Ακολουθήστε μας

Άμυνα

Οι νομικοί γρίφοι των ΑΟΖ

Δημοσιεύτηκε στις

Αθανασόπουλος Αλ. Άγγελος 

Οι νομικοί γρίφοι των ΑΟΖ
Αν ένα παράκτιο κράτος έχει μπροστά
του ανοιχτή θάλασσα, τότε δεν έχει κανέναν περιορισμό να ορίσει την ΑΟΖ
του ως το απώτερο όριο των 200 ναυτικών μιλίων. Τούτο δεν μπορεί να
συμβεί όταν υπάρχουν «αντικείμενα» ή «παρακείμενα» κράτη σε απόσταση
μικρότερη των 400 ναυτικών μιλίων ώστε και τα δύο να απολαμβάνουν πλήρη
ΑΟΖ. Η Ελλάδα ανήκει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία

Το ζήτημα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) απασχολεί εντονότατα
την τελευταία πενταετία τον δημόσιο διάλογο. Αυτό συμβαίνει συνηθέστατα
υπό έναν «παραμορφωτικό φακό». Ανάλογα με την απώτερη στόχευσή τους,
διάφορες πλευρές (πολιτικά κόμματα, δημοσιογράφοι, αναλυτές)
χρησιμοποιούν την ΑΟΖ ως «γαλλικό κλειδί» που αυτομάτως θα…
ξεκλειδώσει όλα τα προβλήματα που επί 40 χρόνια κυριαρχούν στις
ελληνοτουρκικές σχέσεις τόσο στο Αιγαίο όσο και εσχάτως στην Ανατολική
Μεσόγειο, όπου ο εντοπισμός σημαντικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων έχει
φορτίσει τη συζήτηση.

Για όλες αυτές τις πλευρές το βιβλίο του Χρήστου Ροζάκη συνιστά
ανάγνωσμα απαραίτητο. Ο σημερινός πρόεδρος του Διοικητικού Δικαστηρίου
του Συμβουλίου της Ευρώπης γνωρίζει τα θέματα των θαλασσίων ζωνών όσο
λίγοι στη χώρα μας. Επομένως, ιδιαίτερα όσα γράφει για την ΑΟΖ στο πρώτο
κεφάλαιο θα προσελκύσουν το ενδιαφέρον του μυημένου – και όχι μόνο
– αναγνώστη.

Η Ελλάδα και η Τουρκία διεξάγουν από το 2002 διερευνητικές επαφές με
σκοπό, μεταξύ άλλων, να βρουν τρόπο να οριοθετήσουν την υφαλοκρηπίδα. Σε
αντίθεση όμως με την υφαλοκρηπίδα, που υφίσταται ως «φυσικό δικαίωμα», η
ΑΟΖ απαιτεί, για να υπάρξει, την ανακήρυξή της από ένα κράτος. Μόνο
έτσι αυτό αποκτά τα δικαιώματά της. Κάπου εδώ όμως εμφανίζονται οι
περιπλοκές.

Αν ένα παράκτιο κράτος έχει μπροστά του ανοιχτή θάλασσα, τότε δεν έχει
κανέναν περιορισμό να ορίσει την ΑΟΖ του ως το απώτερο όριο των 200
ναυτικών μιλίων. Τούτο δεν μπορεί να συμβεί όταν υπάρχουν «αντικείμενα» ή
«παρακείμενα» κράτη σε απόσταση μικρότερη των 400 ναυτικών μιλίων ώστε
και τα δύο να απολαμβάνουν πλήρη ΑΟΖ. Η Ελλάδα ανήκει ακριβώς σε αυτή
την κατηγορία.

Το επόμενο, δύσκολο βήμα αφορά την οριοθέτηση με συμφωνία μεταξύ των
ενδιαφερομένων κρατών, όπως προβλέπει η Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας
(UNCLOS) του 1982. Ο σκοπός είναι η «επίτευξη μιας δίκαιης λύσης». Τι
γίνεται όμως αν τουλάχιστον το ένα από τα δύο κράτη, στην προκειμένη
περίπτωση η Τουρκία, δεν έχει επικυρώσει τη UNCLOS; Τότε η προσφυγή σε
διεθνές δικαιοδοτικό όργανο, όπως το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔΧ),
καθίσταται ουσιαστικά μονόδρομος.

Ο κ. Ροζάκης αξιοποιεί την υπάρχουσα νομολογία για να περάσει το μήνυμα
ότι μια «δίκαιη λύση» δεν θα ικανοποιεί μαξιμαλιστικές ελληνικές θέσεις.
Το ΔΔΧ αποδίδει μεγάλη έμφαση στις «σχετικές περιστάσεις» που σχεδόν
πάντα μεταβάλλουν την αρχή της μέσης γραμμής/ίσης απόστασης που επί
χρόνια επικαλούνται οι ελληνικές κυβερνήσεις ως πιθανή διέξοδο για
οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Είναι σε αυτό το σημείο που δύο στοιχεία,
το μήκος των ακτών και ο ρόλος των νησιών, διαδραματίζουν μείζονα ρόλο
στις δικαστικές αποφάσεις.

Το κομμάτι του βιβλίου που αναφέρεται στον ρόλο των νησιών είναι από τα πλέον καλογραμμένα. Ο κ. Ροζάκης υπογραμμίζει πως «ενώ
έχει γίνει αποδεκτό ότι όλα τα νησιά δικαιούνται ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα,
ωστόσο η έκταση του δικαιώματός τους ποικίλλει… Τα νησιά δεν αποτελούν
την αποκλειστική πηγή άντλησης των δικαιωμάτων αλλά μόνον ένα τμήμα της
και έτσι το ΔΔΧ είναι υποχρεωμένο να αναζητήσει την επήρεια που αυτά
ασκούν στη συνολική, τελικά οριοθέτηση»
(σελ. 28). Παράλληλα,
προσθέτει, το ΔΔΧ αποδίδει ιστορικά μεγαλύτερη βαρύτητα στα ηπειρωτικά
εδάφη, που απολαμβάνουν πλήρη δικαιώματα.

Επομένως, ανάλογα με το μέγεθος και τη θέση του νησιού καθορίζεται η
επήρειά του. Οσο εγγύτερα βρίσκεται ένα νησί στο ηπειρωτικό έδαφος της
χώρας στην οποία ανήκει τόσο λιγότερο επηρεάζει την οριοθέτηση. Αν όμως
είναι απομακρυσμένο ή απομονωμένο (βλέπε Καστελόριζο), τότε το μέγεθός
του, σε συνδυασμό με το μήκος των ακτών του αντικείμενου ή παρακείμενου
κράτους, κρίνει την απόδοση πλήρους ή μερικής επήρειας σε ΑΟΖ και
υφαλοκρηπίδα.

Πάντως η γεωγραφική συνέχεια και πυκνότητα των ελληνικών νησιών στο
Αιγαίο συνιστά, κατά τον κ. Ροζάκη, σημαντικότατο πλεονέκτημα για την
Ελλάδα. Οσο για το Καστελόριζο, εμφανίζεται ρεαλιστής. Απορρίπτει την
τουρκική θέση ότι το Καστελόριζο δεν δικαιούται παρά μόνο χωρικά ύδατα
σημειώνοντας ότι δεν μπορεί να ιδωθεί παρά ως τμήμα ενός «εδαφικού
τόξου» που περιλαμβάνει επίσης τη Ρόδο, την Κάρπαθο, την Κάσο και την
Κρήτη. Προειδοποιεί όμως όσους ονειρεύονται ένωση των ΑΟΖ Ελλάδας –
Κύπρου ότι το Καστελόριζο δεν αποκτά αυτομάτως «το δικαίωμα απεριόριστων
θαλασσίων ζωνών» (σελ. 45).

Θα μπορούσε η Ελλάδα να οριοθετήσει μονομερώς ΑΟΖ; Ο κ. Ροζάκης λέει
ξεκάθαρα ότι η UNCLOS δεν το προβλέπει σε περιπτώσεις γεωγραφικής
στενότητας όπως η ελληνική. Και όχι μόνο αυτό, αλλά σε περίπτωση που
υπάρξει μονομερής οριοθέτηση, «η νομιμοποίησή της έρχεται μόνο με
την αποδοχή της από τα αντικείμενα και γειτονικά κράτη… Αμφισβήτηση
των ορίων από αυτά αναιρεί ουσιαστικά την ολοκλήρωσή τους και προκαλεί
διαφορά η οποία θα πρέπει να επιλυθεί»
(σελ. 34).

Η έρευνα και η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων
Ο συγγραφέας εντοπίζει επίσης ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο στον νόμο
4001/2011 περί αναζήτησης, έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων. Η
επισήμανση του εν λόγω νόμου ότι «ελλείψει συμφωνίας» οριοθέτησης με
γειτονικά κράτη, «το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ (αφ’
ης κηρυχθεί) είναι η μέση γραμμή», θα μπορούσε να ερμηνευθεί ότι μια
μελλοντική κήρυξη ΑΟΖ ταυτίζεται με μονομερή οριοθέτηση βάσει της μέσης
γραμμής. Αυτό θα ήταν αντίθετο στη UNCLOS (που μιλάει για συμφωνία), ενώ
θα μπορούσε να προκαλέσει αμφισβήτηση της νομιμοποίησής της, άρα και
γέννηση διαφοράς με άλλα κράτη, και κυρίως με την Τουρκία. Πιθανή τέτοια
σαρωτική κίνηση θα ναρκοθετούσε το μέλλον των διερευνητικών επαφών και
θα αφαιρούσε από την ελληνική πλευρά την ευελιξία να προσθέσει
μελλοντικά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και το θέμα της ΑΟΖ – στο
πλαίσιο μιας οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών «πολλαπλών χρήσεων». Ακόμη όμως
και αν οι διερευνητικές επαφές παραμείνουν στο πλαίσιο αναζήτησης λύσης
για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, αυτό δεν αναιρεί τα ελληνικά
δικαιώματα εξερεύνησης υποθαλάσσιων πλουτοπαραγωγικών πόρων ούτε
σημαίνει παραίτηση από μελλοντικές λύσεις συνθετότερου χαρακτήρα.

ΤΟ ΒΗΜΑ


ΧΡΗΣΤΟΣ Λ. ΡΟΖΑΚΗΣ
Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και το διεθνές δίκαιο
Εκδόσεις Παπαζήση, 2013,
σελ. 144, τιμή 9 ευρώ
 

GEOPOLITICO

Η Ινδία ανοίγει αμυντική αγορά στην Κεντρική Ασία: Τατζικιστάν και Τουρκμενιστάν επιλέγουν Akash

Νέους πελάτες στην Κεντρική Ασία αποκτά η ινδική αμυντική βιομηχανία, με το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν να προστίθενται στους αγοραστές του αντιαεροπορικού συστήματος Akash. Η εξέλιξη ενισχύει την εξαγωγική παρουσία του Νέου Δελχί σε μια περιοχή όπου κυριαρχεί ακόμη ο σοβιετικός και ρωσικός εξοπλισμός.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Την εξαγωγή των συστημάτων στις δύο χώρες επιβεβαίωσε ο γραμματέας Άμυνας της Ινδίας, Ρατζές Κουμάρ Σινγκ, σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Asian News International στις αρχές Οκτωβρίου, σύμφωνα με δημοσίευμα της Catherine Putz στο The Diplomat, στις 13 Οκτωβρίου 2026.

Ο Ινδός αξιωματούχος παρουσίασε το εγχώριας σχεδίασης και παραγωγής κινητό αντιαεροπορικό σύστημα μέσου βεληνεκούς ως παράδειγμα της προόδου της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας.

Όπως ανέφερε, πρώτη πελάτισσα ήταν η Αρμενία, η οποία απέκτησε πολλαπλές πυροβολαρχίες. Ακολούθησαν οι εξαγωγές προς το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η παραγωγή έχει σταθεροποιηθεί, υπάρχουν επιπλέον παραγγελίες για τις ινδικές Ένοπλες Δυνάμεις και αναμένονται νέοι πελάτες από άλλες περιοχές του κόσμου.

Επιβεβαίωση από την Ινδία, χωρίς λεπτομέρειες για τις συμφωνίες

Οι δηλώσεις Σινγκ επιβεβαιώνουν προηγούμενο δημοσίευμα του ινδικού επιχειρηματικού περιοδικού BW Businessworld, τον Ιούλιο, το οποίο επικαλούνταν επίσημα στοιχεία και περιλάμβανε τις δύο χώρες στους εξαγωγικούς προορισμούς του Akash.

Σύμφωνα με το ANI, την προσθήκη τους στον κατάλογο των αγοραστών επιβεβαίωσαν τόσο ο Οργανισμός Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης της Ινδίας, DRDO, όσο και το ινδικό υπουργείο Άμυνας.

Ωστόσο, ούτε το Τατζικιστάν ούτε το Τουρκμενιστάν έχουν τοποθετηθεί δημοσίως, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Δεν έχουν γνωστοποιηθεί ο αριθμός των συστημάτων, η αξία των συμφωνιών και τα χρονοδιαγράμματα παραδόσεων. Συνεπώς, η ινδική επιβεβαίωση δεν αρκεί για να προσδιοριστεί σε ποιο στάδιο βρίσκεται η παραλαβή και η επιχειρησιακή ένταξή τους.

Περισσότεροι προμηθευτές στην Κεντρική Ασία

Η επιλογή ινδικών συστημάτων εντάσσεται στη σταδιακή διαφοροποίηση των προμηθευτών των κρατών της Κεντρικής Ασίας. Παρότι μεγάλο μέρος του εξοπλισμού τους παραμένει σοβιετικής ή ρωσικής προέλευσης, στις ένοπλες δυνάμεις της περιοχής προστίθενται κινεζικά, τουρκικά, ινδικά και δυτικά μέσα.

Το The Diplomat, επικαλούμενο σχετικό ρεπορτάζ του RFE/RL, αναφέρει ότι το Τουρκμενιστάν παρουσίασε στην παρέλαση της ανεξαρτησίας του, στις 27 Σεπτεμβρίου, το κινεζικό σύστημα αεράμυνας FK-2000. Παρουσιάστηκαν επίσης βραζιλιάνικα αεροσκάφη A-29 Super Tucano και ιταλικά εκπαιδευτικά Leonardo M-346.

Το Τατζικιστάν έχει εμφανίσει κινεζικά συστήματα αεράμυνας HQ-17AE και τεθωρακισμένα οχήματα κινεζικής κατασκευής, ενώ το Κιργιστάν έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια διάφορους τύπους τουρκικών στρατιωτικών drones.

Η εικόνα δείχνει ότι οι κυβερνήσεις της περιοχής αναζητούν περισσότερες επιλογές για την κάλυψη των αμυντικών αναγκών τους. Αυτό δεν σημαίνει άμεση ανατροπή της θέσης της Ρωσίας, αλλά διεύρυνση των διαθέσιμων συνεργασιών.

Το προηγούμενο της Αρμενίας

Η Αρμενία αποτελεί το προηγούμενο εξαγωγικό παράδειγμα για το Akash. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρώτη πυροβολαρχία παραδόθηκε τον Νοέμβριο του 2024 και περιλάμβανε τέσσερις εκτοξευτές και ένα ραντάρ Rajendra. Δεύτερη παράδοση φέρεται να πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2025.

Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν μια εικόνα της εξαγωγικής πορείας του συστήματος, χωρίς να επιτρέπουν συμπεράσματα για το μέγεθος ή τη σύνθεση των παραγγελιών του Τατζικιστάν και του Τουρκμενιστάν.

Η παλαιότερη σχέση με το Τατζικιστάν

Η αμυντική παρουσία της Ινδίας στο Τατζικιστάν έχει βαθύτερες ρίζες. Το The Diplomat επικαλείται έκθεση της Oxus Society, σύμφωνα με την οποία η συνεργασία αναπτύχθηκε από τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές του 2000, με σημαντικό σταθμό την ανακαίνιση της αεροπορικής βάσης Αϊνί.

Τα σχέδια για εγκατάσταση ινδικών στρατιωτικών μέσων στη βάση δεν προχώρησαν, καθώς η Ντουσάνμπε στράφηκε στη Μόσχα και συμφώνησε να επιτρέψει τη χρήση της από ρωσικές δυνάμεις. Η Ινδία είχε επίσης πρόσβαση στην αεροπορική βάση Φαρχόρ, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, χωρίς μόνιμη παρουσία.

Κατά το δημοσίευμα, πριν από τις συμφωνίες για το Akash δεν είχαν καταγραφεί ινδικές πωλήσεις αμυντικού εξοπλισμού στις δύο χώρες.

Η νέα εξαγωγική εξέλιξη προσφέρει στο Νέο Δελχί ένα επιπλέον έρεισμα στην Κεντρική Ασία. Για τους αγοραστές, όμως, η διεύρυνση των προμηθευτών συνοδεύεται από την πρόκληση της διαλειτουργικότητας: διαφορετικά συστήματα πρέπει να μπορούν να συνεργάζονται αποτελεσματικά μέσα στην ίδια αμυντική δομή.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Δένδιας–Πιστόριους στην Κρήτη: Αμυντική συνεργασία και SPARTAN ARROW στο επίκεντρο

Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Συνάντηση με τον Γερμανό υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους πραγματοποιεί σήμερα, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, στο Πεδίο Βολής Κρήτης ο Νίκος Δένδιας, με αντικείμενο την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη διμερή αμυντική συνεργασία.

Σύμφωνα με την προαναγγελία του ΥΠΕΘΑ, οι συνομιλίες θα επικεντρωθούν στις προκλήσεις άμυνας και ασφάλειας που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, στη συνεργασία Ελλάδας–Γερμανίας στους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας και της τεχνολογίας και στην ανάπτυξη ευρωπαϊκών αμυντικών δυνατοτήτων.

Η συνάντηση θα συνδυαστεί με παρακολούθηση βολών στο πλαίσιο της άσκησης αεράμυνας «SPARTAN ARROW – 26».

Οι δύο υπουργοί αναμένεται να παρακολουθήσουν βολές των συστημάτων PATRIOT και LEFLASYS-OZELOT, καθώς και βολή πιστοποίησης του νέου συστήματος IRIS-T SLM. Η άσκηση διοργανώνεται κάθε χρόνο από τις γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις στο NATO Missile Firing Installation, το Πεδίο Βολής Κρήτης.

Οι κοινές δηλώσεις στον Τύπο έχουν προγραμματιστεί περίπου στις 14:40.

Η ατζέντα συνδέει τη συζήτηση για την ευρωπαϊκή άμυνα με την πρακτική συνεργασία στη βιομηχανία, στην τεχνολογία και στην εκπαίδευση. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

«Πυρπολητής»: Ελληνική σχεδίαση και ναυτική κρούση χωρίς πλήρωμα – Το επόμενο βήμα για τον Στόλο

Το Πολεμικό Ναυτικό παρουσίασε στον Σκαραμαγκά το δικό του μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας. Επιτήρηση, αναγνώριση και προσβολή πλεόντων στόχων στις αποστολές του, με στόχο την παραγωγή σε μεγάλους αριθμούς.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ένα νέο εργαλείο για τη θαλάσσια επιτήρηση και τις επιχειρήσεις κρούσης παρουσίασε το Πολεμικό Ναυτικό, εντάσσοντας την εγχώρια ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων στον σχεδιασμό ενίσχυσης του Στόλου.

Ο «Πυρπολητής», μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας που σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από το Πολεμικό Ναυτικό, αποκαλύφθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στο Ναυτικό Οχυρό Σκαραμαγκά. Η παρουσίαση έγινε κατά τα εγκαίνια του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια.

Η σημασία του προγράμματος βρίσκεται τόσο στις αποστολές που μπορεί να αναλάβει όσο και στην ελληνική προέλευση της σχεδίασης και της κατασκευής του. Ο στόχος παραγωγής σε μεγάλους αριθμούς δίνει στο εγχείρημα προοπτική ευρύτερης αξιοποίησης από τον Στόλο, υπό την προϋπόθεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης των δοκιμών.

Επιτήρηση και δυνατότητα προσβολής στόχων

Το σκάφος έχει μήκος πέντε μέτρων και μέγιστη ταχύτητα άνω των 40 κόμβων. Η αυτονομία του χαρακτηρίζεται υψηλή, χωρίς να έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες τιμές επιχειρησιακής εμβέλειας ή διάρκειας αποστολής.

Διαθέτει ηλεκτροοπτικό σύστημα, ραντάρ επιφανείας, συστήματα επικοινωνιών και αισθητήρες για την πλοήγηση και την επιχειρησιακή χρησιμοποίησή του.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της παρουσίασης, έχει σχεδιαστεί για τρεις βασικές κατηγορίες αποστολών: συλλογή πληροφοριών, επιτήρηση και αναγνώριση· επιχειρήσεις εναντίον στόχων επιφανείας· και επιθέσεις μονής κατεύθυνσης με μεταφορά εκρηκτικού φορτίου.

Στην τελευταία περίπτωση, το ίδιο το μη επανδρωμένο σκάφος αποτελεί το μέσο προσβολής. Προβλέπονται επίσης δυνατότητες περαιτέρω αναβάθμισης και διεύρυνσης των αποστολών του.

Οι ενσωματωμένες δυνατότητες αυτόνομης λειτουργίας βρίσκονται στο τελικό στάδιο δοκιμών. Η διάκριση έχει σημασία: η απουσία πληρώματος από το σκάφος και η αυτόνομη εκτέλεση λειτουργιών αποτελούν διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να αξιολογούνται χωριστά.

Η επιχειρησιακή κατεύθυνση που περιέγραψε ο Δένδιας

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ανέφερε ότι ο «Πυρπολητής» μπορεί «να συλλέγει πληροφορίες, να επιτηρεί, να αναγνωρίζει, να λειτουργεί —όπως το όνομά του λέει— σαν σκάφος δυνατοτήτων επίθεσης εναντίον πλεόντων στόχων».

Παράλληλα, επισήμανε τη δυνατότητα μεταφοράς μέρους των αποστολών επιτήρησης και περιπολίας σε μη επανδρωμένα και αυτόνομα μέσα, με αντίστοιχη μείωση των ημερών παραμονής του προσωπικού στη θάλασσα.

Αυτή η κατεύθυνση αναδεικνύει τον συμπληρωματικό ρόλο των νέων συστημάτων στον Στόλο. Η αξιοποίησή τους μπορεί να διευρύνει τις επιλογές επιτήρησης και κρούσης και να επιτρέψει διαφορετική κατανομή των αποστολών μεταξύ επανδρωμένων και μη επανδρωμένων μέσων.

Από τα πυρπολικά στην ελληνική τεχνογνωσία

Η επιλογή του ονόματος συνδέει το πρόγραμμα με την παράδοση των πυρπολικών της Επανάστασης του 1821: τη χρήση μικρότερων σκαφών για την προσβολή ισχυρότερων εχθρικών μονάδων.

Στον σύγχρονο «Πυρπολητή», η ιστορική αναφορά συνοδεύεται από συστήματα αισθητήρων, επικοινωνιών και πλοήγησης, με το πλήρωμα να απουσιάζει από το μέσο που εκτελεί την αποστολή.

Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι η διατήρηση και η εξέλιξη αυτής της τεχνογνωσίας. Η εγχώρια ανάπτυξη αποκτά επιχειρησιακή αξία όταν συνοδεύεται από αξιόπιστη παραγωγή, υποστήριξη και δυνατότητα αναβαθμίσεων σε βάθος χρόνου.

Εκπαίδευση σε ευρύ φάσμα θαλάσσιων συστημάτων

Το νέο Κέντρο Διακλαδικής Εκπαίδευσης προορίζεται για την εκπαίδευση και την εξοικείωση του προσωπικού με μη επανδρωμένα και αυτόνομα θαλάσσια μέσα.

Στην παρουσίαση περιλαμβάνονταν συστήματα επιφανείας για επιτήρηση, συλλογή πληροφοριών, υδρογραφικές έρευνες και αποστολές έρευνας και διάσωσης, καθώς και υποβρύχια μέσα για εντοπισμό και εξουδετέρωση ναρκών.

Μεταξύ αυτών ήταν τα FLEXUS, NIRIIS, BLUE BOAT, ΜΕΣΕ και ΚΑΝΑΡΗΣ «1» και «2», καθώς και τα υποβρύχια PLUTO PLUS και PLUTINO MIKI. Η ποικιλία των μέσων δείχνει ότι η εκπαίδευση καλύπτει περισσότερες αποστολές από την αποκλειστική χρήση σκαφών κρούσης.

Το αίτημα για τα Corsair

Ξεχωριστή θέση είχε το Corsair της Saronic, μη επανδρωμένο και αυτόνομο σκάφος επιφανείας μήκους επτά μέτρων, με ταχύτητα άνω των 35 κόμβων.

Σύμφωνα με την ενημέρωση της παρουσίασης, διαθέτει δυνατότητα συνεργατικής αυτόνομης δράσης σε σμήνη και μπορεί να αναλαμβάνει αποστολές επιτήρησης, επιχειρήσεων κατά στόχων επιφανείας, επίθεσης μονής κατεύθυνσης και έρευνας και διάσωσης.

Το Πολεμικό Ναυτικό έχει πραγματοποιήσει δοκιμές και αξιολόγηση του συστήματος και έχει αποστείλει σχετικό Letter of Request για προμήθεια σκαφών μέσω του μηχανισμού Foreign Military Sales των ΗΠΑ. Η αποστολή του αιτήματος αποτελεί βήμα στη διαδικασία προμήθειας και δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αγορά ή παράδοση.

Το κρίσιμο βήμα είναι η παραγωγή

Η παρουσίαση του «Πυρπολητή» αποτελεί αφετηρία για την αξιολόγηση ενός ελληνικού μη επανδρωμένου μέσου με πολλαπλές αποστολές. Η ολοκλήρωση των δοκιμών, η οργάνωση της παραγωγής και η ένταξή του στις διαδικασίες του Στόλου θα καθορίσουν το πραγματικό επιχειρησιακό του αποτύπωμα.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί συγκεκριμένα στοιχεία για την εμβέλεια, το εκρηκτικό φορτίο, το κόστος ανά μονάδα ή το χρονοδιάγραμμα μαζικής παραγωγής. Τα διαθέσιμα δεδομένα τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις του προγράμματος· η συνολική αποτίμησή του θα απαιτήσει τα αποτελέσματα των δοκιμών και τις αποφάσεις για την παραγωγή.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO3 λεπτά πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

GEOPOLITICO33 λεπτά πριν

Σοβαρή καταγγελία για το Σαχτάρ-ΑΕΚ! Χειρονομίες Τούρκων οπαδών προς τους Έλληνες – Συνελήφθησαν αστραπιαία από την αγγλική αστυνομία

Οι Τούρκοι βρέθηκαν στο Λονδίνο για τον προπονητή της ουκρανικής ομάδας Αρντά Τουράν, ο οποίος ακούγεται για τον πάγκο της...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Η Ευρώπη γνωρίζει, αλλά κάνει τα στραβά μάτια! Το διπλό παιχνίδι της Τουρκίας με Χαμάς και ισλαμιστικά δίκτυα

Η Ευρώπη δεν μπορεί να απαιτεί διαφάνεια από τους αιτούντες επιχορηγήσεων, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει την εξουσία της Άγκυρας επί των...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Η ελευθερία της έκφρασης στην Τουρκία του Ερντογάν: Λουκέτα, καταλήψεις τηλεοπτικών σταθμών και φίμωση του Τύπου

Από τις εφημερίδες Zaman και Bugün μέχρι τους τηλεοπτικούς σταθμούς TELE1 και Halk TV, η Τουρκία μετρά μια δεκαετία μαζικών...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

«Ελευθερία» Λονδίνου: Αδιέξοδο στο Κυπριακό, νέα εποχή στις σχέσεις Βρετανίας–ΕΕ και τα μηνύματα Ρούμπιο προς την Τουρκία

Στο επίκεντρο του νέου φύλλου της ομογενειακής εφημερίδας η αμετακίνητη στάση της τουρκικής πλευράς στο Κυπριακό, οι πολιτικές εξελίξεις στο...

Δημοφιλή