Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Θ. Τρύφων: Σε δύο χρόνια δεν θα έχουμε ελληνικό φάρμακο αν η κυβέρνηση συνεχίσει να υποκλίνεται στη λογική της τρόικας (βίντεο)

Δημοσιεύτηκε στις

Αν δεν
σταματήσει η ανεξέλεγκτη μείωση των τιμών των φθηνών φαρμάκων και δεν
εφαρμοστεί μια πολιτική γενοσήμων που θα εξαλείψει τη δραστική και θα παρέχει
κίνητρα στο φαρμακοποιό και στον ιατρό, το ελληνικό φάρμακο θα αντιμετωπίσει
πρόβλημα επιβίωσης, επισημαίνει ο κ. Θεόδωρος Τρύφων, αντιπρόεδρος της ΠΕΦ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
ΣΤΟ
TIMETV

Καταπέλτης εναντίον των επιλογών της κυβέρνησης
στον τομέα της φαρμακευτικής πολιτικής εμφανίζεται σε συνέντευξή του στη διαδικτυακή
τηλεόραση
timetv ένας από
τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας. Ο κ.
Θεόδωρος Τρύφων, αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Φαρμακοβιομηχανίας και
αντιπρόεδρος και συνδιευθύνων σύμβουλος της
Elpen, στην αποκαλυπτική
συνέντευξή του επισημαίνει τον κίνδυνο το ελληνικό φάρμακο να αντιμετωπίσει
πρόβλημα επιβίωσης τα επόμενα δύο χρόνια αν οι κυβερνητικές επιλογές συνεχίσουν
να κινούνται στη λογική της τρόικας και χτυπούν την εγχώρια βιομηχανία προς
όφελος ξένων πολυεθνικών συμφερόντων. Σύμφωνα με τον κ. Τρύφωνα, η εμμονή της
κυβέρνησης να θέτει τη χαμηλότερη τιμή ως μοναδικό κριτήριο στην άσκηση της
πολιτικής της για τη φαρμακευτική δαπάνη, τα εμπόδια στην έγκριση των ελληνικών
φαρμάκων και η μη στήριξη των ποιοτικών γενοσήμων δημιουργούν αξεπέραστες
δυσκολίες για το ελληνικό φάρμακο στην αγορά.

Ας παρακολουθήσουμε όμως τον κ. Τρύφωνα, ο οποίος
μεταξύ άλλων επισημαίνει ότι, ενώ οι ελληνικές φαρμακοβιομηχανίες επένδυσαν σημαντικά
κεφάλαια μέσα στην κρίση, δημιουργώντας νέες παραγωγικές εγκαταστάσεις και
αυξάνοντας σε πολλές περιπτώσεις την απασχόληση, δεν έτυχαν ωστόσο της δέουσας
προσοχής από την πολιτεία.
Κύριε Τρύφωνα, η μείωση της δημόσιας φαρμακευτικής
δαπάνης από τα 6,5 στα 2 δισ. ευρώ, πού έχει οδηγήσει τη χώρα μας σε σχέση με
τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες;
Η
δαπάνη της Ελλάδας σε σύγκριση με τον μέσο όρο των ευρωπαϊκών χωρών είναι 30%
χαμηλότερα στον τομέα της υγείας και του φαρμάκου. Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα,
μέσω των υπουργείων Οικονομίας και Υγείας, και η τρόικα έχουν συμφωνήσει η δημόσια
φαρμακευτική δαπάνη καλώς ή κακώς – κακώς κατά τη γνώμη μας – να είναι της τάξεως
των δύο δισ. ευρώ για φάρμακα του ΕΟΠΠΥ. Το ποσό αυτό είναι 30% χαμηλότερο από
τον μέσο ευρωπαϊκό όρο.
Σε μια περίοδο που η κρίση δημιουργεί πρόσθετα
προβλήματα υγείας, η δημόσια δαπάνη υγείας θα περίμενε κανείς να υπερβαίνει τον
μέσο ευρωπαϊκό όρο…
Σε
μια χώρα που αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και που είναι σε μνημόνιο,
όπως η Ελλάδα, καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να υπάρχουν περικοπές στις δαπάνες,
όμως αυτές δεν πρέπει να είναι εις βάρος των ασθενών και των στοιχειωδών
υπηρεσιών ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που πρέπει να απολαμβάνουν. Για εμάς,
με βάση το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι σε ύφεση, θα έπρεπε να είναι κατ’
ελάχιστον 2,2 δισ. ευρώ. Αυτά τα 200 εκατ. ευρώ θα λείψουν από το σύστημα
υγείας, γεγονός που θα δημιουργήσει προβλήματα στην πρόσβαση των ασθενών στα
φάρμακα. Από την άλλη, οι φαρμακευτικές βιομηχανίες θα κληθούν να πληρώσουν υπέρογκα
χαράτσια και επιστροφές.
Την περίοδο της κρίσης και παρά τις δυσκολίες που
υπήρχαν στην οικονομία, οι ελληνικές βιομηχανίες συνέχισαν να επενδύουν και να υλοποιούν
νέα επενδυτικά προγράμματα τόσο στην παραγωγή όσο και στην έρευνα. Θα θέλαμε να
μας δώσετε μια εικόνα αυτών των κινήσεων.
Το
πρώτο που έχω να πω είναι ότι οι ελληνικές φαρμακευτικές βιομηχανίες λειτουργούν
με έναν μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε υποχρεωμένοι να
έχουμε σχεδιασμό ώστε να μπορούμε να αντέχουμε σε πολύ δύσκολες καταστάσεις και
περιόδους όπως είναι η τωρινή. Αυτό βεβαίως δεν γίνεται με κάποιο μαγικό τρόπο.
Είναι αποτέλεσμα καλής οικονομικής διαχείρισης, σχεδιασμού σε νέα προϊόντα,
σχεδιασμού για επέκταση και στο εξωτερικό και βέβαια καλής γνώσης της αγοράς. Οι
6-7 ελληνικές βιομηχανίες που αντέχουν μέσα στην Ελλάδα και αναπτύσσονται στο
εξωτερικό έχουν ακριβώς αυτό το μείγμα, έχουν δηλαδή καλή οικονομική διαχείριση
και μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Γίνεται λόγος για οικογενειακές επιχειρήσεις που
δραστηριοποιούνται για 30, 40, 50 χρόνια στον χώρο. Ξέρετε, έχουμε ζήσει και
άλλες δύσκολες περιόδους, γεγονός που μας οδήγησε στην απόφαση υλοποίησης ενός
σχεδίου δράσης τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Αυτό μας κράτησε. Παρ’ όλα
αυτά, πρέπει να τονίσω το εξής: οι ελληνικές βιομηχανίες έχουμε – και πριν και
τώρα – γύρω στο 17%-18% της αγοράς. Αυτό είναι κάτι το οποίο σε μια πολύ
μικρότερη – σε σχέση με το παρελθόν – εγχώρια αγορά φαρμάκου δημιουργεί πολύ
σημαντική μείωση τζίρου, με αποτέλεσμα οι εταιρείες να έχουμε μικρότερες δυνατότητες,
χαμηλότερη ρευστότητα και λιγότερα κεφάλαια για επενδύσεις, ανάπτυξη και έρευνα.
Το περιβάλλον κάθε χρόνο γίνεται όλο και πιο δύσκολο λόγω του ότι αφαιρούνται
πάρα πολλά χρήματα από κάθε εταιρεία. Τα χρήματα αυτά θα έπρεπε να
κατευθύνονται όχι κατ’ ανάγκην σε ελληνικές βιομηχανίες αλλά σε ελληνικά ποιοτικά
φάρμακα που παράγει η ελληνική βιομηχανία.
Γιατί όχι όμως και σε ελληνικές παραγωγικές
επιχειρήσεις που εν πάση περιπτώσει στηρίζουν και την απασχόληση;
Αυτό
είναι κάτι το οποίο δεν μπορώ να απαντήσω. Εκείνο όμως το οποίο λέω, και το λέω
πάρα πολύ ξεκάθαρα, είναι ότι εμείς δεν έχουμε κάποια υποστήριξη μέσα στη χώρα
μας. Αντιθέτως δύο – τρία συγκεκριμένα γεγονότα των τελευταίων ετών
αποδεικνύουν ότι όχι μόνο δεν προστατεύεται η ελληνική φαρμακοβιομηχανία αλλά αντιθέτως
πολεμιέται! Δυστυχώς στην Ελλάδα λειτουργεί ένα καθεστώς προστασίας ακριβών
φαρμάκων και προτίμησης εισαγόμενων γενοσήμων…
Πριμοδοτούνται δηλαδή τα εισαγόμενα;
Όλα
τα εισαγόμενα. Και μιλάω πολύ συγκεκριμένα, με παραδείγματα και στοιχεία. Λέω
ότι δεν είναι δυνατόν σε μια χώρα η οποία είναι σε κρίση και σε ύφεση και η
οποία προσπαθεί να ισοσκελίσει τα οικονομικά των ταμείων να έχουμε μειώσεις
τιμών κατά μέσον όρο 50%-60% την τελευταία τετραετία στα φθηνά φάρμακα και 15%-20%
στα ακριβά! Στο τελευταίο δελτίο τιμών μπορώ να σας πω ότι τα φθηνά φάρμακα και
τα γενόσημα τον Ιανουάριο του 2014 μειώθηκαν μεσοσταθμικά 10% και τα ακριβά φάρμακα
μειώθηκαν 2%. Αυτό είναι ένα τεράστιο… παράδοξο, για να μη χρησιμοποιήσω
άλλους όρους. Σαφέστατα δεν συντελεί στην περιστολή των δαπανών των ταμείων,
δεν συνάδει με την εφαρμογή μιας εθνικής πολιτικής, απλώς συντελεί στο να
μοιράζει την πίτα μέσα στην αγορά με έναν άλλο τρόπο.
Δεύτερο
παράδειγμα. Υπάρχει ένα σύστημα αδειοδότησης το οποίο έμμεσα – σαφώς χωρίς να
είναι ηθελημένο – πριμοδοτεί ένα εισαγόμενο γενόσημο σε βάρος του αντίστοιχου ελληνικού.
Όταν εμείς καταθέτουμε στον ΕΟΦ μια αίτηση για κυκλοφορία ενός νέου φαρμάκου – με
εθνική διαδικασία – για την άδεια απαιτούνται γύρω στα δύο – δυόμισι χρόνια. Και
αυτό στην καλύτερη περίπτωση, ακόμη και αν ο φάκελος είναι πλήρης. Αντιθέτως, το
εισαγόμενο γενόσημο παίρνει άδεια κυκλοφορίας σε 8-9 μήνες…
Το θέμα έχει τεθεί στην πολιτική ηγεσία; Ποια είναι
η απάντησή της;
Τίθεται
διαρκώς τα τελευταία 10 χρόνια. Είμαστε αγκυλωμένοι στο ότι δεν μπορούν να
γίνουν προσλήψεις στον ΕΟΦ αλλά ακόμη πολλές φορές η αξιολόγηση και να δοθούν
κίνητρα στο υπάρχον υποστελεχωμένο δυναμικό, που λειτουργεί πολλές φορές με ηρωικές
συνθήκες για να βγάλει τον πολύ φορτωμένο όγκο. Είναι αλήθεια ότι ο ΕΟΦ έχει
πολύ αυξημένο όγκο εργασιών αφού έχει πάρει πάνω του πάρα πολλά πράγματα που
έχουν σχέση με τιμές φαρμάκων, λίστα φαρμάκων, δευτεροβάθμιες επιτροπές. Την
ίδια στιγμή η Ελλάδα αναγκάζεται να συμμετέχει σε κάποια συστήματα εγκρίσεων
του εξωτερικού, σύμφωνα με τα οποία μια χώρα είναι υποχρεωμένη να απαντάει σε
διάφορα ζητήματα όπως φαρμακοεπαγρυπνήσεις κτλ. Όλα αυτά προσθέτουν στον ΕΟΦ σήμερα
τριπλάσιο και τετραπλάσιο όγκο εργασίας σε σχέση με 6-7 χρόνια νωρίτερα και με
το ένα τρίτο του προσωπικού.
Και,
ξέρετε, είναι επίσης απαράδεκτο το γεγονός ότι οι εταιρείες πληρώνουμε παράβολα
– χρηματοδοτούμε δηλαδή από μόνοι μας τον ΕΟΦ – και αντί αυτά τα χρήματα να πηγαίνουν
στον ΕΟΦ και να έχουν ανταποδοτικό χαρακτήρα πηγαίνουν στα δημόσια ταμεία, υπέρ…
πίστεως και πατρίδος δηλαδή.
Πρόκειται
λοιπόν για τεράστιο το πρόβλημα που δεν έχει σχέση με οικονομική δυσπραγία της
Ελλάδας, αλλά είναι κλασικά διαρθρωτικό μέτρο το οποίο πρέπει να λυθεί, για να
έχει η Ελλάδα φθηνότερα φάρμακα από ελληνικές εταιρείες μέσα στην αγορά.
Πάντως υπάρχει μια αναντιστοιχία: ενώ το ελληνικό
φάρμακο κατέχει μόνο το 17% της αγοράς, στο επίπεδο της απασχόλησης και των
επενδύσεων κατέχει ένα πολύ υψηλότερο ποσοστό.
Έχουμε
περίπου το 55% των θέσεων εργασίας. Έχουμε περίπου το 1% των νέων επενδύσεων σε
παραγωγή και έρευνα απλούστατα διότι οι πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρείες
έχουν κάποιες κεντρικές μονάδες κυρίως στην Ασία και έχουν ουσιαστικά πάρει όλη
την παραγωγή από την Ελλάδα.
Ο κλάδος του φαρμάκου είναι ο δεύτερος ισχυρότερος
κλάδος στο επίπεδο των εξαγωγών.
Σαφέστατα,
και δυστυχώς το κράτος έχει τεράστια διαρροή πόρων από τα ταμεία του προς το
εξωτερικό. Και αυτό είναι κάτι το οποίο βρίσκεται σε αναντιστοιχία με το
γεγονός ότι έχουμε κρίση. Η ελληνική κυβέρνηση, ειδικά το τελευταίο 12μηνο, έχει
κατ’ επανάληψη τονίσει ότι η φαρμακευτική βιομηχανία είναι ένας από τους εννέα
κλάδους ανάπτυξης για τα επόμενα 10-15 χρόνια. Ένας από τους κλάδους που θα
βοηθήσουν να βγει η χώρα άμεσα από την κρίση
Στο επίπεδο των άμεσων διαρθρωτικών μέτρων, που θεωρείτε
αναγκαία να προωθηθούν από την κυβέρνηση και τον νέο πολιτικό προϊστάμενο του
τομέα της υγείας, ποια έχουν την πρώτη προτεραιότητα;
Ακούστε,
έχουμε θέσει προς συζήτηση στον υπουργό Υγείας κ. Βορίδη το εξής πλαίσιο. Έχουμε
πει ότι εφόσον η φαρμακευτική δαπάνη του ΕΟΠΥΥ είναι πολύ χαμηλή πρέπει να
επιταχυνθούν άμεσα οι διαρθρωτικές κινήσεις και αλλαγές στον χώρο του φαρμάκου.
Και μιλάω πάρα πολύ συγκεκριμένα. Μέχρι στιγμής η εξοικονόμηση από τα πολύ
υψηλά επίπεδα του 2009 μέχρι τώρα, σύμφωνα με την τελευταία μελέτη του IMS, έχει προέλθει κατά 83% από τη μείωση των τιμών
και κατά 17% από παρεμβάσεις σε άλλα θέματα προσφοράς και ζήτησης.
Άρα έχει εξαντληθεί η δύναμη της μείωσης των τιμών
των φαρμάκων;
Όχι
μόνο έχει εξαντληθεί αλλά η μείωση των τιμών έχει αρχίσει να δημιουργεί
τεράστιες παρενέργειες. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι πρόκειται πλέον για ένα λάθος
μέτρο. Άλλο το να κάνεις 50%-50%, δηλαδή 50% μείωση τιμών και 50% διαρθρωτικές
παρεμβάσεις, όπως γίνεται παντού σε όλη την Ευρώπη, και άλλο να οδηγηθείς σε
μια λογική το 83% της συνολικής μείωσης της δαπάνης να προέλθει από τη μείωση
της τιμής των φαρμάκων. Η απόφαση αυτή δημιουργεί στρεβλώσεις διότι κάποια
φάρμακα τα ευνοεί αφού μειώνονται πολύ λιγότερο από κάποια άλλα. Δεύτερον, κάποια
φάρμακα, οι τιμές των οποίων έχουν μειωθεί, φεύγουν από την αγορά και
υποκαθίστανται από άλλα ακριβότερα και, τρίτον, δημιουργεί «φάρμακα δύο
ταχυτήτων». Πρέπει λοιπόν να εφαρμοστούν και να υλοποιηθούν άλλα μέτρα, πέραν
της μείωσης των τιμών.
Όπως;
Όπως
θεραπευτικά πρωτόκολλα, έλεγχος συνταγογράφησης, έλεγχος συνταγών, έλεγχος στις
νέες ακριβές θεραπείες, registry
στα ακριβά φάρμακα, κάρτα ασθενούς. Είναι πολύ σημαντικό να γίνει οικονομική
αξιολόγηση – σε επίπεδο αποζημίωσης – του τι πληρώνει πλέον η Ελλάδα, μια χρεοκοπημένη
οικονομία, για καινούργια ακριβά φάρμακα, όπως γίνεται σε όλη την Ευρώπη. Δείτε,
για παράδειγμα, τι συμβαίνει στη Γερμανία και στη Γαλλία, όπου αξιολογούν πάρα
πολύ αυστηρά τα νέα ακριβά φάρμακα. Αντιθέτως εδώ στην Ελλάδα μπαίνουν αυτόματα
σε κάποια συστήματα λίστας. Είναι επίσης πολύ σημαντικό να εφαρμοστεί μια
συνολική πολιτική για τα γενόσημα φάρμακα έτσι ώστε αυτά να μπορέσουν να πιάσουν,
αν όχι το 60%, το 40% της αγοράς, πάντα σε χαμηλές τιμές.
Αυτά
είναι ορισμένα από τα διαρθρωτικά μέτρα από τα οποία θα προκύψουν συγκεκριμένα οφέλη
και για τα ταμεία αλλά και την ελληνική βιομηχανία, που με τη σειρά τους θα
δημιουργήσουν αντίστοιχα οφέλη για την ελληνική οικονομία.
Ακούγοντας τις δηλώσεις των κυβερνητικών παραγόντων
βλέπει κανείς μια σταδιακή απομάκρυνση από αυτό που λέγεται τρόικα και
μνημονιακή αντίληψη. Αντιστοίχως στον αέρα ηχούν πιο συχνά έννοιες συνδεδεμένες
με την ανάπτυξη. Στον τομέα της φαρμακοβιομηχανίας οι δηλώσεις αυτές έχουν
«μεταφραστεί» σε κάποια συγκεκριμένα μέτρα που θα κάνουν τα λόγια
πραγματικότητα;
Δυστυχώς, δεν έχω δει να αλλάζει η εξωτερική
επιρροή… Αυτό το οποίο βλέπουμε είναι πραγματικά κάτι περίεργο. Η κυβέρνηση θα
έπρεπε να πει «δεχόμαστε τον προϋπολογισμό των 2 δισ. ευρώ, αφού πράγματι είμαστε
σε μνημόνιο και αφού εσείς μας δανείζετε, συμφωνούμε, παρ’ ότι είναι χαμηλά, να
πληρώνουμε 2 δισ. για φάρμακα. Τι θα κάνουμε όμως με αυτά τα 2 δισ. ευρώ και ποια
πολιτική θα εφαρμόσουμε γι’ αυτά τα 2 δισ. ευρώ είναι δικό μας ζήτημα. Είναι
δική μας εθνική υπόθεση». Μια τέτοια δήλωση και κυρίως μια τέτοια πρακτική από
την πλευρά της κυβέρνησης επικουρείται από την ευρωπαϊκή νομοθεσία, διότι αυτή λέει
ξεκάθαρα ότι κάθε κράτος-μέλος έχει διαφορετική φαρμακευτική πολιτική. Γι’ αυτόν
το λόγο σε 27 χώρες έχουμε 27 διαφορετικά συστήματα τιμολόγησης και
αποζημίωσης. Δεν θα βρείτε σήμερα – και το έχω πει αυτό στον κ. Βορίδη – σε δύο
χώρες ίδια συστήματα. Άρα μας κάνει εντύπωση που παρεμβαίνει τόσο συγκεκριμένα
η τρόικα και κάποιοι άλλοι που θέλουν να κατευθύνουν το πώς θα μοιραστεί η «πίτα»
των 2 δισ. ευρώ και ποιες κατηγορίες φαρμάκων, τι rebate και clawback
θα πληρώνουν κάποιες εταιρείες εις βάρος άλλων
εταιρειών και όχι το πως θα επιτευχθεί τελικά ο στόχος.
Αυτό
είναι το πρώτο παράδοξο. Το δεύτερο που έχω να πω είναι ότι σαφέστατα αυτή τη
στιγμή γίνεται μια προσπάθεια από το γραφείο του Πρωθυπουργού, την κυβέρνηση, το
υπουργείο Οικονομικών και το υπουργείο Υγείας έτσι ώστε να γίνουν συγκεκριμένες
δράσεις για αναπτυξιακούς κλάδους. Η φαρμακοβιομηχανία είναι ένας εξ αυτών. Μας
φώναξαν λοιπόν και προσπαθούμε να καταρτίσουμε μαζί κάποιες προτάσεις ώστε να
ληφθούν μέτρα και συγκεκριμένα κίνητρα για το πώς θα μπορέσουμε να
διεκδικήσουμε κάποια ευρωπαϊκά προγράμματα. Επίσης πώς θα μπορέσουμε να
διεκδικήσουμε ένα μεγαλύτερο μερίδιο στις ξένες αγορές μέσω συνέργειας και
συνεργασίας των φορέων του ιδιωτικού τομέα, των πανεπιστημίων και του κράτους. Εμείς
θα καταθέσουμε τις προτάσεις μας ως το τέλος Δεκεμβρίου.
Αυτό δεν αποτελεί ένα δείγμα αναγνώρισης του ρόλου
της φαρμακοβιομηχανίας στη μελλοντική ανάπτυξη του τόπου;
Είναι
ένα δείγμα και θα το κάνουμε. Θεωρώ πως όλοι πλέον έχουμε καταλάβει ότι με 27%
ανεργία η Ελλάδα δεν μπορεί να πάει πουθενά. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει κανείς
να καταρτίσει ένα πολύ συγκεκριμένο πλάνο σε 10-15 τομείς της οικονομίας. Να
πει: βιομηχανία, τουρισμός, μεταλλουργία κτλ. Να κάνει ένα συγκεκριμένο σχέδιο
για το πόσα έσοδα μπορεί να προκύψουν από κάθε τομέα, πόσες θέσεις εργασίας,
επενδύσεις, εξαγωγές. Αυτό εμείς το έχουμε κάνει και τώρα συγκεκριμενοποιούμε
κάποιες προτάσεις για clustering
σε έρευνα για να δημιουργήσουμε κάποια γραφεία τα οποία θα μας αντιπροσωπεύουν
στο εξωτερικό για συνεργασία πανεπιστημίων, βιομηχανίας και τα προωθούμε.
Για
όλα αυτά όμως βασική προϋπόθεση είναι να έχουμε και εμείς «οξυγόνο». Είναι απαράδεκτο
αυτή τη στιγμή, όταν όλοι αναγνωρίζουν τον ρόλο της ελληνικής βιομηχανίας φαρμάκου
στη μελλοντική ανάπτυξη του τόπου, να συμβιβάζονται με το γεγονός ότι αυτή
κατέχει μόνο το 17% του μεριδίου της εγχώριας αγοράς. Αντί να βρούμε τρόπους να
το κάνουμε 30%-40% σε χαμηλές τιμές και να κερδίσει όλο το σύστημα υγείας, θα
το πάμε στο 0%! Εγώ λοιπόν το λέω συνεχώς και θα το ξαναπώ και σήμερα – και σας
ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνετε για να στείλω ένα πολύ συγκεκριμένο
μήνυμα στην ελληνική κυβέρνηση και στους decision makers
– αν αυτή τη στιγμή δεν σταματήσει η ανεξέλεγκτη
μείωση των τιμών των φθηνών φαρμάκων και αν δεν γίνει μια πολιτική γενοσήμων που
θα εξαλείψει τη δραστική αλλά θα παρέχει κίνητρα στον φαρμακοποιό και στον
ιατρό να δίνουν το καλό αξιόπιστο γενόσημο, σε δύο χρόνια δεν θα έχουμε ελληνικό
φάρμακο στην αγορά. Σας το υπογράφω και από εκεί και πέρα ας αναλάβει ο καθένας
τις ευθύνες του.
Σας ευχαριστώ θερμά για αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα
συζήτηση.

Εγώ
σας ευχαριστώ πολύ. 

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO22 λεπτά πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός1 ώρα πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή