελεύθερο-αριστερό
πολιτικό φάσμα, οι βασικές αρχές δεν έχουν αλλάξει πολύ.

Η δυνατότητα ωστόσο επιβολής τους έχει μειωθεί σημαντικά. Εξ’ ου και
όλες αυτές οι συζητήσεις περί αμερικανικής παρακμής. Ρίξτε μια ματιά στο
τελευταίο τεύχος του 2012 του Foreign Affairs, κύριου εκφραστή του
αμερικανικού κατεστημένου.

Στο μεγάλο πρωτοσέλιδό του υπήρχε απερίφραστα η ερώτηση: «Εχει
τελειώσει η Αμερική;» (Is America over?). Πρόκειται για τυπική ένσταση
όλων αυτών που θεωρούν ότι πρέπει να έχουν τα πάντα. Αν θεωρείς ότι
πρέπει να έχεις τα πάντα και σου πάρουν το παραμικρό, πρόκειται για
μεγάλη τραγωδία, ο κόσμος καταρρέει. Εχει λοιπόν τελειώσει η Αμερική;

Λίγα χρόνια πριν «χάσαμε» την Κίνα, έχουμε χάσει την νοτιοανατολική
Ασία, τη Λατινική Αμερική. Ισως χάσουμε τη Μέση Ανατολή και τις χώρες
τις βόρειας Αφρικής. Εχει τελειώσει η Αμερική; Πρόκειται για ένα είδος
παράνοιας, αλλά είναι η παράνοια του υπερ-πλούσιου και του υπερ-ισχυρού.
Αν δεν σου ανήκουν τα πάντα, είναι η καταστροφή. 

– Οι New York Times
αναφέρονται στον «ορισμό της πολιτικής στο αδιέξοδο της Αραβικής
Ανοιξης, ως τη συμφιλίωση αντικρουόμενων αμερικανικών τάσεων, στις
οποίες συμπεριλαμβάνεται η στήριξη για δημοκρατική αλλαγή, η επιθυμία
για σταθερότητα, και ο προβληματισμός για το ότι οι ισλαμιστές έχουν
αναδειχθεί σε ισχυρή πολιτική δύναμη». Οι Times αναφέρονται σε τρεις
στόχους των ΗΠΑ. Πως τους αξιολογείται εσείς;
 

Δύο εξ’ αυτών είναι ακριβείς. Οι ΗΠΑ τάσσονται υπέρ της σταθερότητας.
Πρέπει ωστόσο να θυμάται κανείς τι σημαίνει «σταθερότητα». Σταθερότητα
σημαίνει υποταγή στα αμερικανικά προστάγματα. Ετσι, για παράδειγμα, μία
από τις μεγαλύτερες κατηγορίες κατά του Ιράν, τη μεγάλη απειλή όσον
αφορά την εξωτερική απειλή, είναι ότι αποσταθεροποιεί το Ιράκ και το
Αφγανιστάν. Πώς; Προσπαθώντας να επεκτείνει την επιρροή του στις
γείτονες χώρες. Από την άλλη, εμείς «σταθεροποιούμε» τις χώρες όταν τις
κατακτάμε και τις καταστρέφουμε.

Εχω συχνά αναφερθεί σε ένα από τα αγαπημένα μου παραδείγματα στο
οποίο απεικονίζεται αυτό (το πιστεύω), το οποίο προέρχεται από ένα πολύ
γνωστό και πολύ καλό φιλελεύθερο αναλυτή εξωτερικής πολιτικής, τον Τζέιμς Τσέις (James Chace), πρώην διευθυντή σύνταξης του Foreign Affairs.

Σε άρθρο του για την ανατροπή του καθεστώτος του Σαλβαδόρ Αλιέντε και την επιβολή της δικτατορίας του Αουγκούστο Πινοσέτ το 1973, έγραψε ότι έπρεπε να «αποσταθεροποιήσουμε» τη Χιλή, προς το συμφέρον της «σταθερότητας».

Η συγκεκριμένη διαπίστωση δεν θεωρείται αντίφαση- και δεν είναι.
Επρεπε να καταστρέψουμε το κοινοβουλευτικό σύστημα προκειμένου να
κερδίσουμε τη σταθερότητα, που σημαίνει να κάνουν αυτό που τους λέμε.
Λοιπόν ναι, είμαστε υπέρ της σταθερότητας, υπό αυτήν την τεχνική έννοια.

Η ανησυχία για το πολιτικό Ισλάμ είναι όπως κάθε άλλη ανησυχία για
οποιαδήποτε ανεξάρτητη εξέλιξη. Οτιδήποτε είναι ανεξάρτητο πρέπει να μας
ανησυχεί, γιατί μπορεί να σε υπονομεύσει. Για την ακρίβεια, αυτό είναι
ελαφρώς παράδοξο, γιατί παραδοσιακά τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η
Βρετανία έχουν σε γενικές γραμμές παράσχει ισχυρή στήριξη στον
ριζοσπαστικό, ισλαμικό φονταμενταλισμό- όχι στο πολιτικό Ισλάμ- ως
δύναμης για την αποτροπή της πραγματικής τους ανησυχίας, που δεν ήταν
άλλη από τον κοσμικό εθνικισμό.

Ετσι, για παράδειγμα, η Σαουδική Αραβία, μπορεί να είναι το πιο
ακραίο φονταμενταλιστικό κράτος του κόσμου, ένα ριζοσπαστικό ισλαμικό
κράτος, με θρησκευτικό ζήλο, ταγμένο στη διάδοση του ριζοσπαστικού Ισλάμ
στο Πακιστάν και τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας.

Αποτελεί ωστόσο οχυρό για την αμερικανική και τη βρετανική εξωτερική
πολιτική. Οι τελευταίες το έχουν στηρίξει σταθερά έναντι της απειλής του
κοσμικού εθνικισμού του Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσσερ στην Αίγυπτο και του Αμπντ-αλ- Καρίμ Κασίμ στο Ιράκ, μεταξύ άλλων. Δεν τους αρέσει ωστόσο το πολιτικό Ισλάμ, γιατί μπορεί να ανεξαρτητοποιηθεί. 

Η πρώτη από αυτές τις επισημάνσεις (σσ των NYT), η επιθυμία μας για δημοκρατία,  κινείται στο επίπεδο του Ιωσήφ Στάλιν
όταν ο τελευταίος μιλούσε για τη ρωσική προσήλωση στις αρχές της
ελευθερίας και της δημοκρατίας στον κόσμο. Είναι το είδος της δήλωσης
που σου προκαλεί γέλιο όταν το ακούς από τους κομισάριους ή τους
κληρικούς του Ιράν, αλλά που γνέφεις ευγενικά, και ενδεχομένως και με
κάποιο δέος, όταν το ακούς από τους δυτικούς μας εταίρους. 

Αν κοιτάξει κανείς τα ιστορικά αρχεία, η επιθυμία για δημοκρατία
είναι ένα κακό αστείο. Η συγκεκριμένη διαπίστωση αναγνωρίζεται ακόμα και
από εξέχοντες ακαδημαϊκούς και επιστήμονες, παρά το γεγονός ότι δεν το
θέτουν ακριβώς έτσι.

Ενας από τους πιο σημαντικούς είναι ο Thomas Carothers,
ο οποίος είναι αρκετά συντηρητικός και απολαμβάνει σεβασμού- οπαδός του
νέο-ρηγκανισμού, όχι διάπυρος φιλελεύθερος. Εργάστηκε στο υπουργείο
Εξωτερικών επί Ρήγκαν και έχει εκδώσει αρκετά βιβλία στα οποία αναλύεται η πορεία της προώθησης της δημοκρατίας- την οποία παίρνει πολύ σοβαρά.

Ο Carothers λέει, ναι, (η προώθηση της δημοκρατίας) είναι ένα
αμερικανικό ιδανικό με βαθιές ρίζες- αστεία ωστόσο ιστορία. Κάθε
αμερικανική κυβέρνηση είναι «σχιζοφρενική»: προασπίζεται τη δημοκρατία,
μόνο εάν αυτή συμβαδίζει με συγκεκριμένα στρατηγικά και οικονομικά
συμφέροντα.

Περιγράφει το ανωτέρω φαινόμενο ως μία περίεργη παθολογία, ωσάν οι
Ηνωμένες Πολιτείες να έχρηζαν ψυχιατρικής θεραπείας ή κάτι τέτοιο.
Φυσικά, υπάρχει και μία άλλη ερμηνεία. Μία ερμηνεία ωστόσο που δεν θα
σου περάσει από το μυαλό αν είσαι ένας καλοσπουδασμένος, διανοούμενος
που ξέρε πώς να συμπεριφερθεί. 

– Μέσα σε λίγους μόνο μήνες από την ανατροπή του προέδρου
Χόσνι Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, ο τελευταίος βρέθηκε στο εδώλιο. Η ιδέα
ότι οι αμερικανοί ηγέτες μπορεί να βρεθούν υπόλογοι για τα εγκλήματά
τους στο Ιράκ και αλλού φαντάζει ασύλληπτη. Πρόκειται αυτό να αλλάξει
σύντομα;
 

Αυτή είναι βασικά η αρχή του Ιγκλέσιας: η άποψη ότι οι ΗΠΑ έχουν το
δικαίωμα προσφυγής στη βία κατά βούληση είναι η ίδια η βάση της διεθνούς
τάξης πραγμάτων. Πώς μπορείς λοιπόν να αλλάξεις τον οποιονδήποτε;

– Και κανένας άλλος δεν έχει αυτό το δικαίωμα;

Και βέβαια όχι. Ισως μόνο οι πελάτες μας. Αν το Ισραήλ εισβάλει στον
Λίβανο σκοτώσει 1.000 άμαχους και καταστρέψει τη μισή χώρα, τότε ΟΚ,
είναι όλα εντάξει. Είναι ενδιαφέρον. Ο Μπαράκ Ομπάμα ήταν γερουσιαστής πριν γίνει πρόεδρος.

Ως γερουσιαστής δεν έκανε πολλά, αλλά έκανε κάποια ελάχιστα, για ένα εκ
των οποίων ήταν ιδιαιτέρως περήφανος. Για την ακρίβεια, αν κοιτάξετε την
προσωπική του ιστοσελίδα πριν τις προκριματικές εκλογές, (ο Ομπάμα)
επεσήμανε το γεγονός ότι, κατά την ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο το
2006, προώθησε από κοινού ψήφισμα της Γερουσίας το οποίο απαιτούσε από
τις ΗΠΑ να μην προχωρήσουν σε καμία ενέργεια προκειμένου να αποτρέψουν
τις στρατιωτικές ενέργειες του Ισραήλ, μέχρι ότου το τελευταίο πετύχαινε
τους στόχους του, ενώ (το ψήφισμα) ασκούσε παράλληλα κριτική σε Ιράν
και Συρία γιατί στήριζαν την αντίσταση στην καταστροφή του νότιου
Λιβάνου από το Ισραήλ- όλως τυχαίως για πέμπτη φορά μέσα σε 25 χρόνια.
Πρόκειται λοιπόν για κληρονομικό δικαίωμα. Και οι άλλοι πελάτες μπορούν
(να προχωρήσουν σε χρήση βίας κατά βούληση).
 
Τα πραγματικά δικαιώματα ωστόσο εδρεύουν στην Ουάσιγκτον. Αυτό
σημαίνει «να σου ανήκει ο κόσμος». Είναι σαν τον αέρα που αναπνέεις. Δεν
μπορείς να τον αμφισβητήσεις. Ο βασικός θεμελιωτής της σύγχρονης
θεωρίας Διεθνών Σχέσεων, ο Χανς Μοργκεντάου, σεβαστή
προσωπικότητα, ένας από τους ελάχιστους πολιτικούς επιστήμονες και
ειδικούς σε θέματα διεθνών σχέσεων που άσκησε κριτική στον πόλεμο του
Βιετνάμ, με βάση κριτήρια ηθικής και όχι στρατηγικής.

Πολύ σπάνιο αυτό (Ο Μοργκεντάου) έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο The
Purpose of American Politics, (Ο σκοπός της αμερικανικής πολιτικής).
Γνωρίζετε ήδη τι ακολουθεί. Οι άλλες χώρες δεν έχουν κανέναν σκοπό. Ο
σκοπός της Αμερικής, από την άλλη, είναι «υπερβατικός»: να φέρει
ελευθερία και δικαιοσύνη στον υπόλοιπο κόσμο.

Ο Μόργκεντάου ωστόσο είναι καλός επιστήμονας, όπως ο Carothers.
Ανέτρεξε λοιπόν στα ιστορικά αρχεία. Και είπε ότι αν τα μελετήσεις,
μοιάζει σαν οι ΗΠΑ να μην έχουν καταφέρει να φθάσουν στον υπερβατικό
τους σκοπό. Στη συνέχεια ωστόσο υποστηρίζει ότι το να ασκεί κανείς
κριτική σε αυτόν τον υπερβατικό μας σκοπό ισοδυναμεί με το «να πέφτει στο ατόπημα του αθεϊσμού, ο οποίος αρνείται την ισχύ της θρησκείας με τα ίδια επιχειρηματολογία»- κάτι το οποίο αποτελεί καλή σύγκριση.

Πρόκειται για ένα πιστεύω με βαθιές θρησκευτικές βάσεις. Τόσο βαθιές
που είναι δύσκολο να τις ξεμπλέξει κανείς. Και η οποιαδήποτε αμφισβήτηση
οδηγεί σε υστερία σχεδόν, και συχνά σε κατηγορίες περί
αντιαμερικανισμού ή «μίσους για την Αμερική»- ενδιαφέρουσες έννοιες που
δεν υφίστανται σε δημοκρατικές κοινωνίες, μόνο σε ολοκληρωτικές, και
εδώ, όπου θεωρούνται απλώς δεδομένες…

ΤΟ ΒΗΜΑ

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός5 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις5 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή