Γενικά θέματα
Όταν η προδοσία γίνεται ο κανόνας: γιατί οι οραματιστές των πολυφυλετικών κοινωνιών και όχι το Ισλάμ, είναι ο πρωταρχικός μας εχθρός
αναφέρεται στο πρόβλημα της πολυπολιτισμικότητας η οποία κατατρώει σαν
γάγγραινα τις χώρες της Ευρώπης, αλλοιώνει την εικόνα της και την εθνολογική της
σύνθεση, έχει κοστίσει εκατοντάδες θύματα «διαπολιτισμικής συνύπαρξης», έχει
μετατρέψει περιοχές σε εμπόλεμες ζώνες και εγκυμονεί συνεχώς κινδύνους για ξεσπάσματα
βίας έως και γενικευμένο «εμφύλιο» πόλεμο. Το άρθρο είναι κάπως μεγάλο, αλλά αρκετά
καλό, αν και δεν θίγει κάποια «ευαίσθητα» θέματα σχετικά με την προώθηση της μαζικής μετανάστευσης από γνωστά “μη δυτικά” λόμπι. Είναι του Νορβηγού blogger Peder Are Nøstvold Jensen*
Το 2009 αποκαλύφθηκε ότιτο τότε κυβερνών Εργατικό Κόμμα είχε πλημμυρίσει σκόπιμα την Βρετανία με πολλά
εκατομμύρια μετανάστες, χωρίς καμία προηγούμενη διαβούλευση με τους πολίτες,
προκειμένου να κατασκευάσει μια κοινωνικά «πραγματικά πολυπολιτισμική» χώρα. Η τεράστια
αύξηση του αριθμού των μεταναστών κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας,
εν μέρει οφείλονταν σε μια πολιτικά υποκινούμενη προσπάθεια να αλλάξει ριζικά η
χώρα και να «κολλήσουν στα μούτρα της Δεξιάς την πολυμορφία», σύμφωνα με τον
Andrew Neather, ( φωτο) πρώην σύμβουλο του πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ. Ο Neather είπε ότι η μαζική μετανάστευση ήταν το αποτέλεσμα ενός
προμελετημένου σχεδίου, αλλά οι υπουργοί ήταν απρόθυμοι να το συζητήσουν για το
φόβο ότι αυτό θα αποξένωνε τους Εργατικούς από τον «πυρήνα του κόμματος που
ήταν η εργατική τάξη» (βλέπε σχετικό άρθρο εδώ καθώς και το Γιατί αυτό δεν λέγεται ΠΡΟΔΟΣΙΑ;)
προσωπικός φίλος του ηγέτη των Εργατικών – δήλωσε το 2011 ότι «οι Εργατικοί είπαν
ψέματα στο λαό σχετικά με την έκταση της μετανάστευσης … και υπάρχει μια
τεράστια ρήξη στην εμπιστοσύνη». Παραδέχτηκε επίσης, ότι το Εργατικό Κόμμα είχε
μερικές φορές ενεργήσει εχθρικά προς το λευκό ντόπιο πληθυσμό. Ειδικότερα,
έτεινε να βλέπει τους ψηφοφόρους της λευκής εργατικής τάξης ως «ένα εμπόδιο για
την πρόοδο».
συγκλονιστικές αυτές αποκαλύψεις για μια δυτική κυβέρνηση που σχεδίασε μια ολομέτωπη
επίθεση για να συντρίψει το δικό της λαό, μέχρι στιγμής δεν προκάλεσε ούτε μια
λέξη διαμαρτυρίας από τους πολιτικούς ηγέτες και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε
οποιαδήποτε άλλη δυτική χώρα, αν και οι πράξεις αυτές θα μπορούσαν να είναι
ερμηνευτούν ως κυβερνητική πολιτική ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗΣ με στόχο την λευκή πλειοψηφία
του πληθυσμού. Στα μέσα μαζικής ενημέρωσης της χώρας μου, αυτές οι δημόσιες
ομολογίες του Neather μετά βίας αναφέρθηκαν, αν και οι δημοσιογράφοι ποτέ δεν
χάνουν την ευκαιρία να προειδοποιήσουν τον κόσμο για την επικίνδυνη ραγδαία
αύξηση του «λευκού ρατσισμού και της ξενοφοβίας» που μαστίζει δήθεν τον δυτικό
κόσμο σήμερα.
αιτία για αυτή την επαίσχυντη σιωπή είναι ότι οι κυβερνώντες σε όλες τις
δυτικές χώρες, χωρίς εξαίρεση, ακολουθούν και οι ίδιοι παρόμοια, σκόπιμη
πολιτική εκδίωξης των Ευρωπαίων και συνεπώς, δεν βλέπουν κανένα λάθος σε αυτό
που έκανε η βρετανική κυβέρνηση.
συμμορίες μεταναστών, κυρίως μουσουλμάνων, έχουν κακοποιήσει και εκμεταλλευτεί
σεξουαλικά εκατοντάδες λευκά κορίτσια από την ηλικία των 12, τα οποία παρασέρνουν
με ποτό και ναρκωτικά και στη συνέχεια τα βιάζουν, τα κακοποιούν και τα
ξεφτιλίζουν. Αν τα κορίτσια δεν «συνεργαστούν» τα απειλούν με σφυριά ή τα πετάνε
έξω από τα αυτοκίνητα. Πολλές τέτοιες επιθέσεις βιντεοσκοπούνται από αυτά τα
τέρατα και δείχνονται ως «τρόπαια».
νεαρή κοπέλα από το Birmingham της Αγγλίας, συνελήφθη με την υποψία της «υποκίνησης
θρησκευτικού μίσους» μετά τη κατηγορία ότι έκαψε μια αγγλική έκδοση του
Κορανίου. Στη Βρετανία, όταν οι μουσουλμάνοι ή άλλες ομάδες μεταναστών βιάζουν λευκά
κορίτσια, οι αστυνομικοί είναι συχνά απρόθυμοι να κάνουν κάτι γι’ αυτό, επειδή
δεν θέλουν να τους χαρακτηρίσουν «ρατσιστές», αλλά αν κάποια Αγγλίδα κάνει κάτι
που θα μπορούσε να ενοχλήσει τα αισθήματα των μουσουλμάνων μεταναστών, συλλαμβάνεται
αμέσως.
τότε Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, μαζί με τον (πρωθυπουργό σε αναμονή)
Γκόρντον Μπράουν και τον ηγέτη του Συντηρητικού Κόμματος (και νυν πρωθυπουργό)
Ντέιβιντ Κάμερον, συναντήθηκαν με μουσουλμάνους ηγέτες σε ένα συνέδριο που
διοργανώθηκε από το Δια-Θρησκευτικό Πρόγραμμα του Cambridge. Ο Μπλερ ξεκίνησε υπερασπιζόμενος
το Ισλάμ ως μια θρησκεία της “μετριοπάθειας και της νεωτερικότητας,”
ανακοίνωσε κρατική επιχορήγηση για την ενίσχυση της διδασκαλίας του Ισλάμ και την
εκπαίδευση των ιμάμηδων και όρισε τις Ισλαμικές σπουδές ως “στρατηγικής
σημασίας” για το εθνικό συμφέρον της Βρετανίας. Ο Timothy Winter, λέκτορας
Ισλαμικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, δήλωσε «Το ερώτημα που
αντιμετωπίζει η βρετανική κοινωνία και η κοινωνία στο σύνολό της, δεν είναι πώς
θα ενθαρρύνουμε τις μειονότητες να συνεργαστούν με τις δυτικές χώρες, αλλά το
πώς οι χώρες αυτές αυτοπροσδιορίζονται ως ένα κολάζ διαφορετικών θρησκευτικών
πολιτισμών. “
Με άλλα λόγια: ηΒρετανία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ολλανδία, η Ιταλία, η Σουηδία, η Ιρλανδία, η
Ισπανία και οι άλλες δυτικές χώρες με πλειοψηφία λευκών δεν είναι πλέον έθνη με
μια ξεχωριστή κληρονομιά, παρά μόνο τυχαίες θέσεις στο χάρτη που περιμένουν να
γεμίσουν με ένα ” κολάζ διαφορετικών πολιτισμών. “
προσθέσω ότι οι αρχές της Βόρειας Αμερικής και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι
λίγο καλύτερα από αυτά της Δυτικής Ευρώπης, αλλά και μερικές φορές χειρότερα.
Οι ΗΠΑ ήταν η πρώτη δυτική χώρα, το 1965, που άνοιξε τα σύνορά της στη μαζική
μετανάστευση από όλο τον κόσμο ως θέμα ιδεολογικής αρχής. Οι αρχές των ΗΠΑ
έχουν προωθήσει παρόμοιες πολιτικές αλλού στη Δύση από τότε. Οι έννοιες «λευκό προνόμιο»
(“white privilege”) και «Σπουδές Λευκότητας» (“Whiteness Studies”) αναπτύχθηκαν επίσης και εξαπλώθηκαν από τις ΗΠΑ
παντού. Σε συγκρούσεις μεταξύ ιθαγενών Ευρωπαίων και μη ιθαγενών εποίκων, οι
αρχές των ΗΠΑ έχουν δείξει επανειλημμένα ότι βρίσκονται ενάντια στα συμφέροντα
των ιθαγενών Ευρωπαίων.
το θέμα, τόσο πιο πολύ πρέπει να αναρωτηθούμε αν η Αμερική σήμερα έχει γίνει η
Αντι-Λευκή Αυτοκρατορία. Αν επιχειρούσαμε να κάνουμε μια λίστα με τις ομάδες ή τους
φορείς που προωθούν την εκδίωξη και την καταστροφή των Ευρωπαίων θα δούμε κάτι
σαν το παρακάτω, ξεκινώντας από πάνω προς τα κάτω:
Πολιτειών.
που ελέγχουν τα πανεπιστήμια και τα media στις δυτικές χώρες.
εταιρείες και τα λόμπι τους, καθώς και μια επιχειρηματική τάξη πεινασμένη για
ανοιχτά σύνορα με απεριόριστη πρόσβαση στις παγκόσμιες αγορές και φθηνό
εργατικό δυναμικό.
προκατάληψη και ο γενετικά επιθετικός κομμουνισμός που προωθούνται από το
Χόλιγουντ και την αμερικανική βιομηχανία του θεάματος.
λείπει;..)
σε ολόκληρο το Δυτικό κόσμο. Ο αριθμός 2 είναι αποκλειστικά για την Ευρώπη, ενώ
ο αριθμός 1 και 6 είναι ειδικά για τη Βόρεια Αμερική, αλλά επηρεάζουν και τον
υπόλοιπο δυτικό κόσμο κατά ένα πολύ σημαντικό βαθμό. Απλά μαθηματικά υποδηλώνουν
ότι οι ΗΠΑ ευθύνονται για την εν εξελίξει εθνοκάθαρση των λευκών το ίδιο με την
EUSSR.
Alone” από τον Mark Steyn. Η Ευρώπη αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά προβλήματα,
αλλά το ίδιο και η Βόρεια Αμερική, και δεν ξέρουμε ποιος είναι σε χειρότερη
κατάσταση. Η Δυτική Ευρώπη πιθανότατα θα καεί λόγω της πολυπολιτισμικότητας και
της μαζικής μετανάστευσης, αλλά το ίδιο και οι ΗΠΑ. Αν κοιτάξουμε τη μετάβαση
σε μια μη-λευκή πλειοψηφία και όχι σε μια ισλαμοποίηση, οι ΗΠΑ είναι καλύτερα από
μέρη που έχουν πληγεί στην Ευρώπη, όπως η Γαλλία ή η Αγγλία.
Ισλάμ, και εξακολουθώ να μένω σε κάθε δήλωση που έχω κάνει για το Ισλάμ και
τους Μουσουλμάνους. Ναι, η ισλαμική θρησκεία από μόνη της είναι εγγενώς βίαιη.
Όχι, δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί, και το Ισλάμ με οποιονδήποτε τρόπο, σχήμα ή
μορφή δεν ανήκει στη Δύση. Το Ισλάμ, και όλοι εκείνοι που το ασκούν, πρέπει να φύγουν από
ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.
διαφορετικοί από εμάς. Δεν θέλω η χώρα μου να κατακλυστεί από αυτούς, επειδή
αυτό θα σημάνει το τέλος του έθνους μου, αλλά τουλάχιστον δεν έχουν μια θρησκεία
που τους λέει ότι έχουν ένα δικαίωμα από το Θεό να εξαλείψουν τον πολιτισμό μου
και να σφάξουν το λαό μου. Οι Μουσουλμάνοι έχουν. Βρίσκονται σαφώς στην κορυφή
της λίστας των βίαιων εχθρικών λαών που δεν ανήκουν στα Δυτικά εδάφη.
σιχαίνομαι το Ισλάμ, αυτό είναι απλώς μια δευτερεύουσα μόλυνση. Δεν θα ήταν σε
θέση να μας απειλεί με τον τρόπο που το κάνει τώρα, αν δεν είχε προηγηθεί το επιθετικό
πολιτιστικό AIDS που ήρθε να χαλάσει το ανοσοποιητικό μας σύστημα εκ των
προτέρων. Ο πραγματικός ιδεολογικός ιός που σκοτώνει την λευκή Δύση σήμερα
είναι το κατασκεύασμα του μετα-Διαφωτισμού που ονομάζουμε ‘Nation Proposition’
(‘Έθνος Πρόταση’ = Έθνος, τους πολίτες του οποίου, δεν ενώνει η κοινή καταγωγή
και η ίδια εθνική, φυλετική, πολιτιστική ταυτότητα, αλλά μια ‘Ιδέα’, όπως π.χ.
η «δημοκρατία» ή το «Σύνταγμα»).
που είναι ιστορικά πιο υπεύθυνες για την ανάπτυξη και τη διάδοση αυτής της
θεωρίας είναι οι ΗΠΑ και η Γαλλία. Είναι λογικό ότι αυτές ακριβώς οι ίδιες
χώρες είναι επίσης σήμερα στην πρώτη γραμμή της Δυτικής δημογραφικής παρακμής.
Η έννοια του «Έθνους – Ιδέα» ορίζει ότι κάθε χώρα, ή τουλάχιστον κάθε δυτική
χώρα, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένας τυχαίος χώρος στο χάρτη, ένα άδειο
δοχείο που περιμένει να γεμίσει με ψώνια και ανθρώπινα δικαιώματα.
υποστηρικτές αυτής της ιδέας τείνουν να επικεντρώνονται περισσότερο στην πρώτη
πτυχή, ενώ οι Γάλλοι και η γαλλικής έμπνευσης οργάνωση που είναι γνωστή ως Ευρωπαϊκή
Ένωση, τονίζουν το τελευταίο κάπως περισσότερο. Αυτή είναι, επίσης, η σημαντική
διαφορά μεταξύ των δύο. Η σχέση αγάπης-μίσους μεταξύ Αμερικανών και Γάλλων τείνει
να συσκοτίσει το πόσο οι χώρες τους έχουν κάτι κοινό. Και οι δύο αυτές χώρες,
έχουν μεταμορφωθεί σε μια πολυπολιτισμική Disneyland όπου η λευκή πλειοψηφία
απογυμνώνεται από τα δικαιώματά της, την ταυτότητά της και, τελικά, ίσως και
την ίδια την ύπαρξή της, όλα με τις ευλογίες του κράτους. Το τελικό αποτέλεσμα
είναι εντυπωσιακά παρόμοιο και στις δύο περιπτώσεις: Η εξαφάνιση των λευκών και
η οργανωμένη καταστροφή του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
2010, η Γαλλία έχει εμπλακεί σε μια “συζήτηση” για την εθνική
ταυτότητα η οποία έχει εξελιχθεί σε κυβερνητική προπαγάνδα που αποβλέπει να
υπενθυμίσει στους λευκούς Γάλλους ότι δεν είναι τίποτα. Ο πρώην Υπουργός
Μετανάστευσης και Εθνικής Ταυτότητας Ερίκ Μπεσόν στις συνομιλίες για την «εθνική
ταυτότητα» επέλεξε να συζητήσει περί εθνικής ταυτότητας, κυρίως με άνδρες
βορειοαφρικανικής καταγωγής. Δήλωσε ότι «υπάρχει μόνο μια Γαλλία, όπου το αίμα
αναμιγνύεται», σβήνοντας έτσι την ύπαρξη ενός διακριτού γαλλικού έθνους. Για τον
(Γαλλο-Λιβανέζο) Besson, “η Γαλλία δεν είναι ούτε ένας λαός, ούτε μια γλώσσα,
ούτε μια γη, ούτε μια θρησκεία. Είναι μια συσπείρωση λαών που θέλουν να ζήσουν
μαζί. Δεν υπάρχει εθνικά Γάλλος. Υπάρχει μόνο μια εθνοτικά μικτή Γαλλία”.
Raspail, συγγραφέας του ‘The Camp of the Saints’, πιστεύει ότι το κράτος έχει γίνει ο εχθρός του
έθνους στις περισσότερες δυτικές χώρες και προειδοποιεί ότι «Όλη η Ευρώπη
βαδίζει προς το θάνατό της», λόγω μιας κοινής πλάνης: το «Έθνος-Ιδέα». Φοβάται
ότι η καταστροφή του λαού του από εκείνους που εξέφρασαν την ικανοποίησή τους
και αρνήθηκαν να αντισταθούν στην συνεχιζόμενη εισβολή είναι σχεδόν μη
αναστρέψιμη:
τύχη της Γαλλίας είναι σφραγισμένη, διότι «Το σπίτι μου/πατρίδα μου είναι το
σπίτι τους/πατρίδα τους» (Μιτεράν), μέσα στην «Ευρώπη της οποίας οι ρίζες είναι
τόσο μουσουλμανικές όσο και χριστιανικές» (Σιράκ), διότι η κατάσταση είναι μη
αναστρέψιμη προς την τελική εξέλιξη το 2050 όπου θα δούμε τους Γάλλους να έχουν
απομείνει μόνο το ήμισυ του πληθυσμού της χώρας, ενώ το υπόλοιπο θα αποτελείται
από Αφρικανούς, Ασιάτες Μαυριτανούς και όλων των ειδών από το ανεξάντλητο
αποθεματικό του Τρίτου Κόσμου».
Δημοκρατία) από το 2004, ο Raspail δείχνει πώς το λόμπι των «Ανοιχτών Συνόρων» συγχέει
το γαλλικό έθνος, το οποίο περιλαμβάνει μια ξεχωριστή εθνοτική ομάδα ευρωπαϊκού
αίματος, με τη Γαλλική Δημοκρατία. Η Γαλλία ήταν από την αρχή μια χώρα κοινού αίματος,
αλλά τα τελευταία χρόνια, «η Δημοκρατία, η οποία είναι μόνο ένα κυβερνητικό σχήμα,
είναι συνώνυμη για αυτούς με την ιδεολογία, ιδεολογία με κεφαλαίο «Ι», η κύρια
ιδεολογία.”
μοντέλο είναι “διαφορετικά” με τον ίδιο τρόπο όπως οι μπολσεβίκοι και
οι μενσεβίκοι ήταν «διαφορετικοί». Όπου οι πρώτοι φωνάζουν για τον πιο
αποτελεσματικό τρόπο με τον οποίον θα εφαρμοστεί ο κομμουνισμός και οι δεύτεροι
υποστηρίζουν με πάθος το πώς θα εφαρμοστεί καλύτερα ο οικονομικός κομμουνισμός.
Η έντονη συζήτηση μεταξύ των αιρέσεων πάνω από μικρές ιδεολογικές διαφορές
είναι μια ειδικότητα της Δύσης που θα μπορούσε επιτυχώς να θεωρηθεί ως μια εκκοσμίκευση
αρχαίων χριστιανικών πρακτικών. Αυτό δεν θα πρέπει, ωστόσο, να κρύψει το πόσο
αυτές οι διάφορες αιρέσεις έχουν κάποια πράγματα κοινά.
και οι δύο ως «οικουμενικές δημοκρατίες» και βρίσκονται σε διαδικασία
αυτοκτονίας εξαιτίας αυτού. Σχεδόν ολόκληρη η πολιτική Αριστερά, καθώς και η «σεβαστή»
κατεστημένη Δεξιά σε όλο τον δυτικό κόσμο έχουν αποδεχθεί πλήρως το «Έθνος-Ιδέα»
ως το ιδανικό και συμφωνούν στο 90-95% των στόχων του. Η λεγόμενη πολιτική συζήτηση
που βλέπουμε στις εφημερίδες και στις οθόνες της τηλεόρασης ασχολείται μόνον με
τις υπόλοιπες λεπτομέρειες για το πώς μια πολυπολιτισμική κοινωνία πρέπει να
εφαρμοστεί ή για το πώς πρέπει να είναι αυτός ο «Νέος Άνθρωπος». Είναι ένας παρανοϊκός
ιδεολογικός διαγωνισμός καλλιστείων για το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για
να διαλυθεί η λευκή Δύση.
μια διατλαντική “συζήτηση” του είδους σχετικά με τον καλύτερο τρόπο
για την ενσωμάτωση των Σομαλών μουσουλμάνων: Πως το κράτος πρόνοιας θα κάνει το
καλύτερο για τους Σομαλούς; Αν πρέπει να μαθαίνουν την γλώσσα τους στο σχολείο;
Με λίγα λόγια, υπονοείται ότι η συνεχιζόμενη μαζική μετανάστευση και ο
εποικισμός των δυτικών εδαφών από αλλοδαπές εθνοτικές ομάδες, θεωρείται ήδη σαν
κάτι δεδομένο. Σχεδόν κανείς δεν ρωτά αν οι Σομαλοί μουσουλμάνοι είναι εγγενώς
τόσο διαφορετικοί από τους Ευρωπαίους πολιτισμικά και ναι, γενετικά (φυλετικά),
υπό την έννοια ότι ίσως δεν ανήκουν στις δυτικές χώρες καθόλου. Ίσως απλά δεν
υπάρχει Σουηδικός, Ολλανδικός, Γερμανικός, Ελβετικός, Ιταλικός, Αγγλικός,
Γαλλικός, Καναδικός, Αμερικάνικος ή Αυστραλέζικος τρόπος για να απορροφηθούν τέτοια
ξένα έθνη, επειδή οι νοητικές διαφορές είναι απλά τεράστιες για να γεφυρωθεί το
χάσμα.
ερωτήσεις σημαίνει ότι θα αποκλειστεί αμέσως από την ευγενική κοινωνία και ίσως
δεχτεί και σωματικά επίθεση. Ποιος είσαι εσύ που θα αμφισβητήσεις την ίδια τη
βάση του «Έθνους – Ιδέα» και κατ ‘επέκταση τα θεμέλια της κυρίαρχης ιδεολογίας;
Αυτό θα θεωρηθεί «προδοσία» από εκείνους που βρίσκονται στην εξουσία.
ΕΕ, τις δίδυμες Αυτοκρατορίες του Διαφωτισμού, έχουμε επίσης κάποιους νέους
εταίρους σε αυτή τη διαδικασία. Η Σουηδία, για παράδειγμα, με το περίφημο
κράτος πρόνοιας έχει δημιουργήσει μια διεθνή εικόνα για τον εαυτό της ως ένα
«έθνος πρότυπο». Ως αποτέλεσμα, δεν χρειάζεται πλέον πίστη στο σουηδικό έθνος
ως μια βιολογική πραγματικότητα, δεδομένου ότι αυτό έχει καταργηθεί ιδεολογικά
και έχει διαγραφεί ιστορικά. Αντ’ αυτού, η πίστη πρέπει να τεθεί στα ιδανικά που,
υποτίθεται, έχει το κράτος, στο Σοσιαλισμό στην περίπτωση της Σουηδίας και στην
αντι-λευκή Πολυπολιτισμικότητα.
«προδότης» ήταν κάποιος που πρόδιδε το έθνος του. Σε αυτό το πλαίσιο, ένα έθνος
ήταν ένας λαός που έβλεπε τον εαυτό του ως μια διακριτή οντότητα και μια εθνοτική
ομάδα, πλήρη, με οπτικά σύμβολα, όπως σημαίες. Σήμερα, αυτή η άποψη θεωρείται
ξεπερασμένη από τους ιθύνοντες δυτικούς ολιγάρχες, ένα αρχαίο κακό που πρέπει να
γελοιοποιηθεί και να εξαλειφθεί με κάθε κόστος, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης
κατήχησης από το εκπαιδευτικό σύστημα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε
συνδυασμό με νομικό εκφοβισμό και επαγγελματική παρενόχληση των διαφωνούντων
που τολμούν να κρατούν τους παραδοσιακούς δεσμούς της πίστης.
δαιμονοποιεί τον πολιτισμό του και προωθεί τον εποικισμό της χώρας του από
άλλους, ακόμη και απροκάλυπτα εχθρικά λαούς, δεν θεωρείται πλέον ΠΡΟΔΟΤΗΣ, όπως
θα χαρακτηριζόταν προηγουμένως. Αντίθετα, ένα τέτοιο άτομο επικροτείται από όσους
βρίσκονται σε εξέχουσες θέσεις στην πολιτική, τα πανεπιστήμια και τα μέσα
μαζικής ενημέρωσης. Το άτομο που λογίζεται προδότης είναι όποιος παρουσιάζει
οποιαδήποτε σημάδια πίστης στις παραδοσιακές χώρες που το σύστημα παρουσιάζει
ως εχθρούς του πεφωτισμένου οικουμενισμού. Για το λόγο αυτό, κόμματα, όπως οι Σουηδοί
Δημοκράτες συκοφαντούνται για χρόνια, όχι επειδή πρόδωσαν το λαό που κατοικούσε
ιστορικά στη χώρα τους, αλλά ακριβώς επειδή δεν το προδίδουν!
φιλόσοφος Roger Scruton έχει επισημάνει ότι «η αγορά και η πώληση της ιδιότητας
του πολίτη, συχνά σε ανθρώπους που το θεωρούν απλώς ως δικαίωμα και ποτέ ως
καθήκον, είναι κοινή σε όλη την Ευρώπη. Η πολιτική ελίτ δεν βλέπει τίποτα κακό οι
άνθρωποι να κάνουν συλλογή διαβατηρίων, όπως θα μπορούσαν να συλλέγουν κάρτες
μέλους σε κλαμπ». Θεωρεί ότι τα μέλη της κυβερνώσας δυτικής ελίτ έχουν ανοσία
στην «ξενοφοβία», στο φόβο και το μίσος για τους ξένους, αλλά την ίδια στιγμή
υποφέρουν από μια σοβαρή περίπτωση που ο Scruton ονομάζει «οικοφοβία» (oikophobia),
η άρνηση και ο φόβος του οίκου σου (της πατρίδας σου), η επιθυμία να δυσφημίσεις
τα έθιμα, τον πολιτισμό και τους θεσμούς του δικού σου λαού (παρόμοιος όρος: εαυτοφοβία
και εθνική αυτοπεριφρόνηση – δες κι εδώ). «Ο ‘οικοφοβικός’ είναι, στα μάτια
του, ένας υπερασπιστής της πεφωτισμένης οικουμενικότητας εναντίον του τοπικού σοβινισμού.
Και είναι η άνοδος της οικοφοβίας που έχει οδηγήσει στην αυξανόμενη κρίση της
νομιμότητας των εθνικών κρατών της Ευρώπης. “
Ευρώπης είναι πλέον βαθιά ανήσυχοι για το μέλλον τους, και έχουν κάθε δίκιο να
είναι ανήσυχοι, καθώς βλέπουν τα εδάφη τους να πλημμυρίζουν με αλλοδαπούς και να μετατρέπονται ξένοι μέσα στις
ίδιες τους τις πόλεις. Όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε μια κατάσταση άγχους, ενδέχεται
να αποτελούν απειλή, τόσο για τον εαυτό τους όσο και για εκείνους που
φοβούνται. Ο Roger Scruton προειδοποιεί ότι αν η κυρίαρχη φιλο-πολυπολιτισμικη ελίτ
δεν συζητήσει τα θέματα αυτά και συνεχίσει να θέτει όλες τις ευθύνες για τις
αυξανόμενες εντάσεις στην «ξενοφοβία» του γηγενούς πληθυσμού, ενώ αγνοείται η οικοφοβία
η οποία είναι ένας σημαντικός παράγοντας, η πιθανότερη μακροπρόθεσμη επίδραση
αυτής της κατάστασης θα είναι μια λαϊκή έκρηξη.
έθνος-κράτος σήμαινε έλλειψη αφοσίωσης στην κληρονομιά, την ελευθερία και την
συνέχιση της ύπαρξης του διακριτού έθνους ή της εθνοτικής ομάδας που κατοικούσε
παραδοσιακά στο έδαφος της εν λόγω χώρας. Προδοσία σε ένα «Έθνος Ιδέα» σημαίνει
έλλειψη αφοσίωσης στα ιδανικά που είναι αποδεκτά από το κράτος. Οι πρακτικές
συνέπειες αυτών των διαφορετικών προοπτικών είναι τεράστιες. Κρίνοντας κατά τον
προηγούμενο ορισμό, δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι κυβερνήσεις όλων των κρατών-μελών
της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και μάλιστα όλες οι δυτικές χώρες, διαπράττουν ΠΡΟΔΟΣΙΑ
κάθε μέρα.
δήλωση αυτή; Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η λευκή πλειοψηφία του πληθυσμού
που έχει διαμορφώσει αυτές τις χώρες και έχει δημιουργήσει επιτυχημένες
κοινωνίες, σκόπιμα εκτοπίζεται λόγω της μαζικής μετανάστευσης από την άρχουσα ελίτ,
η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι αρνητική. Ωστόσο, καμία από αυτές τις
κυβερνήσεις, δεν έχει μέχρι στιγμής κατηγορηθεί για προδοσία. Γιατί; Επειδή τα
δικαστήρια, καθώς και οι νόμοι και οι νομικοί ορισμοί που είναι δεκτοί από το
δικαστικό σύστημα, ελέγχονται από τις διάφορες ομάδες (Λέσχες καλύτερα) των παγκοσμιοποιητών
που υποστηρίζουν ένθερμα το «Έθνος Ιδέα» και επικυρώνουν τον ορισμό της
προδοσίας.
αγωνιστεί, και έχουν χύσει άφθονο αίμα, για πάνω από 1300 χρόνια για να κρατήσουν
το Ισλάμ έξω από την Ήπειρο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση τώρα προωθεί ενεργά ισχυρότερους
πολιτιστικούς, οικονομικούς, νομικούς και δημογραφικούς δεσμούς μεταξύ της
Ευρώπης και του ισλαμικού κόσμου και πατάσσει οποιαδήποτε αντίθεση σε αυτήν την
πολιτική από τους ιθαγενείς Ευρωπαίους ως «ρατσισμό» και «ισλαμοφοβία».
θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες προδοσίες στην ιστορία του ευρωπαϊκού
πολιτισμού, αλλά δεν υπάρχει ούτε ένας πολιτικός ηγέτης που συνδέεται με αυτές
τις πολιτικές που να έχει ενοχληθεί για τη συμμετοχή σε αυτό. Αντίθετα, σε
αυτήν την εποχή της αντιευρωπαϊκής διέγερσης και της Δυτικής αυτοκαταστροφής, η
προδοσία μπορεί να γίνει μια προσοδοφόρα καριέρα με ελάχιστους ή και καθόλου κινδύνους
ή αρνητικές παρενέργειες.
φοβούνται για τη φήμη τους, την ελευθερία και τη ζωή τους σήμερα στην Ευρώπη
δεν είναι εκείνοι που θέλουν να επιτρέψουν τη συνέχιση του αποικισμού της Ευρώπης,
αλλά μάλλον όσοι πολιτικοί αντιστέκονται σε αυτή την εξέλιξη (εδώ αναφέρει τον Ολλανδό
Geert Wilders).
έναντι του «Έθνους – Ιδέα» και ειλικρινά, το μόνο που έχει νόημα υπό το πρίσμα
της ανθρώπινης ιστορίας και της βιολογικής πραγματικότητας, είναι ότι ένα έθνος
αποτελείται από μια ομάδα γενετικά σχετιζόμενων ατόμων με κοινές ιστορικές
εμπειρίες, κοινό πολιτιστικό υπόβαθρο, καθώς και συναισθηματικούς δεσμούς με
τους προγόνους τους και τη γη που ζούνε.
υπενθύμισε, «κάθε πραγματικό έθνος είναι μια χώρα κοινούς αίματος. Τα μόνα έθνη
που ισχυρίζονται ότι πρέπει να ορίζονται από δόγματα είναι – για σκεφτείτε το –
τα ολοκληρωτικά κράτη. Η Σοβιετική Ένωση, ήταν πραγματικά ένα έθνος Συμβόλων,
και επέζησε μόνο επειδή στηριζόταν στον τρόμο, όπως έγινε στη Γαλλία με την
γαλλική επανάσταση. Όταν το κοινό αίμα στεγνώνει και ο πολιτισμός που στηρίζεται
σε αυτό μαραζώνει, το μόνο που μένει είναι το «κράτος».
τελευταία γραμμή σκέψης έχει απαξιωθεί εξ αιτίας των Ναζί. Μετά τον Δεύτερο
Παγκόσμιο Πόλεμο, κάθε συζήτηση για γενετικές (φυλετικές) διαφορές, για δεσμούς
αίματος ή δεσμούς με το έδαφος που ζούμε, συνδέθηκε με το ναζισμό και ως εκ
τούτου θεωρείται κάτι κακό. Ένα από τα πολλά πράγματα που οι Ναζί κατέστρεψαν
ήταν αυτό. Είναι ανυπολόγιστη η ζημιά που έκαναν οι ναζί στους Ευρωπαίους και
τους ανθρώπους ευρωπαϊκής καταγωγής.
απειλούμαστε από εξωτερικές δυνάμεις σήμερα, είναι επειδή υπάρχει η αντίληψη
ότι οι χώρες μας πρέπει να είναι κάτι σαν εμπορικά κέντρα, όπου ο καθένας μπορεί
ελεύθερα να μπαίνει, όποτε το επιθυμεί. Όσο αυτή η κατάσταση συνεχίζεται, δεν
θα είμαστε ποτέ σε θέση να νικήσουμε τους εχθρούς μας
είναι το «Έθνος-Ιδέα», δεν είναι το Ισλάμ. Ο μόνος τρόπος για να επαναφέρουμε
τη λογική στις χώρες μας είναι να αποκαταστήσουμε την έννοια ότι μια χώρα είναι
η πατρίδα ενός έθνους στενά συνδεδεμένων ανθρώπων που έχουν κοινή κληρονομιά.
Δυστυχώς, εκείνοι που υπερασπίζονται την έννοια του «Έθνους – Ιδέα» έχουν ριζώσει
τόσο βαθιά σε θέσεις εξουσίας σε όλο τον δυτικό κόσμο που ο αγώνας αυτός έχει
τη δυνατότητα να ενεργοποιήσει έναν παν-Δυτικό εμφύλιο πόλεμο, ή έναν πολυπολιτισμικό
παγκόσμιο πόλεμο.
και για αυτό θεωρείται «ισλαμόφοβος» και «ακροδεξιός». (Ο Jensen στα νιάτα
του υπήρξε Μαρξιστής). Το όνομα του Jensen, ακούστηκε μετά την δολοφονική
επίθεση του Νορβηγού Anders Behring Breivik, (2011), ο οποίος στο ‘Μανιφέστο’
του μνημόνευε κείμενά του πάρα πολλές φορές. Ο Jensen, χαρακτήρισε «ψυχοπαθή» τον Breivik και αρνήθηκε κάθε σχέση μαζί του. Τόσο
ο Breivik, όσο και ο Jensen, είναι ένθερμοι υπερασπιστές του Ισραήλ. Τα «ευαίσθητα»
που λέγαμε στην αρχή.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
















