Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Πόλεμος κατά της Συρίας: η στρατιωτική αντιπαράθεση του Σεπτεμβρίου 2013 μεταξύ 5 αμερικανικών αντιτορπιλικών και του ρωσικού στολίσκου στην Ανατολική Μεσόγειο

Δημοσιεύτηκε στις

Israël Shamir,  Παρέμβαση στο
Διεθνές Φόρουμ της Ρόδου (ΗΠΑ) “Διάλογος των Πολιτισμών”, 5 Οκτωβρίου 2013.           (μτφ. Κριστιάν)
Ο φάρος του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας
Ας
ξεκινήσουμε με το καλό το νέο: αμερικανική
ηγεμονία, τέλος
. Το θηρίο δαμάστηκε. 
Περάσαμε το
Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, συμβολικά, τον Σεπτέμβριο του 2013. 
Με τη
συριακή κρίση, ο κόσμος στο σταυροδρόμι των δρόμων πήρε τη σωστή στροφή. Ήταν μια
στιγμή τόσο επικίνδυνη όσο ήταν κατά τη διάρκεια της πυραυλικής κρίσης της
Κούβας το 1962. 
Υπήρξαν
μεγάλες πιθανότητες  να ξεκινήσει ένας
ολοκληρωτικός πόλεμος, στο μέτρο που οι χαλύβδινες θελήσεις της Αμερικής και
της Ευρασίας αναμετρήθηκαν στην ανατολική Μεσόγειο. 

Θα μας πάρει
κάποιο χρόνο προτού να αντιληφθούμε το έργο που εκτελέστηκε στη σκιά, πράγμα
τελείως φυσιολογικό για γεγονότα τέτοιου μεγέθους. Οι
αναταραχές στις ΗΠΑ, από τη τρελή πορεία που ακολούθησε η Ουάσιγκτον μέχρι το
κλείσιμο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και η πιθανότητα αδυναμίας πληρωμών, είναι
οι  συνέπειες αυτής της ιστορικής
στιγμής.
Ας θυμηθούμε
την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. 
Όταν
κατέρρευσε, ήμουν στη Μόσχα, έγραφα για την  Haaretz. Είχα πάει σε
μια συνέντευξη Τύπου με μέλη του Πολιτικού Γραφείου στο ξενοδοχείο President, και τους
είχα ρωτήσει εάν νόμιζαν ότι ήρθε το τέλος της ΕΣΣΔ και του σοσιαλιστικού
συστήματος. 
Είχαν
γελάσει μαζί μου, επειδή ήταν μια πάρα πολύ δυσάρεστη κατάσταση για αυτούς.
Όχι, έλεγαν με μια φωνή. 
«Ο
σοσιαλισμός θα ανθίζει, αυτό θα είναι το αποτέλεσμα της πτώσης του Τείχους». 
Δύο χρόνια
αργότερα, δεν υπήρξε πια η ΕΣΣΔ. Η μνήμη μας
τα βλέπει όλα αυτά σε συντόμευση τώρα, σαν μικρό συμβάν. Αλλά μας
πήρε κάποιο χρόνο.
Η κορύφωση της έντασης, αυτό το
τελευταίο Σεπτέμβριο του 2013, ήταν το θέαμα, κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο,
των πέντε αμερικανικών αντιτορπιλικών στις ακτές του Λεβάντε, που στόχευαν τη
Δαμασκό με τους
Tomahawks τους, και απέναντι τους, ο ρωσικός στόλος αποτελούμενος
από ένδεκα  πλοία και ενισχυμένος από
κινεζικά πολεμικά, ανάμεσα τους και η  ναυαρχίδα φονιάς
Moskva εξοπλισμένη με πυραύλους.
Είναι σήμερα σαφές ότι δύο
πύραυλοι πράγματι εκτοξεύτηκαν προς τη συριακή ακτή, αλλά κανένας  κατάφερε να πλήξει τον στόχο τους.
Μια
λιβανέζικη εφημερίδα, αναφερόμενη σε διπλωματικές πηγές, υποστήριξε ότι οι
πύραυλοι είχαν φύγει από μια βάση του ΝΑΤΟ στην Ισπανία και καταρρίφθηκαν από
το ρωσικό αμυντικό σύστημα αέρος-αέρος, από ένα πλοίο. 
Μια άλλη
εξήγηση που προτάθηκε από την Asia Times  αναφέρει την
εκτροπή τους από τους Ρώσους, μέσω των ισχυρών και φτηνών GPS τους, τα
οποία αχρήστεψαν τους περίπλοκους και πανάκριβους Tomahawks,
εκτρέπονταν τους  και αναγκάζοντας τους
σε πτώση. 
Υπάρχει
ακόμα μια άλλη εκδοχή, η οποία αποδίδει την εκτόξευση στους Ισραηλινούς, οι
οποίοι είτε προσπάθησαν να προκαλέσουν το ξέσπασμα εχθροπραξιών, είτε
αρκέστηκαν να παρατηρήσουν τα σύννεφα, όπως ισχυρίζονται.
Εν πάση περιπτώσει, μετά από αυτό
το παράξενο περιστατικό, δεν ξεκίνησε το πυροτέχνημα, επειδή ο Πρόεδρος Ομπάμα
κράτησε την ψυχραιμία του και ξαναέβαλε το πιστόλι του στη θήκη του.
 
Αυτό
προηγήθηκε από μια απρόσμενη ψηφοφορία στο βρετανικό Κοινοβούλιο. 
Αυτό το
σεβαστό όργανο αρνήθηκε την τιμή να ενταχθεί στη προτεινόμενη από τις ΗΠΑ
επίθεση. 
Για πρώτη φορά σε διακόσια χρόνια, το
βρετανικό κοινοβούλιο απέρριψε μια πραγματική προσφορά να ξεκινήσει έναν
πόλεμο, συνήθως δεν αντέχουν στον πειρασμό.
Στη
συνέχεια, ο Πρόεδρος Ομπάμα αποφάσισε να περάσει τη καυτή πατάτα στο Κογκρέσο.
Δεν ήθελε να
είναι αυτός που θα προκαλούσε τον Αρμαγεδδώνα. Από κει και
πέρα, ήταν πολύ αργά. 
Το Κογκρέσο
δεν ήθελε να πάει σε πόλεμο, έναν πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες. 
Ο Ομπάμα
προσπάθησε να επηρεάσει τον Πούτιν στη σύσκεψη των G20 στην Αγία
Πετρούπολη, αλλά δεν τα κατάφερε. 
Η ρωσική
πρόταση να απαλλαγούμε από τα χημικά όπλα της Συρίας επέτρεψε στον Ομπάμα να
σώσει το πρόσωπο του. 
Αυτή η
περιπέτεια έθεσε τέλος στην ηγεμονία, στην υπεροχή και στην αμερικανική
εξαίρεση. 
Τέλος το
«πρόδηλο πεπρωμένο» των ΗΠΑ. 
Όλοι το
μάθαμε από τις υπερπαραγωγές του Χόλυγουντ: ο ήρωας δεν μπορεί να κρατήσει
χαμηλό προφίλ: στοχεύει και πυροβολεί
αμέσως, αυτό είναι το μόνο που
μπορεί να κάνει. 
Αν ξαναβάζει
το πιστόλι του στη θήκη, δεν είναι πλέον ήρωας, είναι δειλός.
Μετά από
αυτό, τα πάντα επιταχύνονται.
Ο Αμερικανός
Πρόεδρος είχε συνάντηση με τον νέο πρόεδρο του Ιράν, γεγονός που μόνο θλίψη
μπορούσε να φέρει στο Τελ Αβίβ. 
Οι αντάρτες
του Ελεύθερου Συριακού Στρατού αποφάσισαν να συζητήσουν με τον Άσαντ μετά από
δύο χρόνια παρενόχλησης και η αντιπροσωπεία τους έφθασε χωρίς πρόβλημα στη
Δαμασκό, αφήνοντας τους ισλαμιστές εξτρεμιστές στη μοίρα τους. 
Το Κατάρ, ο
μεγάλος υποστηρικτής τους, κατέρρευσε σε όλα τα επίπεδα. 
Αυτό που
συμβαίνει τώρα στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ προκαλεί στους πολίτες
αληθινές ανησυχίες για τα πραγματικά διακυβεύματα. Με το τέλος
της ηγεμονίας των ΗΠΑ, είναι μετρημένες οι μέρες του δολαρίου ως παγκόσμιο
αποθεματικό νόμισμα.
Παρά λίγο να
ξεκινούσε ο Γ ‘Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως το επιθυμούσαν οι μπάνκστερς  (banksters). 
Παραέχουν
χρέη, χωρίς να αναφέρουμε το τερατώδες εξωτερικό χρέος των ΗΠΑ. 
Εάν οι Tomahawks είχαν
πετύχει τον στόχο τους, θα φώναζαν «Ήταν ανωτέρα βία» και θα έβρισκαν την
ευκαιρία να ακυρώσουν το χρέος. 
Εκατομμύρια
άνθρωποι θα έχαναν τη ζωή τους, αλλά δισεκατομμύρια δολάρια θα ήταν ασφαλή στα
θησαυροφυλάκια της JP Morgan και της Goldman Sachs. 
Τον
Σεπτέμβριο, ο κόσμος μπόρεσε και έστριψε, και κατάφερε να βγει από τα νύχια
τους, επειδή ο Πρόεδρος Ομπάμα αρνήθηκε να παίξει το παιγνίδι των μπάνκστερς
Τελικά, ίσως να του αξίζει το
Νόμπελ Ειρήνης που πήρε.
Το εγγύς
μέλλον προβλέπεται ταραχώδες, αλλά δεν υπάρχει πια θανατηφόρα απειλή. 
Οι ΗΠΑ θα
χάσουν τα δικαιώματά τους να κερδίσουν τα έσοδά τους από την εκτύπωση χρήματος. Το δολάριο
θα πάψει να χρησιμεύσει ως αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο, αλλά θα παραμείνει
το νόμισμα της Βόρειας Αμερικής. Άλλα μέρη
του κόσμου θα χρησιμοποιήσουν το ευρώ τους, το γιεν τους, τα ρούβλια, τα Μπολιβάρ
ή τα δηνάρια. 
Ο αμυντικός
προϋπολογισμός των ΗΠΑ θα επανακτήσει κανονικές αναλογίες, και το κλείσιμο των
στρατιωτικών βάσεων στο εξωτερικό καθώς και η μείωση των εξοπλισμών θα επιτρέψουν
στον πληθυσμό των ΗΠΑ να πετύχει την μετάβαση χωρίς ιδιαίτερο κόπο. 
Κανείς δεν
θέλει να τρέξει πίσω από την Αμερική, ο κόσμος απλώς βαρέθηκε τις ένοπλες
βόλτες τους με το πιστόλι στο χέρι. Οι ΗΠΑ θα
πρέπει να βρουν νέες θέσεις εργασίας για όλους αυτούς τους τραπεζίτες,
δεσμοφύλακες, στρατιώτες, καθώς και για μια σειρά από πολιτικούς.
Καθώς ήμουν
στη Μόσχα κατά τη διάρκεια της κρίσης, παρατήρησα αυτά τα γεγονότα, όπως τα
αισθάνθηκαν οι Ρώσοι. 
Ο Πούτιν και η Ρωσία υποβλήθηκαν
σε ασταμάτητες πιέσεις εδώ και αρκετό καιρό
:
* Οι ΗΠΑ
υποστήριξαν και χρηματοδότησαν τη ρωσική εθνικιστική και φιλελεύθερη
αντιπολίτευση. Οι εκλογές παρουσιάστηκαν ως μια τεράστια απάτη, en bloc, και η
ρωσική κυβέρνηση έχασε για αυτόν τον λόγο μέρος της νομιμότητάς της.
* Το Magnitsky Act στο Κογκρέσο
επέτρεψε στις αμερικανικές αρχές να κατάσχουν την περιουσία όλων των Ρώσων και
να συλλάβουν όποιον είχαν την αίσθηση ότι θα μπορούσε να κάνει κακό, χωρίς
δικαίωμα προσφυγής στη δικαιοσύνη.
* Ορισμένα
ρωσικά κεφάλαια κατασχέθηκαν στην Κύπρο, όπου οι τράπεζες είχαν μεγάλα
προβλήματα.
* Οι ΗΠΑ
ενθάρρυναν τις Pussy Riots, τις γκέι
παρελάσεις στη Μόσχα, προκειμένου να παρουσιαστεί ο Πούτιν ως δικτάτορας, ένας
εχθρός της ελευθερίας και ομοφοβικός, στα Δυτικά μέσα ενημέρωσης και στα ρωσικά
μέσα ενημέρωσης τα οποία ανήκουν στην ολιγαρχία.
* Η
υποστήριξη της Ρωσίας στη Συρία επικρίθηκε, γελοιοποιήθηκε και παρουσιάστηκε ως
μια βίαιη πράξη άρνησης της ανθρωπότητας. Ταυτόχρονα,
οι μεγιστάνες του Δυτικού Τύπου υποστήριζαν ότι η Ρωσία θα αφήσει τελικά να
πέσει η Συρία.
Όπως έγραψα
εδώ και πολύ καιρό, η Ρωσία δεν είχε
καμία πρόθεση να εγκαταλείψει τη Συρία για μια σειρά από καλούς λόγους:
οι
Σύροι Ορθόδοξοι Χριστιανοί έχουν εμπιστοσύνη στη Ρωσία, και γεωπολιτικά
μιλώντας, ο πόλεμος πλησίαζε πολύ τα σύνορα της Ρωσίας. 
Αλλά ο κυριότερος  λόγος είναι ότι οι Ρώσοι είχαν βαρεθεί την
υπεροψία της Αμερικής
. 
Οι Ρώσοι
θεωρούσαν ότι τόσο σημαντικές αποφάσεις έπρεπε να ληφθούν από τη διεθνή
κοινότητα, συγκεκριμένα από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Δεν
εκτιμούσαν το ρόλο του παγκόσμιου διαιτητή που έπαιζε η Αμερική.
Στη δεκαετία
του 1990, η Ρωσία ήταν πολύ αδύναμη και δεν μπορούσε να αντιταχθεί, αλλά δεν
τους άρεσε ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας και η επέλαση των στρατευμάτων του
ΝΑΤΟ προς ανατολάς, κατά παράβαση της
υπόσχεσης που δόθηκε από τις ΗΠΑ στον Γκορμπατσόφ.
 
Η λιβυκή τραγωδία προστέθηκε στην
οργή
. 
Η άτυχη αυτή
χώρα βομβαρδίστηκε από το ΝΑΤΟ, και βρέθηκε διαλυμένη. Από την πιο ευημερούσα αφρικανική χώρα, η Λιβύη έγινε
μια από τις πιο άθλιες.
 
Η ρωσική
παρουσία στη Λιβύη ήταν πολύ περιορισμένη, ωστόσο η Ρωσία έχασε κάποιες
επενδύσεις. 
Η Ρωσία απείχε
από την ψηφοφορία για τη Λιβύη, διότι  ο
πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ πίστευε στην πιθανή συνεργασία με τη Δύση. 
Αλλά ο
Πούτιν δεν ήταν καθόλου πρόθυμος να αφήσει τη Συρία να έχει το ίδιο μέλλον.
Η ρωσική εξέγερση έναντι της
ηγεμονίας των ΗΠΑ ξεκίνησε τον περασμένο Ιούνιο
, όταν η
πτήση της Aeroflot που μετέφερε τον Ed Snowden
προσγειώθηκε στη Μόσχα. 
Οι
Αμερικανοί πίεσαν όλα τα κουμπιά στη διάθεσή τους για να τον ανακάμψουν. Ολόκληρο το
φάσμα των πρακτόρων τους αναπτύχτηκε στη 
Ρωσία. Και ελάχιστες φωνές, μεταξύ των οποίων και αυτή του γράφοντος, κάλεσαν τη
Ρωσία να παρέχει ένα ασφαλές καταφύγιο στον Σνόουντεν, και τελικά επικράτησαν
οι φωνές μας. Παρά τις πιέσεις των ΗΠΑ, εξασφαλίστηκε πολιτικό άσυλο στον
Σνόουντεν.
Επόμενο βήμα, η συριακή
αναρρίχηση
. 
Δεν θέλω να
υπεισέλθω στις λεπτομέρειες των υποτιθέμενων χημικών επιθέσεων. Από τη
ρωσική άποψη, δεν μπορούσε να ήταν  λόγος
να μπουν οι ΗΠΑ σε πόλεμο στη Συρία ούτε οπουδήποτε αλλού. 
Κατά μία
έννοια, οι Ρώσοι αποκατέστησαν το δίκαιο των εθνών. Ο κόσμος έγινε
ασφαλέστερος για τους κατοίκους του.
Τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσαν
να έχουν γίνει χωρίς την υποστήριξη της Κίνας.
 
Ο Ασιάτης
γίγαντας βλέπει τη Ρωσία σαν τη μεγάλη του αδελφή, και την εμπιστεύεται για να
διαπραγματευτεί με δεξιοτεχνία με τον κόσμο των στρογγυλών ματιών.
Οι Κινέζοι,
με το γαλήνιο ύφος τους και την εμφάνιση του «δεν πειράζω τίποτα», έπαιξαν στο
στρατόπεδο του Πούτιν. 
Φόρτωσαν τον
Σνόουντεν στη Μόσχα. Αντιστάθηκαν με το βέτο τους στα αντι-συριακά σχέδια
του Συμβουλίου Ασφαλείας, και έστειλαν τα πολεμικά τους πλοία στη Μεσόγειο. 
Αυτός είναι ο λόγος που άντεξε ο
Πούτιν, όχι μόνο για λογαριασμό της Ρωσίας, αλλά και για ολόκληρη την  Ευρασία.
Η Εκκλησία στήριξε τις
προσπάθειες του Πούτιν
:
όχι μόνο η
Ρωσική Εκκλησία, αλλά η Καθολικοί και η Ορθόδοξη αντιστάθηκαν κατά της
αμερικανικής εκστρατείας γιατί οι αντάρτες που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ έσφαζαν
τους Χριστιανούς.
Ο Πάπας
έκανε έκκληση προς τον Πούτιν ως υπερασπιστή της Εκκλησίας, οι εκκλησίες της
Ιερουσαλήμ και της Αντιόχειας έκαναν το ίδιο. Και ο Πάπας
ουσιαστικά απείλησε με αφορισμό τον Ολάντ, και η συγκαλυμμένη απειλή ενόχλησε
τον Γάλλο πρόεδρο. 
Και έτσι, ο
Πούτιν έλαβε μια διπλή υποστήριξη: εκείνη
των Ορθοδόξων Πατριαρχών και εκείνη του Πάπα
: πρόκειται για μια περίπτωση διπλής ευλογίας εξαιρετικά σπάνια στην
ιστορία.
Υπήρξαν πολλά συναρπαστικά
επεισόδια στο συριακό έπος, αρκετά για να γεμίσουν τόμους βιβλίων.
Για
παράδειγμα, η προσπάθεια να αναγκάσει τον Πούτιν στη σύνοδο κορυφής της G8 στην
Ιρλανδία. Έπρεπε να αντιμετωπίσει το ενιαίο μέτωπο της Δύσης, αλλά κατάφερε να
θέσει κάποιες χώρες στο πλευρό του, και έσπειρε τους σπόρους της αμφιβολίας
στην καρδιά των άλλων, υπενθυμίζοντάς τους τα μεγάλα κατορθώματα των
ανθρωποφάγων καπετάνιων στο στρατόπεδο των ανταρτών.
Η πρόταση για την εξάλειψη των
συριακών χημικών όπλων εισήχθη με μεγάλη δεξιοτεχνία.
Το ψήφισμα
του Συμβουλίου Ασφαλείας μπλόκαρε την δυνατότητα επίθεσης κατά της Συρία με
επίκληση του άρθρου 7.
Ως εκ θαύματος, οι Ρώσοι κέρδισαν
τη μεγάλη πλειοδοσία
. 
Ο κίνδυνος
ήταν τεράστιος: Η Συρία θα κατέληγε κατεστραμμένη όπως η Λιβύη, μια
αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν θα ήταν αναπόφευκτη, ο ανατολικός
χριστιανισμός θα έχανε το λίκνο του, η Ευρώπη θα πλημμύριζε με την εισβολή
επιπλέον εκατομμυρίων προσφύγων, η Ρωσία θα αποδείκνυε ότι δεν είναι τίποτα,
ότι ο λόγος της ήταν αέρας, ότι ζύγιζε περίπου όσο και η Βολιβία, της οποίας
επιτρέπεται να ανιχνεύεται ή να αναχαιτίζεται το προεδρικό αεροπλάνο σε κάθε
στιγμή. 
Ανίκανη να
υπερασπιστεί τους συμμάχους της, ανίκανη να κρατήσει τη θέση της, η Ρωσία θα
βραβευόταν με μια ηθική νίκη, ένας ευφημισμός για την ήττα. 
Όλο το παραγόμενο έργο του Πούτιν
για δεκατρία χρόνια θα βούλιαζε στη λάσπη.
 
Η Ρωσία θα
επέστρεφε στην κατάσταση του 1999, όταν ο Κλίντον βομβάρδιζε το Βελιγράδι.
Η κορύφωση της αντιπαράθεσης
επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής μεταξύ Ομπάμα και Πούτιν για την
αμερικανική εξαίρεση
. 
Από τους δυο
κανένας δεν ήταν αρχάριος, εξάλλου. 
Ο Πούτιν
ήταν εμβρόντητος από την υποκρισία και την έλλειψη ειλικρίνειας του Ομπάμα. 
Στο βαθμό
που ξεκίνησε από πολύ χαμηλά για να φτάσει πολύ ψηλά, ο Πούτιν αρέσκεται στην
ικανότητά του να μιλήσει με ευθύτητα με τους πιο διαφορετικούς ανθρώπους. Και ο
απότομος ειλικρινής λόγος του μπορεί να είναι συγκλονιστικά βίαιος. 
Όταν βρέθηκε
ενοχλημένος από έναν Γάλλο δημοσιογράφο για το θέμα των Τσετσένων αυτονομιστών,
ο ίδιος απάντησε:
«Οι
μουσουλμάνοι εξτρεμιστές (οι τακφιριστές) είναι οι εχθροί των χριστιανών, των
άθεων και ακόμη των μουσουλμάνων, επειδή πιστεύουν ότι το παραδοσιακό Ισλάμ
είναι εχθρικό προς τους στόχους που οι ίδιοι πρεσβεύουν. 
Και αν εσύ θέλεις
να γίνεις ένας ριζοσπαστικός ισλαμιστής και είσαι έτοιμος να σου κάνουν
περιτομή, σε καλώ στη Μόσχα. Είμαστε μια
πολυθρησκευτική χώρα, και έχουμε ειδικούς που μπορούν να σου το κάνουν. Και θα τους
πω να το κάνουν έτσι ώστε τίποτα να μη κινδυνεύει να ξαναφυτρώσει!».
Ένα άλλο
παράδειγμα του ύφους του τόσο ειλικρινούς όσο και σοκαριστικού, ήταν όταν
απάντησε στη Bridget Kendall, της BBC στο Valdai. 
Τον είχε
ρωτήσει: «έπαιξε κάποιο ρόλο η απειλή των αμερικανικών στρατιωτικών επιθέσεων
στο γεγονός ότι η Συρία δέχεται να βάλει τα όπλα της υπό έλεγχο;»
Και ο Πούτιν
της απάντησε: η ίδια η Συρία ανέπτυξε τα χημικά όπλα της, ως εναλλακτική
αμυντική λύση ενώπιον του πυρηνικού οπλοστασίου του Ισραήλ. Κάλεσε για
τον αφοπλισμό του Ισραήλ και ανέφερε το παράδειγμα του Mordechai Vanunu ως
παράδειγμα Ισραηλινού επιστήμονα αντίθετου με τα πυρηνικά όπλα (η συνέντευξή
μου με τον Βανούνου μόλις είχε δημοσιευθεί στην σημαντικότερη ρωσική εφημερίδα.
Δείτε, στα ρωσικά  http://www.kp.ru/daily/26084.4/2987042/).
Ο Πούτιν
προσπάθησε να μιλήσει ειλικρινά με τον Ομπάμα. 
Γνωρίζουμε
το περιεχόμενο του διαλόγου τους με την καταγραφή του διάλογου μεταξύ Πούτιν
και Νετανιάχου που διέρρευσε. 
Ο Πούτιν
φώναξε τον Αμερικανό και του είπε: Ποιος είναι ο στόχος σου στη Συρία; Ο Ομπάμα
απάντησε: «Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι το καθεστώς Άσαντ δεν σέβεται τα
ανθρώπινα δικαιώματα».
Ο Πούτιν
παραλίγο να κάνει εμετό ενώπιον μιας τέτοιας υποκρισίας, και το ερμήνευσε ως
άρνηση από την πλευρά του Ομπάμα να συζητήσει μαζί του «κοιτάζοντας τον στα
μάτια».
Την επομένη
της οξείας κρίσης στη Συρία, ο Ομπάμα απευθύνθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο στο
όνομα της αμερικανικής εξαίρεσης. Η πολιτική
των ΗΠΑ είναι αυτό που «κάνει τη διαφορά της Αμερικής. Αυτό είναι
που μας κάνει μοναδικούς» είχε πει. 
Ο Πούτιν
απάντησε: «Είναι πολύ επικίνδυνο να
ενθαρρύνεις τους ανθρώπους να βλέπουν τον εαυτό τους ως εξαίρεση.
 Είμαστε όλοι διαφορετικοί, αλλά όταν ζητάμε την
ευλογία του Θεού, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Θεός μας έκανε όλους ίσους
». Δεν ήταν
μόνο μια ιδεολογική συζήτηση, αλλά και θεολογική.
Όπως το έχω
αναπτύξει στο βιβλίο μου Pardes*, οι ΗΠΑ χτίστηκαν με την εβραϊκή θεολογία
της εξαίρεσης, του εκλεκτού λαού.
 Είναι η χώρα
της Παλαιάς Διαθήκης
. Αυτό είναι ένας πολύ βαθύς λόγος για την ιδιαίτερη συμμαχία μεταξύ του
Ισραήλ και των ΗΠΑ.
Η Ευρώπη διέρχεται μια φάση
αποστασίας και απόρριψης του Χριστού, ενώ η Ρωσία είναι βαθιά χριστιανική.
 
Οι εκκλησίες
της είναι γεμάτες, ευχόμαστε Καλά Χριστούγεννα και Καλό Πάσχα ο ένας στον άλλο,
δεν υπάρχει χλωμή «εποχή».
Η Ρωσία είναι χώρα της Καινής
Διαθήκης
. Και η απόρριψη της εξαίρεσης, της
έννοιας του εκλεκτού λαού, είναι το θεμέλιο του Χριστιανισμού.
Αυτός είναι
ο λόγος για τον οποίον, ενώ η εβραϊκή κοινότητα των ΗΠΑ ήθελαν πόλεμο,
καταδίκαζε τον Άσαντ και ζήτησε την παρέμβαση των ΗΠΑ, η ρωσική εβραϊκή
κοινότητα, αρκετά μεγάλη, πλούσια και με επιρροή, δεν υποστήριξε τους αντάρτες
της Συρίας, αλλά προτίμησε τις προσπάθειες Πούτιν για την διατήρηση της
ειρήνης.
Ομοίως, στο
Ιράν, όπου η εύπορη εβραϊκή κοινότητα επέλεξε και αυτή το Ακρωτήριο της Καλής
Ελπίδας.
Φαίνεται ότι οι χώρες που
καθοδηγούνται από μια δυνατά καθιερωμένη εκκλησία είναι εμβολιασμένες κατά της
βλαβερής επίδρασης των λόμπι, ενώ οι χώρες που δεν διαθέτουν έναν συγκρίσιμο
οργανισμό, είτε πρόκειται για τις ΗΠΑ είτε για τη Γαλλία, παραδίνονται στις
πιέσεις, και υιοθετούν τον παράνομο παρεμβατισμό ως πρότυπο.
Ενώ μειώνεται η ηγεμονία των ΗΠΑ,
βλέπουμε το μέλλον άκρως αβέβαιο.
 
Η
αμερικανική στρατιωτική δύναμη, όπως ο θρυλικός Behemoth,  μπορεί ακόμη να προκαλέσει όλεθρο και
ναυάγια. Το πληγωμένο ζώο είναι το πιο επικίνδυνο. 
Οι
Αμερικανοί θα πρέπει να ακούσουν τη φωνή του γερουσιαστή Ron Paul που καλεί
να εγκαταλείψουν τις υπερπόντιες βάσεις, και να μειώσουν τις στρατιωτικές δαπάνες. 
Πρέπει να
τηρούνται οι κανόνες του διεθνούς δικαίου και η εθνική κυριαρχία όλων των
κρατών. 
Ο κόσμος θα
αγαπήσει πάλι την Αμερική όταν θα σταματήσει να τον παρενοχλεί  πριν τον πατήσει. 

Τίποτα δεν κερδήθηκε, αλλά μπορέσαμε και περάσαμε  το Ακρωτήριο και αποκτήσαμε  την  Καλή Ελπίδα.

Israël Shamir

Traduction de l’anglais: Maria
Poumier 
http://www.plumenclume.net/articles.php?pg=art1490
Γενική σημείωση (NB): Δεν διαθέτουμε διορθωτή(-τρια) και οι
αναρτημένες δημοσιεύσεις (πάντα βιαστικές) περιέχουν λάθη, ορθογραφικά και
συντακτικά. Προτιμάμε πάντα την ουσία παρά τη μορφή. Ευχαριστούμε για τη
κατανόηση σας.

var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);})();

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Συμπτώματα Παρακμής…

Η Τουρκία διεκδικεί ξανά πρόσβαση στη δυτική αμυντική αγορά, ενώ η Ελλάδα καλείται να μετατρέψει τους εξοπλισμούς και τις συμμαχίες...

Αναλύσεις5 ώρες πριν

Επιπτώσεις συνεχών παρατάσεων επαναφοράς ελέγχου εσωτερικών συνόρων στη λειτουργία του Σένγκεν

Οι διαδοχικές παρατάσεις των γερμανικών συνοριακών ελέγχων δοκιμάζουν στην πράξη την ελεύθερη κυκλοφορία στον χώρο Σένγκεν. Με το Βερολίνο να...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

Παρουσίαση του βιβλίου «Στέλιος Καζαντζίδης: Δεν με σβήνει κανένας» στη Βέροια την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στην Αντωνιάδειο Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στη Σκηνή «Οδυσσέας Γωνιάδης», με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

GEOPOLITICO10 ώρες πριν

Ελληνική NAVTEX για αεροναυτική άσκηση στη θάλασσα του Καστελλόριζου

Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου

Πολιτική10 ώρες πριν

Η αναφορά του Γεραπετρίτη στην Κύπρο μπροστά στον Ρούμπιο! “Αναγκαία η λύση επανένωσης”

Ο κ. Γεραπετρίτης υπογράμμισε ιδιαίτερα τη σημασία της Κύπρου για την περιφερειακή ασφάλεια, τονίζοντας την ανάγκη επανένωσης της νήσου με...

Δημοφιλή