Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Μπορεί να σωθεί η Ελλάδα;

Δημοσιεύτηκε στις

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Μπορεί να σωθεί η Ελλάδα, ο ελληνικός λαός, το ελληνικό κράτος; Και αν ναι, πώς;
Αμείλικτο, στο φως των αντικειμενικών στοιχείων, το ερώτημα έρχεται και ξανάρχεται, τρία χρόνια μετά την είσοδο της χώρας, διά της Δανειακής και των Μνημονίων, σε αυτό που ο Τζορτζ Σόρος (ορθώς) αποκάλεσε «σπείρα θανάτου». Το δεύτερο κράτος με Έλληνες τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού του, η Κύπρος, μπήκε στην ίδια και χειρότερη «σπείρα» εδώ και λίγους μήνες.
Το 2010, θυμίζουμε, υπέρ του Μνημονίου τάχθηκε φανατικά όλο σχεδόν το κατεστημένο της χώρας, πολιτικοί παράγοντες των δύο κομμάτων εξουσίας, οικονομικοί παράγοντες, οικονομολόγοι, εκδότες, δημοσιογράφοι κ.λπ. Η ΝΔ –είναι αλήθεια– τάχθηκε κατά. Αλλά στο φως όσων ακολούθησαν ελέγχεται η ειλικρίνειά της. Άλλωστε, αμφισβήτησε το Μνημόνιο, ουδέποτε όμως το θεμέλιό του, την πρόταση για αποπληρωμή πάση θυσία ενός μη βιώσιμου χρέους. 
Σήμερα δύσκολα βρίσκει κανείς υποστηρικτές του Μνημονίου. Το πολύ-πολύ το χαρακτηρίζουν «αναγκαίο κακό» – που ισοδυναμεί με το να δικαιολογείς μια δολοφονία λέγοντας ότι το θύμα θα πέθαινε έτσι κι αλλιώς κάποτε. Το ΔΝΤ, ακόμα και η Μέρκελ, λένε «κάναμε λάθος» – αλλά κανείς δεν διορθώνει αυτό το λάθος, παρά τις τραγικές συνέπειες για τον ελληνικό λαό.
  
Η αμείλικτη πραγματικότητα
«Τα γεγονότα είναι πεισματάρικα», ήταν μια φράση που έμεινε διάσημη του Λένιν. Δεν θα κάνουμε εδώ τον (αναγκαίο) πλήρη απολογισμό του Μνημονίου, ενός από τα σημαντικότερα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά πειράματα της ευρωπαϊκής ιστορίας. Θα σταθούμε μόνο στα πιο κεντρικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν ότι το Μνημόνιο είναι ίσως το πιο αποτυχημένοοικονομικό πρόγραμμα της παγκόσμιας ιστορίας, αν το κρίνουμε ως «πρόγραμμα σωτηρίας» της χώρας, αλλά το πιο επιτυχές, αν το κρίνουμε ως πρόγραμμα καταστροφής της – κάτι που ο γράφων υποστήριξε ευθύς εξαρχής, άρα μπορούσαν να το ξέρουν και αυτοί που το εφάρμοσαν ή, τουλάχιστον, να το διαπιστώσουν σε μια χρονική στιγμή.
 
Τι δείχνουν τα στοιχεία
 Η ελληνική οικονομία έχασε μέχρι τώρα το 23% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος της και η πτώση συνεχίζεται με ετήσιο ρυθμό 5%-6%. Αυτοί οι αριθμοί είναι οι χειρότεροι στη δυτική οικονομική ιστορία σε ειρηνική περίοδο, χειρότεροι από τα ιστορικά ρεκόρ του Μεγάλου Κραχστις ΗΠΑ (1929-1933) και της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, πριν από την άνοδο του Χίτλερ. Το οικονομικό κόστος που κατέβαλε ο ελληνικός λαός υπερέβη ήδη το κόστος ενός εμφύλιου πολέμου μεσαίας κλίμακας. 
Σε ό,τι αφορά στο δεύτερο πιο κεντρικό μέγεθος της οικονομίας, την ανεργία, έφτασε επισήμως το 27%, στην πραγματικότητα όμως υπερβαίνει το 40%. Στους νέους κινείται επισήμως στο 60% και πραγματικά παραπάνω. Θα χρειαστούν δύο με τρεις δεκαετίες ισχυρής ανάπτυξης και ευνοϊκό παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον για να αναπληρωθεί το ενάμισι εκατομμύριο χαμένες θέσεις εργασίας.
Ακόμα κι αν περιοριζόμαστε σε αυτά προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η Ελλάδα υπέστη ήδη –εν ονόματι της σωτηρίας της!– μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές καταστροφές στην παγκόσμια ιστορία (η δε Κύπρος μπήκε επίσης στον ίδιο και χειρότερο δρόμο). Αν αυτά είχαν γίνει στην Ιαπωνία, η μνημονιακή πολιτική τάξη εκεί θα είχε κάνει ομαδικό χαρακίρι. Αλλά και η «αντιμνημονιακή» θα έκανε σοβαρή αυτοκριτική, γιατί δεν μπόρεσε να τα σταματήσει. 
Στο μέλλον τα εγχειρίδια οικονομικών θα αρχίζουν με ένα κεφάλαιο για το «ελληνικό πρόγραμμα», με τον τίτλο «Τι δεν πρέπει να κάνει μια κυβέρνηση» ή «Τι πρέπει να κάνετε σε μια χώρα, αν θέλετε να την καταστρέψετε». 
 
Κοινωνικό Ολοκαύτωμα
Δυστυχώς ο κατάλογος με τα αποτελέσματα της τριετίας του Μνημονίου είναι πολύ μεγαλύτερος από τα δύο μεγέθη που αναφέραμε. Για όσα γίνονται στην Ελλάδα ισχύει απολύτως η φράση του μεγάλου Γάλλου γενετιστή Ζακάρ: «Το κυριότερο εμπόδιο για να αντιληφθούμε την πραγματικότητα είναι τα όρια της φαντασίας μας».
Αξίζει να σημειώσουμε ενδεικτικά την κατεδάφιση του υποτυπώδους και προβληματικού κοινωνικού κράτους που δημιουργήθηκε αρχίζοντας με τις μεταρρυθμίσεις του Βενιζέλου το 1919, προχωρώντας στην ίδρυση του ΙΚΑ από τον Μεταξά και φτάνοντας στο ΕΣΥ και την όλη αναδιανεμητική πολιτική του ΠΑΣΟΚ μετά το 1981 – έστω και στηριγμένη σε σαθρά θεμέλια.Σε τρία χρόνια, ο ελληνικός λαός έχασε σχεδόν τα κοινωνικά επιτεύγματα ενός αιώνα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμα το σύστημα υγείας και ασφάλισης της χώρας, στενάζοντας και αγκομαχώντας, λειτουργεί υποτυπωδώς – το οικοδόμημα ανατινάχτηκε, αλλά δεν έπεσε ακόμα. Όταν πέσει, θα διαπιστώσουμε την ακριβή έκταση της καταστροφής. 
Πάνω από μισό εκατομμύριο άνθρωποι σιτίζονται σε συσσίτια, χιλιάδες σπρώχνονται στην αυτοκτονία ή χάνουν τη ζωή τους από πλημμελή περίθαλψη, το γενικό επίπεδο υγείας του πληθυσμού επιδεινώνεται, η κατάθλιψη παίρνει μαζικό χαρακτήρα. Διεξάγεται συστηματική προσπάθεια απόκρυψης της κοινωνικής πραγματικότητας, που ομολόγησε, άλλωστε, ανενδοίαστα, το ΕΣΡ εντέλλοντας τα Μέσα να μην προβάλλουν εικόνες κοινωνικής αθλιότητας. 
Όταν έγινε η «τρομοκρατική επίθεση» με δύο νεκρούς στη Βοστώνη, το θέμα κυριάρχησε στα ελληνικά ΜΜΕ και όλα τα κόμματα εξέδωσαν ανακοινώσεις καταδίκης – υποβάλλοντας σέβη στην «Πρεσβεία». Πέρασε όμως στα «ψιλά» η αυτοκτονία οχτώ Ελλήνων το προηγηθέν Σαββατοκύριακο, μεταξύ τους και μιας κοπελίτσας είκοσι χρόνων που αυτοπυρπολήθηκε. 
Το «πρόγραμμα χειραγώγησης» του ελληνικού λαού περιλαμβάνει και το πιο ύπουλο κομμάτι που είναι η εξοικείωση και αποδοχή της οργανωμένης φρίκης, είδος εκπαίδευσης των ανθρώπων να αποδεχτούν σταδιακά τη μετατροπή τους σε δούλους και ζώα και της χώρας σε καταστρεφόμενη αποικία χρέους, με μηχανισμούς που περιγράφουν συγγραφείς όπως οι Κάφκα και Όργουελ. 
Δεν θα συνεχίσουμε. Ο κατάλογος των επιπτώσεων της ασκηθείσης πολιτικής είναι ατελείωτος, η Ελλάδα διαθέτει σήμερα πολύ χειρότερο κράτος από το 2009, οι κοινωνικές ανισότητες εκτινάχθηκαν, καταστράφηκε κάθε έννοια κοινωνικής, άρα και εθνικής συνοχής, η ίδια η ιδέα του κράτους και του έθνους, ολοένα και μεγαλύτερες μάζες ενεργών, δυναμικών και μορφωμένων νέων εγκαταλείπουν τη χώρα, οι λεγόμενες «μεταρρυθμίσεις» μοιάζουν όλο και περισσότερο με δράση «σχιζοφρενούς δολοφόνου με το πριόνι». Με ευθύνη πρωτίστως των ίδιων των Ελλήνων πολιτικών, ενεργούντων ως οργάνων του διεθνούς συστήματος που επιτίθεται στον ελληνικό λαό και στις χώρες του, κατέστη πολιτικά αποδεκτή η –αδιανόητη προ τριών ετών– δυνατότητα εκδίωξης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη ή/και την ΕΕ.
  
Αύξηση του χρέους! 
Επισημαίνουμε ότι αυτή η πολιτική δεν αντιμετώπισε τα προβλήματα που υποτίθεται ότι επεχείρησε να λύσει και τα οποία επικαλέστηκε για να εφαρμοστεί. Το ελληνικό χρέος παρέμεινε ίδιο σε απόλυτους αριθμούς και εκτοξεύτηκε σε σχετικούς από 120% σε σχεδόν 180% του ΑΕΠ – είναι τώρα απολύτως βέβαιο ότι δεν θα πληρωθεί ποτέ. Αυτό που μένει να εξακριβωθεί είναι αν θα απομείνει τίποτα από την Ελλάδα, αν συνεχίζει την προσπάθεια να το αποπληρώσει. 
Άλλαξε όμως η φύση του χρέους· από χρέος προς ιδιώτες, που ήταν πολύ ευκολότερο να αμφισβητηθεί, έγινε χρέος σε κράτη. Από χρέος υπαγόμενο στο ελληνικό Δίκαιο, στην ελληνική Βουλή και τα Δικαστήρια, έγινε χρέος καθοριζόμενο από το αγγλικό αποικιακό Δίκαιο και οι διαφορές αναφορικά με την πληρωμή του υπήχθησαν σε ξένα δικαστήρια. Οι δανειακές συμβάσεις που συνομολογήθηκαν περιέλαβαν σειρά καθαρά αποικιακούς όρους, οδηγώντας, σε συνδυασμό με το φαύλο κύκλο προσπάθειας αποπληρωμής μη βιώσιμου χρέους, στην έμμεση πλην ουσιαστική κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος και της ελληνικής κρατικήςκυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας στον «κανιβαλισμό» της ελληνικής οικονομίας, κοινωνίας και κράτους. 
Ταυτόχρονα, εκτοξεύτηκαν τα κάθε είδους χρέη πάντων υπέρ πάντων, με μια γενικευμένη στάση πληρωμών κράτους και ιδιωτών. Το μεγάλο «αναπτυξιακό» έργο που εξήγγειλε η κυβέρνηση είναι η μετασκευή στρατιωτικών και άλλων εγκαταστάσεων σε φυλακές-στρατόπεδα για οφειλέτες προς το Δημόσιο, παγκόσμιας πρωτοτυπίας «γκουλάγκ» για τους νέους δούλους της αναδυόμενης «Ολοκληρωτικής Αυτοκρατορίας του Χρήματος», δηλαδή της παγκοσμιοποίησης. 
Το άλλο μεγάλο ζήτημα, το έλλειμμα του προϋπολογισμού, βελτιώθηκε λίγο και κυρίως στα χαρτιά, αφού στηρίζεται σε άτυπη στάση πληρωμών του Δημοσίου. Το εμπορικό ισοζύγιο, κύριος δείκτης της ανταγωνιστικότητας της χώρας, βελτιώθηκε μεν αλλά βελτιώθηκε λόγω καταβαράθρωσης των εισαγωγών και όχι λόγω ιδιαίτερης αύξησης των εξαγωγών.
Η Ελλάδα δεν υφίσταται μόνο τεράστια οικονομική – κοινωνική και στη συνέχεια, αναπόφευκτα, γεωπολιτική ζημιά, χωρίς καμία προοπτική ανάκαμψης. Το χειρότερο είναι ότι ο ελληνικός λαός χάνει το κράτος του, δηλαδή τη δυνατότητα αξιοπρεπούς ύπαρξης σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Γίνεται «κοινότητα σε αναζήτηση κηδεμόνα». 

Τι πρέπει να γίνει
Για να αντιμετωπιστεί η συνεχιζόμενη, όλο και πιο απειλητική εθνική τραγωδία, είναι φανερό ότι χρειάζεται: 

α) Η αντικατάσταση ενός πολιτικού προσωπικού που πρόδωσε, κατέστρεψε και λεηλάτησε τη χώρα και η εμφάνιση ενός ηγετικού υποκειμένου, ικανού να αναλάβει την προσπάθεια σωτηρίας της. Αυτό το υποκείμενο πρέπει να νιώθει αποφασισμένο να φτάσει όπου χρειαστεί για να σώσει τη χώρα, γιατί μόνο έτσι μπορεί να εμπνεύσει. 
Τα πολιτικά εργαλεία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, απάτες, κυρίως, και δημαγωγίες, οι πολιτικαντισμοί, το ανδρεοπαπανδρεϊκό στιλ δημαγωγίας έχουν χρεοκοπήσει. Τα αναλυτικά και πολιτικά εργαλεία όλων των πολιτικών δυνάμεων σήμερα, πλην της Χρυσής Αυγής, ανταποκρίνονται ακόμα στην εποχή προ καταστροφής, είναι φτιαγμένα σε μια και για μια εποχή σχετικά ακμάζοντος νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, και μάλιστα για την ιδιαίτερη, ελληνική «κλεπτοκρατική» εκδοχή του, όχι για μια χώρα σε κατάσταση «Βαϊμάρης», μεταβαίνουσας από το νεοφιλελεύθερο στον «καπιταλισμό της καταστροφής». Μόνο πολιτικό όπλο σωτηρίας της χώρας στις σημερινές συνθήκες είναι η Αλήθεια, το πιο αποτελεσματικό και επικίνδυνο γι’ αυτόν που το χρησιμοποιεί από όλα τα πολιτικά όπλα. 
Για να ηγηθεί ένας ηγέτης ή μια πολιτική δύναμη μιας προσπάθειας σωτηρίας της χώρας με κάποιες αξιώσεις, πρέπει να πει στον ελληνικό λαό, και να το πιστεύει: «Θα ζήσουμε με ψωμί κι αλάτι, θα κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι, θα μοιράσουμε το φαΐ και τη δουλειά, δεν θα αφήσουμε κανέναν αβοήθητο, χωρίς ψωμί, στέγη και φάρμακα, αλλά θα σηκώσουμε πάλι τη χώρα μας όρθια και θα την κάνουμε καλύτερη». Οποιαδήποτε προσπάθεια εξωραϊσμού της κατάστασης και δημιουργίας αυταπατών είναι χειρότερη από λάθος, είναι έγκλημα στις σημερινές συνθήκες και μπορεί να οδηγήσει σε καταστάσεις χειρότερες από της Αιγύπτου. 
Για να μπορέσει, φυσικά, να πει τέτοια πράγματα οποιοσδήποτε ηγέτης ή πολιτική δύναμη οφείλει να δίνει ο ίδιος πρώτος το παράδειγμα αλληλεγγύης και αυταπάρνησης που ζητάει από την κοινωνία – χρειάζεται μια συστηματική και διαπαιδαγωγική προσπάθεια απόκρουσης των επιρροών της εγχώριας ολιγαρχίας, του διεθνούς παράγοντα και της κουλτούρας και των επιμέρους συμφερόντων που φέρουν αυτές τις επιρροές.
 
β) Η δημιουργία μιας ευρείας πολιτικής – κοινωνικής συμμαχίας, ενός είδους νέου «ΕΑΜ», τηρουμένων των αναλογιών, ενός μετώπου κοινωνικής – εθνικής σωτηρίας. Το μέτωπο αυτό πρέπει να στηριχτεί στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, των κατώτερων και μεσαίων στρωμάτων που καταστρέφονται από την κρίση, στη μειοψηφία του κεφαλαίου που έχει παραγωγική τάση και στο μέτωπο των μορφωμένων ανθρώπων με περίσσευμα συνείδησης και πατριωτισμού
Μια τέτοια συμμαχία, ένα τέτοιο μέτωπο, δεν μπορεί να συγκροτηθεί στη βάση της υπεράσπισης κάθε είδους μικρών και μεγάλων προνομίων, αντικοινωνικών «συνηθειών» κ.λπ. Δεν είναι δυνατό να πληρώνουν την κρίση μόνο μισθωτοί και συνταξιούχοι, ιδιοκτήτες ακινήτων και αδύναμα τμήματα του πληθυσμού που χρήζουν προστασίας. Δεν είναι δυνατόν να περιοριζόμαστε σε ρητορικές κατά της φοροδιαφυγής, αφήνοντάς τη στο απυρόβλητο και επιβαρύνοντας ταυτόχρονα με ληστρικούς, δημευτικούς φόρους μόνο όσους δεν μπορούν να κρύψουν τα εισοδήματά τους ή τα ακίνητά τους και οι άλλοι να μην πληρώνουν τίποτα. Με δυο λόγια, χρειάζεται επανίδρυση όχι μόνο του κράτους, αλλά της ίδιας της χώρας, που κατάντησε ένα απέραντο «λαμογιστάν, εργολαβιστάν, ρουσφετιστάν», οργανωμένο γύρω από τη διαπλοκή και την πελατεία, προτού πέσει και για να πέσει θύμα των Αγορών. 
Θα μου πείτε, είναι δυνατόν κοινωνικά στρώματα και άτομα που κερδίζουν από αυτή την κλίμακα διάχυτων προνομίων να συστρατευτούν σε τέτοιο πρόγραμμα; Είναι δυνατόν, και μόνο τώρα είναι. Γιατί ο κίνδυνος της καταστροφής είναι πολύ μεγάλος για τη συντριπτική πλειοψηφία, παρά και τη σχετικά προνομιούχο θέση μερικών, ώστε να κάνει συμφέρουσα την κατάργηση των προνομίων με αντάλλαγμα ένα εθνικό σχέδιο σωτηρίας και αναγέννησης που δεν αφήνει κανέναν αβοήθητο και προσφέρει ελπίδα και προοπτική.
 
γ) Η εκπόνηση προγράμματος κοινωνικής – εθνικής αναγέννησης, που πρέπει ασφαλώς να στηρίζεται σε πολύ υψηλή τεχνοκρατική προσπάθεια, για την οποία δεν επαρκούν οι δυνάμεις οποιουδήποτε κόμματος. Χρειάζεται κινητοποίηση όλων των διαθέσιμων Ελλήνων επιστημόνων και ξένη βοήθεια. Αλλά πρόγραμμα δεν είναι μόνο τεχνοκρατική επεξεργασία ούτε μπορεί να φτιαχτεί μόνο από ειδικούς. Πρέπει να αντανακλά επεξεργασίες σε κάθε χώρο δουλειάς και κοινωνικής οργάνωσης από ανθρώπους που ξέρουν τι γίνεται και μπορεί να γίνει σε κάθε τομέα, συλλογική κινητοποίηση της κοινωνίας, να γίνει κτήμα της προτού αναλάβει κάποιος να το εφαρμόσει. Καμιά «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση, παραλαμβάνοντας διαλυμένο κράτος σε συνθήκες σφοδρότατης εσωτερικής / διεθνούς σύγκρουσης, δεν θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα περισσότερο από μερικούς μήνες απλώς εκδίδοντας διοικητικές αποφάσεις και ψηφίζοντας νόμους, αν οι πολιτικές δυνάμεις που τη συγκροτούν δεν φροντίσουν εκ των προτέρων να έχουν αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς αλληλεπίδρασης και να έχουν κινητοποιήσει την κοινωνία. 
Ένας από τους λίγους νικηφόρους επαναστάτες και μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές ιδιοφυίες όλων των εποχών, ο Λένιν, είχε περιγράψει ως εξής τους Μπολσεβίκους των οποίων ηγείτο: «Διακρίνονται από την ικανότητα να διεισδύουν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, να τα επηρεάζουν και να επηρεάζονται από αυτά». 
Ένα κίνημα παραγωγικών και καταναλωτικών συνεταιρισμών είναι τελείως αναγκαίο για την οργάνωση του αγώνα για επιβίωση, αλλά και την εκπαίδευση του Έλληνα σε συλλογική αντιμετώπιση των προβλημάτων  
 
δ) Μια ευρωπαϊκή και διεθνής εκστρατεία υπεράσπισης της Ελλάδας, της Κύπρου και τηςΕυρώπης, η προσπάθεια σύμπηξης συμμαχιών προς όλα τα σημεία του ορίζοντα, με προτεραιότητα αφενός στους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς, αφετέρου στη Ρωσία, την Κίνακαι όλη την ομάδα των BRIICS.
 
Και οι τέσσερις αυτές προϋποθέσεις είναι αναγκαίες συνθήκες, τίποτα λιγότερο δεν μπορεί νασώσει την Ελλάδα.
Η χώρα πρέπει να ετοιμαστεί για να πάει σε στάση πληρωμών, να διαχειριστεί κατάστασηέκτακτης οικονομικής ανάγκης και προσωρινής διοικητικής οικονομίας «πολεμικού τύπου», για την επιβίωση του λαού και τη σωτηρία του κράτους, ακόμη και εισαγωγή προσωρινούεσωτερικού μέσου πληρωμής, όχι όμως με δική της πρωτοβουλία, και μόνο αν το απαιτήσουν οι περιστάσεις.
 
Για το θέμα του ευρώ 
Δεν έχει κανένα νόημα η αποχώρηση από το ευρώ με δική μας πρωτοβουλία. Άλλο αν τελικά δεν μας αφήσουν άλλη λύση. Η έξοδος από το ευρώ δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα· αντίθετα, θα καταλύσει νέα φάση καταστροφής, ενισχύοντας τις τάσεις χαοτικής αποσύνθεσης του ευρωπαϊκού πλαισίου. 
Εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί στις σημερινές συνθήκες την εισαγωγή νέου νομίσματος να οδηγεί σε άμεση καταστροφική κατάρρευση της αξίας του και αναγκαστική πρόσδεση σε άλλο νόμισμα. Δεν πρέπει, εξάλλου, να θεωρηθεί τελείως αθώα η «διασπορά» ιδεών, όπως πρόσδεση στο δολάριο ΗΠΑ, στο σέκελ Ισραήλ (για την Κύπρο), την αγγλική λίρα. Με δήθεν «ωραίο σύνθημα» την αποκατάσταση της «εθνικής νομισματικής κυριαρχίας», κινδυνεύουμε να βρεθούμε από υποπροτεκτοράτο εντός ΕΕ, όχι ανεξάρτητο εθνικό κράτος, αλλά αποικία υπό πολύ χειρότερους όρους του άξονα ΗΠΑ – Ισραήλ ή ΗΠΑ – Ισραήλ – Τουρκίας. 
Το επιχείρημα ότι ανακτούμε «εθνική νομισματική κυριαρχία» δεν λαμβάνει υπόψη την πραγματική κατάσταση και το συσχετισμό δυνάμεων. Για να μην πούμε ότι δύσκολα φανταζόμαστε ένα κράτος που δεν μπορεί να ανοίξει μια λακκούβα στο δρόμο να εισάγει νέο νόμισμα γρήγορα και υπό συγκρουσιακές συνθήκες. 
Δεν έχουμε κανέναν απολύτως λόγο να φύγουμε από το ευρώ (τα περί προσωρινής ή συμφωνημένης αποχώρησης μοιάζουν αστειότητες – γιατί η Γερμανία, που αρνείται να χρηματοδοτήσει την οικοδόμηση, θα χρηματοδοτήσει την αποσύνθεση της Ευρώπης; – αν δεν υποκρύπτουν άλλες σκοπιμότητες.) 
Η αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης είναι μόνο ένα από τα ελληνικά προβλήματα, προβλήματα που λύνονται μόνο με μια υποτίμηση, που σε μεγάλο βαθμό ήδη έγινε ως «εσωτερική». 
Το κεντρικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα είναι το μη βιώσιμο χρέος. Δεν θα γίνει βιώσιμο αν κάνουμε απλά εξωτερική νομισματική υποτίμηση, καταβάλλοντας ταυτόχρονα όλο το κόστος μιας πολύ δύσκολης νομισματικής μεταβολής και το γεωπολιτικό κόστος – ρίσκο.Κανείς από τους προτείνοντες ηρωική έξοδο από το ευρώ δεν εξηγεί τι θα γίνει με το χρέος! 
Προσωπικά, βρίσκω πολύ παράξενο πολιτικές δυνάμεις που δεν τόλμησαν επί δεκαετίες να τα βάλουν με τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας, τη λεηλασία του ΕΣΥ, τη φοροδιαφυγή γιατρών, δικηγόρων, ελεύθερων επαγγελματιών και ένα σωρό άλλα έρχονται τώρα με περισσή ευκολία να περιγράψουν φαντασιακές επαναστάσεις εναντίον όλου του παγκόσμιου συστήματος. Επανάσταση χρειαζόμαστε, δεν χρειαζόμαστε υπεκφυγές και προβοκάτσιες. 
Έχουμε καταβάλει, ίσως κακώς, αλλά το καταβάλαμε, τεράστιο τίμημα για την ένταξή μας στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Καλώς ή κακώς βρεθήκαμε εκεί μέσα και διαθέτουμε σειρά θεσμικών και πολιτικών όπλων που απορρέουν από τη συμμετοχή μας και τα οποία δεν έχουμε χρησιμοποιήσει. Αποχωρώντας με δική μας πρωτοβουλία, αυτοαφοπλιζόμεθα. Γιατί να το κάνουμε; 
Γιατί, προτού το κάνουμε, δεν θέτουμε με όλη τη δύναμη των επιχειρημάτων που μπορούμε να βρούμε και όλα τα θεσμικά όπλα στη διάθεσή μας –οι μισές αποφάσεις στην ΕΕ και όλες οι αποφάσεις του Eurogroup είναι ομόφωνες– το ελληνικό πρόβλημα ζητώντας μορατόριουμ στο Μνημόνιο, διακοπή της αποπληρωμής του χρέους, ρήτρα ανάπτυξης, έκτακτη αναπτυξιακή – ανθρωπιστική βοήθεια, επικαλούμενοι
–  την άνευ προηγουμένου οικονομική και ανθρωπιστική καταστροφή,
–  το γεγονός ότι η συνομολόγηση της Δανειακής και του Μνημονίου από διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις ήταν προϊόν πολιτικής απάτης («λεφτά υπάρχουν», «αναδιαπραγμάτευση»), και διεθνούς, επαρκώς αποδείξιμης σήμερα, συνωμοσίας για να βρεθεί η Ελλάδα στην κατάσταση που βρέθηκε το Μάιο του 2010 και να έρθει το ΔΝΤ στην Ευρώπη όπως και το     
–  εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουνίου του 2012, αποτέλεσμα απαράδεκτου, πρωτοφανούς και ωμού διεθνούς εκφοβισμού του ελληνικού λαού. 
 
Όμως όλα αυτά θέλουν προετοιμασία. Εκτιμούμε απαράδεκτο το γεγονός ότι οι αντιμνημονιακές δυνάμεις της χώρας και η πνευματική της ηγεσία δεν φρόντισαν να είναι ήδη πανέτοιμες για τη διεθνή νομική και πολιτική υπεράσπιση της ελληνικής υπόθεσης, γιατί δεν εξαπέλυσαν τεράστια διεθνή εκστρατεία πριν από τις γερμανικές εκλογές για την υπεράσπιση του ελληνικού και των ευρωπαϊκών λαών. Ακόμα και μέσα στον Αύγουστο, οι αντιμνημονιακοί βουλευτές θα ’πρεπε, με τη βοήθεια και των ομογενών μας, να πλημμυρίσουν την Ευρώπη και τη Γερμανία με στοιχεία και επιχειρήματα.
 
 
konstantakopoulos.blogspot.com
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα», τον Ιούλιο 2013

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO16 λεπτά πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

GEOPOLITICO45 λεπτά πριν

Σοβαρή καταγγελία για το Σαχτάρ-ΑΕΚ! Χειρονομίες Τούρκων οπαδών προς τους Έλληνες – Συνελήφθησαν αστραπιαία από την αγγλική αστυνομία

Οι Τούρκοι βρέθηκαν στο Λονδίνο για τον προπονητή της ουκρανικής ομάδας Αρντά Τουράν, ο οποίος ακούγεται για τον πάγκο της...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Η Ευρώπη γνωρίζει, αλλά κάνει τα στραβά μάτια! Το διπλό παιχνίδι της Τουρκίας με Χαμάς και ισλαμιστικά δίκτυα

Η Ευρώπη δεν μπορεί να απαιτεί διαφάνεια από τους αιτούντες επιχορηγήσεων, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει την εξουσία της Άγκυρας επί των...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Η ελευθερία της έκφρασης στην Τουρκία του Ερντογάν: Λουκέτα, καταλήψεις τηλεοπτικών σταθμών και φίμωση του Τύπου

Από τις εφημερίδες Zaman και Bugün μέχρι τους τηλεοπτικούς σταθμούς TELE1 και Halk TV, η Τουρκία μετρά μια δεκαετία μαζικών...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

«Ελευθερία» Λονδίνου: Αδιέξοδο στο Κυπριακό, νέα εποχή στις σχέσεις Βρετανίας–ΕΕ και τα μηνύματα Ρούμπιο προς την Τουρκία

Στο επίκεντρο του νέου φύλλου της ομογενειακής εφημερίδας η αμετακίνητη στάση της τουρκικής πλευράς στο Κυπριακό, οι πολιτικές εξελίξεις στο...

Δημοφιλή