Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσουν όλοι οι Έλληνες, ιδιαίτερα όσοι ερωτοτροπούν με Τούρκους και λοιπούς επιβουλείς του Ελληνισμού!

Δημοσιεύτηκε στις

«Ο πληττόμενος Ελληνισμός συνεχίζει να παράγει έργο διαχρονικής και διεθνούς εμβέλειας»

Παρουσίαση του Βιβλίου του Δρ. Μιχάλη Σταυρινού
“Το Έγκλημα του Εποικισμού στο Διεθνές Δίκαιο”
Εκδόσεις ΠΑΡΓΑ Κύπρου, 2013-04-15
Έχει κυκλοφορήσει πρόσφατα ένα ιδιαίτερα ξεχωριστό βιβλίο, του οποίου την
σημασία οφείλουμε καθηκόντως να υπογραμμίσουμε. Σε μια εποχή, κατά την οποία ο
Ελληνισμός, μητροπολιτικός και της Κύπρου, βάλλονται ανηλεώς από “φίλους” και
εχθρούς, έρχεται μια αξιολογότατη βιβλιογραφική συνεισφορά να αναδείξει στο
διεθνές πεδίο και με διαχρονική αξία, το παρόν των πνευματικών μας ανθρώπων στα
Διεθνή πράγματα. 

Πρόκειται για το βιβλίο του Δρ. Μιχάλη Σταυρινού, με τίτλο: “Το Έγκλημα
του Εποικισμού στο Διεθνές Δίκαιο
” των εκδόσεων “Πάργα” Κύπρου. Η διεθνής
εμβέλεια
και η διαχρονική συνεισφορά του βιβλίου αυτού έγκειται στην μέχρι τώρα έλλειψη
ικανοποιητικής βιβλιογραφίας στο συγκεκριμένο θέμα, καθώς και στην εξέχουσα
σημασία του θέματος, όπως προεξαρχόντως αναδεικνύεται από τις διαστάσεις που
λαμβάνει στις εν εξελίξει Διεθνείς Διαμάχες της Δυτικής Σαχάρας, της Κύπρου,
του Μεσανατολικού, στα Βαλκάνια, και αλλού.

Ένας πνευματικός άνθρωπος, δεν θα πρέπει να αναλίσκει τις επιστημονικές του
αναζητήσεις αποκλειστικά στα “εμπορικά” και “trendy” ρεύματα της εποχής, αλλά να ανοίγει δρόμους Δικαιοσύνης και Διεθνούς
Υπευθυνότητας, ιδιαίτερα σε μια εποχή ισοπεδωτικής εξυπηρέτησης των διεθνών “Διευθυντηρίων.”
Αυτό πράττει με ιδιαίτερη αφοσίωση ο συγγραφέας του βιβλίου και αξίζουν, για
τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω, θερμά συγχαρητήρια στον εκδοτικό οίκο που
ανέλαβε την έκδοση, στον Πρώην Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων Χρήστο Ροζάκη που προλόγισε το έργο και σε όλους εκείνους που
υποστηρίζουν τέτοιες πρωτοβουλίες.
Το βιβλίο αναλύει διεξοδικά και με άρτια επιστημοσύνη, τις πλέον γνωστές
περιπτώσεις συντέλεσης του Εγκλήματος του Εποικισμού: Κύπρος, Μέση Ανατολή,
Δυτική Σαχάρα, Ανατολικό Τιμόρ, Νότιο Καμερούν, Βόρειο Ιράκ, Βοσνία-Ερζεγοβίνη
και Ναμίμπια. Μέσα από τις Αποφάσεις και τα Ψηφίσματα του Ο.Η.Ε., του Σ.τ. Ε.,
της Ε.Ε. και άλλων Διεθνών Οργανισμών, μέσα από τους Κανόνες του Διεθνούς
Δικαίου, μέσα από τις Αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνης, μέσα από
τις Γνωματεύσεις των πλέον εγνωσμένου κύρους Διεθνολόγων, μέσα από τις
Αποφάσεις Εθνικών Δικαστηρίων και μέσα από την συνολική τοποθέτηση της Διεθνούς
Κοινότητας, αναδεικνύεται η αναγωγή του Εγκλήματος αυτού σε Έγκλημα κατά της
Ανθρωπότητας και σε Έγκλημα Πολέμου.
Ο συγγραφέας, με πολύ επιδέξιο τρόπο, αναγάγει την κάθε τοποθέτηση ενός
Διεθνούς Οργανισμού, ενός Διεθνούς Δικαιοδοτικού Οργάνου, ενός Εγνωσμένου
Κύρους Διεθνολόγου, ενός Εθνικού Δικαστηρίου, στο συγκεκριμένο ζήτημα από άλλες
περιπτώσεις διάπραξης του ίδιου εγκλήματος, κατ’αναλογίαν στην διάπραξη του ίδιου
εγκλήματος στην περίπτωση της Κύπρου. Καθίσταται αυτονόητη η σημασία ενός
τέτοιου πνευματικού εγχειρήματος, όταν, για παράδειγμα, τα λεγόμενα του κου
Ερνογάν για άλλη περίπτωση εποικισμού, εφαρμοζόμενα στην περίπτωση της Κύπρου,
καθιστούν τον ίδιο εγκληματία, με βάση τα ίδια τα λεγόμενά του.
Όπως ο ίδιος ο κος Χ. Ροζάκης αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου: « Η μελέτη
του κ. Σταυρινού αποτελεί ένα πανόραμα του Διεθνούς Δικαίου σχετικά με τον
εποικισμό. Καλύπτει σχεδόν εξαντλητικά όλες τις εκφάνσεις της διεθνούς
πρακτικής, των αποφάσεων και των συστάσεων των διεθνών Οργανισμών, τη διεθνή
νομολογία αλλά και τις εκφρασμένες απόψεις έγκυρων διεθνολόγων. Οι περιπτώσεις
του εποικισμού (Δυτική Σαχάρα, Ανατολικό Τιμόρ, Ισραήλ-Παλαιστίνη, Ναμίμπια και
Κύπρος) ελέγχονται με τρόπο συστηματικό, εξαντλητικό θα έλεγα, καθώς όλες οι
διαστάσεις της παρέμβασης και της συμπεριφοράς των δρώντων της διεθνούς
κοινότητας παρουσιάζονται συνολικά. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον εποικισμό του
κατεχόμενου τμήματος της Κύπρου ‘ αυτό που η κατέχουσα δύναμη ονομάζει “Τουρκική
Δημοκρατία της βόρειας Κύπρου”-,και, σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν συγκριτικές
αναφορές ανάμεσα σε άλλες περιπτώσεις εποικισμού και σε αυτήν που παρουσιάζεται
στη Βόρεια Κύπρο, όπου το φαινόμενο έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις.
Διαστάσεις που αλλοιώνουν τη σύνθεση του τοπικού τουρκοκυπριακού πληθυσμού, και
τείνουν να προσδιορίσουν ακόμα και την πολιτική τύχη και το μέλλον της ενότητας
της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η μελέτη του κ. Σταυρινού έρχεται να εμπλουτίσει τη βιβλιογραφία για τη
μελέτη του εποικισμού. Είναι ένα χρήσιμο εγχειρίδιο σε όσους επιθυμούν να
καταφύγουν σε πρωτογενείς πηγές που ακτινογραφούν τη σημερινή στάση της
διεθνούς κοινότητας απέναντι σε αυτήν την προσβολή της διεθνούς νομιμότητας –
προσβολή που δεν έχει βρει πάντοτε την πρέπουσα διεθνή απαξίωση -, και που,
μέσα από τις επιμέρους παρατηρήσεις και παρεμβάσεις του συμβάλλει πειστικά στην
ενίσχυση της τάσης να δοθεί η πρέπουσα βαρύτητα σε αυτή τη διάσταση του
Διεθνούς Ποινικού Δικαίου. Αξιόλογη συμβολή που πρέπει ιδιαίτερα να προσεχθεί.
»
Όπως επίσης αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, και πολύ ορθά κατά την
άποψή μας, « Το βιβλίο αυτό ταπεινά συνεισφέρει στην επιδίωξη της σύγχρονης
Διεθνούς Τάξης Πραγμάτων να εξοβελίσει μαζικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας
και της αξιοπρέπειας του Ανθρώπου. »
Θεωρώ σημαντικό να αναφέρω κάποια βιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα, που
αναδεικνύουν την συνολικότερη του συνεισφορά, αν και, όπως ο ίδιος, πολύ σοφά
διευκρινίζει στο βιβλίο του: « Το βιβλίο παρουσιάζει τις προσωπικές /
επιστημονικές απόψεις του Συγγραφέα, υπό την ιδιότητά του, ως Διεθνολόγου, και
δεν αντικατοπτρίζει καθ’ οποιονδήποτε τρόπο απόψεις υπό την ιδιότητά του ως
Διπλωμάτη ή του Υπουργείου Εξωτερικών, του οποίου είναι στέλεχος. »
Έτσι, ο Μιχάλης Σταυρινός, γεννήθηκε στη Λευκωσία της Κύπρου στις 14
Νοεμβρίου 1954, ενώ η καταγωγή του είναι από τα Πάνω Λεύκαρα της επαρχίας
Λάρνακας. Σπούδασε Νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1977) και ακολούθως
Πολιτικές Επιστήμες στο ίδιο Πανεπιστήμιο ( 1979 ). Το 1980, με υποτροφία του
Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών Ελλάδος ( Ι.Κ.Υ.) απέκτησε τον τίτλο: Master of Science στο Ναυτιλιακό Δίκαιο και την Πολιτική του, από
το Πανεπιστήμιο Ουαλλίας και το 1982, πάλι με υποτροφία του Ι.Κ.Υ., απέκτησε τον
διδακτορικό τίτλο ( Ph.D.) στο Διεθνές Δίκαιο από το
ίδιο Πανεπιστήμιο.
Εργάστηκε ως δικηγόρος στην Αθήνα, κατόπιν στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (
από τον Δεκέμβριο του 1982 στην Διοίκηση της Τράπεζας – Διεύθυνση Ναυτιλιακών
Εργασιών ) και αργότερα στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος ( Ειδική Νομική
Υπηρεσία ) στην Αθήνα ( 1986-1989).
Από τις 15 Ιουνίου 1989 μέχρι σήμερα υπηρετεί στη Διπλωματική Υπηρεσία του
Υπουργείου Εξωτερικών της Κύπρου. Έχει υπηρετήσει στην Μόνιμη Αντιπροσωπεία
στην Νέα Υόρκη ( 1991-1995 ), στην Πρεσβεία στην Βόννη [ Γερμανία ] ( 1996-1998
), Γενικός Πρόξενος στην Θεσσαλονίκη ( 1998-2000 ), Ύπατος Αρμοστής/Πρέσβης
στην Κένυα ( 2000-2002 ), Πρέσβης στην Κοπεγχάγη [ Δανία ] ( 2000-2002)- κατά
τη διάρκεια της εκεί θητείας του λήφθηκε η απόφαση της Ε.Ε. στην Κοπεγχάγη για
την ένταξη της Κύπρου στην Ένωση-, Μόνικος Αντιπρόσωπος στο Συμβούλιο της
Ευρώπης [ Στρασβούργο ] ( 2006-2008 ) και από τις 28 Αυγούστου μέχρι σήμερα,
Πρέσβης της Κύπρου στο Δουβλίνο [ Ιρλανδία ].
Στο Κέντρο έχει υπηρετήσει ως Επικεφαλής Πολυμερών Σχέσεων και Διεθνών
Οργανισμών, Επικεφαλής Μέσης Ανατολής και Αφρικής, Επικεφαλής Νομικού Τμήματος,
Επικεφαλής Τμήματος Διεθνούς και Κοινοτικού Δικαίου-Ενταξιακής Πορείας της
Τουρκίας και Αναπληρωτής Διευθυντής της Διεύθυνσης Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Έχει συγγράψει τα βιβλία: «Το Πρόβλημα της Υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου»,
Εκδόσεις Σάκκουλα, Αθήνα, 1986, «ΚΥΠΡΙΑ ΕΠΗ-Δοξαστική Ελεγεία Προς “Κύπρον ού
μ’εθέσπισεν”», University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2000, και μεγάλο αριθμό επιστημονικών
δημοσιεύσεων.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, ο Μιχάλης Σταυρινός είναι ο πνευματικός πατέρας
της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου. Το 2004 υπέβαλε στον τότε
Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, μακαριστό Τάσσο Παπαδόπουλο, εισήγηση για
ανακήρυξη Α.Ο.Ζ. και συνομολόγηση διμερών συμφωνιών οριοθέτησης με όλες τις  γειτονικές παράκτιες χώρες. Προς τιμήν του, ο
τότε Πρόεδρος αντιλήφθηκε το γεωστρατηγικό, οικονομικό, πολιτικό και
πολυδιάστατο μιας τέτοιας πρωτοβουλίας και έδωσε το πράσινο φως στον συγγραφέα
του βιβλίου, ο οποίος άμεσα προέβη στην υλοποίηση των εισηγήσεών του. Με τις
πρωτοβουλίες του αυτές έβαλε την Κύπρο στον ενεργειακό χάρτη της Μεσογείου και
ευρύτερα, έδωσε προοπτική στη μεγαλόνησο για έξοδο από την οικονομική κρίση,
εξανάγκασε την Τουρκία σε σπασμωδικές και αποκαλυπτικές των προθέσεών της
αντιδράσεις, δημιούργησε τις βάσεις για περιφερειακές συμμαχίες και υποχρέωσε
μεγάλες δυνάμεις να εκφράσουν την υποστήριξή τους στα δικαιώματα της Κύπρου
στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Α.Ο.Ζ. της. Επιπλέον, και ίσως πλέον
σημαντικό, με τις ίδιες πρωτοβουλίες συνέβαλε στο να αλλάξουν δραματικά τα
δεδομένα στο Κυπριακό, υποχρεώνοντας την Τουρκία να συνυπολογίσει στις “εξισώσεις”
της, τις νέες συμμαχίες, τον παράγοντα ασφάλεια ενεργεικών πηγών της Ε.Ε., τον
παράγοντα εναλλακτικών ενεργειακών πηγών της Δύσης ευρύτερα, την προοπτική
οικονομικής και στρατιωτικής αναβάθμισης της Κύπρου στο άμεσα προσεχές μέλλον
και, τέλος, την απώλεια του εκβιαστικού μονοπωλιακού διλήμματος-για την
διμόρφωση του οποίου τόσο σκληρά εργάζεται, με προφανείς στοχεύσεις-, είτε
αποδέχεστε τις όποιες θέσεις μου είτε κλείνω τις στρόφιγγες!
Το βιβλίο θα παρουσιαστεί στο αναγνωστικό κοινό σε δύο εκδηλώσεις στην
Αθήνα και στην Κύπρο. Πιο συγκεκριμένα, στις 17 Ιουνίου θα παρουσιαστεί στη
Λευκωσία στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας και θα απευθύνουν χαιρετισμό: ο Πρύτανης
του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Μιχάλης Ατταλίδης, ο Πρόεδρος της Δεξαμενής Σκέψεως
ERPIC Χριστόδουλος Πελαγίας και ο πρώην Δικαστής του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου
Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Λουκής Λουκαϊδης, ενώ το βιβλίο θα παρουσιάσει ο
Υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου Ιωάννης Κασουλίδης. Επίσης, στις 19 Ιουνίου θα
παρουσιαστεί στην Αθήνα στο Σπίτι της Κύπρου της Πρεσβείας της Κύπρου και θα
απευθύνουν χαιρετισμό ο Πρέσβης της Κύπρου στην Αθήνα Ιωσήφ Ιωσήφ και ο
Υφυπουργός Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας Δημήτρης Κούρκουλας, ενώ για το
βιβλίο θα μιλήσει ο Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος του
Διοικητικού Δικαστηρίου του Συμβουλίου της Ευρώπης και πρ. Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού
Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ)
Χρήστος Ροζάκης.
Όπως, πολύ εύστοχα καταλήγει ο συγγραφέας στα συμπεράσματα του βιβλίου και
μιλώντας ειδικότερα για την περίπτωση της Κύπρου: Εν κατακλείδι, δεν είναι
δυνατόν στις ημέρες μας, σε μια εποχή όπου διεξάγεται μια οικουμενική
εκστρατεία πλήρους σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – για τα οποία και η
ίδια η Τουρκία επιλεκτικά διαρρηγνύει τα ιμάτιά της – η Κύπρος να αποτελεί την
μοναδική εξαίρεση «θεσμοθετημένης» παραβίασής τους.  Επιπλέον, είναι δυνατόν το Ευρωπαϊκό
Κεκτημένο στον τομέα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που αποτελεί και αιτία
δικαιολογημένης αναγνώρισης των συναφών επιτευγμάτων της Ευρωπαϊκής σύγκλησης
σε οικουμενικό επίπεδο, να ανεχθεί γκρίζες ζώνες και κενά στην πλήρη προάσπιση
των δικαιωμάτων που διακηρύττει και θέλει να εξάξει και προς τρίτους, εντός της
ίδιας της ευρωπαϊκής επικράτειας; Όπως, πολύ χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Δρ
Σταυρινός, εκπλήττει και μόνον, η
επιφανειακή προσέγγιση των Μανδαρίνων των Βρυξελλών και της Νέας Υόρκης, να
αποδέχονται – έστω και θεωρητικά σ’ αυτό το στάδιο – συμβιβασμούς και
εξαιρέσεις χάριν της επίλυσης του Κυπριακού, με το πρόσχημα, δήθεν, ότι,  ό,τι θελήσουν τα μέρη θα ενσωματωθεί
(προσαρμοστεί) στο Κεκτημένο!. Ο συγγραφέας του βιβλίου επισημαίνει ότι, η
προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και του Διεθνούς Δικαίου δεν αποτελεί
όργανο πολιτικών αλχημειών.  Αποτελεί την
πεμπτουσία της Παγκόσμιας Τάξης Ηθικών Αρχών.
Κατά συνέπειαν προβαίνει στην ακόλουθη διαπίστωση: Το Έγκλημα του
Εποικισμού σταθερά καταδικάζεται ως αιτία και απότοκο σωρείας παραβιάσεων
Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.  Εάν υπάρξει έστω
και η ελάχιστη ανοχή νομιμοποίησής του, τότε ανοίγει ο Ασκός του Αιόλου για
αμφισβήτηση της οικουμενικότητας της υποχρέωσης πλήρους σεβασμού των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.  Πώς μετά από μια τέτοια εξέλιξη θα μπορεί
οποιοσδήποτε Δυτικός να επικαλείται έναντι τρίτων το αντίθετο;
Η απαρέγκλιτη προσήλωση στην περίπτωση της Κύπρου στην καταδίκη του
διεθνούς αυτού εγκλήματος, επιτρέπει στην Διεθνή Κοινότητα να πράξει το ίδιο
και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. 
Οποιοσδήποτε υστερόβουλος περιορισμός στην καταδίκη του συντελούμενου
σχετικού εγκλήματος στο κατεχόμενο έδαφος της Κύπρου, αναιρεί την
οικουμενικότητα της εφαρμογής του σχετικού κανόνα και αρχών διεθνούς δικαίου
και αφαιρεί από την διεθνή έννομο τάξη το επιχείρημα υποχρεωτικής καταδίκης του
και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. 
Εκτός των άλλων, οι παράγοντες της Διεθνούς Κοινότητας που θα
συναινέσουν στη διατήρηση έστω και μερικών προϊόντων / απότοκων του εγκλήματος,
θα είναι συνακόλουθα ένοχοι συναυτουργίας.
Αναφερόμενος ειδικότερα στα επί μέρους συμπεράσματα για την περίπτωση της
Κύπρου, επισημαίνει τα εξής:
Τα Ηνωμένα Έθνη,
η Ε.Ε. και το ΣτΕ, οργανισμοί που δήθεν κόπτονται για το Κράτος Δικαίου, τη
Δημοκρατία και την ελευθερία έκφρασης πολιτικών απόψεων, καταδικάζοντας ακόμα
και διεθνώς αναγνωρισμένα κράτη σε απομόνωση και διεθνείς κυρώσεις οσάκις
παραβιάζουν τα πιο πάνω δικαιώματα και αρχές ελευθερίας, δεν δικαιοδοτούνται να
εθελοτυφλούν στην περίπτωση των κατεχομένων εδαφών της Κύπρου, όπου οι σχετικές
παραβιάσεις είναι αποτέλεσμα ενός διεθνούς εγκλήματος και μιας καταδικασθείσας
από τους ίδιους αυτούς οργανισμούς παρανομίας. Το ίδιο ισχύει, κατ’ αναλογία, και έναντι των άλλων περιπτώσεων παράνομου
διεθνούς εποικισμού, όπως στην Παλαιστίνη, στην Δ. Σαχάρα, κ.ο.κ.
Δεν είναι μόνο τα δικαιώματα των Ε/Κ που παραβιάζονται, στην περίπτωση της
Κύπρου, αλλά και αυτά των Τ/Κ, όπως και του συνόλου του Κυπριακού λαού.
Η Ε.Ε. ζητά από την Τουρκία – και δικαίως – να σεβαστεί τις πολιτικές
ελευθερίες των μειονοτήτων στην επικράτειά της (κυρίως των Κούρδων, των άλλων
πολιτιστικών, θρησκευτικών και εθνοτικών ομάδων, και όχι μόνο). Πώς είναι επομένως
δυνατόν, να παραβλέπει το τι μεθοδευμένα πράττει στον ίδιο τομέα η Τουρκία στα
κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου ως κατέχουσα Δύναμη, – απότοκο μιας άλλης αυτόνομης
διεθνούς εγκληματικότητας  – , και να
εκφράζει την άποψη (από κοινού με τον ΟΗΕ και το ΣτΕ) ότι, τα θέματα αυτά δεν
την απασχολούν, εάν τα δυο μέρη καταλήξουν μεταξύ τους σε συμφωνία ως προς το
πολιτικό ζήτημα;  Είναι εν τέλει, η
προστασία των ουσιωδών κανόνων Διεθνούς Δικαίου αντικείμενο διαπραγμάτευσης;  Eάν οι Οργανισμοί αυτοί
κατακρίνουν χώρες και ηπείρους ολόκληρες για ελλειμματικές επιδόσεις στον τομέα
της προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πώς μπορούν να αιτιολογήσουν
πειστικά την επικρότηση
θεσμοθετημένων παραβιάσεων των ίδιων δικαιωμάτων στην ίδια την ευρωπαϊκή
επικράτεια, απλά και μόνον επειδή, ο μεν παραβάτης από θέση ισχύος επιβάλλει
την αποδοχή της παρανομίας, το δε αδύναμο θύμα, υπό την πίεση εξεύρεσης λύσης
υποχωρεί σε θέματα αρχών και ουσίας;
Η επικύρωση από τους οργανισμούς αυτούς μιας λύσης που «νομιμοποιεί» τις
πιο πάνω παρανομίες, εξομοιούται με ηθική αυτουργία στην επιτέλεση των
συγκεκριμένων διεθνών εγκλημάτων.
Η παραβίαση της ελευθερίας έκφρασης των Τ/Κ, των Ε/Κ και του συνόλου του
Κυπριακού λαού, καθιστά οποιανδήποτε απόφαση oιασδήποτε
κοινότητας ή ολόκληρου του Κυπριακού λαού, υπό τέτοιες συνθήκες, άκυρη,
νοθευμένη και παραποιημένη (υπό το βάρος ασήκωτων πιέσεων και διλημμάτων
επιβίωσης).
Χωρίς εφαρμογή εκ των προτέρων της αρχής ότι, μόνον οι γνήσιοι γηγενείς
Κύπριοι, Ε/Κ και Τ/Κ, μπορούν να συμμετάσχουν σε οποιανδήποτε πολιτική
διαδικασία, η δημοκρατικότητα και η γνησιότητα μιας τέτοιας διαδικασίας, όχι
μόνον τίθενται εν αμφιβόλω, αλλά αναιρούνται εκ προοιμίου.
Οι Οργανισμοί αυτοί οφείλουν από ελάχιστο αυτοσεβασμό προς την αποστολή και
τις αρχές που τους διέπουν να πάρουν σαφή θέση επί του προκειμένου.
Με βάση όσα αναπτύσσει στο βιβλίο του, ο συγγραφέας
αντλεί τα ακόλουθα συνολικά συμπεράσματα για την περίπτωση της Κύπρου:
1)         Οι
πολιτικές και η συμπεριφορά της Τουρκίας στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής
Δημοκρατίας, ιδιαίτερα μέσω της μαζικής εμφύτευσης εποίκων, παραβιάζει όλα τα
πιο πάνω Διεθνή Κείμενα (Συμβάσεις, Σύμφωνα, Διακηρύξεις, Πρωτόκολλα), όλες τις
συναφείς Αποφάσεις Διεθνών Δικαιοδοτικών Οργάνων (Διεθνές Δικαστήριο, ΕΔΑΔ,
ΔΕΚ, Εθνικών Ανωτάτων Δικαστηρίων), τις Αποφάσεις και τα Ψηφίσματα Διεθνών
Οργανισμών (ΟΗΕ, ΣτΕ, Ε.Ε.), καθώς και κάθε συναφή Κανόνα Διεθνούς Εθιμικού
Δικαίου.
2)         Η μόνη
θεραπεία για βελτίωση της κατάφωρα έκνομης αυτής κατάστασης, καθώς και της
αντίστοιχης αρνητικής διεθνούς εικόνας της Τουρκίας, ενός κράτους μη μονίμου
μέλους του Σ.Α. του ΟΗΕ την περίοδο (2009-11), και χώρας που επιδιώκει
αναβαθμισμένο περιφερειακό και διεθνή ρόλο, καθώς και ευρωπαϊκά διαπιστευτήρια,
είναι η ακόλουθη:
·        
Η Τουρκία να
αποδεχθεί διεθνή, αντικειμενική απογραφή των νόμιμων Κυπρίων.
·        
Να αποδεχθεί
επαναπατρισμό των εποίκων με διεθνή βοήθεια στους τόπους προέλευσής τους.
·        
Στις
διαπραγματεύσεις για επίλυση του Κυπριακού να αποδεχθεί τους πιο πάνω δύο
όρους.
·        
Να άρει κάθε
περιορισμό στα δικαιώματα και τις ελευθερίες που περιγράφονται πιο πάνω.
·        
Να τερματιστεί η
γενεσιουργός αιτία των πιο πάνω, που είναι η παράνομη στρατιωτική κατοχή.
·        
Για τις δήθεν ή
υπαρκτές ανησυχίες για την ασφάλεια των Τ/Κ, να αποδεχθεί διεθνείς
διευθετήσεις, μέσω διευρυμένων όρων της Ειρηνευτικής Δύναμης του ΟΗΕ ή άλλης
κοινά αποδεκτής διεθνούς δύναμης.
3)         Εάν η
Τουρκία, δεν ενεργήσει άμεσα για επανόρθωση όλων των πιο πάνω παραβιάσεων των
Κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και της Διεθνούς Νομιμότητας, τότε θα συνεχίσει να
αποτελεί μια παρωχημένη και αναχρονιστική εξαίρεση στον διεθνή και ευρωπαϊκό
χώρο, με αυτοδίκαιους αρνητικούς χαρακτηρισμούς και ελλείμματα, για τα οποία
δεν θα δικαιοδοτείται πλέον να ισχυρίζεται ότι η Διεθνής Κοινότητα και η
Ευρωπαϊκή Ένωση την μεταχειρίζονται με αρνητική προκατάληψη.  Η ίδια φέρει αποκλειστικά την ευθύνη για την
αντι-ευρωπαϊκή της συμπεριφορά στον τομέα παραβίασης των διεθνώς κατοχυρωμένων
Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.  Στα χέρια της
ίδιας της Άγκυρας βρίσκεται η δυνατότητα αλλαγής των δεδομένων, που θα φέρουν
ως φυσικό επακόλουθο και την αλλαγή της εικόνας της και των συνακόλουθων
αντικειμενικών χαρακτηρισμών που συνοδεύουν τέτοιες συμπεριφορές.
Εάν η νέα εξωτερική πολιτική των κυρίων Ερντογάν και
Νταβούτογλου, πράγματι επαγγέλλεται Δυτικοευρωπαϊκή αλλαγή και μηδενικά προβλήματα
με τους γείτονες, το πρώτιστο κριτήριο και δοκιμασία ειλικρινούς υλοποίησής
της, περνά από την εφαρμογή όλων όσων αναφέρονται πιο πάνω στο Κυπριακό.
4)         Σε
περίπτωση που η Τουρκία επιλέξει συνέχιση της ίδιας διεθνώς κατάφωρα παράνομης
κατάστασης στην Κύπρο, η  Κ.Δ. οφείλει να
καταγγείλει τα συναφή εγκλήματα σε όλα τα αρμόδια διεθνή δικαιοδοτικά όργανα
και διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένης και της προσφυγής στο Διεθνές
Ποινικό Δικαστήριο, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, όπως εισηγείται
και ο εγνωσμένης αξίας Διεθνολόγος John Dugard.  Η Διεθνής Κοινότητα και οι όποιοι
υπερασπιστές της Τουρκίας, σε μια τέτοια περίπτωση, θα πρέπει να επιλέξουν,
είτε να συνταχθούν με την διεθνή νομιμότητα, ενισχύοντας έτσι την νομιμοφανή
εξωτερική τους εικόνα, είτε να συνταχθούν με την υποκρισία της δήθεν δικαιολόγησης διεθνών εγκλημάτων,
αποκαλύπτοντας έτσι, το αφερέγγυο, διπρόσωπο και ανακόλουθο της υποτιθέμενης
υπέρ της διεθνούς δικαιοσύνης οικουμενικής εκστρατείας τους (βλέπε Ιράκ, πρώην
Γιουγκοσλαβία, Λιβύη, Συρία, κ.ο.κ.).
            Το
κριτήριο διεθνούς ευπρέπειας για τους Διεθνείς Οργανισμούς (ΟΗΕ, ΣτΕ, ΕΕ, ΟΙΔ,
κτλ), για τους Διεθνείς Παράγοντες (Μόνιμα Μέλη του Σ.Α. του ΟΗΕ) και για τα
Διεθνή Δικαιοδοτικά Σώματα (ΕΔΑΔ, ΔΔΔ, ΔΠΔ, κλπ) έγκειται στην απαρέγκλιτη
τήρηση των αρχών και κανόνων της Διεθνούς Δικαιοσύνης σε όλες ανεξαίρετα τις
περιπτώσεις, και στην συγκεκριμένη περίπτωση στα διεθνή εγκλήματα σε βάρος της
Κύπρου και του λαού της.  Η ανοχή της
παρούσας εγκληματικής κατάστασης ισούται με συναυτουργία, ηθική αυτουργία και
συνενοχή.
Τέλος, ο συγγραφέας εξάγει τα πιο κάτω γενικά συμπεράσματα, με βάση τις
αναλύσεις που αναπτύσσονται στο βιβλίο:
(Διεθνής Αντιμετώπιση του Θέματος
των Εποίκων)
Η μελέτη όλων των περιπτώσεων
αντιμετώπισης του θέματος των εποίκων (Δ. Σαχάρας, Ναμίμπιας, Παλαιστινιακού,
Αν. Τιμόρ, Νότιου Καμερούν, Βόρειου Ιράκ, πρώην
Γιουγκοσλαβίας/Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και Κυπριακού) από την Διεθνή Κοινότητα
(ΟΗΕ, Διεθνές Δικαστήριο, Διεθνές Εθιμικό Δίκαιο, Διεθνείς Συμφωνίες, κ.λ.π.)
καταδεικνύουν ότι σε κάθε περίπτωση ο εποικισμός θεωρείται διεθνές έγκλημα και
ότι τα αποτελέσματά του είναι  από
νομικής σκοπιάς, και όχι μόνον, άκυρα. 
Παρόλα αυτά, όπως συμβαίνει άλλωστε σε κάθε περίπτωση διακρατικών
σχέσεων, η έλλειψη υπερκρατικής εξουσίας, η οποία να επιβάλλει τους κανόνες του
Διεθνούς Δικαίου στο έκνομο κράτος, καθώς και η πολιτική των δύο μέτρων και δύο
σταθμών, επιτρέπει στην πράξη – έστω και χωρίς νομιμοποίηση –  την διατήρηση σε πολλές περιπτώσεις de facto ορισμένων από τα παράνομα αποτελέσματα του
εποικισμού.  (π.χ. Δ. Σαχάρα).

Εν κατακλείδι, ο εποικισμός σε κάθε
περίπτωση χαρακτηρίζεται από την διεθνή κοινότητα ως παράνομη πράξη, ενώ τα
αποτελέσματα του θεωρούνται νομικά, και όχι μόνον, άκυρα.  Μπορεί στην πράξη το δίκαιο του ισχυρού να
διατηρεί τα αποτελέσματα του εποικισμού, όμως η παρανομία των ενεργειών αυτών
δεν μπορεί να αρθεί, παρά μόνον με την αποδοχή των συνεπειών του εποικισμού εκ
μέρους του θύματος μέσω διεθνών συμφωνιών. 
Αυτό το ενδεχόμενο μέχρι στιγμής δεν έχει παρατηρηθεί στην διεθνή
πρακτική. 
Παρόλα αυτά, όπως διαφαίνεται και σε
ορισμένες από τις περιπτώσεις που εξετάστηκαν, τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη
“επιτρέπουν”, κατ’ εξαίρεση, στον βωμό της επίτευξης μιας πολιτικής λύσης, την
διολίσθηση από θέσεις αρχών και κανόνων δικαίου, σε θέσεις εφικτών και βιώσιμων
συμβιβασμών, μέσω κυρίως υποβολής πολιτικών σχεδίων λύσης των προβλημάτων.  Το παρήγορο, σε κάθε περίπτωση, είναι ότι δεν
εγκαταλείπουν πλήρως τον αρχικό κανόνα δικαίου ή θέση αρχής, αλλά απλά
επιτρέπουν «ανεκτούς» υπό τις περιστάσεις συμβιβασμούς.  Επιπλέον, οι «παρεκκλίσεις» αυτές ουδέποτε
ενεδύθηκαν τον μανδύα της νομιμότητας μέσω Αποφάσεων Διεθνών Δικαιοδοτικών
Σωμάτων, αφήνοντας έτσι τις διαβλητές πολιτικές ακροβασίες μεσολαβητών του ΟΗΕ
στο ευάλωτό τους ενώπιον της Διεθνούς Δικαιοσύνης.
Κατά συνέπεια, στο Κυπριακό, όπως και
σε όλες τις άλλες περιπτώσεις όπου επιτελείται το Διεθνές Έγκλημα του
Εποικισμού, μπορεί να γίνει επίκληση της απόλυτης θέσης της διεθνούς πρακτικής
(ΟΗΕ, Διεθνές Δικαστήριο, Διεθνείς Συμφωνίες, Εθιμικό Διεθνές Δίκαιο, θέσεις
χωρών, όπως η Τουρκία στο θέμα του Κιρκούκ/Ιράκ, κ.λ.π.) για καταδίκη του
εποικισμού ως εγκλήματος πολέμου με άκυρα αποτελέσματα, ως θέση αρχής.  Ακολούθως, θα μπορούσε να εξετασθεί το
ενδεχόμενο να προσφέρετο ως γενναία παραχώρηση έναντι ανταλλάγματος σε άλλη
ουσιώδη για την Ε/Κ πλευρά πτυχή του Κυπριακού, η παραμονή ενός τέτοιου περιορισμένου
αριθμού εποίκων που, αφενός, να μην καταργεί στην ουσία την βασική θέση ότι ο
εποικισμός αποτελεί παράνομη πράξη άνευ νομικού κύρους, και, αφετέρου, να μην
αλλοιώνει ουσιαστικά την δημογραφική σύνθεση καμιάς από τις δύο κοινότητες
(αίτημα και των Τ/Κ), αλλά ούτε και του συνόλου του Κυπριακού λαού. Όλα αυτά
πάντοτε με την προϋπόθεση ύπαρξης «ανθρωπιστικού λόγου» που να δικαιολογεί την
«ειδική μεταχείριση» μικρού ποσοστού της ούτως ή άλλως παράνομης πράξης, π.χ.
γάμος εποίκου με Τ/Κ.
Ενώ η βασική αρχή «η παρανομία δεν
γεννά νομιμότητα» (ex injuria jus non oritur) έχει διαχρονική ισχύ, εντούτοις, οι
πραγματικότητες της σύγχρονης “real politique” οδηγούν πολλές φορές σε εξαιρέσεις σκοπιμοτήτων,
υπό τον μανδύα του δήθεν «ανθρωπιστικού δικαίου».  Ενώ, το νεοφανές και αίολο αυτό κατασκεύασμα,
δεν υπερισχύει ουσιωδών κανόνων του Εθιμικού Δικαίου, εντούτοις, λόγοι
καταχρηστικού ανθρωπισμού – αφού ο ανθρωπισμός αυτός για τους νόμιμους
κατοίκους των κατεχομένων εδαφών «υπoβαθμίζεται»(;!) – επιτρέπουν, στον βωμό της
επίτευξης μιας πολιτικής λύσης, επουσιώδεις εξαιρέσεις, οι οποίες όμως δεν θα
πρέπει να αλλοιώνουν τον βασικό κανόνα. 
Έτσι, ενώ το Έγκλημα του Εποικισμού
είναι από κάθε άποψη καταδικαστέο και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοιο,
διαφορετικά αναιρείται κάθε κανόνας της Διεθνούς Δικαιοσύνης, εντούτοις,
ελάχιστες παρεκκλίσεις θα μπορούν να γίνουν ανεκτές – ενώ συνεχίζουν να παραμένουν
αυτές ευάλωτες σε νομικές προσφυγές, έστω και εάν συμφωνηθεί η εξαίρεσή τους
από τέτοιες διαδικασίες – εφόσον οδηγούν σε συνολική λύση διεθνών προβλημάτων
στο πλαίσιο μιας ευρύτερης, συνολικά αποδεκτής από όλους τους πολίτες λύσης,
που να εμπεδώνει το ευρύτερο αίσθημα δικαιοσύνης. (Κατά συνέπειαν, λύσεις που
να μην αφίστανται  ουσιωδώς των
γενικότερων κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και της Δημοκρατικής Αρχής).
Συμπερασματικά, ενώ το Έγκλημα του
Εποικισμού παραμένει μια διεθνώς έκνομη πράξη και η φύση της αυτή δεν
αλλοιώνεται με κανένα τρόπο, η μη δίωξη κάποιων αυστηρά περιορισμένων
αποτελεσμάτων της, θα μπορούσε, κατ’ εξαίρεση, να αφεθεί στην πράξη, (υπό την
μορφή αναστολής της δίωξης ή παροχής χάριτος), εάν – και μόνο εάν – το συνολικό
αποτέλεσμα μιας πολιτικής λύσης του συναφούς διεθνούς προβλήματος επαναφέρει σε
γενικές γραμμές το αίσθημα της δικαιοσύνης. 
Αυτό επαφίεται στην κρίση του γνήσιου πολίτη κάθε εμπλεκόμενης χώρας,
που μόνο εκείνος, μέσω δημοψηφίσματος ή άλλης νόμιμης δημοκρατικής διαδικασίας,
θα κληθεί να επικυρώσει ή μη την όποια συναφή πολιτική διευθέτηση.
Σε κάθε περίπτωση όμως, το υφιστάμενο
κενό που παρατηρείται από την απουσία ενός ενιαίου δεσμευτικού διεθνούς
κειμένου, το οποίο να καλύπτει πλέον αποτελεσματικά την δίωξη και καταδίκη του
Διεθνούς Εγκλήματος του Εποικισμού, θα πρέπει να καλυφθεί. Η προτροπή του
Ψηφίσματος 1863 της ΚΣΣΕ της 27.1.2012 προς τα κράτη – μέλη του ΣτΕ να
προωθήσουν στα διεθνή φόρα, την υιοθέτηση ενός τέτοιου κειμένου, το οποίο να
ενοποιεί τις υφιστάμενες πρόνοιες των διαφόρων διεθνών οργάνων, δείχνει την
ορθή κατεύθυνση, που θα πρέπει να ακολουθήσει η Διεθνής Κοινότητα, στην
προσπάθειά της να εξαλείψει από το διεθνές στερέωμα ένα από τα πλέον βδελυρά
και απάνθρωπα μαζικά εγκλήματα, που δυστυχώς συνεχίζεται η επιτέλεσή τους μέχρι
τις ημέρες μας. Μια τέτοια ανοχή στιγματίζει την σύγχρονη κοινωνία της συνεχώς
αναβαθμιζόμενης προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ενώ η διατήρηση της
υπάρχουσας κατάστασης καθιστά τους Διεθνείς Παράγοντες συναυτουργούς στην
διάπραξη ενός από τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα στην ιστορία της Ανθρωπότητας.
Το βιβλίο αυτό, με την πολυδιάστατη
και ευρύτατη κάλυψη του όλου θέματος, στοχεύει στην συμπλήρωση του υπάρχοντος
βιβλιογραφικού κενού, καθώς και στην ταπεινή συνεισφορά αφύπνισης συνειδήσεων,
ώστε η σύγχρονη διεθνής τάξη δικαίου να αρθεί ακόμα ψηλότερα στην επιδίωξη
εξοβελισμού μαζικών εγκλημάτων σε βάρος της ανθρωπότητας και της αξιοπρέπειας
του Ανθρώπου.
———————–

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός2 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή