Γενικά θέματα
Η Μάργκαρετ Θάτσερ, η κοινωνική ρεβάνς και μερικές αλήθειες για το χρέος
Αυτή την εβδομάδα μας άφησε χρόνους η Μάργκαρετ Θάτσερ, η «κόρη του μπακάλη» όπως ήθελε να λένε για την ίδια όσο διεκδικούσε την πρωθυπουργία της Βρετανίας. Η αλήθεια είναι ότι η κ. Θάτσερ ανήκε σε ένα περίεργο ανθρωπόμορφο είδος, ένα είδος παρασιτικού μύκητα, που κλωνοποιείται μέσα στο σώμα της ανθρωπότητας, αλλά δεν είχε και δεν έχει καμιά σχέση με το ανθρώπινο είδος, με την ίδια την ανθρωπότητα. Αυτή, μαζί με τον Ρ. Ρέιγκαν, που την ίδια σχεδόν περίοδο ήταν πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, υπήρξαν το δίδυμο της απόλυτης καταστροφής και του ανδραποδισμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι δυο τους ήταν στην εποχή τους ότι ήταν το δίδυμο Μουσολίνι και Χίτλερ στον μεσοπόλεμο.
Την εποχή της Θάτσερ περισσότεροι βρετανοί εργαζόμενοι έχασαν τις δουλειές τους, τα σπίτια τους, την ίδια την ζωή τους, απ’ ότι κατά την διάρκεια των βομβαρδισμών του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Έχασαν ότι είχαν κερδίσει με τον ιδρώτα και το αίμα που έχυσαν στα πεδία των μαχών για να απαλλαγεί η ανθρωπότητα από την βαρβαρότητα του φασισμού και του ναζισμού και να γλυτώσει μια και καλή από τις γενεσιουργές αιτίες της. Γι’ αυτό και αμέσως μετά τον πόλεμο γεννήθηκε το κοινωνικό κράτος, τα ανελαστικά δικαιώματα στην εργασία και στην κοινωνία, η καθολική κοινωνική ασφάλιση, οι δημοκρατικές ελευθερίες που μέχρι τότε ήταν υπό διαρκή διωγμό σ’ όλες τις χώρες, τα εκτεταμένα δημόσια αγαθά και υπηρεσίες με κριτήριο τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
Ήταν το τίμημα που πλήρωσαν οι άρχουσες τάξεις προκειμένου να διατηρηθούν στην εξουσία στην μεταπολεμική περίοδο. Κοινωνικό συμβόλαιο, το είχαν ονομάσει τότε στην δύση και σήμαινε το συμβόλαιο που εξασφάλιζε την εξουσία στις πολιτικές και οικονομικές ελίτ με σοβαρά ανταλλάγματα για την κοινωνία με όρους προστασίας και δικαιωμάτων, ώστε οι αδύναμες τάξεις να μην βρίσκονται στο έλεος των ισχυρών.
Όμως, συμβόλαιο τιμής δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ ανάμεσα στο λύκο και το πρόβατο, όσο κι αν νομίζει το δεύτερο ότι ο πρώτος έχει αλλάξει χούγια και συνήθειες. Με την Θάτσερ ο ηττημένος προπολεμικός κόσμος της ασύδοτης εξουσίας, της απόλυτης κυριαρχίας του ισχυρού, του νόμου της πυγμής και των τετελεσμένων, της μετατροπής του εργαζόμενου σε υποζύγιο και του πολίτη σε υπεξούσιο, που ηττήθηκε στα πεδία των μαχών, αλλά και στη συλλογική συνείδηση της κοινωνίας, επέστρεψε για να πάρει την εκδίκησή του. Και την πήρε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Βλέπετε οι δυνάμεις που υποτίθεται θα προστάτευαν την εργαζόμενη κοινωνία από την αντεκδίκηση των ισχυρών αποδείχτηκαν ανήμπορες και απίστευτα διαβρωμένες, ενσωματωμένες και απόλυτα εγκλωβισμένες στην μοιραία αυταπάτη ότι οι κατακτήσεις των εργαζόμενων τάξεων που κερδήθηκαν με αίμα είχαν για πάντα εξασφαλιστεί.
Για δεκαετίες μετά τον πόλεμο κυρίως στις ανεπτυγμένες χώρες της δύσης κυριαρχούσε η άποψη ότι η διαβούλευση, είτε με όρους διαπραγμάτευσης, είτε με όρους επίδειξης δύναμης των συνδικάτων ήταν αρκετή για να αναγκάσουν τους ιθύνοντες να κάνουν πίσω. Έτσι για δεκαετίες οι δυνάμεις που διαμεσολαβούσαν – ή τουλάχιστον έτσι διατείνονταν – υπέρ της εργαζόμενης κοινωνίας και των δικαιωμάτων τους αντάλλασαν την επιρροή που ασκούσαν στις μάζες με πολιτικά, κοινωνικά και εργασιακά προνόμια. Κι όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Ηγεσίες συνδικάτων και κομμάτων της αριστεράς εξαργύρωναν την επιρροή που ασκούσαν στις εργαζόμενες τάξεις ως εγγυητές των δικαίων τους στο παζάρι της πολιτικής και της δικής τους ανέλιξης.
Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, όταν έγινε φανερό ότι η προστασία της κοινωνίας και το κυνήγι του ιδιωτικού κέρδους στις παγκόσμιες αγορές όχι μόνο δεν συμβιβάζονται, αλλά πυροδοτούν κρίσεις πολύ χειρότερες από ποτέ που θέτουν εν κινδύνω το σύστημα εξουσίας της αριστοκρατίας του χρήματος, τότε ο λύκος έσπασε το κοινωνικό συμβόλαιο που είχε συνάψει με το πρόβατο και έδειξε τους κυνόδοντές του. Ένα από τα πρόσωπα που σημάδεψαν παγκόσμια την αλλαγή αυτή ήταν η Μάργκαρετ Θάτσερ. Αυτό που την εξέφραζε δεν ήταν κανενός είδους ιδεολογία, δεν είχε κανένα πιστεύω, δηλαδή δεν πίστευε πουθενά εκτός από την δύναμη και από την στυγνή όψη της εξουσίας που μπορεί να επιβάλλεται με αδίστακτο και ανελέητο τρόπο. Η εξουσία έχει πάντα δίκιο έστω κι αν αφήνει στο διάβα της εδραιωμένα κοινωνικά μίση και αμέτρητες εκατόμβες θυμάτων.
Ήταν η πρώτη που διακήρυξε ανοιχτά ότι κοινωνία δεν υπάρχει. Μόνο άτομα που το καθένα παλεύει για την δική του επιβολή, για την δική του προσωπική ατζέντα. Η ίδια η έννοια του ικανότερου ταυτίστηκε ανοιχτά και ξεκάθαρα με τον ισχυρότερο. Αυτός που επικρατεί παντί μέσο και τρόπο είναι ικανότερος από τον άλλο που χάνει και βρίσκεται στην ανεργία, ή αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να ζητά την βοήθεια της κοινωνίας, ή του κράτους για την δική του ανικανότητα, για την δική του αποτυχία. Το δόγμα της επιβίωσης του ικανότερου κατά τα πρότυπα της παλιάς βικτωριανής Βρετανίας υπήρξε το ακλόνητο πιστεύω της Θάτσερ. Κανένας άλλος δεν πίστευε όσο αυτή στο γνωστό απόφθεγμα του Χομπς, homo homini lupus est, και κανένας άλλος πολιτικός του κατεστημένου δεν μετέτρεψε τόσο ανοιχτά και ξεδιάντροπα σε επίσημο δόγμα αυτή την ρήση, ο άνθρωπος είναι λύκος για τον άνθρωπο.
Γι’ αυτό και με την πρώτη θητεία της Θάτσερ εισήχθη ο όρος «κοινωνική ρεβάνς». Από το κοινωνικό συμβόλαιο στην κοινωνική ρεβάνς, όπου η κοινωνία δεν έπρεπε μόνο να χάσει ότι είχε κερδίσει έως τότε, αλλά και να αυτοκαταληθεί για να μετατραπεί σ’ ένα συνονθύλευμα ατόμων εύκολοι στόχοι και έρμαια της αγοράς.
Τι μπορούσαν να κάνουν απέναντι στην στρατηγική της κοινωνικής ρεβάνς οι μαλθακοί εκπρόσωποι των συνδικάτων και των κομμάτων που διατείνονταν έως τότε ότι αντιπροσώπευαν τα δίκαια των ασθενέστερων τάξεων της κοινωνίας; Τι μπορεί να κάνει κάποιος που είναι συνηθισμένος να διαπραγματεύεται ντεμί σαιζόν, όταν αντιμετωπίζει έναν εχθρό αποφασισμένο να τον εξοντώσει χωρίς καν να διαπραγματευθεί; Είτε να παραδοθεί, είτε να υποχωρήσει κατά κράτος.
Σε μια εποχή γενικευμένης επίθεσης σε κάθε τι που συμβόλιζε την ενότητα της κοινωνίας, σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό δικαίωμα, οι δυνάμεις που διαμεσολαβούσαν έως τότε για να κρατούν ήσυχες τις μάζες της κοινωνίας με αντάλλαγμα παροχές και εγγυήσεις, είτε άλλαξαν στρατόπεδο, είτε συντρίφτηκαν κατά κράτος μιας και δεν γνώριζαν τίποτε άλλοτε εκτός από την γνωστή τακτική του δούναι λαβείν. Όταν δεν είναι κάποιος αποφασισμένος – τουλάχιστον όσο είναι κι ο αντίπαλος – να προστατέψει τον εαυτό του από μια τόσο γενική επίθεση στους ίδιους τους όρους της επιβίωσής του, τότε είναι σίγουρο ότι θα συντριβεί κατά κράτος. Είναι σίγουρο ότι θα χάσει ακόμη και το δικαίωμα της επιβίωσης.
Έτσι νίκησε η Θάτσερ. Ήταν τόσο αδίστακτη και ανελέητη που μόνο ένα κοινωνικό κίνημα εξίσου αδίστακτο και ανελέητο εναντίον της και των συμφερόντων που αντιπροσώπευε, ένα κίνημα που θα ένωνε ολόκληρη την εργαζόμενη κοινωνία στη βάση των κοινών δικαίων της αποφασισμένο να επικρατήσει κατά κράτος θα μπορούσε να συντρίψει την Θάτσερ και την κοινωνική ρεβάνς. Όμως ένα τέτοιο κίνημα θα έπρεπε να ξέρει τι διεκδικεί εκτός από το να αμύνεται των κατακτήσεών του. Θα έπρεπε να διεκδικεί δημοκρατία στην πολιτική, την οικονομία και στην κοινωνία με όρους αποφασιστικής συμμετοχής των ίδιων των εργαζομένων και των πολιτών.
Κάτι τέτοιο όμως ήταν αδιανόητο τόσο για τους βολεμένους των συνδικάτων, που ανέκαθεν τους τρόμαζε περισσότερο η επιστροφή στον χώρο δουλειάς ως κοινοί εργαζόμενοι – στην περίπτωση που έχαναν τα συνδικαλιστικά τους προνόμια – απ’ ότι οι απανωτές ήττες του κινήματος και της κοινωνίας, όσο και για τους αριστερούς της πολυθρόνας και των σαλονιών, αλλά και της κομματικής γραφειοκρατίας που ζούσε από το κίνημα και όχι για το κίνημα. Έτσι νίκησε η στρατηγική της κοινωνικής ρεβάνς. Έτσι βρέθηκε η κοινωνία εκτεθειμένη στις πιο αδυσώπητες πολιτικές κατάργησης του κοινωνικού κράτους, ιδιωτικοποίησης των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών, κατάλυσης κάθε έννοιας κοινωνικού και εργασιακού δικαιώματος, ανοιχτής άλωσης του κράτους από τα πιο αρπακτικά και άνομα ιδιωτικά συμφέροντα και εξαγοράς από τις αγορές.
>
Μας θυμίζουν άραγε κάτι όλα αυτά;
Η πολεμική κραυγή της Θάτσερ και όλων των εκφραστών της κοινωνικής ρεβάνς ήταν «κάτω το κράτος». Ποιο κράτος; Όχι το κράτος της διαπλοκής και της εξαγοράς από τις αγορές κεφαλαίων. Όχι το κράτος της στρατιωτικής ισχύος και της πολεμικών τυχοδιωκτισμών. Όχι το κράτος της καταστολής, των υπηρεσιών ασφαλείας και του παρακράτους εναντίον του ανίσχυρης κοινωνίας. Όχι το κράτος της διαφθοράς και της απόλυτης αδιαφάνειας. Όχι το κράτος των περιορισμένων δικαιωμάτων και ελευθεριών.
Μόνο εναντίον του κράτους των δημόσιων υπηρεσιών κοινής ωφέλειας. Του κράτους των κοινωνικών υποδομών, της δημόσιας δωρεάν υγείας και παιδείας, της επιχειρηματικής δράσης. Αυτό το κράτος μισούν κι αυτό το κράτος πολεμούν, δηλαδή το κράτος που έστω και τυπικά εκφράζει ή αντιπροσωπεύει το δημόσιο συμφέρον. Και συντρίβοντας αυτό το κράτος με τις ιδιωτικοποιήσεις καταλήγουν πάντα να αναπαράγουν ένα κράτος πιο διεφθαρμένο, πιο υποταγμένο σε ιδιωτικά συμφέροντα, πιο σπάταλο, πιο παρασιτικό και διογκωμένο όσο ποτέ άλλοτε.
Ακόμη και η «ορθόδοξη» Ναυτεμπορική (25/8/2001) δεν μπορούσε να μην παρατηρήσει την εποχή του απόγειου της πολιτικής που εγκαινίασε η Θάτσερ στην Βρετανία και ο Ρέιγκαν στις ΗΠΑ: «ακόμα και στις Hνωμένες Πολιτείες -την κοιτίδα, τρόπον τινά, της τάσης αυτής- οι ιδιωτικοποιήσεις έxουν αρxίσει να xάνουν το λούστρο τους. Eτσι, θεωρούνται υπεύθυνες για το τεράστιο έλλειμμα ηλεκτρικής ενέργειας, που ταλανίζει τη μεγαλύτερη και, κατά τεκμήριο, πιο ανεπτυγμένη οικονομία του πλανήτη. Aντίθετα, η παραμονή του δημόσιου ελέγxου στις εταιρείες παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Eυρώπη δεν δημιούργησε τέτοια προβλήματα, παρά τη μετοxοποιήση της Electricite De France για παράδειγμα. Bέβαια, στο σημείο αυτό, να πούμε ότι η ηλεκτρική ενέργεια πωλείται σε τιμές σxεδόν διπλάσιες στην Eυρώπη από ό,τι στις HΠA. Ειδικά στον τομέα της παραγωγής και της διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας, όμως, οι απαραίτητες επενδύσεις είναι πολύ μακροπρόθεσμης απόδοσης και έτσι η ανταγωνιστική συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, τουλάχιστον στην Ευρώπη, κατάφερε να είναι μόνο συμπληρωματική. Συνολικά, πάντως, οι ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων επιχειρήσεων στον ανεπτυγμένο κόσμο δείχνουν σημάδια κόπωσης και ακόμα και οι πιο φιλελεύθεροι οικονομολόγοι στις HΠA έχουν τώρα δεύτερες σκέψεις για το θέμα αυτό. Βέβαια, η έκταση των ιδιωτικοποιήσεων διαφέρει από xώρα σε xώρα και, φυσικά, στην Ελλάδα, η καθυστέρηση είναι οφθαλμοφανής. Aν όμως εξετάσουμε την περίπτωση της Mεγάλης Bρετανίας και μάλιστα στην πιο σκληρή περίοδο των ιδιωτικοποιήσεων κατά την πρωθυπουργία της σιδηράς κυρίας Mάργκαρετ Θάτσερ, τα συμπεράσματα θα είναι πολύ ενδιαφέροντα. Έτσι, οι δαπάνες του βρετανικού Δημοσίου, ως ποσοστό του AEΠ, ήταν μεγαλύτερες, όταν εγκατέλειψε την εξουσία η σιδηρά κυρία, από ό,τι τη xρονιά που είxε αναλάβει την πρωθυπουργία για πρώτη φορά. Kαι ο λόγος ήταν ακριβώς το κόστος των… ιδιωτικοποιήσεων. Διότι οι ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, για να αναλάβουν το έργο της λειτουργίας των σιδηροδρόμων για παράδειγμα, ήταν τόσο μεγάλο που οι δαπάνες του προϋπολογισμού ήταν τελικά μεγαλύτερες από το αν οι επιχειρήσεις αυτές παρέμεναν υπό δημόσιο έλεγχο».
Επιπλέον, σύμφωνα με τις δηλώσεις του υπουργού Ευρωπαϊκών θεμάτων του Ηνωμένου Βασιλείου Πήτερ Χάιν το 2001 «Οι χειρότεροι σιδηρόδρομοι της Ευρώπης είναι οι βρετανικοί», ενώ σύμφωνα με όσα δήλωσε ο Βρετανός υπουργός Μεταφορών, Στήβεν Μπάιερς για το χάος που έχει δημιουργηθεί στο χώρο των μεταφορών υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση των Τόρι, που ιδιωτικοποίησε τους βρετανικούς σιδηροδρόμους! Ενώ ο Πολ Κρούγκμαν, μ’ αφορμή το σκάνδαλο που είχε ξεσπάσει στις ΗΠΑ λόγω της κερδοσκοπικής χρεοκοπίας του ιδιωτικού ολιγοπωλίου ηλεκτρικής ενέργειας Enron, έγραφε: «H αλήθεια είναι ότι θεσμοί-κλειδιά που υποστηρίζουν το οικονομικό μας σύστημα έχουν διαφθαρεί. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι σε ποια έκταση και μέχρι ποιο ύψος αυτή η διαφθορά εκτείνεται» (New York Times, 18/1/02).
Ο δανεισμός ως μοχλός υποτέλειας
Η Θάτσερ δεν δίστασε να οδηγήσει την χώρα της σ’ έναν από του πιο τυχοδιωκτικούς πολέμους στην μεταπολεμική της ιστορία με μόνο σκοπό να φέρει στην επιφάνεια τα πιο συντηρητικά ένστικτα του John Bull προκειμένου να σταθεροποιήσει την πρωθυπουργία της και να συνεχίσει την κοινωνική ρεβάνς. Ο πόλεμος των Φόκλαντ ξεκίνησε την Παρασκευή 2 Απριλίου 1982, όταν οι ένοπλες δυνάμεις της Αργεντινής αποβιβάστηκαν στα νησιά Φόκλαντ και τα ανακήρυξαν μέρος της επικράτειας του κράτους τους. Στην ενέργεια αυτή η Αργεντινή εξωθήθηκε από τους ίδιους τους Βρετανούς, που αποτελούσαν μάλιστα εκείνη την εποχή κι έναν από τους μεγαλύτερους δανειστές της χώρας. Μετά την αποβίβαση των δυνάμεων της Αργεντινής, η Θάτσερ αποστέλλει αμέσως μια ναυτική δύναμη κρούσης με σκοπό να αναμετρηθεί με τον ναυτικό και την αεροπορία της Αργεντινής και να ανακαταλάβει τα νησιά με αμφίβια επιχείρηση. Η σύγκρουση διάρκεσε 74 ημέρες και έληξε με την παράδοση της Αργεντινής στις 14 Ιουνίου 1982 και την επιστροφή των νησιών υπό Βρετανική κυριαρχία.
Η Θάτσερ φρόντισε να δικαιολογήσει τον πόλεμο με οχετό προπαγάνδας εναντίον των πολεμοκάπηλων της Αργεντινής και ορυμαγδό αναφορών στο θιγμένο Βρετανικό μεγαλείο και την ισχύ στη θάλασσα που χαρακτήριζε την πάλαι ποτέ θαλασσοκράτειρα Βρετανία. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα πώς θα σας φαινόταν αν σας έλεγα ότι η Θάτσερ έτρεξε λίγους μήνες μετά την ήττα της Αργεντινής και με τις τρομπέτες της νίκης να παιανίζουν ακόμη την επικράτηση της Βρετανίας εναντίον του «βδελυρού εχθρού», να συνάψει νέα δάνεια στην ηττημένη χώρα; Κι όμως έτσι έγινε. Λίγους μήνες μετά την λήξη του πολέμου η Θάτσερ πρωτοστάτησε να τεθεί η Αργεντινή υπό την κηδεμονία του ΔΝΤ και να προχωρήσει η Βρετανία σε νέα δάνεια στην ήδη υπερχρεωμένη και ηττημένη χώρα.
Φυσικά, μια τέτοια ενέργεια πυροδότησε τις εύλογες αντιδράσεις ακόμη και μέσα στο κόμμα της, τους τόριδες. Τον Δεκέμβριο του 1982, σε ερώτηση βουλευτού η Θάτσερ αποκαλύπτει όχι μόνο ότι δεν πρόκειται να επιβάλλει η κυβέρνησή της κανέναν περιορισμό στις βρετανικές τράπεζες προκειμένου να μην παράσχουν άλλα δάνεια στην Αργεντινή, αλλά ότι έχουν προχωρήσει οι διαπραγματεύσεις διαμέσου του ΔΝΤ έτσι ώστε να δοθούν από την Βρετανία νέα δάνεια στην Αργεντινή. «Αυτά τα δάνεια δεν είναι για αγορές όπλων, αλλά να βοηθήσουν την Αργεντινή να συνεχίσει να πληρώνει τα χρέη της, πολλά από τα οποία ανήκουν σε κατοίκους αυτής της χώρας. Υποστηρίζουμε το ΔΝΤ στις προσπάθειές του να διατηρήσει την σταθερότητα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος», είπε η Θάτσερ.
Την ίδια περίοδο τα εργατικά συνδικάτα στην Αργεντινή είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στην συμφωνία με το ΔΝΤ και ζητούσαν να κηρυχτεί το χρέος παράνομο, να σταματήσει η πληρωμή του και να διαγραφεί μονομερώς. Η κυβέρνηση της Αργεντινής μαζί με τα παπαγαλάκια των δανειστών της χώρας απαντούσαν με τον γνωστό τρόπο: η χώρα θα πτωχεύσει και τότε οι δανειστές θα τα κατάσχουν όλα, δεν θα μείνει τίποτε, Αργεντινή θα απομονωθεί κοκ. «Έχουν περισσότερα να χάσουν από εμάς», απαντούσαν εργατικά συνδικάτα, όταν απειλήθηκαν με κατασχέσεις, ζητώντας από την κυβέρνηση να προχωρήσει σε εθνικοποιήσεις πολυεθνικών επιχειρήσεων, υποδομών και φυσικού πλούτου.
Την περίπου περίοδο είχε ξεσπάσει σάλος στο βρετανικό κοινοβούλιο με το γεγονός ότι η Θάτσερ ευνοούσε τον εκ νέου δανεισμό της Αργεντινής από Βρετανικές τράπεζες και πολλοί βουλευτές έλεγαν ότι με τον τρόπο αυτό η βρετανική κυβέρνηση ευνοούσε τον πολεμικό εξοπλισμό της Αργεντινής λίγους μόλις μήνες μετά τον πόλεμο των Φόκλαντ. Η απάντηση της Θάτσερ έμεινε παροιμιώδης για την κυνική ειλικρίνεια που την διέκρινε πάντα: «Πρώτο, αν δεν υπήρχε κανένα δάνειο είτε από το ΔΝΤ, είτε από τις εμπορικές τράπεζες υπήρχε η πιθανότητα η Αργεντινή να προχωρήσει σε παύση πληρωμών. Αν προχωρούσε σε παύση πληρωμών θα διέθετε ακόμη περισσότερα χρήματα για να αγοράσει όπλα απ’ ότι αν συνέχιζε να εξυπηρετεί το χρέος. Αυτό είναι ένα γεγονός της ζωής. Επιπλέον, αν δεν έπαιρνε κάποιο είδος βοήθειας θα μπορούσε να κάνει παύση πληρωμών προς τρίτες χώρες και έτσι να πυροδοτήσει την κατάρρευση δύσκολων και ευαίσθητων πακέτων που έχουν συναφθεί διαμέσου του ΔΝΤ με αυτές τις χώρες. Επομένως, ήταν προς το συμφέρον μας να κάνουμε ότι κάναμε, τόσο διαμέσου του ΔΝΤ, όσο και διαμέσου μιας συμφωνίας για δυο εμπορικά δάνεια υπό διαφορετικές συνθήκες.»
Με άλλα λόγια: «Η εναλλακτική λύση θα ήταν η Αργεντινή να σταματήσει να πληρώνει. Αν μια χώρα πάψει να πληρώνει για όλα τα προηγούμενα χρέη της, περισσότερα χρήματα και πόροι απελευθερώνονται για την αγορά μελλοντικών όπλων απ’ ότι θα συνέβαινε αν υποχρεωνόταν να συνεχίσει τις πληρωμές στα προηγούμενα χρέη της. Αυτό είναι ολοφάνερο.» Σε άλλη περίπτωση, η Θάτσερ ήταν ακόμη πιο ξεκάθαρη: «Τα δάνεια για την Αργεντινή συνήφθησαν σε συνδυασμό με την συμφωνία με το ΔΝΤ, η οποία επιτρέπει στην Αργεντινή να πληρώνει τα παλιότερα χρέη της και επίσης να θέσει σε υγιή βιομηχανική τάξη την οικονομία της. Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία κάποιος για να αντιληφθεί ότι η εναλλακτική θα ήταν η πτώχευση της Αργεντινής. Αν η Αργεντινή προχωρούσε σε κάτι τέτοιο και τα παλιότερα χρέη της εξαφανίζονταν, έχοντας το σημερινό ισοζύγιο πληρωμών, θα διέθετε περισσότερο διαθέσιμο ρευστό για να προχωρήσει σε αγορές όπλων υπό αυτές τις συνθήκες απ’ ότι αν εξακολουθούσε να πληρώνει τα χρέη της.»
Προσέξατε τι λέει; Σύμφωνα με την Θάτσερ, αν η Αργεντινή πτώχευε, δηλαδή αν χρεοκοπούσε, αθετώντας την πληρωμή των χρεών της, δεν θα συνέβαινε τίποτε από όλα αυτά που λένε τα παπαγαλάκια των δανειστών και οι πουλημένες κυβερνήσεις. Ούτε θα απομονωνόταν, ούτε θα υπήρχαν κατασχέσεις, ούτε τίποτε απ’ όλα τα φοβερά και τρομερά λέγονται προκειμένου να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Το μόνο που θα συνέβαινε θα ήταν να σβήσουν, να εξαφανιστούν τα παλιά της χρέη. Κι αυτό θα συνέβαινε σε οποιαδήποτε χώρα προχωρήσει σε επίσημη πτώχευση, χρεοκοπία.
Και τότε, τι θα συνέβαινε τότε; Κάτι πολύ απλό. Θα περίσσευε μετρητό και πόροι για να τους αξιοποιήσει όπου αλλού θα ήθελε η πρώην οφειλέτρια χώρα, ακόμη και σε πρόσθετους εξοπλισμούς για την άμυνά της.
Για να παραμείνει η χώρα αδύναμη και υποχείριο των τραπεζών και των μεγάλων δυνάμεων, τότε πρέπει να φροντίσει το ΔΝΤ με νέα δάνεια και πολιτικές προσαρμογής να συνεχίσει την πληρωμή των χρεών της. Να γιατί υπάρχει από τότε το ΔΝΤ και επεμβαίνει στις διάφορες χώρες που φτάνουν στο αμήν με τα χρέη τους και κινδυνεύει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά και οι μεγάλες οικονομίες, από μια πιθανή πτώχευση, ή χρεοκοπία του κράτους οφειλέτη. Να γιατί το ΔΝΤ επεμβαίνει με πολιτικές οριζόντιων περικοπών και λιτότητας προκειμένου η οφειλετρια χώρα να συνεχίσει να χρειάζεται νέα δάνεια για την πληρωμή των παλιότερων χρεών και έτσι να παραμείνει υποχείριο των μεγάλων και των ισχυρών.
Την βαριά κληρονομιά της Θάτσερ και της κοινωνικής ρεβάνς ζούμε σήμερα. Τα απανωτά κύματα ιδιωτικοποιήσεων, απορύθμισης των αγορών, ελευθερίας κίνησης του κεφαλαίου, συντριβής εργασιακών, κοινωνικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζομένων, μετατροπής της ίδιας της κοινωνίας και της πολιτικής σε πεδίο ανοιχτής αναμέτρησης και ανταγωνισμού για την επιβολή του ισχυρότερου γέννησε την παγκόσμια κρίση που βιώνουμε σήμερα.
Υπάρχει βέβαια και ο νόμος της ιστορικής ανταπόδοσης, αυτό που οι θεοσεβούμενοι αποκαλούν θεία δίκη και δεν επιτρέπει σε κανέναν να μην πληρώσει τους ανοιχτούς λογαριασμούς του σ’ αυτή την ζωή. Έτσι και η Θάτσερ. Μπορεί να νίκησε πολιτικά, αλλά πέθανε σακατεμένη από την άνοια και την ακράτεια σε τέτοιον βαθμό που είχε καταντήσει ανθρώπινο ράκος. Άξιος ο τρόπος που πέθανε και ανάλογος με την ζωή της. Ελπίζω να πάρουν το μαθημά τους όλοι οι σημερινοί μαθητευόμενοι μάγοι της κοινωνικής ρεβάνς. Κανείς δεν γλυτώνει. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όλοι καλούνται να πληρώσουν τοις μετρητοίς και πάντα σε τούτη την ζωή.
Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 14/4/2013
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας