Γενικά θέματα
Εθνική Στρατηγική Διαστήματος και Ένοπλες Δυνάμεις
 |
| Φωτογραφία της Αεροπορικής Βάσης Incirlik από δορυφόρο της Digital Globe με ευδιάκριτα δύο υπόστεγα που φιλοξενούν UAV Predator. Η ΔΔΣΠ/ΓΕΕΘΑ έχει πλήρη εικόνα για όλες τις δραστηριότητες στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Τουρκίας. |
Ο μακρόπνοος σχεδιασμός και οι έξυπνες και έγκαιρες επιλογές δεν
χαρακτηρίζουν την Πολιτική Άμυνας & Ασφάλειας της χώρας μας.
Ωστόσο
υπάρχουν και κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις και μία εξ αυτών είναι
αναμφίβολα το ελληνικό διαστημικό πρόγραμμα.
Και αν σε κάποιον που δεν
γνωρίζει τα πράγματα η προηγούμενη αυτή φράση θα μπορούσε να προκαλέσει
ακόμη και θυμηδία, με την συνοπτική παρουσίαση που θα ακολουθήσει
πιστεύουμε πως θα γίνει κατανοητό ότι κάθε άλλο παρά υπερβολικοί
είμαστε. Και αυτό διότι τα περισσότερα από τα στοιχεία που θα αναφερθούν
αγνοούνται από εκείνους που επιδεικτικά θέλουν και εκφράζουν την
-αρνητική συνήθως- άποψή τους επί του θέματος…
δεκαετίας του ’90, ξεκίνησε τη διαδικασία εγκαθίδρυσης συνεργασίας με
τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (European Space Agency: ESA),
αναγνωρίζοντας τη σημασία του Διαστήματος και των εφαρμογών του για
πλήθος τομέων της οικονομίας και της κοινωνίας, όπως επίσης για την
ασφάλεια και την άμυνα της χώρας. Τον 1994 υπογράφηκε το πρώτο
Πρωτόκολλο συνεργασίας που έδωσε το δικαίωμα στη χώρα μας να συμμετέχει
σε ένα περιορισμένο εύρος δραστηριοτήτων της ESA. Πραγματική ώθηση στη
συνεργασία Ελλάδας – ESA δόθηκε με τη Συμφωνία Συνεργασίας, η οποία
υπογράφηκε το 2001 και άνοιξε το δρόμο για την ένταξη της Ελλάδας στην
ΕSA ως πλήρες μέλος, με τη Συμφωνία Προσχώρησης, η οποία υπογράφτηκε στο
Παρίσι, τον Ιούλιο του 2004. Τελικά, τον Μάρτιο του 2012, η Γενική
Γραμματεία Έρευνας & Τεχνολογίας (ΓΓΕΤ), που είναι ο αρμόδιος
δημόσιος φορέας για τη συμμετοχή της Ελλάδας στον ESA, εκπόνησε Σχέδιο
Στρατηγικής που θα οδηγήσει στη χάραξη Εθνικής Στρατηγικής για το
Διάστημα. [1]
Ο δορυφόρος HellasSat
Το ενδιαφέρον της Ελλάδας για απόκτηση τηλεπικοινωνιακού δορυφόρου
χρονολογείται επίσης από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, με αφορμή και
τα αντίστοιχα τουρκικά βήματα την περίοδο εκείνη. Το 1993 το -τότε-
Υπουργείο Μεταφορών & Επικοινωνιών αιτείται στην ITU (International
Telecommunication Union – Διεθνής Ένωση Τηλεπικοινωνιών) τη δέσμευση
μίας θέσης δορυφόρου σε τροχιά στις 39 μοίρες Ανατολικά, όπως και
κατοχύρωση των σχετικών συχνοτήτων επικοινωνιών. Ένα χρόνο αργότερα, το
1994, αντίστοιχο αίτημα υποβάλει και η Κύπρος. Αξίζει να σημειωθεί πως
το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έως τότε απείχε από την όλη υπόθεση με
αποτέλεσμα το ελληνικό αίτημα (σε αντίθεση με το κυπριακό!) να μην
περιλαμβάνει αρχικά την δέσμευση συχνοτήτων στην μπάντα συχνοτήτων που
χρησιμοποιείται συνήθως στις αμιγώς στρατιωτικές δορυφορικές
επικοινωνίες (X-band).
Το 2000 αποφασίζεται η ενοποίηση των προγραμμάτων των δύο χωρών και η
ίδρυση ενός κοινού φορέα διαχείρισης, αν και στη συνέχεια η κυπριακή
συμμετοχή περιορίστηκε δραστικά. Τελικά, για την κάλυψη της ανάγκης,
επελέγη το 2001 ο τύπος δορυφόρου Eurostar-2000+ της Astrium, με
διάρκεια ζωής 15-18 έτη και με 30 (+8) αναμεταδότες, όλους στη Ku-band
(δεν υπήρξε δηλαδή η κάλυψη της προαναφερθείσας X-band). Επειδή όμως η
εκτόξευσή του προβλεπόταν σε 2 χρόνια από τότε, η Ελλάδα απέκτησε τον
παλαιό, πρώην γερμανικό, δορυφόρο DFS Kopernikus 3 και τον μετακίνησε
στη θέση που είχε δεσμευτεί από την ITU ώστε να μη χαθεί το σχετικό
δικαίωμα. Ο δορυφόρος μετονομάστηκε σε HellasSat 1 και λειτούργησε έτσι
από τον Ιούνιο του 2002 έως τον Φεβρουάριο του 2003. Στις 13 Μαίου 2003
εκτοξεύτηκε με επιτυχία ο προαναφερθείς νέος δορυφόρος προς
αντικατάστασή του, ο οποίος ονομάστηκε HellasSat 2. Για τον δορυφόρο
κατασκευάστηκαν δύο κέντρα ελέγχου, ένα στην Ελλάδα και ένα στη Κύπρο.
Το ελληνικό Δημόσιο από την αρχική συμφωνία εξασφάλισε την
αποκλειστική και άνευ κόστους χρήση δύο εκ των αναμεταδοτών του
HellasSat 2. Από αυτούς ο ένας χρησιμοποιείται μόνιμα από το ΥΠΕΘΑ και
τις Ένοπλες Δυνάμεις, ενώ ο δεύτερος για τις ανάγκες των υπόλοιπων
κρατικών φορέων. Σε περίπτωση κρίσης ή πολέμου, υπάρχει μάλιστα η
πρόβλεψη ώστε η συνολική ισχύς και των δύο αυτών αναμεταδοτών (72 MHz
δηλαδή) να τίθεται αυτομάτως στη διάθεση του ΥΠΕΘΑ. Εδώ αξίζει να
σημειωθεί πως πολλές μονάδες του Ε.Σ. αλλά και τα περισσότερα εκ των
πλοίων μάχης επιφανείας του Π.Ν., έχουν εφοδιαστεί τα τελευταία χρόνια
με σύγχρονα μέσα δορυφορικών επικοινωνιών, ενώ αντίστοιχη υποδομή έχει
αναπτύξει και η Ε.Υ.Π. Αξιοσημείωτο είναι επίσης και το γεγονός πως, αν
και όπως είπαμε ο HellasSat 2 περιορίζεται σε αναμεταδότες Ku-band,
Ένοπλες Δυνάμεις ξένων χωρών (Μ. Βρετανία, Γαλλία, Νορβηγία, Λιθουανία,
Βουλγαρία κ.ά.) έχουν κατά καιρούς ενοικιάσει υπηρεσίες του για την
κάλυψη επιχειρησιακών αναγκών τους –ακόμη και για αναμετάδοση εικόνων
και videos που συνέλλεγαν μη επανδρωμένα αεροχήματά τους σε διάφορα
θέατρα επιχειρήσεων.
Το Φεβρουάριο του 2013, μετά από σχετική διεθνή διαδικασία, το 99,05%
που κατείχε ο ΟΤΕ στην διαχειρίστρια HellasSat (το υπόλοιπο ποσοστό
είναι το κυπριακό μερίδιο) παραχωρήθηκε έναντι 208 εκατ. Ευρώ στην
εταιρεία ArabSat [2], κύριο πάροχο δορυφορικών υπηρεσιών στη Μέση
Ανατολή και την Αφρική. Διευκρινίζεται ωστόσο πως στη σχετική συμφωνία
διασφαλίζονται όλα τα προαναφερθέντα δικαιώματα του ελληνικού Δημοσίου.
Έτσι οι δύο εκ των αναμεταδοτών του δορυφόρου παραμένουν διαθέσιμοι για
αποκλειστική χρήση από αυτό, ενώ και τα δύο κέντρα ελέγχου παρέμειναν σε
Ελλάδα και Κύπρο αντίστοιχα. Επίσης, διατηρείται η ονομασία HellasSat
(και για το μέλλον), ενώ κατοχυρώνεται μόνιμα και η αντίστοιχη τροχιακή
θέση στο Διάστημα ως αποκλειστικά ελληνική. Επιπρόσθετα η ΕΑΒ βελτίωσε
την θέση της στο μετοχικό κεφάλαιο της HellasSat ασκώντας και το
δικαίωμα της προτίμησης στην επιλογή της προαναφερθείσας ArabSat.
Η διάδοχη κατάσταση στους τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους
Τον περασμένο μήνα η HellasSat -υπό το νέο ιδιοκτησιακό της καθεστώς-
και ο Inmarsat [3] υπέγραψαν συμφωνία για την εκτόξευση το 2016 κοινού
δορυφόρου (για μείωση του συνολικού κόστους), ο οποίος θα oνομαστεί
HellasSat 3-IS και μελλοντικά θα αντικαστήσει τον HellasSat 2. Ο νέος
δορυφόρος κατασκευαστεί από τη γαλλική εταιρεία Thales Alenia Space και
θα φέρει εξοπλισμό που θα αφορά δύο ξεχωριστές χρήσεις. Η πρώτη χρήση
(με την επονομασία EuropaSat) θα αφορά τις κινητές δορυφορικές υπηρεσίες
S-Band της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες αναπτύσσονται, μετά την σχετική
αδειοδότηση που εξασφάλισε ο Inmarsat τον Μάιο του 2009, με σκοπό την
παροχή δορυφορικών υπηρεσιών διασύνδεσης αεροπορικών επιβατών σε
Πανευρωπαϊκή κάλυψη. Η δεύτερη χρήση θα σχετίζεται με την εγκατάσταση
συνολικά 44 αναμεταδοτών, με την επονομασία HellasSat 3, οι οποίοι θα
χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για την αντικατάσταση του υφιστάμενου
δορυφόρου HellasSat 2 και για την περαιτέρω ανάπτυξη των δορυφορικών
επικοινωνιών της HellasSat. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι το ελληνικό
Δημόσιο θα έχει εξασφαλισμένο για αποκλειστική του χρήση έναν από αυτούς
τους 44 αναμεταδότες, ενώ ο αριθμός αυτός θα αυξηθεί σε 3 όταν ο
HellasSat 2 θα πάψει να λειτουργεί. Ο έλεγχος του νέου δορυφόρου θα
γίνεται επίσης από ελληνικό έδαφος. Με τον τρόπο αυτό αναμένεται να
ενισχυθεί κάθετα εμπορική αξία της ελληνικής τροχιακής θέσης, ενώ το όλο
πρόγραμμα εντάσσεται στο πλαίσιο ευρύτερου σχεδιασμού του Ομίλου
ArabSat/HellasSat για κατασκευή συνολικά 4 νέων δορυφόρων. Επιπλέον,
εντός του 2017, προγραμματίζεται η εκτόξευση ενός ακόμη δορυφόρου με την
ονομασία HellasSat 4, με ευρεία και ισχυρή δορυφορική κάλυψη στην
Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Αφρική για πολλαπλές και καινοτόμες υπηρεσίες
δεδομένων και δορυφορικής τηλεόρασης. Η συστοιχία των δύο δορυφόρων
HellaSat 3-IS και HellasSat 4 (στην ίδια τροχιακή θέση των 39 μοιρών
Ανατολικά), θα παρέχει αφενός ύψιστη αξιοπιστία και εφεδρικότητα, αλλά
και μεγάλο ανταγωνιστικό/εμπορικό πλεονέκτημα στην ιδιοκτήτρια εταιρεία
με ορίζοντα 20ετίας. Στον στρατιωτικό σκέλος του προγράμματος,
παλαιότερα είχε ανακοινωθεί πως ο διάδοχος του HellasSat 2 θα παρέχει
επιτέλους και κάλυψη στην στρατιωτική X-band. Αν και προς το παρόν δεν
έχει διευκρινιστεί εάν αυτό τελικά θα υλοποιηθεί στον HellasSat 3-IS ή
στον HellasSat 4, είναι δεδομένο ότι μια τέτοια εξέλιξη θα επιφέρει
κάθετη αναβάθμιση στην ποιότητα και την ασφάλεια των δορυφορικών
επικοινωνιών των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Σε μια άλλη εξέλιξη που πέρασε «στα ψιλά», επίσης τον προηγούμενο
μήνα, η Ελλάδα υπέγραψε την είσοδό της στο πρόγραμμα «EU SatCom Market»
-παλαιότερα γνωστό ως «European SatCom Procurement Cell»- της Ευρωπαϊκής
Αμυντικής Υπηρεσίας (EDA). Το πρόγραμμα αυτό εξασφαλίζει την διαρκή
διαθεσιμότητα δορυφορικών επικοινωνιών στα κράτη μέλη, τόσο για εθνική
όσο και για κοινή ευρωπαϊκή χρήση, μέσω μιας δεξαμενής αντίστοιχων
δυνατοτήτων (χωρητικότητα και σχετικές υπηρεσίες) από διάφορους
παρόχους, υπό τον συντονισμό της EDA και σε συνεργασία με την Airbus
Defence & Space. Μέλη του εν λόγω προγράμματος, που ξεκίνησε τον
Μάιο του 2013, είναι ήδη η Μ. Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Φινλανδία,
το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Πολωνία και η Ρουμανία. Έτσι η χώρα μας
εξασφάλισε άλλη μια εναλλακτική πηγή παροχής υπηρεσιών δορυφορικών
επικοινωνιών σε περίπτωση αυξημένων αναγκών.
Τηλεπισκόπηση και η συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα BOC-Helios
Παλαιότερα οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις στηρίζονταν σε εμπορικής
προέλευσης δορυφορικές εικόνες για να καλύψουν τις ανάγκες έγκαιρης
προειδοποίησης, στοχοποίησης και, γενικά, συλλογής πληροφοριών. Κύριος
πάροχος τέτοιων υπηρεσιών ήταν επί σειρά ετών η αμερικανικών συμφερόντων
εταιρεία Space Imaging Europe, μέσω του δορυφόρου τηλεπισκόπησης
Ikonos, διακριτικής ικανότητας 1μ. περίπου. Η εταιρεία είχε εγκαταστήσει
σταθμό ελέγχου του συγκεκριμένου δορυφόρου στη Θήβα (κάτι που επέτρεπε
στη χώρα μας πρόσβαση στα αντίστοιχα δεδομένα σε χρόνο μόλις δύο ωρών
από την αποστολή του σχετικού αιτήματος), ωστόσο αυτός έπαψε να
λειτουργεί από τη θέση αυτή το 2002 και μετεγκαταστάθηκε στο Colbasi της
Τουρκίας. Έτσι, η χώρα μας, αν και διατηρούσε τη δυνατότητα απόκτησης
δεδομένων από αυτόν, θα έπρεπε πλέον να απευθυνθεί ή στον εν λόγω σταθμό
(με ότι αυτό συνεπάγετο…), είτε στα κεντρικά της εταιρείας στις ΗΠΑ.
Στη δεύτερη περίπτωση όμως ο χρόνος παράδοσης των δεδομένων θα μπορούσε
να φτάσει ακόμη και τον έναν μήνα! Μια σκέψη που υπήρξε για δημιουργία
νέου σταθμού του Ikonos στη Θεσσαλονίκη, σύντομα απορρίφθηκε για
πρακτικούς και επιχειρησιακούς λόγους. Ως εκ τούτου αναζητήθηκαν άλλες
εναλλακτικές επιλογές, με δορυφόρους από ΗΠΑ, Ευρώπη και Ισραήλ
εμπορικής πάντοτε προέλευσης. Οι περισσότερες ωστόσο είχαν σημαντικούς
περιορισμούς (χαμηλή διακριτική ικανότητα ή/και χαμηλός ρυθμός ανανέωσης
δεδομένων). Μία εξ αυτών όμως εξετάστηκε περισσότερο και μάλιστα έγινε
και σχετική παρουσίαση στο ΓΕΑ τον Μάιο του 2002. Επρόκειτο για τον
δορυφόρο EROS 1A της ισραηλινής ImageSat, με προτεινόμενη έδρα του
δυνητικού ελληνικού επίγειου σταθμού ελέγχου του την Αθήνα. Αν και ο εν
λόγω δορυφόρος είχε αξιόλογες τεχνικές δυνατότητες (διακριτική ικανότητα
της τάξης του 1,8μ.) και δεν ενέπιπτε στους περιορισμούς του Κογκρέσου
που ισχύουν για τους αμερικανικής προέλευσης εμπορικούς δορυφόρους, η
επιλογή του απορρίφθηκε καθώς διαπιστώθηκε ένα καίριο μειονέκτημα.
Επειδή το μόνο -έως τότε- κέντρο ελέγχου του εκτός Ισραήλ, βρισκόταν στη
…Σμύρνη, η Τουρκία είχε καταφέρει να πετύχει την εξαίρεση των 2/3
περίπου της επικράτειάς της αλλά και την Κύπρο από τη ζώνη κάλυψης του
δορυφόρου (το ίδιο είχε κάνει και το Ισραήλ για κάποιες περιοχές δικού
του ενδιαφέροντος)! Κάπως έτσι έγινε κατανοητή η ανάγκη για στροφή σε
αντίστοιχα προγράμματα αμιγώς στρατιωτικού χαρακτήρα τα οποία επιπλέον
εξασφαλίζουν εξ ορισμού ασύγκριτα μεγαλύτερη αξιοπιστία και ασφάλεια,
πέραν βεβαίως των υψηλότερων τεχνικών/επιχειρησιακών δυνατοτήτων. Σε
αυτό συνέβαλαν πιθανώς και οι αντίστοιχες επιδιώξεις που εξέφρασε την
ίδια περίπου περίοδο και η Τουρκία (βλ. παρακάτω). Κάποιες εναλλακτικές
προτάσεις από ΗΠΑ και Γερμανία για συμμετοχή σε προγράμματα
αερομεταφερόμενων συστημάτων επιτήρησης (μέσω ραντάρ SAR) απορρίφθηκαν,
κυρίως από το ΓΕΑ, καθώς ήταν δηλωμένη η απαίτηση για δορυφορικό
πρόγραμμα.
Μετά από όλες αυτές τις διεργασίες επελέγη τελικά η συμμετοχή της
χώρας μας στο πολυεθνικό στρατιωτικό πρόγραμμα BOC-Helios. Το πρόγραμμα
αυτό ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1993 από την Γαλλική Εθνική Υπηρεσία
Διαστήματος (CNES) ύστερα από απαίτηση Γενικής Διεύθυνση Εξοπλισμών της
χώρας, για την κάλυψη των σχετικών αναγκών των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων
σε δεδομένα τηλεπισκόπησης. Ο πρώτος δορυφόρος του προγράμματος (Helios
1A) είχε εκτοξευτεί στις 7 Ιουλίου 1995, για να ακολουθήσει ο δεύτερος
(Helios 1B) στις 3 Δεκεμβρίου 1999. Η χώρα μας εισήλθε με ποσοστό 2,5%
στο πρόγραμμα –και συγκεκριμένα στη δεύτερή του φάση (Helios II)- από το
2007 “συναντώντας” επίσης την Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, το
Βέλγιο και τη Γερμανία (με τις τρεις πρώτες να είναι και οι αρχικοί
χρηματοδότες και να συμμετέχουν από την πρώτη φάση του, αλλά με την
Γαλλία να διατηρεί πάντοτε τα ηνία με ποσοστό 80%).
δεύτερος δορυφόρος του προγράμματος Helios 2 σε πύραυλο Ariane 5G στη
Βάση Εκτόξευσης της Γαλλικής Γουϊάνας στις 18 Δεκεμβρίου 2009.
Έτσι λοιπόν η Ελλάδα εισήλθε στη δεύτερη φάση του προγράμματος η
οποία περιλαμβάνει δύο ακόμη δορυφόρους: τον Helios 2A που εκτοξεύτηκε
στις 18 Δεκεμβρίου 2005 αντικαθιστώντας τον Helios 1B που έπαψε να
λειτουργεί τον Οκτώβριο του 2004 (αντιθέτως ο παλαιότερος Helios 1A
συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά!), και τον Helios 2B ο οποίος
εκτοξεύτηκε -μετά από δύο αναβολές- στις 18 Δεκεμβρίου 2009. Οι
δορυφόροι της δεύτερης αυτής φάσης είναι κατασκευής της EADS Astrium,
έχουν βάρος 4,2 τόνων και βρίσκονται σε πολική ηλιοσύγχρονη τροχιά, σε
ύψος 700 χιλιομέτρων. Είναι εφοδιασμένοι με προηγμένης τεχνολογίας
όργανα λήψης εικόνας υψηλής (HR) και πολύ υψηλής ανάλυσης (VHR) με
διακριτική ικανότητα μεγαλύτερη του μισού μέτρου (30 εκ. σύμφωνα με
κάποιες πηγές!), ενώ διαθέτουν και δίαυλο υπέρυθρης παρατήρησης (IR) για
λήψη εικόνων και τη νύχτα. Εκτελούν 15 περιστροφές την ημέρα και έχουν
την ικανότητα λήψης 100 περίπου εικόνων έκαστος. Μερικές δεκάδες εικόνες
ακόμα προσθέτει ο Helios 1A, ελαφρώς μικρότερης όμως ανάλυσης και
πιθανότατα χωρίς ικανότητα νυχτερινών λήψεων.
Κάθε χώρα-μέλος του προγράμματος έχει δικό της ανεξάρτητο επίγειο σταθμό
λήψης δεδομένων με τις ίδιες δυνατότητες και την ίδια αμεσότητα
πρόσβασης στα δεδομένα, ανεξαρτήτως ποσοστού συμμετοχής (κάτι που από
μόνο του είναι αξιοσημείωτο). Για τον τροχιακό/τεχνικό έλεγχο των
δορυφόρων υπεύθυνη είναι η CNES. Επίσης, η Γερμανία προσφέρει στους
υπόλοιπους εταίρους πρόσβαση σε απεικονίσεις ραντάρ από τον εθνικό της
δορυφόρο SAR-Lupe. Έτσι η χώρα μας αποκτά εμμέσως και πρόσβαση σε
δορυφορικές απεικονίσεις παντός καιρού. Ο ελληνικός επίγειος σταθμός
Helios ξεκίνησε να λειτουργεί στις 18 Μαρτίου 2011 (μέχρι να γίνει αυτό η
Ελλάδα λάμβανε δεδομένα από τον γαλλικό σταθμό εδάφους) εγκαινιαζόμενος
από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο σταθμός υπάγεται απευθείας
στο ΓΕΕΘΑ και είναι εγκατεστημένος στην Α.Β. Τανάγρας. Μεταξύ άλλων
παρέχει και κρίσιμα δεδομένα στοχοποίησης/πορείας για τα όπλα μακρού
βεληνεκούς SCALP-EG της Π.Α., τα οποία μπορούν να εισαχθούν απευθείας σε
αυτά μετά από τις απαραίτητες προσαρμογές που έγιναν στο λογισμικό των
επεξεργαστών του σταθμού.
Το μέλλον της χώρας στους δορυφόρους τηλεπισκόπησης και συλλογής πληροφοριών
Μετά την άκρως επιτυχημένη συμμετοχή στο πρόγραμμα Helios, η Ελλάδα
κατέστη και ένα από τα αρχικά μέλη του διάδοχου προγράμματος MUSIS
(Multinational Space-based Imaging System). Αυτή τη φορά μάλιστα το
ενδιαφέρον εκφράστηκε έγκαιρα και ταχύτατα ολοκληρώθηκε και ο
αντίστοιχος σχεδιασμός, επιτρέποντας έτσι τη συμμετοχή (που εγκρίθηκε
και επισήμως το 2007) ήδη από το στάδιο της σχεδίασης του προγράμματος
και της κατασκευής των απαρτιών του, με προφανή πλεονεκτήματα.
Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα MUSIS ξεκίνησε το 2006 και αρχικά αποτελείτο από
τις 6 χώρες του Helios. Αργότερα όμως (το 2010 συγκεκριμένα εντάχθηκαν
σε αυτό και η Σουηδία με την Πολωνία. Λίγο μετά όμως, το αρχικό
πρόγραμμα το οποίο προέβλεπε την αντικατάσταση (με 2+1 νέους δορυφόρους
κοινής ιδιοκτησίας) των Helios I/II, του SAR-Lupe, του ιταλικού
COSMO-SkyMed και του ισπανικού Ingenio, κατέστη θνησιγενές λόγω
διαφωνιών μεταξύ των μελών. Έτσι, σε αυτή του τη μορφή τερματίστηκε τον
Μάιο του 2010 και τους αμέσως επόμενους μήνες έλαβε νέα μορφή ως ένα
διμερές πρόγραμμα Γαλλίας-Ιταλίας. Εντός του 2011 έγινε η ανάθεση
διαχείρισης του νέου προγράμματος στον ανεξάρτητο οργανισμό OCCAR
(Organisation Conjointe de Coopeation en matiere d’ Armement). Ο
οργανισμός αυτός καλείται να συνδέσει με επιτυχία μέσω μιας Κοινής
Διαλειτουργικής Πλατφόρμας (CIL), τα δύο σκέλη του νέου προγράμματος τα
οποία θα αποτελούνται από δύο γαλλικούς δορυφόρους τηλεπισκόπησης CSO
και από δύο ιταλικούς δορυφόρους ραντάρ CSG, αντίστοιχα. Η CIL θα
επιτρέπει στις δύο χώρες να αποθηκεύουν και να ανταλλάσσουν με
αξιοπιστία και ασφάλεια δεδομένα και από τα δύο αυτά ζεύγη δορυφόρων.
Αυτή τη δυνατότητα θα έχουν και άλλες χώρες που θα δηλώσουν συμμετοχή
στο πρόγραμμα αυτό (με το ανάλογο κόστος φυσικά), κάτι που ήδη έκανε η
Ελλάδα η οποία εξαρχής παρακολουθούσε στενά τις σχετικές εξελίξεις και
διαπραγματεύσεις. Οι δύο πρώτοι δορυφόροι (ένας CSO και ένας CSG)
προβλέπεται να εκτοξευτούν το 2015 για να ακολουθήσουν οι άλλοι δύο το
2016. Υπολογίζεται ότι θα παραμείνουν επιχειρησιακοί έως το 2022-2023
οπότε και θα αντικατασταθούν από νέους ώστε να καλυφθεί πλήρως ο
χρονικός ορίζοντας έως το 2030 τουλάχιστον.
Οι δορυφόροι CSO θα ανήκουν στο μοντέλο AstroSat 1000 της εταιρείας
EADS Astrium, ενώ οι CSG της Thales Alenia Space Italy θα φέρουν ραντάρ
τύπου SAR-2000. Οι ακριβείς δυνατότητές τους είναι απόρρητες αλλά
λέγεται πως οι CSO θα είναι βάρους 1,5 τόνων και θα έχουν διακριτική
ικανότητα «υψηλότερη του 1μ. κατά την διάρκεια της ημέρας και των 3μ.
κατά τη διάρκεια της νύχτας» (άγνωστο πόσο ακριβώς, αλλά σε κάθε
περίπτωση υψηλότερη από εκείνη των Helios που θα αντικαταστήσουν), ενώ
το ραντάρ συνθετικού διαφράγματος SAR-2000 που λειτουργεί στην X-band,
φέρεται να έχει διακριτική ικανότητα 1-35μ. ανάλογα με το εκάστοτε εύρος
της σάρωσης (10-320 χλμ.). Όλοι οι δορυφόροι πάντως θα διαθέτουν
συστήματα κρυπτογραφημένης μετάδοσης υψηλής ταχύτητας. Γενικά το MUSIS
(β’ φάση) θεωρείται το πλέον προηγμένο τεχνολογικά δορυφορικό πρόγραμμα
στην Ευρώπη και ένα από τα πλέον πρωτοποριακά σε παγκόσμιο επίπεδο.
Εκτός όμως του MUSIS η Ελλάδα συμμετέχει εξαρχής και σε ένα άλλο
ιδιαίτερα προηγμένο δορυφορικό πρόγραμμα. Πρόκειται για το απόρρητο
γαλλικό πρόγραμμα συλλογής πληροφοριών σημάτων ηλεκτρομαγνητικού
φάσματος (SIGINT) από δορυφόρο, CERES. Πέραν της χώρας μας (από το 2011)
και της Γαλλίας, σε αυτό συμμετέχει και η Σουηδία. Ο μοναδικός
δορυφόρος του προγράμματος θα εκτοξευτεί το 2019 και θα είναι πλήρως
επιχειρησιακός ένα χρόνο αργότερα. Λεπτομέρειες για το εν λόγω πρόγραμμα
δεν έχουν γίνει γνωστές, καθώς όλες οι σχετικές πληροφορίες είναι
αυστηρά διαβαθμισμένες. Αξίζει όμως να σημειωθεί, ως ενδεικτικό της
σημασίας τους, πως τόσο το MUSIS όσο και το CERES (θεωρούνται
συμπληρωματικά μεταξύ τους, καθώς επιτρέπουν την πλήρη και συνεχή ροή
πληροφοριών στρατιωτικού ενδιαφέροντος, κάθε είδους) εξαιρέθηκαν από την
πρόσφατη διαδικασία των περικοπών στον γαλλικό αμυντικό προϋπολογισμό.
Σήμερα δυνατότητες SIGINT μέσω δορυφόρων διαθέτουν μόνο οι ΗΠΑ, η Ρωσία,
η Κίνα και ίσως (με μικρές πιθανότητες όμως) το Ισραήλ. [4] Είναι
προφανής λοιπόν η σημασία της συμμετοχής της χώρας μας -και μάλιστα ως
αρχικό μέλος- σε τέτοια προγράμματα και τα τεράστια επιχειρησιακά
πλεονεκτήματα και στρατηγικές δυνατότητες που αποκτά.
Οι Τουρκικές δυνατότητες
Στον τομέα των τηλεπικοινωνιακών δορυφόρων, όπως ήδη είπαμε, το τουρκικό
ενδιαφέρον χρονολογείται από τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Αν και το
σχετικό πρόγραμμα ξεκίνησε με μια σημαντική αποτυχία (την καταστροφή
του πρώτου δορυφόρου -TurkSat 1A- κατά την διάρκεια της εκτόξευσής του
στις 24 Ιανουαρίου 1994), η Τουρκία τα τελευταία χρόνια διαθέτει σταθερά
σε τροχιά 3 τηλεπικοινωνικούς δορυφόρους του δικτύου TurkSat, για
εμπορική και (δευτερευόντως) για στρατιωτική χρήση. Ο πρώτος ήταν ο
TurkSat 1B που εκτοξεύτηκε στις 10 Αυγούστου 1994 (έπαψε να λειτουργεί
το 2006, ακολούθησε ο TurkSat 1C στις 9 Ιουλίου 1997 (έπαψε να
λειτουργεί το 2010) και στη συνέχεια οι TurkSat 2A στις 10 Ιανουαρίου
2001 και TurkSat 3A στις 12 Ιουνίου 2012. Η πιο πρόσφατη προσθήκη είναι ο
ιαπωνικής κατασκευής TurkSat 4A που εκτοξεύτηκε στις 14 Φεβρουαρίου
2014 και σηματοδότησε την έναρξη διαστημικής συνεργασίας με τη Ρωσία
(χρήση του κέντρου του Μπαϊκονούρ και ρωσικού πυραυλικού φορέα, αντί των
έως τότε χρησιμοποιούμενων ευρωπαϊκών) η οποία θα συνεχιστεί και με τον
επόμενο δορυφόρο TurkSat 4B (επίσης ιαπωνικής προέλευσης) που
προβλέπεται να εκτοξευτεί έως το τέλος του χρόνου, αντικαθιστώντας
πιθανότατα τον TurkSat 2A. Οι προαναφερθέντες ενεργοί δορυφόροι
εξυπηρετούν τις συχνότητες Ku-band και C-band, καταλαμβάνοντας τις δύο
τροχιακές θέσεις που έχει κατοχυρώσει η Τουρκία (31,3 μοίρες Ανατολικά
και 42 μοίρες Ανατολικά). Αξίζει να σημειωθεί πως η εμπορική διείσδυση
της Τουρκίας στον τομέα της παροχής υπηρεσιών δορυφορικών επικοινωνιών,
είναι ιδιαίτερα σημαντική σε περιοχές της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας
Αφρικής και της Κεντρικής Ασίας, επιφέροντας σημαντικά κέρδη (οικονομικά
και όχι μόνο…). Το πρόγραμμα σχεδιάζεται να επεκταθεί μελλοντικά με
τους TurkSat 5A (το 2016), TurkSat 6A (το 2017-18) και TurkSat 7A και 7Β
(αμφότεροι το 2019). Ο TurkSat 6A θα είναι ο πρώτος τουρκικός
τηλεπικοινωνιακός δορυφόρος εξολοκλήρου εγχώριας κατασκευής. Για τον
λόγο αυτό, το προηγούμενο διάστημα η Aselsan υπέγραψε δύο συμβάσεις για
την ανάπτυξη (σε συνεργασία με την καναδική εταιρείας MDA) ενός
συγκροτήματος πομποδεκτών Ku-band αλλά και του συστήματος επικοινωνιών
του συγκεκριμένου δορυφόρου. Παλαιότερα είχε ειπωθεί πως ο Turksat-6A
θα είναι ταυτόχρονα ο πρώτος που θα παρέχει δυνατότητα επικοινωνιών και
στη στρατιωτική X-band, αν και αυτό μένει να επιβεβαιωθεί.
Στον τομέα της τηλεπισκόπησης για αρκετά χρόνια και η Τουρκία
βασιζόταν σε δεδομένα από εμπορικούς δορυφόρους (κυρίως του Ikonos και
EROS 1A που αναφέραμε πιο πάνω) αν και λέγεται πως από τα τέλη της
δεκαετίας του ’90 απέκτησε περιορισμένη έστω- πρόσβαση και σε δεδομένα
των ισραηλινού στρατιωτικού δικτύου κατασκοπευτικών δορυφόρων Ofeq, στο
πλαίσιο σχετικής διμερούς συμφωνίας (κάτι που βέβαια δεν ισχύει πλέον). Η
Τουρκία επίσης εξέτασε πρόσκαιρα και την εναλλακτική λύση των
αερομεταφερόμενων συστημάτων επιτήρησης εδάφους, ωστόσο, σύντομα και
αυτή στράφηκε στη λύση της απόκτησης εθνικών στρατιωτικών δορυφόρων
τηλεπισκόπησης. Έτσι, το 2006 ξεκίνησε και επίσημα το πρόγραμμα Göktürk
που περιλάμβανε δύο σκέλη. Το πρώτο είχε να κάνει με την απόκτηση ενός
δορυφόρου τηλεπισκόπησης (Göktürk 1) υψηλής διακριτικής ικανότητας από
το εξωτερικό και το δεύτερο με την ανάπτυξη και κατασκευή με μεγαλύτερη
εγχώρια προστιθέμενη αξία, ενός ακόμα δορυφόρου τηλεπισκόπησης (Göktürk
2), χαμηλότερης όμως διακριτικής ανάλυσης. Το πρώτο σκέλος εγκρίθηκε το
2007 και τον Ιούλιο του 2009 κατακυρώθηκε στην ιταλική Telespazio (μέλος
του ομίλου Finmeccanica/Thales) η οποία θα αναλάβει την κατασκευή του
δορυφόρου (στηριζόμενος στο μοντέλο Proteus) και την τροχιακή του
διαχείριση, ενώ η κατασκευή του επίγειου σταθμού ελέγχου ανατέθηκε σε
τουρκικές εταιρείες/υποκατασκευαστές. Το σκέλος αυτό έχει γνωρίσει
σημαντικές καθυστερήσεις τόσο εξαιτίας αντιδράσεων του Ισραήλ για την
ζώνη που θα καλύπτει ο δορυφόρος, όσο και μη ομαλής χρηματοδότησής του.
Συνέπεια αυτών, η αρχικά προγραμματισμένη για το 2013 εκτόξευσή του, να
αναβληθεί για το 2015 στη καλύτερη περίπτωση. Ο Göktürk 1 πάντως, θα
διαθέτει γαλλικής προέλευσης αισθητήρα υψηλής ανάλυσης διακριτικής
ικανότητας 0,7-0,8μ., τόσο στο ορατό όσο και στο υπέρυθρο φάσμα. Θα
χρησιμοποιηθεί κυρίως σε στρατιωτικές αλλά και σε άλλες εφαρμογές.
Παραδόξως το δεύτερο σκέλος του προγράμματος προχώρησε ταχύτερα και
σχεδόν χωρίς προβλήματα. Έτσι, στις 18 Δεκεμβρίου 2012 εκτοξεύτηκε με
επιτυχία από κινεζικό διαστημικό κέντρο και με κινεζικό πυραυλικό φορέα,
ο δορυφόρος Göktürk 2, ο οποίος κατασκευάστηκε από την ΤΑΙ σε
συνεργασία με τον Τομέα Διαστήματος του ιδρύματος ΤṺΒΙΤΑΚ (η σχετική
σύμβαση ανατέθηκε τον Απρίλιο του 2007). [5] Είναι βάρους 450 κιλών και
φέρει στερεοσκοπικό οπτικό αισθητήρα υψηλής ανάλυσης που του προσφέρει
μέτρια έως χαμηλή διακριτική ικανότητα της τάξης των 2,5-20μ., ανάλογα
με το φάσμα στο οποίο λειτουργία κάθε φορά. Η διάρκεια ζωής του
δορυφόρου αυτού υπολογίζεται στα 5 χρόνια και η βασική επιδίωξη ήταν να
αποδείξει την δυνατότητα εγχώριας σχεδίασης και κατασκευής δορυφόρων και
σχετικών απαρτιών σε ένα ποσοστό της τάξης του 70-80%. Σημαντική πείρα
σε αυτό το κομμάτι προσέφερε και ο επίσης εγχώριος δορυφόρος παρατήρησης
BiLSAT 1 που κατασκευάστηκε από το ΤṺΒΙΤΑΚ σε συνεργασία με διάφορα
τουρκικά πανεπιστημιακά και ερευνητικά ιδρύματα. Ο βάρους 130 κιλών
δορυφόρος εκτοξεύτηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2003 και χρησιμοποιήθηκε σε
αποστολές πρόληψης/αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών αλλά και σε μια
σειρά άλλως επιστημονικών πειραμάτων και εφαρμογών (χαρτογράφηση,
υδρογραφία, αγροτική ανάπτυξη, προστασία δασών κλπ). Έπαψε να λειτουργεί
τον Αύγουστο του 2006, οπότε και έληξε το όριο ζωής των συσσωρευτών
του.
υπουργός Βιομηχανίας και Τεχνολογίας Nihat Ergün με τον υπουργό Άμυνα
İsmet Yılmaz μπροστά από το δορυφόρο Göktürk-2 πριν την αποστολή του
στην Κίνα για εκτόξευση.
Στο μεσοπρόθεσμο μέλλον τα τουρκικά σχέδια προβλέπουν την κατασκευή
δύο ακόμα δορυφόρων επιτήρησης, έναν με ραντάρ SAR (Göktürk 3) και ένα
οπτικό (Göktürk 4) και ενός τρίτου μετά το 2020 (Göktürk 5), που θα
συνδυάζει και τις δύο αυτές δυνατότητες. Σε κάθε περίπτωση πάντως ο
σχεδιασμός αυτός προς το παρόν παραμένει αρκετά γενικός και ασαφής, με
κάποιες άλλες πηγές να αναφέρουν πως ο αρχικός αυτός στόχος πλέον έχει
μεταβληθεί και προτεραιότητα είναι η ανάπτυξη ενός αμίγως εγχώριου
δορυφόρου τηλεπισκόπησης, με επίσης εγχώριας ανάπτυξης όργανα
παρατήρησης (πρόγραμμα Imece, βλ. παρακάτω) και λοιπά υποσυστήματα, ο
οποίος θα εκτοξευτεί το 2018. Γενικότερα πάντως, οι τουρκικές φιλοδοξίες
στον τομέα του διαστήματος είναι πολύ μεγάλες. Στο πλαίσιο αυτό ο
στόχος είναι η Τουρκία να αυτονομηθεί πλήρως στον τομέα της ανάπτυξης,
κατασκευής και εκτόξευσης δορυφόρων. Έτσι, σχεδιάζεται η κατασκευή
κέντρου εκτόξευσης στη περιοχή της επαρχίας Μούγλα στη ΝΔ Τουρκία, ενώ
στις 17 Ιουλίου 2013 υπογράφτηκε σύμβαση ύψους 50 εκατ. δολαρίων για την
αρχική φάση της τεχνικής προκαταρκτικής μελέτης ανάπτυξης του εγχώριου
πυραυλικού φορέα UFS, με ανάδοχο την εταιρεία Roketsan. Παράλληλα το
ΤṺΒΙΤΑΚ έχει ήδη σε εξέλιξη το πρόγραμμα Imece, το οποίο αφορά την
εγχώρια ανάπτυξη ηλεκτροοπτικών αισθητήρων για εγκατάσταση σε δορυφόρους
με επιθυμητή διακριτική ικανότητα της τάξης του 0,9-1μ. Τέλος, η ήδη
υπάρχουσα Διεύθυνση Διαστημικών Τεχνολογιών που υπάγεται στο τουρκικό
Υπουργείο Μεταφορών, προβλέπεται να εξελιχθεί σε ανεξάρτητη Εθνική
Υπηρεσία Διαστήματος η οποία θα συγκεντρώσει στους κόλπους όλους τους
αντίστοιχους φορείς που σήμερα είναι διάσπαρτοι στο στα Υπουργεία
Μεταφορών, Σχεδιασμού & Ανάπτυξης, στο ΤṺΒΙΤΑΚ και στο Υφυπουργείο
Αμυντικής Βιομηχανίας. Aξιοσημείωτη η μέχρι τώρα απουσία της Τουρκίας
από οποιοδήποτε διεθνές δορυφορικό πρόγραμμα στρατιωτικών προδιαγραφών,
το οποίο σε κάθε περίπτωση θα εξασφάλιζε μια δικλείδα ασφαλείας μέχρι
την επίτευξη των επιθυμητών στόχων.
Συμπεράσματα – Προτάσεις
Από τα παραπάνω είναι προφανές το πως ο ορθός και έγκαιρος σχεδιασμός
και οι σωστές συνεργασίες εξασφαλίζουν σήμερα αλλά και στο ορατό μέλλον
στη χώρα μας, ικανότητες στον τομέα των δορυφορικών εφαρμογών,
τουλάχιστον ανάλογες -αν όχι υπέρτερες- εκείνων της Τουρκίας αλλά και
πολλών άλλων προηγμένων χωρών. Και μάλιστα με κλάσμα των χρημάτων που
έχει δαπανήσει αντίστοιχα η γειτονική χώρα στο πλαίσιο των γνωστών
μεγαλεπήβολων (π.χ. κατασκευή διαστημικού κέντρου) έως και ανούσιων
(π.χ. δεδηλωμένη πρόθεση αποστολής Τούρκου αστροναύτη στο διάστημα)
κινήσεών της. Η ελληνική συμμετοχή σε πολυεθνικά δορυφορικά προγράμματα
υψηλής τεχνολογίας εξασφαλίζει -πέραν από το μειωμένο κόστος- σίγουρη
και αξιόπιστη χρηματοδότηση για την υλοποίησή τους, αλλά και σίγουρη
πρόσβαση σε δυνατότητες και τεχνολογίες αιχμής λόγω των ανελαστικών
σχετικών απαιτήσεων και των υπολοίπων χωρών-μελών. Στο σημείο αυτό θα
πρέπει να διευκρινίσουμε πως και η ελληνική χρηματοδότηση για όλα τα εν
λόγω προγράμματα (ακόμη και για το μακροπρόθεσμο CERES) είναι ήδη
εξασφαλισμένη και έχει εγκριθεί από την αρμόδια Επιτροπή της Βουλής, ενώ
το ακριβές ύψος της θα καθοριστεί κατ’ αντιστοιχία με το ποσοστό
συμμετοχής μας, όταν οριστικοποιηθεί το τελικό συνολικό κόστος τους.
Κάθε περαιτέρω πληροφόρηση για το συγκεκριμένο κομμάτι παραμένει
διαβαθμισμένη, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως τα κονδύλια για την
συμμετοχή της χώρας μας στα προγράμματα BOC-Helios και MUSIS αποδίδονται
στον προϋπολογισμό του ΓΕΕΘΑ και συγκεκριμένα της υπαγόμενης σε αυτό
Διακλαδικής Διεύθυνσης Στρατιωτικών Πληροφοριών (ΔΔΣΠ).
Κατά την ταπεινή μας άποψη, ο ελληνικός σχεδιασμός στον συγκεκριμένο
τομέα θα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα και για όλους τους υπόλοιπους
τομείς στο φλέγον ζήτημα της Εθνικής Άμυνας και Ασφάλειας. Επειδή όμως
πάντοτε υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω βελτίωσης, θα κλείσουμε με κάποιες
σκέψεις/προτάσεις:
- Να αποκτηθεί αριθμός (2-4) κινητών επίγειων σταθμών λήψης δεδομένων
από τους δορυφόρους τηλεπισκόπησης/συλλογής πληροφοριών. Ο Δορυφορικός
Σταθμός Εδάφους που εδρεύει στην Αεροπορική Βάσης Τανάγρας είναι
υψηλότατων δυνατοτήτων, ωστόσο είναι ένας και μοναδικός και μετά
βεβαιότητας θα αποτελέσει στόχο πρώτης προτεραιότητας για τον εχθρό σε
περίπτωση επιχειρήσεων. Γι’ αυτό θα πρέπει να υπάρχουν εναλλακτικές
επιλογές, εύκολα μετακινούμενες και αποκρυπτόμενες.
- Να αποκτηθεί πρόσθετος αριθμός επιγείων κινητών τερματικών
δορυφορικών επικοινωνιών (VSAT) στρατιωτικών προδιαγραφών για τις
Μονάδες του Ε.Σ. Τέτοια συστήματα προσφέρονται και από την εγχώρια
αμυντική βιομηχανία, όπως το «Κρόνος» της INTRACOM που ήδη βρίσκεται σε
υπηρεσία. Επιπλέον, με συστήματα ασφαλών δορυφορικών επικοινωνιών
στρατιωτικών προδιαγραφών πρέπει να εφοδιαστεί το σύνολο των πλοίων του
Π.Ν. Σημειώνεται ότι στις 9 Ιουλίου, η Ελλάδα κατέστη μέλος του
προγράμματος «EU SatCom Market» που δίνει την ευκαιρία στα κράτη-μέλη
του να υλοποιούν παραγγελίες δορυφορικών επικοινωνιών μέσω του
Ευρωπαϊκού Οργανισμού Άμυνας (ΕDA).
- Τα ΑΣΕΠΕ ΕΜΒ-145H Erieye της Π.Α. πρέπει να εξοπλιστούν με σύστημα
δορυφορικής μετάδοσης δεδομένων ώστε να μπορούν να στέλνουν σε
πραγματικό χρόνο και σε μεγάλες αποστάσεις τα δεδομένα που συλλέγουν τα
ίδια, αλλά και να λειτουργούν ως αναμεταδότες. Αυτό ήταν ένα από τα
συμπεράσματα που εξήχθησαν κατά την επιχείρηση «Unified Protector» και,
δεδομένου του ότι στα εν λόγω αεροσκάφη υπάρχει ήδη η σχετική υποδομή, η
εγκατάσταση του εξοπλισμού λογικά θα αποτελέσει εύκολη υπόθεση. Τα
σχετικά συστήματα που απαιτούνται θα μπορούσαν κάλλιστα να αναπτυχθούν
από την εγχώρια βιομηχανία όπως ήδη έχει γίνει με επιτυχία για τον
αντίστοιχο εξοπλισμό των MEA «Πήγασος 2» ο οποίος αναπτύχθηκε και
εγκαταστάθηκε με επιτυχία κατόπιν συνεργασίας ΕΔΙΠΠ, ΕΜΠ και ΕΑΒ [6].
- Το μειονέκτημα των δορυφόρων τηλεπισκόπησης είναι πως ο αριθμός
διελεύσεων πάνω από μια συγκεκριμένη περιοχή ενδιαφέροντος είναι
δεδομένος και ο χρόνος/συχνότητά τους γνωστά στον εχθρό. Για την κάλυψη
της περιοχής επί 24ώρου βάσεως απαιτείται ένα δίκτυο δορυφόρων. Κάτι
τέτοιο θα ήταν χρήσιμο και εφικτό να υλοποιηθεί από την χώρα μας και
μάλιστα με περιορισμένο κόστος. Εννοούμε τη δημιουργία ενός δικτύου 4-6
μίνι-δορυφόρων παρατήρησης που θα επιτρέπουν την συνεχή κάλυψη της
περιοχής ενδιαφέροντος. Οι δορυφόροι αυτοί θα μπορούσαν να αναπτυχθούν
ακόμη και εγχώρια. Εδώ, το αξιέπαινο παράδειγμα της -αποτελούμενης
αποκλειστικά από Έλληνες επιστήμονες- Lambda Team, η οποία προ μερικών
ημέρων είδε τον μικροδορυφόρο Λ-sat [7] που ανέπτυξε η ίδια (αποτελώντας
έτσι τον πρώτο δορυφόρο ελληνικής σχεδίασης) να εκτοξεύεται με επιτυχία
από την NASA και να συνδέεται με τον ISS, πρέπει να αποτελέσει
παράδειγμα προς μίμηση και ίσως η Πολιτεία θα έπρεπε να έρθει σε επαφή
με την εν λόγω επιστημονική ομάδα ώστε οι γνώσεις και οι εμπειρίες τους
να αξιοποιηθούν και για εθνικούς σκοπούς. Όσον αφορά το βασικό αισθητήρα
του δορυφόρου εκτιμούμε ότι και αυτός θα μπορούσε να αναπτυχθεί
εγχώρια. Ακόμη όμως και αν αυτό δεν αποδειχθεί εφικτό, θα μπορούσε να
εισαχθεί από το εξωτερικό. Μια διακριτική ικανότητα της τάξης των 5μ. θα
ήταν υπεραρκετή εφόσον μιλάμε για απλούς δορυφόρους
παρατήρησης-έγκαιρης προειδοποίησης, οι οποίοι θα χρησιμοποιούνται
συμπληρωματικά ως προς τους ικανότερους και μεγαλύτερους των
προγραμμάτων BOC-Helios και MUSIS.
- O υπαγόμενος στο ΓΕΕΘΑ Δορυφορικός Σταθμός Εδάφους θα πρέπει να
αναπτύξει όσο το δυνατόν στενότερη συνεργασία με τη ΔΔΣΠ και την 140
ΣΕΠΗΠ της Π.Α. ώστε να προσφέρεται μια ενιαία και πλήρως εκμεταλλεύσιμη
πληροφοριακή εικόνα στις Ένοπλες Δυνάμεις. Αν σε αυτή την αλυσίδα
συμπεριληφθούν και άλλες Υπηρεσίες που μπορούν να προσφέρουν έμμεσα σε
αυτόν τον τομέα (π.χ. η Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού), το αποτέλεσμα θα
είναι πλήρως ολοκληρωμένο.
_____________
Σημειώσεις:
[1] Δημόσια Διαβούλευση για τη διαμόρφωση Σχεδίου Εθνικής Στρατηγικής στον τομέα του Διαστήματος, http://www.gsrt.gr
[2] Λειτουργεί με εμπορικά κριτήρια και κατέχει άλλους 6 δορυφόρους
τελευταίας γενιάς. Μέτοχοι της εταιρείας είναι οι 21 χώρες του Αραβικού
Συνδέσμου, με κύριους μετόχους τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά
Εμιράτα, το Κατάρ, το Κουβέιτ και τη Λιβύη.
[3] O Inmarsat (International Maritime Satellite Organization) είναι
ένας διεθνής τηλεπικοινωνιακός οργανισμός, με έδρα το Λονδίνο, ο οποίος
προσφέρει παγκόσμιες δορυφορικές επικοινωνίες με έμφαση στον τομέα της
ναυτιλίας. Ιδρύθηκε το 1979 και αποτελείται από 86 κράτη-μέλη, μεταξύ
των οποίων και η Ελλάδα.
[4] Πρόσθετες πληροφορίες για την διαχρονική εξέλιξη της
εκμετάλλευσης του Διαστήματος για σκοπούς εθνικής ασφάλειας
στο Αλέξανδρος Κολοβός, «Διάστημα και εθνική ασφάλεια. Πολιτικές και στρατηγικές διαστάσεις», (Αθήνα: Ποιότητα, 2003).
[5] Η ξεχωριστή αυτή υπηρεσία του Ιδρύματος (ΤṺΒΙΤΑΚ UZAY), ιδρύθηκε το 2006 και έκτοτε είναι ιδιαίτερα δραστήρια.
[6] Βλ. http://hellarmforces2010.blogspot.gr/2013/06/uav.html
[7] Το σύστημα επικοινωνίας του 2 κιλών δορυφόρου αποτελείται από ένα
μόντεμ Iridium Short Burst Data (SBD), καθώς και δύο συσκευές UHF για
uplink και downlink. Τα ηλεκτρονικά συστήματα είναι ενοποιημένα και
λειτουργούν χάρη σε ένα σύστημα παροχής ενέργειας και έναν κεντρικό
υπολογιστή. Επίσης, ο δορυφόρος διαθέτει δέκτη AIS για παρακολούθηση
ελληνικών εμπορικών πλοίων και προστασία τους από πειρατικές επιθέσεις.
Παράλληλα, ο Λ-sat θα συμμετάσχει σε ένα νέο επιστημονικό πείραμα, με
σκοπό τη μέτρηση της επίδρασης της ακτινοβολίας στο γραφένιο υπό
κανονικές συνθήκες σε χαμηλή γήινη τροχιά (LEO).
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
Σοβαρή καταγγελία για το Σαχτάρ-ΑΕΚ! Χειρονομίες Τούρκων οπαδών προς τους Έλληνες – Συνελήφθησαν αστραπιαία από την αγγλική αστυνομία
Οι Τούρκοι βρέθηκαν στο Λονδίνο για τον προπονητή της ουκρανικής ομάδας Αρντά Τουράν, ο οποίος ακούγεται για τον πάγκο της...
Η Ευρώπη γνωρίζει, αλλά κάνει τα στραβά μάτια! Το διπλό παιχνίδι της Τουρκίας με Χαμάς και ισλαμιστικά δίκτυα
Η Ευρώπη δεν μπορεί να απαιτεί διαφάνεια από τους αιτούντες επιχορηγήσεων, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει την εξουσία της Άγκυρας επί των...
Η ελευθερία της έκφρασης στην Τουρκία του Ερντογάν: Λουκέτα, καταλήψεις τηλεοπτικών σταθμών και φίμωση του Τύπου
Από τις εφημερίδες Zaman και Bugün μέχρι τους τηλεοπτικούς σταθμούς TELE1 και Halk TV, η Τουρκία μετρά μια δεκαετία μαζικών...
«Ελευθερία» Λονδίνου: Αδιέξοδο στο Κυπριακό, νέα εποχή στις σχέσεις Βρετανίας–ΕΕ και τα μηνύματα Ρούμπιο προς την Τουρκία
Στο επίκεντρο του νέου φύλλου της ομογενειακής εφημερίδας η αμετακίνητη στάση της τουρκικής πλευράς στο Κυπριακό, οι πολιτικές εξελίξεις στο...
Αρμενία–Ινδία: Στο τραπέζι παραγωγή Pinaka Mk2 – Τα ανοίγματα σε ΕΕ και ΗΠΑ
Συζητήσεις για παραγωγή ινδικών πυραύλων στην Αρμενία, στενότερες σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και επαφές στην Ουάσιγκτον συνθέτουν την ατζέντα...
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας