Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ριζική λύση ή χρεοκοπία

Δημοσιεύτηκε στις

Ελλάδα-και-χρεοκοπία 
Βασίλης Βιλιάρδος
Το
πρόβλημα της Ελλάδας πρέπει να λυθεί τώρα, πριν ακόμη χαθεί η
εμπιστοσύνη των Ελλήνων και σε αυτήν την κυβέρνηση – με αποτέλεσμα να
βυθιστεί η πατρίδα μας σε μία καταστροφική πολιτική και κοινωνική κρίση,
με τρομακτικά επακόλουθα

«Ο ορισμός της ανοησίας, η ομοιόμορφη αντιμετώπιση του προβλήματος του δημοσίου χρέους εν προκειμένω, είναι, κατά τον Αϊνστάιν, το να επαναλαμβάνει κανείς το ίδιο πείραμα, περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα».

Ανάλυση 

Η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας έχει αναμφίβολα αναλάβει μία πολύ δύσκολη αποστολή, διαθέτοντας ελάχιστες εμπειρίες –
ενώ είναι η πρώτη στη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας, η οποία θέλει να
εφαρμόσει ακριβώς εκείνη την πολιτική, για την οποία ψηφίσθηκε από τους
Έλληνες Πολίτες.
Με απλά λόγια, σε αντίθεση με όλες τις
κυβερνήσεις του παρελθόντος, οι οποίες άλλα υπόσχονταν προεκλογικά και
άλλα εφάρμοζαν στη συνέχεια, θεωρώντας προφανώς ότι γνώριζαν οι ίδιες
καλύτερα πώς θα έπρεπε να ενεργούν, η καινούργια ηγεσία πιστεύει πως οι Πολίτες ξέρουν καλύτερα τι θέλουν – ενώ αυτή είναι υποχρεωμένη να αναζητήσει τους τρόπους, με τους οποίους θα πραγματοποιήσει τη βούληση τους.
Ακριβώς για το λόγο αυτό στηρίζεται ήδη
από περισσότερους Έλληνες, κυρίως από τους νέους, συγκριτικά με αυτούς
που την εξέλεξαν, διαφόρων πολιτικών ιδεολογιών – ενώ ενισχύεται επίσης
από Πολίτες άλλων χωρών. Η αιτία είναι το ότι, όλοι αυτοί οι άνθρωποι διακρίνουν στο «πρόσωπο» της μία μοναδική ευκαιρία, για να αντιπαρατεθούν με τοχρηματοπιστωτικό κτήνος
– το οποίο υπηρετούν πιστά οι διάφοροι πολιτικοί ηγέτες, επιτρέποντας
του να «απομυζά» αχόρταγα τα μεσαία και χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα
των περισσοτέρων δυτικών κοινωνιών.
Με δεδομένο δε το ότι, είναι πρόθυμη να
αγωνισθεί για να πετύχει το στόχο της, όπως έχει τεκμηριωθεί από τις
πρόσφατες αντιπαραθέσεις της με το «ευρωπαϊκό ιερατείο», οφείλει να
ενισχυθεί από όλους μας. Η δύναμη της
άλλωστε μπορεί να προέλθει μόνο από τους Πολίτες όλων εκείνων των χωρών
που υποφέρουν κάτω από τη «μπότα» της ελίτ και της πρωσικής κυβέρνησης
της Γερμανίας –
όχι μόνο από τους Έλληνες, οι οποίοι είναι πολύ λίγοι για να στηρίξουν μία τέτοια προσπάθεια.
Σε κάθε περίπτωση, το έργο που έχει επωμισθεί, ελπίζοντας να μην υποχωρήσει συμβιβαζόμενη, είναι κυριολεκτικά «τιτάνιο»
– πάρα πολύ δύσκολο στην εφαρμογή του, επειδή απειλεί το «ελιξίριο της
ζωής» του χρηματοπιστωτικού θηρίου: το χρέος και τούς τόκους. Ειδικότερα
τα εξής:
.
(α) Διαγραφή χρέους: Όταν η κυβέρνηση απαιτεί την ονομαστική  διαγραφή του δημοσίου χρέους (η οποία γνωρίζουμε πως είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί, αν και απολύτως αναγκαία, όπως θα τεκμηριώσουμε στη συνέχεια),
τότε γίνεται αυτόματα εχθρός του διεθνούς κεφαλαίου – ενώ, ζητώντας
μηδενικά επιτόκια, τοποθετείται στο στόχαστρο των τοκογλύφων.
Στο σημείο αυτό οφείλει να αναφέρει
κανείς πως όλες εκείνες οι δικαιολογίες, σύμφωνα με τις οποίες είναι
αδύνατη η ονομαστική διαγραφή χρέους, είναι απολύτως έωλες – αφού, ακόμη
και στην περίπτωση που δεν θα ήταν δυνατή η ψήφιση μίας τέτοιας
απόφασης από τα κοινοβούλια των κρατών-δανειστών, η ΕΚΤ θα μπορούσε να αγοράσει εύκολα το 50% του ελληνικού χρέους, παγώνοντας το άτοκα (ανάλυση).
Προφανώς το άτοκο πάγωμα χρεών ισοδυναμεί με εκτύπωση νέων χρημάτων – τα οποία όμως, στην προκειμένη περίπτωση, θα ήταν ελάχιστα (160 δις €), με δεδομένο το πολύ μικρό μέγεθος της ελληνικής οικονομίας
– «σταγόνα στον ωκεανό» κυριολεκτικά, κρίνοντας από τους τεράστιους
όγκους χρημάτων, με τους οποίους οι κεντρικές τράπεζες έχουν πλημμυρίσει
τις αγορές, προς όφελος των διεθνών ελίτ.
Σχετικά δε με το εάν το δικαιούται η χώρα μας ή όχι, έχουμε ήδη αναφερθεί (ανάλυση),
ενώ φυσικά δεν πρόκειται να επικρίνουμε την κυβέρνηση, εάν δεν τα
καταφέρει, υποχρεούμενη να συμβιβαστεί με τη λύση της επιμήκυνσης – αφού
γνωρίζουμε τις τεράστιες αντιδράσεις που θα αντιμετωπίσει. Είναι λυπηρό βέβαια να υιοθετεί μία αντίθετη στάση η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση – όταν είναι απαραίτητη η ενίσχυση της κυβέρνησης από όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα, όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα.
(β) Εκδίωξη των εισβολέων:
Όταν η νέα ηγεσία απαιτεί την εκδίωξη της Τρόικας, έρχεται σε αντίθεση
με το ΔΝΤ, το οποίο είναι πολύ πιο επικίνδυνο από τη Μαφία, καθώς επίσης
με τη Γερμανία – με εκείνη τη χώρα δηλαδή που τρέφεταικυριολεκτικά από την κρίση, καθώς επίσης από τους εταίρους της στην Ευρωζώνη, ακριβώς επειδή ευρίσκονται στα όρια της χρεοκοπίας.
Το ποσοστό των εξαγωγών στο ΑΕΠ της
(γράφημα, περί το 50%), καθώς επίσης τα τεράστια εμπορικά της
πλεονάσματα (άνω των 200 δις € ετησίως), τεκμηριώνουν τη θέση μας – όπως
και το ότι δεν θα επιτρέψει ποτέ στην Ελλάδα να τα θέσει σε κίνδυνο, επιστρατεύοντας όλα τα μέσα που έχει στη διάθεση της.
Γερμανία-οικονομία-–-η-εξέλιξη-στις-εξαγωγές-της-χώρας-ως-ποσοστό-επί-του-ΑΕΠ.
Επομένως, η Ελλάδα δεν θα καταφέρει εύκολα να διώξει τους εισβολείς – ενώ θα μπορούσε τότε μόνο να το επιδιώξει, όταν θα είχε τη δυνατότητα να προσφύγει στις αγορές, για να εξοφλεί τις υποχρεώσεις της.
Αυτό με τη σειρά του θα ήταν τότε μόνο δυνατόν, εάν η Ελλάδα διέγραφε
τουλάχιστον το 50% του χρέους της, επιμηκύνοντας την πληρωμή του
υπολοίπου με ρήτρα εξαγωγών – γεγονός που επεξηγεί, μεταξύ άλλων, τη
σημερινή θέση μας, όσον αφορά την ανάγκη διαγραφής.
Με δεδομένο όμως το ότι, έχει
επιστρατευθεί ένας ακόμη «σκοτεινός» οργανισμός, η Lazard (έχει ιδρυθεί
από τα ομώνυμα γάλλο-εβραϊκής καταγωγής αδέλφια), ελπίζουμε εν αγνοία του πρωθυπουργού όσον αφορά το πραγματικό αντικείμενο της,
γίνεται ακόμη πιο δύσκολο το εγχείρημα – ενώ η δήλωση του υπουργείου
οικονομικών, σύμφωνα με την οποία η επενδυτική εταιρεία δεν αμείβεται
για τις υπηρεσίες της (πηγή), είναι πολύ ανησυχητική.
Σημειώνουμε εδώ πως, σύμφωνα με διαδόσεις, οι οποίες όμως θα μπορούσε να είναι θεωρίες συνομωσίας, μεγάλος μέτοχος στον οίκο Lazard είναι η οικογένεια Rothschild – όπως λέγεται και για την Τράπεζα της Ελλάδος.
(γ)  Ιδιωτικοποιήσεις:
Η κυβέρνηση θα δυσκολευθεί επίσης να τηρήσει την τρίτη επιθυμία των
Ελλήνων – τη μη ιδιωτικοποίηση δηλαδή των κοινωφελών, των μονοπωλιακών
κερδοφόρων, καθώς επίσης των στρατηγικών επιχειρήσεων του δημοσίου. Η
αιτία είναι οι εκβιασμοί που θα ασκηθούν – με απειλές που θα αφορούν το σταμάτημα της παροχής ρευστότητας στις τράπεζες, τη χρεοκοπία της χώρας λόγω της μη έγκρισης των δανείων που έχει υποσχεθεί η Τρόικα, τη στέρηση των δημοσίων εσόδων κοκ.
Ενδεχομένως δε θα
υποχρεωθεί να αποκρατικοποιήσει τις υπόλοιπες επιχειρήσεις, όπως και
την ακίνητη περιουσία του κράτους, στις σημερινές τιμές εκποίησης

– ως αποτέλεσμα της κρίσης, στην οποία βυθίστηκε η Ελλάδα (μεταξύ άλλων
σκόπιμα, με στόχο ακριβώς την κατάρρευση των τιμών των περιουσιακών της
στοιχείων, έτσι ώστε να αγορασθούν πάμφθηνα από τους εντολείς του ΔΝΤ
και από τη Γερμανία).
(δ)  Το ιδιωτικό χρέος:
Κατ’ αρχήν θεωρούμε αδύνατη τη διαγραφή των ιδιωτικών χρεών
(σεισάχθεια), την οποία έχει υποσχεθεί καλοπροαίρετα η κυβέρνηση – επειδή οι τράπεζες θα χρειαζόταν κεφάλαια, τα οποία δεν διαθέτουν, για να μην χρεοκοπήσουν.
Ακριβώς για το λόγο αυτό, προτείναμε τη μεγάλη επιμήκυνση του χρόνου
αποπληρωμής με πολύ χαμηλά επιτόκια – έτσι ώστε να είναι δυνατή η
εξόφληση των «κόκκινων δανείων», σε μακροπρόθεσμο διάστημα.
Περαιτέρω, δεν είναι απίθανο να τοποθετηθεί εδώ μία παγίδα, με την έννοια πως η Τρόικα θα μπορούσε να προτείνει τηναπ’ ευθείας μετοχική ιδιοκτησία των ελληνικών τραπεζών, από το ευρωπαϊκό ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας – με το «δόλωμα» της μη επιβάρυνσης του ελληνικού δημοσίου χρέους, όπως συμβαίνει με τη μεσολάβηση του ΤΧΣ.
Εάν η κυβέρνηση πέσει στην παγίδα, τότε
όλες οι υποθήκες που έχουν οι τράπεζες, για την εγγύηση των δανείων που
παρέχουν στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις, καθώς επίσης τα ομόλογα
του ελληνικού δημοσίου, θα μεταφερθούν αμέσως στην Ευρώπη – η οποία τότε, έχοντας στην ιδιοκτησία της τις ελληνικές τράπεζες, θα μπορεί να κάνει ότι θέλει, χωρίς να ρωτάει κανέναν.
(ε)  Οι ισοσκελισμένοι δημοσιονομικοί προϋπολογισμοί: Εάν η Τρόικα αποδεχθεί την πρόταση της κυβέρνησης, τότε θα είναι σαν η τελευταία να «σκάβει τον τάφο της» – αφού δεν πρόκειται να τα καταφέρει γρήγορα, λόγω των υψηλών προσδοκιών που έχει δημιουργήσει στους Έλληνες όσον αφορά τις αυξήσεις των μισθών, τη χαμηλότερη φορολόγηση, την κλιμάκωση των κοινωνικών δαπανών κοκ.
Εκτός αυτού, η μείωση των εσόδων, η οποία υπερέβη το 1 δις € μόνο τον Ιανουάριο, θα δημιουργήσει ένα μεγάλο κενό στον προϋπολογισμό
– κάτι που είναι γνωστό στους δανειστές, οι οποίοι θα το
χρησιμοποιήσουν ασφαλώς εναντίον μας. Στα πλαίσια αυτά, η διαπραγμάτευση
για τη μείωση της απαίτησης πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 4,5% από
τους δανειστές στο 1,5% δεν έχει κανένα νόημα – αφού δεν πρόκειται να
επιτευχθεί.
Με δεδομένη δε την αδυναμία της Ελλάδας
να δανειστεί από τις αγορές, καθώς επίσης την απροθυμία της Ευρώπης να
της παρέχει νέα δανεικά, παράλληλα με τις ανάγκες εσόδων για την
εξυπηρέτηση του χρέους και την επιβάρυνση του ELA, η χώρα μας θα χρεοκοπούσε εσωτερικά (ανάλυση). Σε μία τέτοια περίπτωση θα ακολουθούσαν κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις, η κυβέρνηση θα ανατρεπόταν και θα επιβαλλόταν το προηγούμενο καθεστώς – πολύ πιο αυστηρό όμως, με αποτέλεσμα να λεηλατηθεί κυριολεκτικά η Ελλάδα.
Όλα τα παραπάνω, καθώς επίσης πολλά άλλα,
τα οποία δεν είναι της παρούσης, καθιστούν απαραίτητη την ονομαστική
διαγραφή του χρέους – η οποία είναι μεν πολύ δύσκολο να επιτευχθεί, προϋποθέτοντας ενδεχομένως τη σύγκρουση με τους δανειστές μας (ανάλυση),
αλλά απολύτως απαραίτητη για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Αυτός ακριβώς
είναι ο λόγος, για τον οποίο την υποστηρίζουμε πλέον – σε καμία
περίπτωση η «στείρα κριτική» μίας κυβέρνησης, η οποία μόλις ανέλαβε την
εξουσία, στην πιο δύσκολη χρονική στιγμή για τη χώρα μας.
Στα πλαίσια αυτά, επειδή η κυβέρνηση
χρειάζεται επιχειρήματα για να το προσπαθήσει, ενώ οι δανειστές έχουν
σίγουρα τα δικά τους για να το αρνηθούν, θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε τα υπέρ και τα κατά της επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής – ο οποίος θεωρούμε ότι θα μας προσφερθεί, για να αποφευχθεί η διαγραφή.
.

Τα υπέρ της επιμήκυνσης (κατά της διαγραφής)

Εισαγωγικά, τυχόν χρεοκοπία της Ελλάδας θα είχε καταστροφικά επακόλουθα τόσο για την Ευρώπη, όσο και για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα
– αφού θα προκαλούσε μία τεράστια κρίση εμπιστοσύνης στους διεθνείς
επενδυτές, με δυσμενείς συνέπειες κυρίως για τα κρατικά ομόλογα.
Το ίδιο θα συνέβαινε και με το ευρώ, εάν
υποχρεωνόταν η Ελλάδα να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, μεταξύ άλλων επειδή
είναι συνδεδεμένα μαζί του 26,45 τρις $ σε παράγωγα (άρθρο) – ενώ καμία νομισματική ζώνη μέχρι σήμερα δεν έχει επιβιώσει, όταν μία χώρα επέλεγε την έξοδο της ή υποχρεωνόταν να το κάνει.
Εκτός αυτού, θεωρείται πως η Ευρωζώνη είναι πολύ δύσκολο να διαλυθεί,
επειδή το κόστος ενός τέτοιου ενδεχομένου είναι ανυπολόγιστο – ειδικά
για τις χώρες που την αποτελούν.
Περαιτέρω, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, παρά το ότι αυξήθηκε ξανά στο 185% του ΑΕΠ, θεωρείται από ορισμένους βιώσιμο, επειδή αυτό που προέχει είναι η εξυπηρέτηση του και όχι το απόλυτο ύψος του – επομένως οι δόσεις αποπληρωμής και τα επιτόκια, με τα οποία επιβαρύνεται η Ελλάδα.
Χρησιμοποιείται δε το
παράδειγμα, σύμφωνα με το οποίο εάν χρωστάει κανείς 50.000 € και πρέπει
να πληρώνει κάθε μήνα τόκους 1.000 €, τότε είναι αδύνατον να τα
καταφέρει, οπότε είναι μη βιώσιμο – ενώ όταν πληρώνει τόκους 100 € το χρέος του, ακόμη και αν είναι διπλάσιο (100.000 €), είναι βιώσιμο (κάτι ανάλογο ισχύει και με τις δόσεις).
Στα πλαίσια αυτά, επειδή τα επιτόκια της Ελλάδας με το PSI μειώθηκαν στο 2% περίπου κατά μέσον όρο, ενώ οι δόσεις αποπληρωμής επιμηκύνθηκαν, φτάνοντας έως το 2057,
η εξυπηρέτηση του χρέους της θεωρείται εφικτή – ενώ η επιβάρυνση των
δαπανών του προϋπολογισμού της με τόκους, έχει περιορισθεί σημαντικά
(στα 5 δις € περίπου ή στο 2,5% του ΑΕΠ).
Ουσιαστικά λοιπόν η
Ελλάδα πληρώνει λιγότερα για την εξυπηρέτηση του χρέους της σε όρους
ΑΕΠ, από την Πορτογαλία, την Ιταλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία

(γράφημα), οι οποίες δεν απαιτούν διαγραφή του χρέους – οπότε δεν έχει
δίκιο, όταν ισχυρίζεται πως το χρέος της δεν είναι βιώσιμο (πηγή).
Ευρωζώνη-οικονομία-–-το-ποσοστό-των-τόκων-ως-προς-το-ΑΕΠ-της-κάθε-χώρας.
Από οικονομικής πλευράς
λοιπόν η Ελλάδα δεν χρειάζεται διαγραφή του χρέους της – ενώ από
πολιτικής, δεν είναι καθόλου έξυπνο να το απαιτεί, ερχόμενη σε
αντιπαράθεση με όλους τους εταίρους της. Επομένως, η ιδανικότερη λύση θα ήταν μία ακόμη επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, εκ μέρους των κρατών της Ευρωζώνης – ενώ στον τομέα των επιτοκίων τα περιθώρια είναι ελάχιστα, αφού τα διακρατικά είναι ήδη της τάξης του 0,85%.
Ολοκληρώνοντας, από την παραπάνω (λανθασμένη) οπτική γωνία, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η ονομαστική μείωση του χρέους, αλλά η αυστηρή πολιτική λιτότητας που της επιβάλλεται από την Τρόικα.
Μία ελάφρυνση της συγκεκριμένης πολιτικής, σε συνδυασμό με μία ακόμη επιμήκυνση του χρέους, θα
επέτρεπε στην ελληνική κυβέρνηση να αυξήσει τις κοινωνικές δαπάνες της,
αντιμετωπίζοντας αποτελεσματικά την ανθρωπιστική κρίση
– ενώ τα επί πλέον αυτά χρήματα θα αναθέρμαιναν την οικονομία της, η οποία χρειάζεται επειγόντως ενίσχυση.

Τα υπέρ της διαγραφής (κατά της επιμήκυνσης)

Υπάρχουν προφανώς κράτη, τα οποία επιβιώνουν με πολύ υψηλό δημόσιο χρέος, όπως η Ιαπωνία (230%). Εν τούτοις, η χώρα αυτή έχει τη νομισματική της κυριαρχία, η κεντρική της τράπεζα αγοράζει το χρέος, το οποίο είναι κατά 90% εσωτερικό, με μηδενικά σχεδόν επιτόκια, ενώ διαθέτει έναν αρκετά ανταγωνιστικό παραγωγικό μηχανισμό, με σημαντικές εξαγωγές.
Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα από τα παραπάνω,
ευρίσκεται στο «μάτι του κυκλώνα», ενώ κυριολεκτικά καταστράφηκε τα
τελευταία πέντε χρόνια, με ευθύνη της Τρόικας. Παράλληλα, ανήκει σε μία ασύμμετρη νομισματική ένωση, η οποίααπομυζείται από τη Γερμανία – αφού τα πλεονάσματα της προκαλούν τα ελλείμματα των εταίρων της, οπότε την υπερχρέωση τους.
Ταυτόχρονα, έχει αποκοπεί από τις αγορές, με ευθύνη επίσης της Ευρωζώνης, η οποία δεν τήρησε την υπόσχεση της του 2012, για επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων της, εάν «παρήγαγε» πρωτογενές πλεόνασμα – το οποίο κατάφερε ήδη το 2013.
Όλα τα παραπάνω διαφοροποιούν την Ελλάδα
από την Ιαπωνία, περιορίζουν δραματικά τα επιχειρήματα υπέρ της
επιμήκυνσης του χρέους, ενώ η αδυναμία της να προσφύγει στις αγορές την καθιστά μη συγκρίσιμη με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης.
Δεν φαίνεται δε σε μεσοπρόθεσμο χρονικό διάστημα να τα καταφέρνει,
επειδή οι δυνατότητες εξυπηρέτησης του χρέους της, ακόμη και με μία
ενδεχόμενη ανάπτυξη της οικονομίας της, δεν πρόκειται να πείσουν τις
αγορές να τη χρηματοδοτήσουν – επειδή η απόφαση τους αυτή στηρίζεται
κυρίως στο κατά πόσο θεωρούν μία χώρα φερέγγυα ή μη.
Με τα κριτήρια των επενδυτών η
Ελλάδα, με δημόσιο χρέος της τάξης του 185%, καθώς επίσης με όλα τα
προηγούμενα δυσμενή χαρακτηριστικά, δεν είναι απλά μη φερέγγυα, αλλά προ
πολλού χρεοκοπημένη
– απόλυτα εξαρτημένη από τα δάνεια
της Τρόικας. Το επίπεδο δε του δημοσίου χρέους της είναι τόσο μεγάλο,
ώστε δεν επιτρέπει καμία ελπίδα ανάπτυξης – χωρίς την οποία η χώρα είναι
καταδικασμένη.
Σε κάθε περίπτωση, με βάση την ιστορική
εμπειρία, σχεδόν καμία ανεπτυγμένη χώρα της Δύσης δεν κατάφερε να
ξεφύγει από την παγίδα ενός τόσο υψηλού  χρέους. Άλλωστε, εάν η επιμήκυνση ήταν αρκετή, η Γερμανία δεν θα απαιτούσε την ονομαστική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους της το 1953 – χωρίς την οποία δεν θα είχε ανακάμψει ποτέ.
Φυσικά θα μπορούσε κανείς να καθυστερήσει τη χρεοκοπία για μερικά χρόνια ακόμη – όμως, η Ελλάδα θα δημιουργούσε ακόμη περισσότερα χρέη και η Ευρώπη θα συνέχιζε να την δανείζει, εις βάρος των δικών της Πολιτών.
Αυτό σημαίνει φυσικά πως η χώρα μας θα βρισκόταν συνεχώς σε σύγκρουση
με τους εταίρους της, οι οποίοι θα την κατηγορούσαν πως είναι ανίκανη
και θέλει μόνο να δανείζεται – όπως συμβαίνει τα τελευταία πέντε σχεδόν
χρόνια.
Παράλληλα, οι
Έλληνες θα κατηγορούσαν τους δανειστές τους για την εμπλοκή τους στα
εσωτερικά της χώρας τους, ενοχοποιώντας και «καθαιρώντας» τις
κυβερνήσεις τους
– όπως συνέβη πρόσφατα. Όλα αυτά θα
συνέχιζαν να επιβαρύνουν τους Έλληνες φορολογουμένους, να
«αναζωπυρώνουν» την ευρωπαϊκή κρίση χρέους, να προκαλούν διακρατικές
αντιπαραθέσεις, να καθιστούν όλο και πιο πιθανές τις τραπεζικές
επιθέσεις, να επιδεινώνουν την ύφεση κοκ.
Αργά ή γρήγορα λοιπόν θα έπρεπε να διαγραφεί το χρέος – με το ποσόν της διαγραφής να γίνεται τόσο μεγαλύτερο, όσο περισσότερο αργεί. 
Επομένως, δεν υπάρχει κανένας λόγος να καθυστερεί με επιμηκύνσεις,
καθώς επίσης με άλλα τεχνάσματα, τα οποία απλά επιδεινώνουν το πρόβλημα
και εξαντλούν ή/και εξαθλιώνουν τους Έλληνες . Τέλος, εάν αυτό δεν είναι
πολιτικά έξυπνο σήμερα, γιατί θα είναι μετά από δύο ή τρία χρόνια, όταν
θα καταστεί πλέον αναγκαίο;
Φυσικά η Ελλάδα θα πρέπει από μόνη της να αποφασίσει και να διενεργήσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, με κέντρο βάρους την αύξηση της παραγωγικότητας, καθώς επίσης της ανταγωνιστικότητας της
– τα βασικά της μειονεκτήματα. Παράλληλα πρέπει να καταπολεμήσει με
επιτυχία τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τον κρατισμό, τη νόμιμη και παράνομη
φοροδιαφυγή – όπου όμως δεν «κρατάει τα σκήπτρα», όπως δυστυχώς
ισχυρίζονται οι ίδιοι οι Έλληνες.Υπάρχουν πολλές άλλες χώρες, οι οποίες την ξεπερνούν, όπως η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο ή το Βέλγιο – χωρίς να εξαιρούμε την πρωτεύουσα των διαφθορέων, τη Γερμανία (ανάλυση).
Όσον αφορά τώρα την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, οι οποίες κατάφεραν να ξεφύγουν από τα μνημόνια, η μεν πρώτη μπήκε στην κρίση με δημόσιο χρέος στο 68,3% του ΑΕΠ της (2008), έχοντας κυριολεκτικά λεηλατηθεί από την Τρόικα (άρθρο), ενώ η δεύτερη με 25%
(2008) – έχοντας διατηρήσει τα φορολογικά της προνόμια, λόγω των οποίων
έχουν εγκατασταθεί εκεί πολλές ξένες επιχειρήσεις. Επομένως, δεν
υπάρχει σύγκριση.
Ολοκληρώνοντας, υπάρχουν σήμερα πολλοί
καλοί λόγοι, για να διαγραφεί το χρέος, με έναν οποιονδήποτε τρόπο που
θα επέτρεπε στην Ελλάδα να επιστρέψει στις αγορές – αφού αυτό είναι το
βασικό κριτήριο. Ένας από αυτούς είναι η καινούργια κυβέρνηση, η οποία έχει την απαιτούμενη εμπιστοσύνη των Πολιτών, για μία καινούργια αρχή –
ένα σημαντικό χαρτί που θα ήταν εγκληματικό να «καεί». Πόσο μάλλον όταν
η Ευρώπη είναι σε θέση να διαγράψει το χρέος, χωρίς να έχει μεγάλη
οικονομική επιβάρυνση.

.

Επίλογος

Κατά την άποψη μας, η οποία δεν θεωρούμε φυσικά πως είναι υποχρεωτικά σωστή, το πρόβλημα της Ελλάδας πρέπει να λυθεί τώρα (άρθρο) – πριν ακόμη χαθεί η εμπιστοσύνη των Ελλήνων και σε αυτήν την κυβέρνηση,
με αποτέλεσμα να βυθιστεί η χώρα μας σε μία εντελώς καταστροφική
πολιτική και κοινωνική κρίση, με τρομακτικά επακόλουθα ειδικά για εμάς
(επίσης για την Ευρωζώνη, την ΕΕ και την παγκόσμια οικονομία).
Η λύση δε πρέπει να είναι τέτοια, ώστε να μην εμφανιστεί ξανά το πρόβλημα – ενώ είμαστε σίγουροι πως πρόκειται για την τελευταία μας ευκαιρία. Προφανώς, δεν πρέπει να εκβιάσουμε κανέναν – θα ήταν άλλωστε αναποτελεσματικό και ανόητο.
Αντίθετα, είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε τα πάντα για να πείσουμε, στηριζόμενοι κυρίως στους Πολίτες των άλλων χωρών,
οι οποίοι διαισθάνονται πλέον πως έχουμε δίκιο – κρίνοντας από το
γεγονός ότι, ακόμη και το 51% των Γερμανών σήμερα είναι υπέρ της
παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, όταν ελάχιστοι σχετικά το
επιθυμούσαν στο παρελθόν.
Εάν βέβαια παρ’ ελπίδα δεν συμφωνήσει η κυβέρνηση της Γερμανίας, επιμένοντας στη «σκληρή» γραμμή, τότε δεν έχουμε άλλη επιλογή από τη χρεοκοπία εντός του ευρώ (άρθρο)
– η οποία θα ήταν μεν εξαιρετικά επώδυνη, αλλά η μοναδική μας έντιμη
και ορθολογική εναλλακτική λύση, υπό τις παρούσες προϋποθέσεις.
Ευχόμαστε προφανώς να μην συμβεί, αφού θα ήταν υπερβολικά άδικο, μετά από τόσες προσπάθειες και θυσίες.Οφείλουμε όμως να πάρουμε το ρίσκο, εάν δεν θέλουμε να παραμείνουμε αποικία των δανειστών και σκλάβοιχρέους του διεθνούς τοκογλυφικού κεφαλαίου.

.

Υστερόγραφο:
Θα μπορούσε να ισχυρισθεί η Ευρώπη ότι, θα έπρεπε προηγουμένως να
προσφέρουμε εμείς «δείγματα γραφής» – να καταπολεμήσουμε δηλαδή τη
φοροδιαφυγή, το λαθρεμπόριο κοκ., έτσι ώστε να ακολουθήσει η διαγραφή
χρέους. Θα ήταν όμως σαν να ήθελε κανείς πρώτα να βγάλει κέρδη από μία επιχείρηση και μετά να επενδύσει – κάτι που είναι φυσικά ανέφικτο.
Περαιτέρω, πριν από κάθε τι άλλο θα έπρεπε να εξοφληθεί το ΔΝΤ και να φύγει από την Ευρωζώνη
– αφού διαφορετικά δεν θα αποφύγουμε τη λεηλασία τόσο εμείς, όσο και
πολλές άλλες χώρες. Τέλος, εύλογα πολλοί Έλληνες, συντηρητικοί και
ηλικιωμένοι κυρίως, φοβούνται τις αλλαγές και τους κινδύνους – δυστυχώς
όμως, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει πραγματικά, εάν δεν πάρει κανείς το
ρίσκο, το οποίο είναι προτιμότερο από τον αργό θάνατο που μας περιμένει,
εάν δεν το τολμήσουμε.

.

Black-Strip

Vassilis ViliardosΟ κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος,
πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο
του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά
χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας.
Έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική
κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 5.000 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και
έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία,
καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
ΒιογραφικόΓια το πλήρες βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα, πατήστε εδώ.

( e-mail: viliardos@analyst.gr )

ΠΗΓΗ: http://www.analyst.gr/2015/02/14/riziki-lisi-i-xreokopia/

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO10 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός11 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις11 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO11 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO12 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή