Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Η φιλοσοφία του Θωμά Ακινάτη όπως την κατάλαβα εγώ

Δημοσιεύτηκε στις

Θωμάς Ακινάτης ( 1225 – 1274)

Αγγέλα Ταβιανάτου*
“Ωστόσο, αν είναι αναγκαία μια απόδειξη για τη συνέχεια της ελληνικής
Ιστορίας, αυτή παρέχεται από την κατά καιρούς αναβίωση του ενδιαφέροντος
για τους κλασι­κούς συγγραφείς, που επαναλαμβάνεται σε όλη τη διάρ­κεια
της Βυζαντινής ιστορίας. Καμία από αυτές τις αναβιώσεις δεν είναι, τόσο
εκπληκτική, όσο αυτή που ονόμασα Τελευταία Βυζαντινή Αναγέννηση. Συνέβη
την εποχή πού η Αυτοκρατορία φθειρόταν πολιτικά και ήταν γραφτό της να
εξαφανιστεί σύντομα. Ποτέ άλλοτε όμως δεν υπήρχαν τόσοι λόγιοι πού να
ήταν αφιερωμένοι στην ερμηνεία και την ανανέωση της αρχαίας ελληνικής
σκέψης και στη διαφύλαξη της ελληνικής παράδοσης. Ακόμη και η λέξη
«Έλλην» ανέκτησε το αρχαίο της νόημα. Και, ευτυχώς για τον πολιτισμό
όλης της Ευρώπης, αυτή η τελευταία βυζαντινή αναγέννηση εμφανίστηκε σε
μια στιγμή της ιστορίας πού οι Δυτικοί λόγιοι ήταν προετοιμασμένοι να
ανακαλύψουν και να εκτιμήσουν το μορφωτικό κόσμο πού κρατούσαν ζωντα­νό
οι λόγιοι του Βυζαντίου”.  (
Στίβεν Ράνσιμαν)


Ο Θωμάς Ακινάτης, έζησε 13ο αιώνα ( 1225 – 1274) ήταν Ιταλός ιερέας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στο Τάγμα των Δομινικανών, και σημαντικός φιλόσοφος και θεολόγος, εκπρόσωπος της σχολής του σχολαστικισμού (2).

Γεννήθηκε στο Βασίλειο της Νάπολης, ανάμεσα στη Δύση και στην Ανατολή, ανάμεσα στο Ισλάμ και στον Χριστιανισμό
( Σελ. 27) , είκοσι ένα χρόνια μετά την λεηλασία της
Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους. Έζησε στην αυγή της Τελευταίας
Βυζαντινής Αναγέννησης, όπως την ονομάζει ο Ράνσιμαν στο ομώνυμο βιβλίο
του και πέθανε 15 χρόνια μετά την Βυζαντινή Παλινόρθωση που ήταν και το
κύκνειο άσμα της Μεγάλης Αυτοκρατορίας, ένα δραματικό κρεσέντο που
ακούστηκε από την μια άκρη του κόσμου στην άλλη.

Τώρα γιατί ο Θωμάς; Πώς συνέβη σήμερα που σύμπασα η ανθρωπότητα
ασχολείται με τα λογιστικά της κοινωνίας των τραπεζών και των
επιχειρήσεων, να εκδίδεται ένα βιβλίο για έναν θεολόγο του Μεσαίωνα;
Μήπως μοιάζει με σκανδαλιστική πολυτέλεια; Η μήπως είναι κάποια
καταναγκαστική αντίδραση, σ αυτήν την κοινωνία της Μεγάλης Απογοήτευσης
και της παντελούς έλλειψης ιδεολογίας; Ποιος ξέρει!

Η
Ελένη Προκοπίου μας ξαφνιάζει ευχάριστα παρουσιάζοντας στο ελληνικό
αναγνωστικό κοινό, ένα μοναδικό πόνημα για τον δυτικό  (*) Μεσαίωνα , ο
οποίος με τα μάτια της συγγραφέως αποκτά άλλη βαρύτητα. Δεν είναι η
εποχή όπου όλα είναι μόνο μαύρα και που ξαφνικά έπεσε από τον ουρανό το
φώς της επιστήμης και της ανακάλυψης της σοφίας! Για μένα το μόνο που
ανακάλυψαν οι άνθρωποι της εποχής των Φώτων είναι η Αμερική, την οποία
και έκαναν κομμάτια, αλλά αυτό το ζήτημα είναι άλλο και δεν έχει να
κάνει με το βιβλίο και τον Θωμά τον Ακινάτη.

Η μοναδικότητα του έργου της Ελένης Προκοπίου δεν έγκειται μόνο στην
επιλογή ενός θέματος που δεν έχει απασχολήσει μέχρι σήμερα σχεδόν
κανέναν Έλληνα από την εποχή του Δημήτριου Κυδώνη, ο οποίος μετέφρασε
στα ελληνικά την «Summa Theologiae» (1355), αλλά στην εξαιρετική
δουλειά της.

Είναι ένα ογκώδες βιβλίο 600 σελίδων, με πλούσια βιβλιογραφία και
πλούσια περιγραφή της φιλοσοφικής διαδρομής του Μεσαιωνικού κόσμου, που εντέλει δεν είναι ούτε η εποχή των Μαγισσών, όπως πιστεύεται από πολλούς σχετικούς και άσχετους,
αλλά ούτε τόσο σκοτεινός, όσο θεωρούν ομοίως πολλοί σχετικοί και
άσχετοι. Ο Μεσαίωνας, κοιταγμένος με μάτια που δεν έχουν τυφλωθεί από
τον γυαλιστερό μοντέρνο κόσμο της αχαλίνωτης γνώσης και της
τεχνολογίας, αναδύεται με ένα φως πολύ πιο ανθρώπινο από αυτόν που
δημιούργησε η εποχή των Φώτων και εκείνα τα Φώτα ιδωμένα από μια νέα
οπτική γωνία φαίνονται χλωμά και κακά.

Όταν τελείωσα το βιβλίο, θυμήθηκα τα λόγια του Σωκράτη:

 «Όσα κατάλαβα από το έργο του Ηράκλειτου ήταν πολύ ωραία, ελπίζω και
όσα δεν κατάλαβα». Τα ίδια περίπου θα πω και γω: όσα κατάλαβα από το
μαγικό βιβλίο της Ελένης Προκοπίου μου άνοιξαν καινούργιους κόσμους!
Παρηγορούμαι για όσα δεν κατάλαβα, από το γεγονός ότι πολλοί άλλοι πιο
σοφοί από μένα παρανόησαν τον μεγάλο σοφό.

Για τον Θωμά Ακινάτη –μεταξύ άλλων – έχει γράψει και αυτό το τέρας της μόρφωσης του αιώνα μας, ο Ουμπέρτο Εκο.

Ας χαρούμε λοιπόν: Οι ιταλοί έχουν τον Ουμπέρτο Εκο και μείς την Ελένη Προκοπίου.

Ο τίτλος του βιβλίου είναι

«Το πρόσωπο ως υποκείμενο δικαίου στο Έργο του Θωμά Ακινάτη»

 χωρίζεται δε σε τέσσερα μέρη. Στο πρώτο δικαιώνεται ο Θωμάς ως ο
κληρονόμος της ελληνορωμαϊκής παράδοσης. Παρουσιάζει ιδιαίτερο ιστορικό
ενδιαφέρον και εντάσσει τον Θωμά στο φιλοσοφικό πλαίσιο του Βυζαντίου.
Στο δεύτερο θεμελιώνεται η έννοια του προσώπου και στο τρίτο και
τέταρτο το πρόσωπο προσδιορίζεται ως υποκείμενο σχέσεων και στην
συνέχεια και ως υποκείμενο δικαίου, εφόσον το δίκαιο έχει νόημα μόνο σε
σχέση με το πρόσωπο .

Ο Θωμάς «σχολιάζει» την φιλοσοφική σκέψη του Αριστοτέλη και όχι του
Πλάτωνα, όπως θα περίμενε κανείς από έναν εκκλησιαστικό Πατέρα,
δικαιώνοντας τον Chenu, δεδομένου ότι ο Αριστοτέλης ήταν ο αγαπημένος
φιλόσοφος των Αράβων.

Αριστοτελικός και κοσμικός ο Θωμάς, δικαίως χαρακτηρίζεται από τον Ουμπέρτο Εκο ως ο «θεολόγος της επίγειας πραγματικότητας».

Η ενασχόληση του Θωμά του Ακινάτη με την κλασική φιλοσοφία
σηματοδοτεί μια διαφορετική χρονική έναρξη της Αναγέννησης. Στην
«γραμματική των πολιτισμών» ο Φερνάν Μπρωντέλ (4) τοποθετεί το ορμητήριο
του ουμανισμού στην Αβινιόν, η οποία ζωογονείται από την επιστροφή
του Πετράρχη – το 1337 – δηλαδή τον 14ο αιώνα και όχι τον «μεγάλο» 15ο
αιώνα, όπως πιστεύεται

Ωστόσο, ο ουμανισμός, (ή ανθρωπισμός) δηλαδή η ενασχόληση με την κλασική
ελληνική γραμματεία, δεν σταμάτησε να υπάρχει στο Βυζάντιο, μάλιστα η
στροφή προς τον Αριστοτέλη και η απομάκρυνση από τον Πλάτωνα
συστηματοποιείται από τον Αλέξανδρο τον Αφροδισέα ήδη τον 3ον αιώνα,
όπως επιβεβαιώνει η Ελένη Προκοπίου:

Στον χώρο της θεολογίας και της φιλοσοφίας οι μεγάλοι μεσαιωνολόγοι,
όπως ο Etienne Gilson, ο Jaques Meritain και άλλοι, αντέταξαν στον
ανθρωπισμό της Αναγέννησης τον μεσαιωνικό ανθρωπισμό.
(Σχόλιο 45 σελ 53)

Η φιλοσοφική σκέψη του Θωμά, παρεκκλίνει από την κυκλική και άχρονη
σκέψη της κλασικής Ελλάδας και βάζει την ανθρωπότητα σε ευθεία
αντιπαράθεση με την εαυτή της. Στην κλασική Ελλάδα, ο χρόνος ήταν ένας
κύκλος, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος, επειδή ο κύκλος όριζε το τέλειο και
το αιώνιο. Στον Θωμά τόσο ο χρόνος όσο και η φιλοσοφική αντίληψη για
την ύπαρξη εν γένει ξεδιπλώνονται σε ευθεία γραμμή πάνω στην οποία τα
γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο υφαίνοντας ένα χαλί που η μία
βελονιά είναι επόμενη μιας άλλης και μάλιστα πάντα προς τα επάνω, όπου
στην εποχή μας εκχυδαΐστηκε στην οικονομική μεγέθυνση. Δεν είναι ο
Θωμάς που σηματοδοτεί την εποχή της νομοτελειακής ιστορικής εξέλιξης,
αλλά ο ίδιος ο Χριστιανισμός και οι υπόλοιπες μονοθεϊστικές θρησκείες
που ρίζωσαν στην Ευρώπη, αφού, σύμφωνα με αυτές, ο άνθρωπος οδηγείται
είτε στην απόλυτη ευτυχία, ξαναγεννημένος και μάλιστα στον Χριστιανισμό
μαζί με το σώμα που είχε όταν ζούσε, είτε στην κόλαση. Να μην ξεχνάμε
ότι στον κλασικό ελληνικό κόσμο δεν υπήρχε κόλαση και παράδεισος αλλά
απλώς κάτω κόσμος. Ωστόσο αυτή η αλλαγή σκέψης στον Θωμά είναι ποιοτικά
διαφορετική από αυτήν της χριστιανικής εσχατολογίας. Ο άνθρωπος δεν
αποδέχεται πια την τυχαία εξέλιξη της πορείας του, θέλει όχι μόνο να
γίνεται ερμηνευτής των πάντων αλλά να θεωρεί τον εαυτό του ικανό να
επεμβαίνει στην ίδια του την μοίρα. Θέλει να ελέγξει το παρελθόν και το
μέλλον (απόλυτη έκφραση ο Δαίμων του Λαμάρκ (5))
 αγγίζοντας την ύβρη, που η κλασική Ελλάδα κατέτασσε στην μέγιστη αμαρτία επισύροντας την οργή των Θεών.

«Είναι φυσικό για το ανθρώπινο πνεύμα να φτάνει βαθμηδόν από το
ατελές στο τέλειο. Εκείνοι που φιλοσόφησαν πρώτοι άφησαν αποτελέσματα
ατελή που έγιναν τελειότερα από τους διαδόχους τους»
γράφει ο Θωμάς

Αυτή η εννοούμενη ανύψωση του ανθρώπινου πνεύματος από το υπάρχον στο καλύτερο επεκτείνεται και στην κατάταξη των όντων.

Για τον Ακινάτη το κατ εξοχήν Ον είναι η καθαρή μορφή κάθε ύλης, η
αιώνια και αεικίνητη Ενέργεια. Από το Ον αυτό έχουμε μια κατιούσα σειρά
όντων, που συμφιλιώνει την τάξη του κόσμου με την αυτονομία των
ιδιαίτερων μορφών και τον πλούτο των διαφορών μέσα στο γίγνεσθαι. Το
ίδιο το «είναι» είναι το πιο τέλειο πράγμα που υπάρχει μέσα στην
πραγματικότητα διότι σε σχέση με όλα τα όντα είναι η ενέργεια (actus) η
ενεργητικότητα όλων των πραγμάτων.
(Σελ 119)

Αναρωτιέμαι όμως, γιατί τα Δημιουργήματα του Θεού, που περνούν από την
ανυπαρξία στο είναι να είναι ατελή και όχι τέλεια εξ αρχής, αφού το
είναι αυτό καθεαυτό είναι το πιο τέλειο πράγμα που υπάρχει μέσα στην
πραγματικότητα;

Αν κοιτάξει κανείς την δαρβίνειο εξέλιξη, η κατάταξη του Θωμά (κατιούσα
από το Ον) θα μπορούσε να είναι αληθής. Με την έννοια του ισχυρού
οργανισμού που επιβιώνει του ανίσχυρου. Όμως, αν πράγματι τα όντα
εξελίσσονταν με τέτοια ιεραρχία, η εξέλιξη θα είχε εκφυλιστεί ήδη και θα
είχε σταματήσει από την Αρχή της Δημιουργίας (7). Τα όντα είναι τέλεια
από την πρώτη μέρα της ύπαρξής τους για τον σκοπό που υπάρχουν. Και δεν
πιστεύω ότι αυτή η ευταξία βαίνει προς το καλύτερο μέσα στον χρόνο.
Στην φύση, όταν τα όντα δεν μπορούν να υπάρχουν μέσα στην τάξη του
κόσμου, είτε θα συμβιώσουν με άλλα όντα είτε θα πεθάνουν, χωρίς να
μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι το όν που επιζεί είναι τελειότερο αυτού
που δεν επιζεί. Η Λύν Μάργκουλις είναι απολύτως κατηγορηματική επί
αυτού. Η συμβίωση και η δυνατότητα των όντων να συνάπτουν συμμαχίες
είναι το καθοριστικό κατηγόρημα της εξέλιξης. Με μια τέτοια θεώρηση, η
εσχατολογική αντίληψη του κόσμου χλομιάζει και χάνει κάθε εγκυρότητα.
Το μόνο αναμενόμενο τέλος είναι το φυσικό τέλος του πλανήτη.

Ο Θωμάς δεν κατατάσσει μόνο τα όντα σε ανώτερα και κατώτερα, αλλά και
την φιλοσοφική σκέψη μέσα στον χρόνο σε καλή και καλύτερη. Εντούτοις,
είναι μάλλον ισχνός ο ισχυρισμός, ότι ένας σημερινός φιλόσοφος είναι
πιο σοφός από αυτόν του παρελθόντος!

Στην συνέχεια, αντιλαμβάνομαι, ότι αυτή η γραμμική αντίληψη επιφέρει και
την έννοια της ιεραρχίας, που είναι διακριτή στο έργο του Θωμά, όχι
όπως ήταν στην αρχαία Ελλάδα, αλλά ποιοτικά διαφοροποιημένη, καθόσον
στην άλλη άκρη του νήματος βρίσκεται το Ον ή ο Ων δηλαδή η θεία Ουσία.

Αυτή η ιεραρχία δεν είναι ιεραρχία διακριτών ατόμων αλλά συλλογικών οντοτήτων:

Ο Θωμάς δεν δέχεται ιεραρχία στα άτομα, αλλά έκαστο είδος αντιστοιχεί
σε μία κλίμακα που πηγαίνει από την ύλη στον Θεό. Κάθε κτίσμα έχει
δημιουργηθεί για την δική του ενέργεια και τελειότητα. Τα λιγότερο
ευγενή κτίσματα έχουν δημιουργηθεί για τα ευγενικότερα. Ότι είναι κάτω
από τον άνθρωπο έχει δημιουργηθεί για τον άνθρωπο. Έτσι, πάνω από τα
φυτά βρίσκονται τα ζώα πάνω από τα ζώα ο άνθρωπος πάνω από τον άνθρωπο
ολόκληρη ιεραρχία αγγέλων και οι νοητικές ουσίες δηλαδή οι ψυχές».

Στα φυσικά πράγματα, τα είδη φαίνονται να είναι προορισμένα κατά
βαθμίδες, τα μικτά σώματα είναι πιο τέλεια από τα απλά, τα φυτά από τα
ορυκτά, τα ζώα από τα φυτά, οι άνθρωποι από τα άλλα ζώα. Και σε κάθε μια
από αυτές τις τάξεις των κτισμάτων, ένα είδος είναι τελειότερο από τα
άλλα… έτσι η θεία σοφία είναι αιτία της ανισότητας των πραγμάτων (Σελ.
148).

Αυτή η ιεράρχηση, είναι ανθρωποκεντρική αλλά και ανθρώπινη. Ο άνθρωπος
προκειμένου να κατανοήσει τον περίπλοκο κόσμο που τον περιβάλει τον
«τακτοποιεί». Όλα τα όντα τα γήϊνα και τα θεία, τα θνητά και τα αθάνατα,
τα οργανικά και τα ανόργανα πρέπει να μπουν σε μια σειρά, να
τακτοποιηθούν, προκειμένου να μην ξεπερνούν την περιορισμένη αντίληψη
του ανθρώπου.

«Για τον Θωμά ο κόσμος…» λέει ο Εκο, «είναι μια ιεραρχία
υπαρξιακών πραγματικοτήτων, η καθεμία από τις οποίες έχει σημασία
μετέχουσα αλλά δική της, πραγματωμένη μέσα σε καθορισμένα και σταθερά
όρια»
. (Σελ 149)

Κατά μία άλλη οπτική γωνία θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει αυτή την
τακτοποίηση ως μια συλλογική τάξη μέσα στην οποία ο άνθρωπος οφείλει να
δει την μικρότητα του και την σειρά του.

Ωστόσο, ο Θωμάς θεωρεί όντως τον άνθρωπο περιούσιο ον, αφού μόνο αυτό
μπορεί να φτάσει στον Θεό, μέσα από την ιδιαίτερη λειτουργία του, τη
δική του φύση.

Ο άνθρωπος είναι κομμάτι αυτού του σύμπαντος, είναι μέρος του όλου,
αφού μόνο αυτός μπορεί να φτάσει στον Θεό, μέσα από την ιδιαίτερη
λειτουργία του, την δική του φύση.
(Σελίδα 153)

Εντυπωσιακή είναι η θέση του Θωμά απέναντι στην νόηση, την οποία εξυμνεί
υπερβολικά. Με αφορμή της θέσης περί ζώων και ανθρώπου στην Γένεση (ποιήσωμεν
άνθρωπον κατ εικόνα και ομοίωσιν» δηλαδή με γνώση, « να διατάσει τα
ψάρια της θαλάσσης και τα πετεινά του ουρανού και τα ζώα της γης»
)
επεκτείνει την σκέψη του στον άνθρωπο τον έξυπνο και στον άνθρωπο τον
κουτό, όπου ο έχων ρωμαλέο σώμα, αλλά αδύναμη νόηση προορίζεται να
υπηρετεί τους άλλους, όπως εξ άλλου ισχυρίζεται και ο Αριστοτέλης στα
πολιτικά του. (Σελ.239)

Αυτή είναι η πρώτη ουσιαστική διαβάθμιση και ιεράρχηση της έννοιας του
προσώπου, που συνιστά περαιτέρω ανάπτυξη της οντολογικής ιεράρχησης
γενικότερα, (Σελ. 240) διαπιστώνει η Ελένη Προκοπίου στο βιβλίο της.

Η προσέγγιση της Θείας Ουσίας γίνεται αποκλειστικά μέσω του λόγου σε αντίθεση με την Ορθοδοξία που γίνεται μέσω της Πίστης.

Μόνο τα όντα που είναι προικισμένα με λόγο είναι τεταγμένα στον Θεό,
διότι η έλλογη φύση γνωρίζει το όν και το αγαθό και μπορεί να
προσεγγίσει τον τελικό σκοπό, τον Θεό μέσω της γνώσης και της αγάπης.
(σελ 243)

Από την άλλη, αυτό το κυρίαρχο γνώρισμα του ανθρώπου –ο λόγος – τον
καθιστά και υπόλογο και αποδέκτη τιμωριών, απαγορεύσεων και θείων
εντολών.

Η λογικότητά του είναι η αρχή της Ελευθερίας (σ.243)

Ο άνθρωπος κατέχει το αυτεξούσιο διότι αλλιώς οι συμβουλές οι
παραινέσεις οι εντολές και οι απαγορεύσεις οι ανταμοιβές και οι τιμωρίες
θα ήταν μάταιες.
(σελ 245)

Ωστόσο, δεν είναι απόλυτη η κυριαρχία του ανθρώπου στον εαυτό του.

Έχουμε το αυτεξούσιο απέναντι στα πράγματα που δεν επιθυμούμε με
αναγκαίο τρόπο ούτε με φυσικό ένστικτο, διότι δεν ανήκει στο αυτεξούσιο
αλλά στο φυσικό ένστικτο το να θέλουμε να είμαστε ευτυχείς.
(Σελ. 261)

Δηλώνει όμως αυτή η θέση «το να θέλουμε να είμαστε ευτυχείς» την
ελευθερία της βούλησης του ανθρώπου; Αυτό δηλαδή που χάνει σε
αυτεξουσιότητα κερδίζει σε ελευθερία; Αν δηλαδή ερμηνεύω σωστά τον
Θωμά, Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιδιώκει την ευτυχία του.
(Επίκουρος;)

Δεν είμαι σίγουρη, αλλά διαβλέπω μία αντίφαση μεταξύ ανθρώπινης ελευθερίας και φύσης.

Υποστηρίζει ο Θωμάς: Ο άνθρωπος ως πρόσωπο εναρμονίζεται με την
λειτουργία του, με το ίδιον τέλος του πραγματοποιώντας τον εαυτόν του,
διότι, «δύο είναι οι τελειότητες κάθε πράγματος: η πρώτη και η δεύτερη. Η
πρώτη υπάρχει όταν το πράγμα είναι τέλειο, σύμφωνα με την ουσία του.
Και αυτή δεν είναι άλλη από την μορφή όλου του είναι, που είναι
επακόλουθο της ακεραιότητας των μερών. Η δεύτερη τελειότητα είναι η
τελείωση ή το τέλος του
. (Σελ 273)

Διότι αν το τέλειο είναι και το αγαθό τότε ο άνθρωπος νομοτελειακά
οδηγείται σε ένα τέλος εναρμονισμένος με την φύση, μέσα στην τέλεια
αρμονία της.
Δηλαδή δεν είναι στην ουσία ελεύθερος να πράξει το κακό, ενώ είναι ελεύθερος να αποζητά την ευτυχία του.
Στην πραγματικότητα όμως, κοιτάζοντας την πορεία της ανθρωπότητας από
την εποχή του Θωμά μέχρι σήμερα δεν δείχνει να πορεύεται σε ένα τέτοιο
δρόμο, αλλά αντίθετα πάει από το κακό στο χειρότερο.

Η προσέγγιση από τον Θωμά τον Ακινάτη των νομικών ζητημάτων είναι
εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Είναι πολύ κοντά στα ανθρώπινα και λιγότερο στα
θεία σε αντίθεση με την ανατολική εκκλησία που είναι πολύ λιγότερο
προσανατολισμένη στα γήϊνα και περισσότερο στην ζωή μετά.

Θεωρεί την απονομή δικαίου όχι αυτοσκοπό και αδιάκριτα, αλλά σε σχέση με το πρόσωπο στο οποίο το δίκαιο αποδίδεται.

Δηλαδή άλλο δίκιο θα αποδοθεί σε Βασιλιά άλλο σε δάσκαλο. Μπορεί κάποιος
να πεί ότι κάτι τέτοιο είναι η αριστοκρατική αντίληψη του κόσμου, αλλά
δεν είναι. Είναι εύλογη η διάκριση που επιδιώκει ο Θωμάς. Ας
παρακολουθήσουμε την σκέψη του.
«Το πρόσωπο εναντίον του οποίου διαπράττεται το αμάρτημα είναι κατά
κάποιον τρόπο το αντικείμενο. Το αντικείμενο προκαλεί την βαρύτητα του
παραπτώματος . (δηλαδή το θιγόμενο πρόσωπο είναι το αντικείμενο)
Συνεπώς το αμάρτημα είναι τόσο βαρύτερο όσο έχει ως αντικείμενο ένα πιο
ουσιώδες «τέλος» Το θεμελιώδες «τέλος» των ανθρωπίνων πράξεων είναι ο
Θεός ο ίδιος, ο άνθρωπος και ο πλησίον … άρα σε σχέση με αυτά τα τρία
μπορούμε να δούμε περισσότερη ή λιγότερη βαρύτητα ανάλογα με το conditio
του προσβεβλημένου ανθρώπου».

Ο Θεός δηλαδή είναι ένα πέρας, ένα τέλος. Βοηθάει τον άνθρωπο να κάνει
μια εσκαλασιόν της σκέψης τους. Να βάλει ένα όριο. Και μέσα σε αυτά τα
όρια ο άνθρωπος θα θέσει τις αρχές του και τις απαιτήσεις για απόδοση
και απαίτηση δίκιου.

Με αυτήν την θεώρηση, άλλο το δίκιο του δάσκαλου άλλο το δίκιο του βασιλιά.

Ο λαός βέβαια, για να το δούμε το ζήτημα και πιο απλά, δεν έχει ανάγκη
από τις βαριές σκέψεις ενός Θωμά ή ενός Αριστοτέλη. Αυτήν την διάκριση
την θεωρεί αυτονόητη!

Ο Ρομπέν των Δασών ήταν ήρωας όχι κλέφτης. Γιατί το θιγόμενο πρόσωπο
είχε περισσευούμενα λεφτά. Μπορούσε να ζήσει και με λιγότερα. Οι κλέφτες
της Τουρκοκρατίας δεν ήταν κλέφτες, έπαιρναν αυτά που τους έκλεβαν οι
Τούρκοι, δηλαδή το θιγόμενο πρόσωπο ήταν υπόλογο των προηγούμενων
πράξεών του.

Αν μπορώ να πω, το δίκαιο για τον Θωμά τον Ακκινάτη δεν είναι μια
καταγραφή κανόνων συμβίωσης του ανθρώπου, όπου η ηθική δεν παίζει
κανέναν ρόλο και που όπως θεωρεί ο Καντ, μπορούμε να φτιάξουμε μια πλήρη
λίστα κανόνων και συμπεριφορών, που να μπορεί η κοινωνία να διοικηθεί
ακόμα και αν απαρτίζεται από δαίμονες, αλλά ένα όργανο αρμονίας των
κοινωνικών σχέσεων όπου στον καθένα θα αποδίδεται το δίκιο που του
αναλογεί.

Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ελένη Προκοπίου, για την ευκαιρία
που μου έδωσε να μάθω κάτι ελάχιστα για τον Θωμά, που πάντα το
επιζητούσα, αφού τον έβλεπα να τσιτάρεται σε πολλά αγαπημένα μου
αναγνώσματα, αλλά ποτέ δεν θα αποφάσιζα να προσέτρεχα στην πηγή!

****************************************************************************

1. Στιβεν Ρανσιμαν, η Τελευταία Βυζαντινή Αναγέννηση

2. Η σχολαστική μέθοδος εφαρμόζεται στην κατανόηση ενός κειμένου
του οποίου ο δημιουργός θεωρείται αυθεντία, ο δε σχολιαστής θεωρείται
δάσκαλος. Σελίδα 55

3. Chenu, σελ 27

4. Η Γραμματική των Πολιτισμών σελ 469

5. Σχόλιο 45 σελ 53

6. Ο Δαίμων του Λαπλάς:

Στα 1800, ο Pierre Simon Marquis de Laplace (1749-1827), οραματίστηκε έναν δαίμονα, ως εξής:
– Ας σκεφτούμε, ότι κάθε στιγμή του Σύμπαντος είναι η επόμενη μίας
προηγούμενης και ότι αυτή η κάθε στιγμή είναι η αιτία που η επόμενη
είναι αυτή που είναι.
– Ας σκεφτούμε, ότι υπάρχουν Νόμοι που καθορίζουν την αιτία και το αποτέλεσμα κάθε πράξης και συμβάντος.

– Ας σκεφτούμε, μία διάνοια, η οποία γνωρίζει για μία δεδομένη στιγμή
όλες τις δυνάμεις που δρουν στη Φύση, καθώς επίσης όλα τα στοιχεία που
συνθέτουν αυτή τη δεδομένη στιγμή, και η οποία έχει ικανή χωρητικότητα,
ώστε να χωρέσει όλα τα δεδομένα μεγέθη και να τα υποβάλει σε ανάλυση, να
συμπεριλάβει όλες τις κινήσεις των αστέρων και των πλανητών, καθώς και
των ατόμων, τότε τίποτε δεν θα έμενε άγνωστο σ αυτή τη διάνοια.

Το μέλλον και το παρελθόν θα απλώνονταν ξεκάθαρα μπροστά στα μάτια μας, σαν ένα ανοιχτό βιβλίο.
Αυτή η άποψη, ότι δηλαδή όλα θα μπορούσε κανείς να τα προβλέψει και
ακόμα περισσότερο να κοιτάξει με απόλυτη βεβαιότητα το παρελθόν του
σύμπαντος, αρκεί να γνώριζε όλους τους φυσικούς Νόμους και τις «αρχικές
συνθήκες», ο λεγόμενος φυσικός ντετερμινισμός, κατέρρευσε ένα αιώνα αργότερα από τον Werner Heisenberg με την διατύπωση της “Αρχής της απροσδιοριστίας” .
Ο Werner Heisenberg,
απέδειξε, ότι ακόμα και αν υπήρχε αυτή η διάνοια, αυτός ο δαίμων, δεν
θα μπορούσε να προσδιορίσει την κίνηση και τη θέση ενός ηλεκτρονίου.
Επειδή, με όση μεγαλύτερη ακρίβεια προσδιόριζε κανείς τη ταχύτητά του,
τόσο πιο απροσδιόριστη θα ήταν η θέση του.
Ο Heisenberg με την θεωρία της απροσδιοριστίας προκάλεσε την
κατάρρευση της Αριστοτελικής λογικής. Το αιτιατό δεν σχετίζεται με το
αίτιο, αλλά όλα είναι τυχαία. Από αυτήν την θέση προέκυψε και η γνωστή
ρήση – απορία του Αϊνστάιν « παίζει ο Θεός ζάρια;»

7. Θέση της αμερικανίδας βιολόγου Λιν Μαργκουλις, για την εξέλιξη
των ειδών, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την δαρβίνειο θεωρία,
καθώς αυτή υποστηρίζει ότι η εξέλιξη είναι αποτέλεσμα συμβίωσης των
ειδών και όχι επικράτησης του ισχυρότερου.
* Ο Μεσαίωνας ήταν βέβαια μόνο δυτικός. Ανατολικός Μεσαίωνας δεν υπήρξε. Θα έπρεπε να γράψω για την Δύση του Μεσαίωνα, αλλά

*Η Αγγέλα Ταβιανάτου σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο
Πολυτεχνείο του Μονάχου. Εργάστηκε στις πιο μεγάλες εργοληπτικές
εταιρείες  (ΜΕΤΚΑ – ΑΡΧΙΡΟΔΟΝ – ΠΥΡΚΑΛ) τότε που η Ελλάδα δεν είχε μόνο
γκαρσόνια, όπως κατάφεραν οι τελευταίες Κυβερνήσεις να μας καταντήσουν.

Πολιτικοποιημένη από τα σπουδαστικά της χρόνια πέρασε από
πολλούς πολιτικούς χώρους για να καταλήξει στον πατριωτικό. Ανήκει στην ομάδα
ΑΡΔΗΝ – ΡΗΞΗ της ομάδας του Γιώργου Καραμπελιά. Δεν είναι συγγραφέας, αλλά
αγαπάει το γράψιμο των άλλων, σύμφωνα με την ρήση, όταν γράφουμε λέμε τα δικά
μας, ενώ όταν διαβάζουμε ακούμε τους άλλους.

Ευχαριστώ τον Ινφογνώμονα  για την φιλοξενία του
Άρθρου, για το υπέροχο αυτό βιβλίο της Ελένης Προκοπίου, την οποία είχα
την τύχη να γνωρίσω προσωπικά.

Ange-Ta

Πηγή

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός7 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις7 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή