Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ισραήλ : Πολιτειακές αλλαγές εν μέσω οξείας κομματικής πόλωσης

Δημοσιεύτηκε στις

Ανάλυση του Γαβριήλ Χαρίτου*
Υποψήφιος διδάκτωρ του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών
Σπουδών
του Πανεπιστημίου Μακεδονίας 
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Εν αναμονή των αποτελεσμάτων της αμερικανικής
μεσολαβητικής προσπάθειας για την συνέχιση των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων
μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινιακής Αρχής, η Ισραηλινή επικαιρότητα το τελευταίο
χρονικό διάστημα απασχολήθηκε  έντονα από
τις πολιτειακές και νομοθετικές αλλαγές που προώθησε η κυβέρνηση συνασπισμού
υπό τον Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Οι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πολιτικές εξελίξεις που
σημειώθηκαν από το καλοκαίρι του 2013 έως και την άνοιξη του 2014, κατέδειξαν
ξεκάθαρα όλο το φάσμα των κομματικών διαφορών και των ιδεολογικών συσχετισμών
στο σημερινό Ισραήλ, επικαιροποιώντας και πάλι ποικίλους προβληματισμούς περί
των πολιτειακών κανόνων που διέπουν το πολιτικό σύστημα της χώρας.
Αφορμή στάθηκαν τρία σημαντικά νομοθετήματα, η διαδικασία
ψήφισης των οποίων περαιώθηκε από την Κνέσετ τη δεύτερη εβδομάδα του Μαρτίου
2014.
Ο αναθεωρημένος ‘Θεμελιώδης Νόμος περί Διακυβέρνησης’, ο
‘Θεμελιώδης Νόμος περί Δημοψηφίσματος’ και ο ‘Νόμος περί Στρατεύσεως των
Μαθητών των Εβραϊκών Θρησκευτικών Σχολών’ άφησαν έντονα το στίγμα τους στον Ισραηλινό
κοινοβουλευτικό βίο και έγιναν αφορμή να εκδηλωθούν ποικίλες ιδεολογικές και
κομματικές αντεγκλήσεις και συγκλήσεις  –δίνοντάς
μας σαφή εικόνα περί της παρούσας πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας στο
σημερινό Ισραήλ.  
Η ειρηνευτική πρωτοβουλία υπό τον αμερικανό Υπουργό
Εξωτερικών Τζων Κέρυ μέχρι σήμερα δεν απέδωσε καρπούς. Από την άλλη όμως, η
καταλυτική επίδραση των αλλεπάλληλων συναντήσεών του με την ισραηλινή πολιτική
ηγεσία ώθησαν την κυβέρνηση συνασπισμού του Μπενιαμίν Νετανιάχου το περασμένο
καλοκαίρι να προβεί σε γρήγορες κινήσεις μετασχηματισμού των κανόνων του
πολιτικού συστήματος της χώρας.
Χαρακτηριστική ήταν η βιασύνη με την οποία κατατέθηκαν
δύο σημαντικής πολιτειακής σημασίας νομοθετήματα -και μάλιστα την 31η
Ιουλίου 2013, τελευταία μόλις μέρα της τακτικής συνόδου του Ισραηλινού
Κοινοβουλίου-, που σκοπό είχαν, όπως επίσημα είχε ανακοινωθεί, να προετοιμασθεί
το ισραηλινό πολιτικό σύστημα να λάβει γενναίες αποφάσεις περί της εθνικής
κυριαρχίας[1],
ενόψει οριστικών λύσεων τόσο για το παλαιστινιακό όσο και για τον καθορισμό
διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων μεταξύ του Ισραήλ και του μελλοντικού
Παλαιστινιακού Κράτους. Στο πνεύμα αυτό εντάσσεται η δήλωση του Ισραηλινού
Πρωθυπουργού στις 25.07.2013 ότι “Η ειρήνη με τους γείτονές μας
προϋποθέτει ειρήνη μεταξύ μας και το μέσον για να το καταφέρουμε αυτό είναι το
δημοψήφισμα”
ενώ την ίδια ημέρα, το Γραφείο του Πρωθυπουργού,
εξηγώντας τα αίτια της ταχείας κοινοβουλευτικής διαδικασίας που επιλέχθηκε,
είχε εκδώσει την εξής ανακοίνωση προς τον Τύπο : “Ενόψει σημαντικών
διπλωματικών εξελίξεων που οδηγούν σε απευθείας διαπραγμάτευση με την
Παλαιστινιακή Αρχή, η Κυβέρνηση θεωρεί σημαντικό και επείγον, εκτός από τις
συνομιλίες, να καταθέσει στο Κοινοβούλιο προς ψήφιση Θεμελιώδη Νόμο που θα
ορίζει την διενέργεια δημοψηφίσματος σε περίπτωση συμφωνίας ή κυβερνητικής
απόφασης περί απόσυρσης της νομικής, δικανικής και διοικητικής κυριαρχίας επί
εδαφών του Κράτους του Ισραήλ”
.[2]
  
Η Ισραηλινή κυβέρνηση συνασπισμού – που προήλθε μετά από
τις εκλογές της                              22ας  Ιανουαρίου 2013 και ύστερα από εξαιρετικά
επίπονες διαβουλεύσεις που διήρκησαν δύο περίπου μήνες μεταξύ των τεσσάρων
κομμάτων που την συναποτέλεσαν[3]
– αποφάσισε να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα : Να αυξήσει το ποσοστιαίο πλαφόν
που απαιτείται για την είσοδο ενός κόμματος στο Ισραηλινό Κοινοβούλιο (Κνέσετ)
προκειμένου να καταστεί ευκολότερος ο σχηματισμός όσο το δυνατόν ισχυρότερων
κυβερνήσεων – ενόψει πάντα δραστικών αποφάσεων σε σχέση με την εξέλιξη των
ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Έτσι, εκτός από την πρόταση νόμου για την
διενέργεια δημοψηφίσματος, η κυβέρνηση Νετανιάχου κατέθεσε και δεύτερη πρόταση
περί θέσπισης νέου ‘Θεμελιώδους Νόμου περί Διακυβέρνησης’, ο οποίος μεταξύ
άλλων προέβλεπε τον διπλασιασμό του εκλογικού πλαφόν εισόδου – από 2% σε 4%.
Οι συνταγματικής ισχύος Θεμελιώδεις Νόμοι ‘περί
Διακυβέρνησης’ και ‘περί Δημοψηφίσματος’  είχαν δύο κύριους σκοπούς : Αφ’ ενός να καταστεί
δυνατός ο σχηματισμός σταθερών κυβερνήσεων , μειώνοντας τον αριθμό των κομμάτων
στο κοινοβούλιο δια της αύξησης του ποσοστιαίου εκλογικού πλαφόν εισαγωγής τους
στην Κνέσετ[4]
και αφ’ ετέρου ο οριστικός καθορισμός των συνόρων του Ισραήλ με το μελλοντικό
Παλαιστινιακό Κράτος να εγκριθεί με δημοψήφισμα, σε περίπτωση κατά την οποία η
ειρηνευτική συμφωνία θα προβλέπει απόσυρση της ισραηλινής κυριαρχίας από εδάφη
πέραν της Δυτικής Όχθης[5],
δίνοντας τον τελευταίο λόγο – αλλά και την τελική ευθύνη- για την οριστική
πολιτική λύση του εθνικού ζητήματος στους ίδιους τους Ισραηλινούς ψηφοφόρους[6].
Η δριμεία κριτική που ασκήθηκε κυρίως κατά της αύξησης
του εκλογικού πλαφόν προήλθε πρωτίστως από τα μικρά αραβικά κόμματα[7],
το μεσαίας εκλογικής δυναμικότητας αριστερό κόμμα “Meretz” -το οποίο κατά τις τελευταίες εκλογές είχε αυξήσει σημαντικά τα
ποσοστά του και έβλεπε ότι με την νομοθετική αυτή μεταβολή θα έχανε στο μέλλον
το έδαφος που είχε κερδηθεί- αλλά και από τα μικρά εβραϊκά θρησκευτικά κόμματα
των Ασκεναζί-Υπερορθόδοξων Εβραίων , που δεν επιθυμούσαν να τεθούν, άμεσα ή
έμμεσα, υπό τον έλεγχο του μεγαλύτερου σε επιρροή και κυβερνητικό παρελθόν
κόμματος “Shas” των Σαφαραδιτών. Από την
άλλη πλευρά, εντύπωση προκάλεσε η μάλλον απαθής στάση της αξιωματικής
αντιπολίτευσης του Κόμματος των Εργατικών σε εκείνη την εξαιρετικά τεταμένη
συνεδρίαση της Κνέσετ της 31ης Ιουλίου 2013-.[8]
 
Οι έντονες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που εκτυλίχθηκαν στο
βήμα της Κνέσετ το βράδυ της 31ης Ιουλίου 2013 δεν απέτρεψαν την επί
της αρχής ψήφιση των δύο αυτών νομοσχεδίων από τους βουλευτές του κυβερνητικού
συνασπισμού. Την ίδια ημέρα ανακοινώθηκε από την κυβέρνηση ότι η εκ νέου
συζήτησή τους κατ’ άρθρο και η τελική τους υιοθέτηση (ο Κανονισμός της Κνέσετ προβλέπει
συνολικά τρεις ψηφοφορίες για την περαίωση της νομοθετικής λειτουργίας) θα
πραγματοποιείτο τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, δηλαδή με την έναρξη των
εργασιών της αμέσως επόμενης τακτικής κοινοβουλευτικής συνόδου. Οι κατά κοινή
ομολογία βεβιασμένες πολιτικές κινήσεις εικαζόταν ότι συνδέονταν με το δεδομένο
ότι οι διαπραγματεύσεις με την Παλαιστινιακή Αρχή θα κατέληγαν σε ουσιαστικά
αποτελέσματα “το πολύ εντός 9 μηνών”, όπως διεκήρυττε τότε με
βεβαιότητα ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών[9].
Η πραγματικότητα όμως, διέψευσε και συνεχίζει να διαψεύδει την αμερικανική
υπεραισιοδοξία.
Η στασιμότητα των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων με τους
Παλαιστινίους ως επίσης και τα θέματα που ανέκυψαν σχετικά με την  προϋπόθεση που θέτουν οι Ισραηλινοί να δηλωθεί
από την Παλαιστινιακή Αρχή ότι αναγνωρίζει τον εβραϊκό χαρακτήρα του Κράτους
του Ισραήλ[10],
δεν ώθησαν την κυβέρνηση Νετανιάχου να βιασθεί και να επανυποβάλει προς ψήφιση
τα νομοσχέδια αυτά τον Νοέμβριο του 2013, όπως αρχικά είχε γίνει γνωστό.
Εν τω μεταξύ όμως, και όσο οι διαρροές πλήθαιναν
αναφορικά στα ζητήματα που είχαν τεθεί προς διαπραγμάτευση μεταξύ Ιερουσαλήμ,
Ραμάλλα και Ουάσιγκτον, οι δεξιές τάσεις της κυβέρνησης Νετανιάχου με
επικεφαλής το κόμμα της θρησκευτικής-εθνικιστικής Δεξιάς “Εβραϊκή
Εστία” υπό τον Ναφτάλι Μπένετ  εκδήλωναν
ολοένα και εντονότερα τις αντιρρήσεις τους εφ’ οιασδήποτε εδαφικής παραχώρησης
θα απαιτείτο από τις ΗΠΑ[11].
Από την άλλη η Υπουργός Δικαιοσύνης, Πρόεδρος του κεντροαριστερού κόμματος
“Κίνημα” (“Τνουά”) και επικεφαλής της ισραηλινής
διαπραγματευτικής ομάδας στις συνομιλίες με τους Παλαιστινίους, Τσίπι Λίβνι,
επανειλημμένα καθιστούσε σαφές ότι πολιτική λύση με τους Παλαιστινίους χωρίς
εδαφικές παραχωρήσεις εκ μέρους του Ισραήλ δεν είναι νοητή. Η πιο πρόσφατη
δήλωσή της στο αμερικανικό δίκτυο CNN συνοψίζει την πολιτική της θεώρηση : “Η καλύτερη
λύση θα είναι να διαιρέσουμε τη χώρα και να κρατήσουμε το Κράτος του Ισραήλ,
μικρότερο ίσως, αλλά με τις δικές μας αξίες – ένα κράτος εβραϊκό, δημοκρατικό,
που θα ζει ομαλά. Ένα κράτος ασφαλές”.[12]
Ο καταλυτικός παράγοντας της στράτευσης των Υπερορθοδόξων
Εβραίων
Καθ’ όλο το δεύτερο εξάμηνο του 2013 το ενδεχόμενο
κατάρρευσης της κυβέρνησης συνασπισμού ήταν περισσότερο από εμφανές, γεγονός το
οποίο στην ουσία θα καταδίκαζε σε αποτυχία την αμερικανική διαμεσολάβηση.
Οι δημόσιες αντιπαραθέσεις επί του περιεχομένου της
διαπραγματευτικής ατζέντας με τους Παλαιστινίους οξύνθηκαν στα τέλη Ιανουαρίου
2014, με τις ξεκάθαρα ευθείες βολές του Ναφτάλι Μπένετ, υπουργού της κυβέρνησης
Νετανιάχου και αρχηγού του κόμματος της εθνικιστικής θρησκευτικής δεξιάς
“Εβραϊκή Εστία” κατά των κυβερνητικών χειρισμών των Νετανιάχου και Λίβνι.
Συγκεκριμένα, ο                    κ. Μπένετ μιλώντας στο ετήσιο
συνέδριο που διοργανώνει το Ισραηλινό think-tank INSS απέρριψε κάθε ιδέα
απόσυρσης του Ισραήλ από την Δυτική Όχθη και τους εβραϊκούς οικισμούς. “Το
ανατολικό τμήμα της Ιερουσαλήμ, η Ιουδαία, η Σαμάρεια και η Κοιλάδα του Ιορδάνη
ήταν δικά μας πριν από 4.000 χρόνια και θα συνεχίσουν να είναι δικά μας για τα
επόμενα 4.000 χρόνια” , “Οι πρόγονοί μας και οι πρόγονοι των προγόνων
μας ποτέ δεν θα συγχωρήσουν οιονδήποτε Ισραηλινό ηγέτη που θα εγκαταλείψει την
πατρίδα μας και θα διαιρέσει την πρωτεύουσά μας”
ήταν μερικές από τις
πιο χαρακτηριστικές δηλώσεις του.
Προκειμένου να διασωθεί η κυβερνητική συνοχή, η ηγεσία Νετανιάχου
κάλεσε δημόσια τον κ. Μπένετ να ζητήσει δημόσια συγγνώμη για αυτές του τις
δηλώσεις, που έθεταν σε αμφισβήτηση του πατριωτισμού του Ισραηλινού
Πρωθυπουργού , ορίζοντάς του τελεσίγραφο εξόδου από την κυβέρνηση σε περίπτωση
που δεν συμμορφωθεί. Εν τω μεταξύ κύκλοι προσκείμενοι στον Πρωθυπουργό
διέρρευσαν στον Τύπο ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου είναι προετοιμασμένος για το
ενδεχόμενο  εξόδου της “Εβραϊκής
Εστίας από τον κυβερνητικό συνασπισμό[13],
εάν η εθνικιστική Δεξιά συνεχίσει να διαταράσσει τις ενδοκυβερνητικές
ισορροπίες.
Παρά την εύσχημη πλην όμως ταπεινωτική ‘δήλωση
μετάνοιας’  του Ναφτάλι Μπένετ , η κυβερνητική
συνοχή δεν είχε επιτευχθεί, καθότι ένα μεγάλο τμήμα στελεχών της παράταξης
Νετανιάχου συνέχιζε να μην δείχνει εφησυχασμένο από τα θέματα που τίθενται υπό
διαπραγμάτευση και τις τυχόν υποχωρήσεις που συζητά η Ισραηλινή
διαπραγματευτική ομάδα υπό την Τσίπι Λίβνι τόσο με τους Αμερικανούς όσο και με
την Παλαιστινιακή Αρχή.
Υπ’ αυτό το πρίσμα, στις αρχές του 2014 το κεντροαριστερό
κόμμα “Yesh Atid” με επικεφαλής
τον Υπουργό Οικονομικών Γιαΐρ Λαπίντ, προφανώς σε συνεννόηση με τον Πρωθυπουργό
Νετανιάχου, αποφεύγοντας εντέχνως να τοποθετηθεί επί των ειρηνευτικών
συνομιλιών, σταμάτησε να είναι παρατηρητής της διαμάχης Νετανιάχου-Μπένετ και
επανέφερε στον δημόσιο διάλογο την προεκλογική του ατζέντα : Την άρση των
προνομίων που χαίρουν οι Υπερορθόδοξοι Εβραίοι έναντι των υπολοίπων πολιτών της
χώρας[14]
– ένα ζήτημα που ενώνει την Ισραηλινή κοινή γνώμη, ανεξαρτήτως κομματικής
τοποθέτησης, έναντι του πολιτικών εκφραστών της Υπερορθόδοξης Εβραϊκής
κοινότητας.
Το φαινόμενο της μη-στράτευσης μεγάλου ποσοστού μίας σημαντικής
αριθμητικά μερίδας του εβραϊκού πληθυσμού που αγγίζει το 10%, ήταν ανέκαθεν η
αιχμή του δόρατος κατά του ιδιότυπου κοινωνικοπολιτικού status quo που ισχύει από τη σύσταση του Ισραηλινού κράτους έως και
σήμερα. Βασική προεκλογική δέσμευση του Λαπίντ ήταν η μεταβολή αυτής της
πραγματικότητας και η κατάθεση του νομοσχεδίου “Περί Ισότητας στην
Στρατιωτική Θητεία” που συνέταξαν σημαίνοντα στελέχη του κόμματός του (“Yesh Atid”) παρουσιάσθηκε
ως πραγματοποίηση των προεκλογικών του δεσμεύσεων, που είχαν ιδιαίτερη απήχηση
στα μεγάλα αστικά κέντρα (Τελ Αβίβ και περίχωρα) και σε ευρέα στρώματα της
μεσαίας τάξης όλης της χώρας, που δεν τηρούν στην καθημερινότητά τους τις
εβραϊκές θρησκευτικές επιταγές. Αντιθέτως, στην Ιερουσαλήμ και στην ευρύτερη
περιοχή της, τα ποσοστά του αντι-θρησκευτικού Yesh Atid ήταν εμφανώς μειωμένα.[15]
Από καθαρά πολιτικής απόψεως, η κατάθεση του
συγκεκριμένου νομοθετήματος με την πρωτοβουλία του κόμματος “Yesh Atid” την δεδομένη
χρονική στιγμή που συνέβη, είχε ποικίλα αποτελέσματα στη διαμόρφωση των
πολιτικών ισορροπιών της χώρας. Συγκεκριμένα : Απομακρύνθηκε το ενδιαφέρον της
κοινής γνώμης από την εξέλιξη των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Συσπειρώθηκαν οι
πολιτικές δυνάμεις που δεν διάκεινται φιλικά προς την Υπερορθόδοξη κοινωνική
ομάδα. Ενώθηκαν οι φωνές της κοινωνίας που υφίστανται το βάρος της στρατιωτικής
θητείας ενώ δεν απολαμβάνουν τα οικονομικά προνόμια και τις φορολογικές
απαλλαγές των Υπερορθοδόξων Εβραίων. Αποδυναμώθηκαν ακόμα περισσότερο τα
επιχειρήματα του κόμματος “Εβραϊκή Εστία” εντός και εκτός κυβέρνησης,
το οποίο εν τέλει δεν προχώρησε στην εφαρμογή των απειλών του να αποχωρήσει από
τον κυβερνητικό συνασπισμό. Τέλος, ενισχύθηκε εμμέσως πλην σαφώς το Ισραηλινό
αίτημα περί ανάγκης αναγνώρισης και εγγύησης του ‘αμιγώς εβραϊκού χαρακτήρα’
του Ισραήλ ως προϋπόθεση για την πρόοδο των διαπραγματεύσεων, αφού ο νέος νόμος
περί στράτευσης αφορά μόνο τον εβραϊκό πληθυσμό που έως τώρα δεν υπηρετούσε
στον στρατό, τονίζοντας με αυτόν τον τρόπο την πολιτική βούληση να συμμετέχουν
“όλοι οι Εβραίοι” στον αμυντικό σχεδιασμό του κράτους.
Η έγκριση του τελικού σχεδίου νόμου “Περί Ισότητας
στην Στρατιωτική Θητεία” στις 20 Φεβρουαρίου 2014 από την αρμόδια
νομοπαρασκευαστική κοινοβουλευτική επιτροπή, είχε ως φυσικό αποτέλεσμα να
οξύνει την πολιτική ένταση – αυτή τη φορά αφ’ενός μεταξύ του κυβερνητικού
συνασπισμού, του κεντροαριστερού “Yesh Atid” και της
Αριστεράς και αφ’ ετέρου τα εβραϊκά θρησκευτικά κόμματα, που ανέβασαν τους πολιτικούς
τόνους και κινητοποίησαν περί τους 300.000 Υπερορθόδοξους διαδηλωτές (άλλες
πηγές έκαναν λόγο για 500.000) να διαδηλώσουν επί ώρες στους δρόμους της
Ιερουσαλήμ[16]
αλλά και σε άλλες πόλεις της χώρας, όπου κατοικεί συμπαγής θρησκευτικός
πληθυσμός. Κύριο επιχείρημά τους ήταν ότι η στράτευσή τους στην ουσία είχε
σκοπό να καταστρέψει τον ιδιότυπο τρόπο ζωής τους και να τους επιβάλει την
εκκοσμίκευσή τους, και μάλιστα με απειλή ποινικών κυρώσεων, συμπεριλαμβανομένης
και της φυλάκισης. Ισχυρίζονταν επίσης ότι το “πεδίο μάχης” της
Υπερορθόδοξης εβραϊκής κοινότητας είναι “η διατήρηση της εβραϊκής
θρησκείας και παράδοσης”, απειλώντας δια στόματος θρησκευτικών ηγετών
ακόμα και με πολιτική ανυπακοή[17].
Είναι αμφίβολο κατά πόσον τα επιχειρήματα των
Υπερορθόδοξων Εβραίων βρήκαν απήχηση στην πλειοψηφία της Ισραηλινής κοινής
γνώμης. Κατέστη όμως σαφές σε όλους ότι η πρακτική εφαρμογή του νέου αυτού
νόμου δεν θα ήταν μια εύκολη υπόθεση, όχι τόσο λόγω της σθεναρής πολιτικής
αντίθεσης από πλευράς των θρησκευτικών κομμάτων όσο εξ αιτίας της διατύπωσης
του υπό ψήφιση νομοθετήματος. Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση της Κνέσετ[18]
επί του περιεχομένου του νομοθετήματος που τελικά υιοθετήθηκε προκύπτουν τα
εξής  : 1) Κατά την παρούσα περίοδο και
έως το 2017 οι στρατεύσιμοι μαθητές των εβραϊκών θρησκευτικών σχολών θα έχουν
το δικαίωμα είτε να επιλέξουν να καταταγούν σε ένοπλη ή κοινωνική θητεία είτε
να συνεχίσουν τις σπουδές τους.       2) Όσοι
μαθητές κατά την ψήφιση του νόμου έχουν συμπληρώσει το 22ο έτος της
ηλικίας τους έχουν δικαίωμα να ζητήσουν την απαλλαγή τους από την ένοπλη θητεία
“για να προσαρμοσθούν στο εργατικό δυναμικό της χώρας”. 3) Όσοι
μαθητές εβραϊκών θρησκευτικών σχολών κατά το χρόνο ψήφισης του νόμου είναι 18
έως 22 ετών, έχουν δικαίωμα να ζητήσουν αναβολή στράτευσης έως το 24ο
έτος της ηλικίας τους. 4) Κατά το χρονικό διάστημα έως το έτος 2017 και μετά
από αυτό, η κυβέρνηση θα επικεντρωθεί στον τρόπο στράτευσης των Εβραίων
παλιννοστούντων και σε περίπτωση που οι αριθμητικοί στόχοι στράτευσης
επιτευχθούν, τότε η στράτευση των μαθητών “θα συνεχίσει να είναι
εθελοντική”, και οι μαθητές των σχολών αυτών θα έχουν το δικαίωμα να
αναβάλουν την στράτευσή τους έως το 26ο έτος της ηλικίας τους και
μετέπειτα να απαλλαγούν.         5) Εάν
σε κάποια χρονιά ο αριθμητικός στόχος των στρατευσίμων δεν επιτευχθεί, τότε η
στράτευση –ένοπλη ή μη- “για όλους τους μαθητές των εβραϊκών θρησκευτικών
σχολών θα καθίσταται υποχρεωτική” πλην 1.800 μαθητών με εξαιρετικές
επιδόσεις, που θα συνεχίσουν την φοίτησή τους. Στο κείμενο της πρότασης νόμου
που ετέθη προς ψήφιση δεν θίγεται το ζήτημα του ποινικού κολασμού των
ανυπότακτων.
Η περιπτωσιολογία των χρονικών και ηλικιακών προϋποθέσεων
που καθορίζουν την εφαρμογή του νέου νόμου, προδίδουν τον δισταγμό της παρούσας
κυβέρνησης να προχωρήσει σε άμεσα μέτρα που θα υποχρέωναν τους Υπερορθόδοξους
Εβραίους να καταταγούν “άμεσα” – όπως δήλωναν με έμφαση στελέχη του Yesh Atid όπως και ο αρχηγός του και Υπουργός Οικονομικών Γιαΐρ
Λαπίντ. Πέραν των ανωτέρω όμως, το πιθανότερο είναι πως έως το 2017 (έτος
εφαρμογής του νόμου) θα έχουν ήδη πραγματοποιηθεί βουλευτικές εκλογές με
ενδεχόμενο να μεταβληθούν έως τότε οι κομματικοί συσχετισμοί, χωρίς να αποκλείεται
και ο έλεγχος της συνταγματικότητας του νόμου από το Ανώτατο Δικαστήριο της
χώρας[19]
– γεγονός το οποίο ισραηλινοί συνταγματολόγοι θεωρούν κάτι παραπάνω από πιθανό[20].
Παρ’ όλ’ αυτά όμως, η αίσθηση που έχει προκαλέσει στην
ισραηλινή κοινή γνώμη η έγκριση ενός τέτοιου νομοθετήματος είναι πολύ
μεγαλύτερη από την πρακτική του αποτελεσματικότητα. Το γεγονός ότι για πρώτη
φορά στη σύντομη Ιστορία του Ισραηλινού κράτους θίγεται το status quo που απάλλασσε από τις στρατιωτικές υποχρεώσεις το 10% του
εβραϊκού πληθυσμού μιας χώρας αυξημένες αμυντικές ανάγκες, ανέβασε κατά πολύ
τις “μετοχές” του κόμματος “Yesh Atid” αφ’ ενός και
αφ’ ετέρου έδωσε ακόμα μεγαλύτερη πίστωση χρόνου στην πρωθυπουργία Νετανιάχου[21],
έστω και αν δεν έχει σημειωθεί κάποια ενθαρρυντική εξέλιξη στις ειρηνευτικές
διαπραγματεύσεις ή στην οικονομική κατάσταση της μεσαίας τάξης της χώρας
–ζήτημα που είχε απασχολήσει εκτενέστατα την πρόσφατη προεκλογική περίοδο
(Δεκέμβριος-Ιανουάριος 2013).
Μέσα σε αυτό το περίπλοκα πολωμένο πολιτικό κλίμα, η
κυβέρνηση Νετανιάχου, θεωρώντας ότι έχει συσπειρώσει τις μη-θρησκευτικές
πολιτικές δυνάμεις της χώρας αποφάσισε να προωθήσει ταυτόχρονα, καθ’ όλη την
δεύτερη εβδομάδα του Μαρτίου 2014, τη διαδικασία τελικής ψήφισης των τριών
σημαντικών αυτών νομοθετημάτων.
Στις 11 Μαρτίου 2014 η Κνέσετ ψήφισε τον ανώτερης τυπικής
ισχύος “Θεμελιώδη Νόμο περί Διακυβέρνησης” , που μεταξύ άλλων αύξησε
το πλαφόν εισαγωγής των πολιτικών κομμάτων στο Κοινοβούλιο από 2% που ίσχυε έως
σήμερα σε 3,25% (και όχι σε 4%, όπως είχε αρχικά προταθεί).
Στις 13 Μαρτίου 2014 ψηφίσθηκε ο “Θεμελιώδης Νόμος
περί Δημοψηφίσματος”, σύμφωνα με τον οποίο θα κληθεί να αποφασίσει το
ισραηλινό εκλογικό σώμα περί της αποχώρησης ή μη από εδάφη της χώρας, ενόψει τελικής
ειρηνευτικής λύσης (σύμφωνα με ειδική διάταξη που εισήχθη την ημέρα της
ψηφοφορίας, δεν θα απαιτηθεί η διενέργεια δημοψηφίσματος 80 και πλέον από τους
συνολικά 120 βουλευτές της Κνέσετ ψηφίσουν υπέρ της ειρηνευτικής συμφωνίας).
Τέλος, στις 12 Μαρτίου 2014 ψηφίσθηκε ο καταλυτικής
πολιτικής σημασίας “Νόμος περί Στρατεύσεως Μαθητών Εβραϊκών Θεολογικών
Σχολών” – η εφαρμογή του οποίου όμως μετατίθεται χρονικά για το έτος 2017,
με προϋποθέσεις που ουσιαστικά άλλαξαν κατά πολύ το περιεχόμενο της αρχικής
πρότασης της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής. 
Σε όλες τις ψηφοφορίας απείχαν όλοι οι βουλευτές των
κομμάτων που δεν συμμετέχουν στον κυβερνητικό συνασπισμό.
Αποτίμηση
Η απόφαση της Ισραηλινής κυβέρνησης να προβεί σε σημαντικές
αλλαγές στο εκλογικό σύστημα, στην πολιτική διαδικασία επικύρωσης της τελικής
διευθέτησης του εθνικού ζητήματος, ως επίσης και στη μεταβολή των κανόνων
στράτευσης μίας σημαντικής αριθμητικά μερίδας του εβραϊκού πληθυσμού,  όπως ήταν αναμενόμενο πυροδότησε σημαντικές
εξελίξεις στο εσωτερικό πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας, οι οποίες μπορούν να
συνοψισθούν ως εξής :
1. Η ισραηλινή αντιπολίτευση συσπειρώθηκε, σχηματίζοντας
μια πολιτικά ιδιότυπη και εξαιρετικά ανομοιογενή πολιτική συμμαχία. Η κεντροαριστερά
που εκφράζεται από το Κόμμα των Εργατικών με επικεφαλής των χαμηλών τόνων
Ιτσχάκ Χέρτσογκ και το αριστερό κόμμα “Meretz” υπό την Ζεχάβα Γκαλόν –γνωστή για τις θέσεις της υπέρ της άμεσης
αποχώρησης του Ισραήλ από όλη Δυτική Όχθη και τους εβραϊκούς εποικισμούς
βρέθηκαν να συστρατεύονται με τα δεξιά θρησκευτικά κόμματα “Shas” και “Εβραϊσμός της Βίβλου” (“Yahadut ha’Torah”) με αφορμή την ψήφιση των νομοθετημάτων που ψηφίσθηκαν από την
Κνέσετ τον Μάρτιο του 2014. Σε μία κοινή συνέντευξη τύπου δήλωσαν ότι δεν
πρόκειται  να συμμετάσχουν σε καμία από
τις κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες για τους τρεις αυτούς καινούργιους νόμους[22].
Από κοινού μάλιστα ανακοίνωσαν ότι κατά την ώρα της ψηφοφορίας στην Κνέσετ, η
πολυσυλλεκτική αυτή αντιπολίτευση θα πραγματοποιήσει δική της ξεχωριστή
συνεδρίαση σε άλλη αίθουσα του Ισραηλινού Κοινοβουλίου, καταδεικνύοντας κατά
τρόπο εξαιρετικά ασυνήθιστο για τα τοπικά πολιτικά ήθη την αντίθεσή τους στις
πολιτειακές αλλαγές που προχώρησε ο Πρωθυπουργός Νετανιάχου και οι πολιτικοί
του εταίροι.
Η αντιπολιτευτική αυτή συσπείρωση εκτιμάται ως προσωρινή,
πλην όμως αναδεικνύει τη ρευστότητα που επικρατεί στο ισραηλινό πολιτικό
σύστημα.
2. Εκτιμάται πως οι συγκεκριμένες αλλαγές των κανόνων του
πολιτικού συστήματος, και ιδιαίτερα η αύξηση του εκλογικού πλαφόν εισαγωγής
ενός πολιτικού κόμματος στην Κνέσετ πρόκειται να επιφέρει σημαντικές
ανακατατάξεις στον χώρο των μικρών πολιτικών κομμάτων. Ιδιαίτερα όμως οι
αλλαγές αυτές θα γίνουν αισθητές στα μικρά αραβικά πολιτικά κόμματα, τα οποία
πολύ δύσκολα θα καταφέρουν να επιτύχουν την είσοδό τους στην Κνέσετ στις
επόμενες βουλευτικές εκλογές εάν δεν βρουν τρόπο αφ’ ενός να συσπειρωθούν σε
ένα ενιαίο αραβικό κόμμα[23],
το οποίο, αν ληφθεί υπ’όψιν η πληθυσμιακή αναλογία των Αράβων Ισραηλινών
πολιτών, θα μπορούσε να φτάσει να κατέχει μία διόλου ευκαταφρόνητη για τα
Ισραηλινά κοινοβουλευτικά δεδομένα δύναμη της τάξεως έως και 15 εδρών[24].
Έτσι, τα κόμματα αυτά θα κληθούν να αντιμετωπίσουν την πρόκληση να τεθούν όλα
υπό μία και μοναδική αραβική πολιτική ηγεσία, να πείσουν τους ψηφοφόρους τους
να πάψουν να απέχουν από τις δημοκρατικές διαδικασίες στα πλαίσια της
Ισραηλινής έννομης τάξης[25]
και να μην επιστρέψουν οι αραβικές ψήφοι στα εβραϊκά/σιωνιστικά κόμματα
εξουσίας, όπως συνέβαινε πριν από δύο δεκαετίες[26].
3. Παρά το γεγονός ότι ο νόμος που ορίζει την στράτευση
των μαθητών των εβραϊκών θρησκευτικών σχολών διαφέρει σε πολλά σημεία από την
‘αυστηρότερη’ πρόταση της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής, της οποίας ηγούντο
στελέχη του κόμματος “Yesh Atid”, θίγει ένα ζήτημα που μέχρι τώρα το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν
ήθελε ή δεν τολμούσε να αγγίξει : την θέση των Υπερορθόδοξων Εβραίων στην
σύγχρονη Ισραηλινή κοινωνία. Οι αυξημένες απαιτήσεις του κράτους έναντι των
στρατεύσιμων πολιτών σε συνάρτηση με την ολοένα αυξανόμενη οικονομική πίεση που
νιώθει η μεσαία τάξη της χώρας απαιτούσαν την λήψη μέτρων που θα ικανοποιούσαν
–έστω και μερικώς- τα αιτήματα περί ‘Κοινωνικής ισότητας’ και θα αφαιρούσαν
κοινωνικά και οικονομικά προνόμια που το Ισραηλινό κράτος διαφύλαττε με γνώμονα
τον τρόπο εκδήλωσης της θρησκευτικής πίστης μίας μερίδας πολιτών του. Ωστόσο,
παρά τις αυτάρεσκες δηλώσεις των στελεχών του κόμματος “Yesh Atid” που
διακηρύττουν ότι η πρόσφατη νομοθετική αλλαγή έθεσε τους Υπερορθόδοξους
Εβραίους προ των υποχρεώσεών τους έναντι του Κράτους, εκτιμάται ότι θα
μεσολαβήσουν πολλές ακόμα νομοθετικές και πολιτικές ανακατατάξεις έως ότου
γίνει συνείδηση στην Ισραηλινή κοινωνία ότι οι Υπερορθόδοξοι Εβραίοι θα πρέπει
να είναι και εκείνοι ίσοι ενώπιον της κρατικής νομοθεσίας.
4. Αναμφίβολα, η υιοθέτηση από την Ισραηλινή έννομη τάξη
των σημαντικών αυτών πολιτειακών αλλαγών θέτει σε νέα βάση τις πολιτικές
ισορροπίες της χώρας. Από την άλλη πλευρά όμως, η αποσπασματικότητα των
ζητημάτων που ρυθμίζονται σε συνδυασμό με την διαδικασία θεσπίσεως
νομοθετημάτων συνταγματικής ισχύος –ελλείψει ενός συνταγματικού κειμένου που θα
έθετε σταθερούς πολιτειακούς κανόνες- καθιστούν αυτές τις αλλαγές εξαιρετικά
επισφαλείς, κρίνοντάς τις μακροπρόθεσμα. Δεδομένης της επερχόμενης αλλαγής της
κοινοβουλευτικής σύνθεσης (μικρότερος αριθμός κομμάτων, σταθερές κυβερνήσεις
και τονισμός της αρχής της κομματικής πειθαρχίας) η επίτευξη της οριακής  πλειοψηφίας των 61 εδρών (από τις συνολικά
120) που απαιτούνται για την θέσπιση Θεμελιωδών Νόμων συνταγματικής ισχύος,
καθίσταται ευκολότερη απ’ ό,τι στο παρελθόν. Αυτό σημαίνει ότι οι κανόνες
λειτουργίας του πολιτεύματος θα είναι δυνατόν να μεταβάλλονται ευκολότερα στην
πράξη- καθιστώντας το πολιτειακό περιβάλλον της χώρας εξαιρετικά ευμετάβλητο,
ανάλογα με τις περιστασιακές πολιτικές και κομματικές συμμαχίες. Με αυτό το
δεδομένο, ο  δικαστής Elyahu Matsa, διατελέσας
Αντιπρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ισραήλ, δικαιολογημένα υποστηρίζει
ότι αυτό το οποίο έχει ανάγκη η Ισραηλινή έννομη τάξη σήμερα είναι το
νομοθέτημα εκείνο που θα ορίζει αυστηρότερες κοινοβουλευτικές προϋποθέσεις
έγκρισης αλλαγών πολιτειακού χαρακτήρα[27]
– γνώμη που συνάδει απόλυτα με το μόνιμο αίτημα σημαντικής μερίδας συνταγματολόγων
της χώρας : Να θεσπισθεί Σύνταγμα που θα καθορίζει μακροπρόθεσμα τους κανόνες
της πολιτειακής πραγματικότητας της ισραηλινής έννομης τάξης[28].
5. Τέλος, αποτιμώντας τη διαδικασία αλλά και το
περιεχόμενο των τριών αυτών σημαντικών νομοθετημάτων σε συνδυασμό με την
πολιτική επικαιρότητα, η παρούσα έντονη ιδεολογική πόλωση και οι κομματικές
σκοπιμότητες εν τέλει δεν επέτρεψαν έναν ουσιαστικό και γόνιμο δημόσιο πολιτικό
διάλογο μεταξύ συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης. Τα όσα πρωτοφανή για τα τοπικά
δεδομένα διαδραματίσθηκαν στην Ισραηλινή πολιτική πραγματικότητα εντός και
εκτός κοινοβουλίου εύκολα οδηγούν στο συμπέρασμα, πως ελλοχεύει ο κίνδυνος ολοένα
και εντονότερης δημαγωγικής εκμετάλλευσης των μόνιμων αιτημάτων της ισραηλινής
κοινής γνώμης για εθνική ασφάλεια, κοινωνική ισορροπία και οικονομική ευημερία
– ενόσω καθυστερεί η επίλυση των ζωτικών εθνικών ζητημάτων της χώρας.
*Οι διαδικτυακοί σύνδεσμοι προσπελάσθηκαν την 19.03.2014
ΕΤΙΚΕΤΕΣ
·        
Δημοκρατία
·        
Ειρηνευτική διαδικασία
·        
Εσωτερικά ζητήματα
·        
Ισραήλ
·        
Ισραηλινο-παλαιστινιακή διαμάχη
·        
Μέση Ανατολή
·        
Παλαιστινιακή Αρχή
·        
Πολιτικά δικαιώματα
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΕΤΙΚΕΤΕΣ
·        
Benjamin Netanyahu
·        
Yair Lapid
·        
Naftali Bennett
·        
Tzipi Livni
·        
Zehava Gal-On
·        
John Kerry
·        
Αραβικά κόμματα στο Ισραήλ
·        
Εβραϊκά θρησκευτικά κόμματα στο Ισραήλ
·        
Κνέσετ
·        
Ισραηλινή Αριστερά

[1] Lis, Jonathan, “Bill requiring referendum on
ceding land passes first Knesset reading”, Ha’Aretz
(01.08.2013)  http://bit.ly/Oco01r
[2] Jerusalem Post, “Netanyahu to bring referendum
bill to vote after Bennett Ultimatum” (25.07.2013) http://bit.ly/1fwUl8U
[3] Η τελική συμφωνία για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού
ανακοινώθηκε στις 14.03.2013 μεταξύ των κομμάτων Likud-Beytenu (Μπενιαμίν Νετανιάχου) , Yesh Atid (Γιαΐρ Λαπίντ), Ha’Bayt Ha’Yehudi (Ναφτάλι Μπένετ) και Tnua (Τσίπι Λίβνι). Ο
κυβερνητικός συνασπισμός ελέγχει τις 68 από τις συνολικά 120 έδρες της Κνέσετ.
[4] Lis, Jonathan, “Bill to raise Knesset’s electoral
threshold passes first reading”, Ha’Aretz (31.07.2013) http://bit.ly/1gj6vCl
[5] Συγκεκριμένα, το δημοψήφισμα που καθορίζεται από τον εν
λόγω Θεμελιώδη Νόμο θα αφορά την απόσυρση ή μη της ισραηλινής κυριαρχίας 1) από
τα εδάφη που τελούν υπό ισραηλινό πολιτικό έλεγχο προ του Πολέμου του Ιουνίου
1967, 2) από τα Υψώματα του Γκολάν – επί των οποίων, σύμφωνα με νόμο της Κνέσετ
που ψηφίσθηκε στις 14.12.1981, ισχύει πλήρως η κρατική Ισραηλινή κυριαρχία –
και 3) από περιοχές του διευρυμένου Δήμου της Ιερουσαλήμ, όπως αυτός
διαμορφώθηκε εδαφικά τον Ιούνιο του 1967 και εντεύθεν. Τα εδάφη της Δυτικής Όχθης που
καταλήφθηκαν από το Ισραήλ στον Πόλεμο του 1967 δεν προσαρτήθηκαν ποτέ στο
Κράτος του Ισραήλ. 
[6] Χαρίτος, Γαβριήλ, “Η Ειρήνη του ‘Ναι’ και του
“‘Οχι”, Foreign Affairs –Hellenic Edition
(11.08.2013)  http://bit.ly/1gqBLnp
[7] Sheizaf, Noam, “Knesset raises threshold to four
seats, putting Arab parties at risk of not entering parliament”, 972mag.com
(11.03.2014) http://bit.ly/1i9VdVs
[8] Πρωτοφανείς για τα δεδομένα της πολιτικής ζωής της χώρας υπήρξαν οι
εκδηλώσεις διαμαρτυρίας επί του βήματος της Κνέσετ κατά την συνεδρίαση της
Ολομέλειας της 31.07.2013. Η Πρόεδρος του αριστερού κόμματος “Meretz”, Zehava Gal-On, ξέσπασε σε λυγμούς κατά τη διάρκεια της ομιλίας της. Οι Άραβες βουλευτές
αφού ανέβηκαν στο βήμα τήρησαν τριών λεπτών σιγή – όσος και ο χρόνος ομιλίας που
τους αναλογούσε σύμφωνα με τον Κανονισμό της Κνέσετ. Τριών λεπτών σιγή τήρησαν
επίσης και οι βουλευτές Moshe Gafni και Yisrael Eichler  του  εβραϊκού θρησκευτικού κόμματος “Εβραϊσμός
της Βίβλου” (“Yahadut ha’Torah”), δηλώνοντας προηγουμένως ότι με τον τρόπο αυτό εκδήλωναν την
αλληλεγγύη τους υπέρ των Αράβων συναδέλφων τους– γεγονός πρωτοφανές για τα
πολιτικά πράγματα της χώρας, που τιμά όχι μόνο τον Ισραηλινό κοινοβουλευτισμό
αλλά και την εν γένει ραβινική ιδιότητα των συγκεκριμένων βουλευτών.
Από την άλλη, η βουλευτής Adi Kohl (του κόμματος που
συμμετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό Yesh Atid), η οποία καταψήφισε
την πρόταση του Θεμελιώδους Νόμου περί Διακυβέρνησης εκφράζοντας την αντίθεσή
της στην αύξηση του εκλογικού πλαφόν, απεπέμφθη από την κοινοβουλευτική ομάδα
του κόμματός της λόγω μη τήρησης της κομματικής γραμμής – γεγονός το οποίο
ωστόσο σπανίως συμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες στην ισραηλινή πολιτική ζωή,
προκαλώντας πολλές επικρίσεις εκ μέρους των Ισραηλινών ΜΜΕ κατά του αρχηγού του
κόμματος και Υπουργού Οικονομικών, Γιαΐρ Λαπίντ, που έδειξε να εισαγάγει
παλαιοκομματικά ήθη σε αντίθεση με το ανανεωτικό του πολιτικό προφίλ.    
Ορ. Ynet.com, “Gal-On: Governance bill
aims to silence ideological parties” (08.01.2013) http://bit.ly/1m5bG0W      
[9] Wilner, Michael – Lavaroff, Tovah, “Kerry: Talks
aim to reach final-status agreement in 9 months”, Jerusalem Post
(30.07.2013) http://bit.ly/NfsaEq
[10]  Στις 14 Μαρτίου 2014 ο Αμερικανός Υπουργός
Εξωτερικών John Kerry δήλωσε στην Επιτροπή
Εξωτερικών Υποθέσεων της Αμερικανικής Γερουσίας, εξηγώντας την στασιμότητα των
ειρηνευτικών συνομιλιών Ισραήλ-Παλαιστινίων, ότι “η επιμονή του Ισραήλ να
αναγνωρίσουν οι Παλαιστίνιοι το Ισραήλ ως Εβραϊκό Κράτος είναι λάθος”,
προσθέτοντας ότι αυτό το θέμα δεν θα πρέπει να αποτελεί κριτικής σημασίας για την
επιτυχία ή μη των συνομιλιών”. Πρόσθεσε ότι “στο κείμενο της απόφασης
των Ηνωμένων Εθνών υπ’αρ.181 του 1947 ο όρος ‘Εβραϊκό Κράτος’ αναφέρεται πάνω
από 30-40 φορές και ότι ο τότε Παλαιστίνιος ηγέτης Γιασέρ Αραφάτ είχε
διαβεβαιώσει και συμφωνήσει ότι το Ισραήλ θα είναι ‘Εβραϊκό Κράτος’ το 1988 και
το 2004”, επικρίνοντας με αυτόν τον τρόπο τους χειρισμούς του Ισραηλινού
Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και επιρρίπτοντάς του την ευθύνη για την
στασιμότητα των αμερικανικών μεσολαβητικών προσπαθειών.
Times
of Israel, “Kerry: ‘Jewish state’ demand a mistake” (14.03.2014) http://bit.ly/1d5Kbw5
Μόλις έγιναν γνωστές στο Ισραήλ οι ως άνω δηλώσεις, ο
αρχηγός του κόμματος “Yesh Atid” και Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Νετανιάχου προέβη σε
δηλώσεις στα Ισραηλινά ΜΜΕ, επαναλαμβάνοντας πρότερη δήλωσή του στα Ισραηλινά
ΜΜΕ, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι “Δεν θεωρώ ότι έχουμε ανάγκη από τους
Παλαιστινίους να αναγνωρίσουν το Ισραήλ ως ‘Εβραϊκό Κράτος’. Ο πατέρας μου δεν
ήρθε στη Χάιφα από το γκέτο της Βουδαπέστης προκειμένου να λάβει αναγνώριση από
τον Αμπάς”. Σε ανάλογου περιεχόμενου δηλώσεις είχαν προβεί εκτός από τα
κόμματα της αριστερής αντιπολίτευσης και ο Πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες κατά
τη διάρκεια της παρουσίας του στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ που
πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο 2014 στο Νταβός της Ελβετίας.
Times
of Israel, “Peres: Palestinian recognition of Jewish state
‘unnecessary'” http://bit.ly/1fIX43U    
Από την άλλη πλευρά, η θέση του Πρωθυπουργού Μπενιαμίν
Νετανιάχου, του Υπουργού Εξωτερικών Αβίγκντορ Λίμπερμαν και σημαινόντων
στελεχών του κόμματος Λικούντ-Μπεϊτένου θεωρούν ότι η αναγνώριση του Ισραήλ ως
“κοιτίδα του Εβραϊκού λαού” εκ μέρους της Παλαιστινιακής Αρχής θα
λύσει και το χρόνιο πρόβλημα που απασχολεί το Ισραήλ όσον αφορά το
“δικαίωμα επιστροφής” των απογόνων των Παλαιστινίων προσφύγων του
1948 εντός της Ισραηλινής επικράτειας. Από την ίδρυση του Ισραήλ έως και
σήμερα, όλες οι Ισραηλινές κυβερνήσεις ανησυχούν για την πιθανότητα επιστροφής
των απογόνων των Παλαιστινίων προσφύγων του 1948 , γεγονός το οποίο θα έχει ως
αποτέλεσμα την δραστική αλλαγή της πληθυσμιακής αναλογίας της χώρας με κίνδυνο το
εβραϊκό στοιχείο εντός του ίδιου του Ισραήλ να συρρικνωθεί σημαντικά. Ως εκ
τούτου, η Ισραηλινή εμμονή στην αναγνώριση του Ισραήλ ως “κοιτίδα του
εβραϊκού λαού” δεν αποτελεί απλό σχήμα λόγου, αλλά μέσο αποφυγής
δημιουργίας δύο κρατών, όπου το μεν πρώτο (Παλαιστίνη) θα κατοικείται από
ομοιογενή Αραβικό πληθυσμό, στο δε δεύτερο (Ισραήλ) θα υπάρχει αραβική
μειονότητα, η οποία αφού ενισχυθεί αριθμητικά με την έλευση των απογόνων των
Παλαιστινίων προσφύγων του 1948, θα καταστεί πλειοψηφία με την πάροδο λίγων
δεκαετιών και ο εβραϊκός πληθυσμός θα αποτελεί την μειοψηφία.           
Πρβλ. Δηλώσεις του βουλευτή Tsakhi Hanegbi (κόμμα Λικούντ-Μπεϊτένου)
στο Ισραηλινό               κρατικό
ραδιόφωνο [Ισραηλινή Κρατική Ραδιοφωνία (Kol Israel), Μεσημβρινή
Ραδιοεφημερίδα, 17.03.2014. Ηχητικό αρχείο : http://bit.ly/1ouuOUI
] 
[11]Jerusalem
Post, “Bennett: Jews under PA rule would be killed”, (28.01.2014) http://bit.ly/1jHSXY2  
[12] “The
best choice is to divide the land and to keep the state of Israel –maybe
smaller- but with our values as a Jewish, democratic state living in harmony –
a secured state”. 
CNN,
“Israel would preserve ‘Jewish, democratic’ values with Palestinian deal,
Tzipi Livni tells Amanpour” (04.03.2014) http://cnn.it/1i7uqId  
[13] Επί των δηλώσεων του Ναφτάλι Μπένετ στο συνέδριο του Ισραηλινού think-tank INSS της 28.01.2014 (ό.π.)
, πηγές του Γραφείο του Πρωθυπουργού δήλωσαν στα ΜΜΕ ότι “κανένας δεν
είναι σε θέση να διδάξει στον Νετανιάχου τι σημαίνει αγάπη προς την Γη του
Ισραήλ”
χαρακτηρίζοντας την συμπεριφορά του Μπένετ ‘αναιδή’. “Εάν
ο Μπένετ δεν ζητήσει συγγνώμη, ρισκάρει την παραμονή του στην κυβέρνηση. Ο
Νετανιάχου έχει αρκετές άλλες εναλλακτικές”
. Το ενδεχόμενο οριστικού
ρήγματος μεταξύ της πλειοψηφίας του κυβερνητικού συνασπισμού και της
“Εβραϊκής Εστίας” απεφεύχθη με την ταπεινωτική δήλωση εκ μέρους του
Ναφτάλι Μπένετ : “Λυπάμαι εάν ο Πρωθυπουργός εθίγη προσωπικά”.
Πρβλ : α) Arutz
Sheva, “Netanyahu’s Ultimatum: Bennett must apologize or quit”
(29.01.2014) http://bit.ly/1fz8x1k και
β) Ravid, Barak, “Bennett clarifies: I
did not apologize to Netanyahu”, Ha’Aretz (29.01.2014) http://bit.ly/1e3MJhL    
[14] Yesh Atid, “Our Agenda” – Οι
προεκλογικές δεσμεύσεις του κόμματος Yesh Atid ενόψει των βουλευτικών εκλογών της 22.01.2013 :  http://en.yeshatid.org.il/Our-Agenda
[15] Maltz, Judy, “Israel’s two big cities had vastly
different voting patterns” Ha’Aretz (23.01.2013)  http://bit.ly/1ias38B 
[16] Πρβλ.
: 1) Ynet.com, “300.000 flock to haredi
anti-IDF draft rally” (03.02.2014)
http://bit.ly/1iOkm7f  2) Ettinger, Yair, “Jerusalem completely
cut off as half a million ultra-Orthodox rally against draft”, Ha’Aretz
(03.03.2014)  http://bit.ly/1mYm34B
[17] Ο ραβίνος David Zichermann κάλεσε σε ‘πολιτική ανυπακοή’ και ‘διακοπή πληρωμής φόρων’. “Η κυβέρνηση
μας σπρώχνει στη γωνία. Θα αρχίσουμε πόλεμο με το Κράτος του Ισραήλ. […] Εμείς,
οι επιζήσαντες το Ολοκαύτωμα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε τώρα ένα πνευματικό
Ολοκαύτωμα. Δεν
θα
συμβιβαστούμε, ούτε θα διαπραγματευθούμε.”
Ο ραβίνος Shmuel Auerbach προέβη σε ανάλογες δηλώσεις. “Όταν το κράτος συνωμοτεί κατά των
Γραφών, δεν έχει δικαίωμα ύπαρξης. Δεν θα τους παραδοθούμε. Θα τους πολεμήσουμε
κυριολεκτικά μέχρι θανάτου.” Ο ραβίνος Baruch Shmuel Deutch δήλωσε ότι “απαγορεύεται η κατάταξη στον στρατό” και ότι καλύτερα
κανείς να θυσιάσει τη ζωή του παρά να καταταγεί.
Πρβλ. 1) Guzman, Timothy Alexander,
“Haredim Orthodox Jews oppose State of Israel militarism : Is there a
civil war brewing in Israel?”, Global Research (06.02.2014) http://bit.ly/1g1e9Vf 2) Sharon, Jeremy,
“Leading haredi rabbi: We will fight to death against IDF
enlistment”, Jerusalem Post (23.02.2014) 
http://bit.ly/1oXiRFu  
[19] BBC, “Israel ends ultra-Orthodox military service
exemptions” (12.03.2014) http://bbc.in/1fTRb4T
Eglash,
Ruth, “Israeli parliament passes trio of controversial laws”, The
Washington Post, (12.03.2014) http://wapo.st/1fZjq26
[20] Σε συνέντευξή του προς το κρατικό ισραηλινό ραδιόφωνο ο καθηγητής
της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Bar Ilan και Αντιπρόεδρος του Israel Democracy Institute (www.idi.org.il), Yedidia Stern, κατέδειξε τα προβλήματα που προκύπτουν από το γράμμα και το πνεύμα του
νόμου στρατεύσεως, που έγκεινται κυρίως στην παραβίαση της αρχής της ισότητας
(ηλικιακά όρια εφαρμογής, δικαίωμα στην εργασία κλπ).
[Ισραηλινή Κρατική Ραδιοφωνία (Kol Israel), Μεσημβρινή
Ραδιοεφημερίδα, 13.03.2014 – Ηχητικό αρχείο: 
http://bit.ly/1hkeEJ6 ]     
[21] Σύμφωνα με δημοσκόπηση που διενεργήθηκε την 05.03.2014, λίγες
μέρες πριν τις κρίσιμες ψηφοφορίες στην Κνέσετ από την Ισραηλινή εταιρεία
δημοσκοπήσεων New Wave Research Institute για λογαριασμό της ευρείας κυκλοφορίας Ισραηλινής
εφημερίδας Israel Hayom, προέκυψε ότι η
Ισραηλινή κοινή γνώμη συμφωνεί κατά συντριπτική πλειοψηφία με τους χειρισμούς
της κυβέρνησης Νετανιάχου και του κόμματος “Yesh Atid”. Συγκεκριμένα :
Ο Θεμελιώδης Νόμος περί Διακυβέρνησης και η αύξηση του ποσοστιαίου πλαφόν
εισόδου των πολιτικών κομμάτων στην Κνέσετ κρίνεται θετικά από το 56% των
ερωτηθέντων, αρνητικά από το 15% και 29% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι δεν έχουν
γνώμη. Ο Θεμελιώδης Νόμος περί Δημοψηφίσματος κρίθηκε θετικά από το 71%,
αρνητικά από το 17% και 12% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι δεν έχουν γνώμη. Ο
Νόμος για την Στράτευση των Μαθητών των Εβραϊκών Θεολογικών Σχολών κρίθηκε
θετικά από το 61%, αρνητικά από το 23% και 16% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι δεν
έχουν γνώμη. Τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα Israel Hayom την 14.03.2014 : http://bit.ly/1e1jH2n
    
[22]  Harkov, Lahav, “Opposition parties to
boycott votes on referendum, electoral threshold and haredi draft bills”, Jerusalem
Post
(09.03.2014) http://bit.ly/1iLGn6z
 
[23] Ahren, Raphael,
“What if the Arab parties go gentle into the night?”, Times of Israel
(11.03.2014) http://bit.ly/1e17xqk
[24]  Lis, Jonathan,”Ha’miflagot ha’arviot
neerakhot le-hitakhed beikvot hakhvana leha’alot et akhuz ha’khasima”
(“Τα
αραβικά κόμματα προετοιμάζονται να συνενωθούν
με
σκοπό να
ξεπεράσουν το
ποσοστιαίο πλαφόν”), Ha’Aretz–εβραϊκή
έκδοση (09.03.2014) http://bit.ly/1fYg7bt      
[25] Khury,
Jack, “Israel’s ‘Arab parties’ seek to combat indifference and low voter
turnout”, Ha’Aretz, (20.01.2013) 
http://bit.ly/1d2YMbG
[26] The Economist, “What’s the point? – Arab Israelis
are too disheartened to take the forthcoming election seriously”
(12.01.2013) http://econ.st/1fGv4ha
Πρβλ. Rudnitzky, Arik, “Arab Politics in
Israel and the 19th Knesset Elections”, Tel Aviv Notes,
Vol.7 No.4, 2013  http://bit.ly/1qDYWyZ
[27] Συνέντευξη του δικαστή Elyahu Matsa, πρώην Αντιπροέδρου
του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ισραήλ.  [Ισραηλινή
Ραδιοφωνία (Kol Israel), Εκπομπή “Din u-Dvarim”, 16.03.2014, Ηχητικό αρχείο: http://bit.ly/1gPNwjS
]
[28] Carmon, Arye, “Give Israel a Constitution”, Jerusalem
Post
, 09.06.2006 http://bit.ly/1iD8JBU
Γαβριήλ Χαρίτος*
Υποψήφιος διδάκτωρ του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών
του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός2 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή