Γενικά θέματα
Τι κρύβει ο λόγος κατά των «συνωμοσιολόγων»
Δημοκρατίας
![]() |
| Στις 27η Ιανουαρίου 2015, ο Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ ενοχοποιήσει τους σημερινούς «συνομωσιολόγους» για τα εγκλήματα που διέπραξαν στο παρελθόν οι Ναζί εναντίον των Εβραίων της Ευρώπης. Απηύθυνε έκκληση για την απαγόρευση της έκφρασης τους. |
Βολταίρος (Γαλλία) (μτφρ.
Κριστιάν)
του Προέδρου Φρανσουά Ολάντ, το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα δημοσίευσε ένα
σημείωμα σχετικά με το διεθνές «συνωμοσιολογικό» κίνημα. Ο στόχος του. Να προετοιμαστεί νέα νομοθεσία που θα απαγορεύσει την έκφραση του.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το πραξικόπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 επέτρεψε την
θέσπιση μιας «μόνιμης κατάστασης έκτακτης ανάγκης» (Patriot Act), και την έναρξη μιας σειράς
αυτοκρατορικών πολέμων. Σταδιακά, οι ευρωπαϊκές ελίτ ευθυγραμμίστηκαν με τους
ομολόγους τους πέρα από τον Ατλαντικό. Παντού, ανησυχούν οι πολίτες ότι
εγκαταλείπονται από τα κράτη τους και αμφισβητούν τους θεσμούς τους. Προσπαθώντας να διατηρηθούν στην εξουσία, οι ελίτ είναι έτοιμες από τώρα
και στο εξής να χρησιμοποιήσουν βία για να φιμώσουν κάθε αντίσταση.
Γαλλικής Δημοκρατίας, Φρανσουά Ολάντ, αφομοίωσε ό, τι ο ίδιος αποκαλεί «θεωρίες
συνωμοσίας» με τον ναζισμό και κάλεσε να αποτραπεί η διάδοση τις στο
Διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα.
Ιανουαρίου 2015 στο Μνημείο του Ολοκαυτώματος: « [Ο αντισημιτισμός] συντηρεί τις θεωρίες συνωμοσίας που
εξαπλώνονται χωρίς όρια. Θεωρίες συνομωσίας που οδήγησαν, κατά το παρελθόν, ήδη στο χειρότερο
“(…) «[Η] απάντηση είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η διάδοση των
συνομωσιαλογικών θέσεων ξεκινά από το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα. Αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτό είναι καταρχήν μέσω λόγου που ετοιμάστηκε
η εξόντωση. Πρέπει να δράσουμε σε ευρωπαϊκό
επίπεδο, ακόμα και διεθνές, για να οριστεί ένα νομικό πλαίσιο μπορεί, και να
τεθούν ενώπιον των ευθυνών τους οι πλατφόρμες του Διαδικτύου που διαχειρίζονται
τα κοινωνικά δίκτυα και να επιβληθούν κυρώσεις σε περίπτωση παράβασης» [ 1 ].
επέκριναν επίσης αυτό που ονομάζουν θεωρίες συνωμοσίας, ως τόσοι «ζυμώσεις
μίσους και της διάλυσης της κοινωνίας».
Πρόεδρος Ολάντ ονομάζει «θεωρία συνωμοσίας» την ιδέα ότι τα κράτη,
ανεξάρτητα από τα καθεστώτα τους -συμπεριλαμβανομένων
των δημοκρατιών- έχουν μια αυθόρμητη τάση να ενεργούν προς το συμφέρον τους και
όχι προς εκείνο των πολιτών τους, μπορούμε να συμπεραίνουμε ότι κατέφυγε σε
αυτή τη σύγχυση για να δικαιολογήσει μια πιθανή λογοκρισία των αντιπάλων του.
επιβεβαιώνεται από τη δημοσίευση από το Ίδρυμα Jean Jaurès, μια δεξαμενή σκέψης του Σοσιαλιστικού Κόμματος του
οποίου ο κ Ολλανδία ήταν γενικός γραμματέας, ένος σημειώματος με τίτλο «θεωρίες
συνωμοσίας: μια επισκόπηση»[ 2 ].
μέρος τις πολιτικές σχέσεις του Φρανσουά Ολάντ, του Σοσιαλιστικού Κόμματος, του
Ιδρύματος Jean-Jaurès, του Παρατηρητηρίου των πολιτικών ριζοσπαστισμών του και
του συντάκτη του σημειώματος του, και ας επικεντρωθούμε στο μήνυμά του και το
ιδεολογικό περιεχόμενο του.
συνωμοσίας» και «συνωμοσιολογία» αναπτύχτηκαν στη Γαλλία μετά την
έκδοση του βιβλίου μου για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό μετά την 11η
Σεπτεμβρίου, το Μεγάλο Ψέμα [ 3 ]. Εκείνη την εποχή, είχαμε πρόβλημα να
καταλάβουμε τι εννοούσαν, επειδή αναφέρονταν στην αμερικανική πολιτική ιστορία.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αποκαλούσαν κοινώς «συνωμοσιολόγους» εκείνους
για τους οποίους ο πρόεδρος Κένεντι δεν είχε δολοφονηθεί από έναν άνδρα και
μόνο, αλλά από πολλούς, σχηματίζοντας μια συνωμοσία (με τη δικαστική έννοια).
χρόνου, αυτές οι εκφράσεις εγγράφτηκαν στη γαλλική γλώσσα και εναποτέθηκαν με αναμνήσεις
της δεκαετίας του ’30 και του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου, αυτές που αφορούν την
καταγγελία της «εβραϊκής συνωμοσίας». Αυτές οι εκφράσεις είναι επομένως σήμερα πολυσημικές, εννοώντας μερικές φορές τον αμερικανικό νόμο της σιωπής
και, σε άλλες στιγμές, τον ευρωπαϊκό αντισημιτισμό.
το Ίδρυμα Jean-Jaurès δίνει το δικό του ορισμό της «συνωμοσιολογίας».
ισχυρίζεται να ανατρέψει σημαντικά τις γνώσεις που είχαμε για ένα γεγονός και
ως εκ τούτου να ανταγωνιστεί την κοινώς
αποδεκτή ‘έκδοση’ που στιγματίζεται ως ‘επίσημη’» »(σελ. 2).
ο ορισμός αυτός δεν ισχύει παρά για τα παραληρήματα των ψυχικά ασθενών. Έτσι, ο Σωκράτης υποστήριζε με το μύθο του σπηλαίου να αμφισβητήσει τις
βεβαιότητες της εποχής του, ο Γαλιλαίος με την ηλιοκεντρική θεωρία του αμφισβητούσε
την ανάγνωση που η εποχή του έκανε από
την Αγία Γραφή, κ.λπ.
μου, και επειδή βλέπουν στο πρόσωπο μου τον «πάπα της συνομωσιολογίας» ή μάλλον τον «αιρεσιάρχη» σύμφωνα
με τα λόγια του Ιταλού φιλοσόφου Roberto Quaglia, επιβεβαιώνω την ριζοσπαστική
πολιτική δέσμευση μου, σύμφωνα με την ένια του γαλλικού ρεπουμπλικανικού ριζοσπαστισμού
του Leon Bourgeois [ 4 ], του Ζορζ Κλεμανσό [ 5 ], των Alain [ 6 ] και Jean Moulin [ 7 ]. Για μένα, όπως και για εκείνους, το
κράτος είναι ένας Λεβιάθαν που από τη φύση του καταχράται αυτών που κυβερνά.
Ως ριζοσπαστικός ρεπουμπλικανός, έχω τη συνείδηση ότι το Κράτος είναι ο εχθρός
του γενικού συμφέροντος της Res Publica, λόγος για τον οποίον δεν επιθυμώ να
το καταργήσω, αλλά να το δαμάσω. Το ρεπουμπλικανό ιδεώδες είναι συμβατό με διάφορα
πολιτικά καθεστώτα -συμπεριλαμβανομένης
της μοναρχίας, όπως το κατέγραψαν επίσημα οι συντάκτες της Διακήρυξης του 1789-.
Αυτή η αντίσταση, την οποία αμφισβητεί
το σημερινό Σοσιαλιστικό Κόμμα, έχει επηρεάσει τόσο την ιστορία μας στο σημείο που το 1940 ο Φιλίπ
Πεταίν κατάργησε τη Δημοκρατία για να διακηρύξει το «γαλλικό Κράτος». Αμέσως μετά την ανάληψη των προεδρικών καθηκόντων του, κατήγγειλα τον
πεταινισμό (Petainism) του Φρανσουά
Ολάντ [ 8 ]. Σήμερα, ο κ Ολάντ ισχυρίζεται ότι υπηρετεί
τη Δημοκρατία για την καταπολεμήσει καλύτερα και η αντιστροφή του των αξιών
βύθιζει τη χώρα σε σύγχυση.
αντιτίθενται στην παντοδυναμία του Κράτους και οι οποίοι επιθυμούν να το θέσουν
υπό επιτήρηση.
κίνημα, που έχει εμπλακεί σε μεγάλο βαθμό με την κίνηση των αρνητών, και οπού
συναντιούνται θαυμαστές του Ούγκο Τσάβες και οπαδοί του Βλαντιμίρ Πούτιν. Ένας υπόκοσμος που αποτελείται από πρώην αριστεριστές ή της άκρας αριστεράς,
πρώην «Αγανακτισμένους», οπαδοί της εθνικής κυριαρχίας, εθνοεπαναστάτες,
υπερεθνικιστές νοσταλγούς του Τρίτου Ράιχ, ακτιβιστές αντι-εμβολιασμού,
υποστηρικτές της κλήρωσης, ρεβιζιονιστές της 11ης Σεπτεμβρίου, αντισιωνιστές, αφροκεντρικούς,
survivalists, οπαδούς της «εναλλακτικής ιατρικής»,
πράκτορες επιρροής του ιρανικού καθεστώτος, οπαδούς του καθεστώτος του Μπαχάρ, χριστιανούς
ή ισλαμιστές φονταμενταλιστές» (σελ. 8).
και τις ύβρεις αυτής της περιγραφής για να δυσφημήσουν τα άτομα που περιγράφονται.
«συνομωσιολόγων»
ότι αγνοούν τις πραγματικότητες του κόσμου και πιστεύουν αφελώς σε τετριμμένους
μύθους.
στη «Παγκόσμια σιωνιστική συνωμοσία», στη «συνωμοσία των Illuminati» και στο «μύθο Rothschild» (σελ. 4). Και για να γίνουν πιστευτές αυτές οι τρεις βεβαιώσεις, παραθέτει το παράδειγμα
μόνο του «μύθου Rothschild»: ο μπλόγκερ Étienne Chouard -του οποίου δεν αφορά μόνο τη
Δημοκρατία ως res publica, αλλά πηγαίνει πολύ πιο πέρα για να
μελετήσει την Δημοκρατία [ 9 ] -υποστηρίζει ότι ο νόμος Πομπιντού-Rothschild του 1973 είναι η πηγή του χρέους
της Γαλλίας. Και το Ίδρυμα να αντικρούσει αυτόν τον
ισχυρισμό παραθέτοντας ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στη Libération .
ότι το παράδειγμα του Étienne Chouard μας αφήνει ανικανοποίητους για τις τους άλλους δύο αναφερομένους μύθους. Προπαντός, το Ίδρυμα απευθύνεται σε αδαείς ανθρώπους που δεν έχουν διαβάσει
την απάντηση του κ Chouard στο άρθρο της Libération [ 10 ], ούτε τη συμβολή του «συνωμοσιλόγου» Μισέλ Ροκάρ [ 11 ]. Πράγματι, απ’ αυτή τη συζήτηση, βγαίνει
το συμπέρασμα ότι ο νόμος του 1973 επέτρεψε την έκρηξη του γαλλικού χρέους σε
όφελος των ιδιωτικών τραπεζών, γεγονός που θα ήταν αδύνατο προηγουμένως.
αμερικανικής πολιτικο-σεκταριστικής οργάνωσης με επικεφαλής τον Lyndon LaRouche), Wayne Madsen (WayneMadsenReport.com), Kevin Barrett (VeteransToday.com) ή ακόμη τον Michel Chossudovsky (Globe Research, Mondialisation.ca ). Με τους Ευρωπαίους ομολόγους τους, οι τελευταίοι σχηματίζουν ένα είδος Διεθνούς
στην οποία ο Τιερί Μεϊσάν, πρόεδρος του Voltaire Network, προσπάθησε να δώσει συγκεκριμένη
μορφή τον Νοέμβριο 2005 συγκεντρώνοντας στις Βρυξέλλες ένα «αντι-ιμπεριαλιστικό
συνέδριο» – «Axis for Peace»– του οποίου ο κατάλογος των
συμμετεχόντων διαβάζεται σαν who’s who των πιο γνωστών συνομωσιολόγων συγγραφεων
της εποχής» (σελ. 8).
καταρχήν ότι το ίδρυμα Jean-Jaurès δεν πρέπει να διαβάσει παρά τα γαλλικά και αγγλικά, και δεν
κοίταξε τον κατάλογο των συμμετεχόντων στον «Άξονα για την Ειρήνη», και έτσι
πιστεύει ότι το φαινόμενο που περιγράφει
αφορά μόνο τη Γαλλία, τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ περιλαμβάνει πολλά
έγγραφα στα γερμανικά, αραβικά, ισπανικά, ιταλικά, περσικά, πολωνικά,
πορτογαλικά και ρωσικά, γλώσσες που είναι εξάλλου πλειοψηφία στον Axis for Peace.
επίσης, τον κακόβουλο χαρακτήρα της νύξης για «την αμερικανική πολιτικο-σεκταριστική
οργάνωση με επικεφαλής τον Lyndon LaRouche».
εποχή που ο William Webster Tarpley και Engdhal ήταν μέλη αυτής της οργάνωσης, αυτό
το κόμμα πραγματοποιούσε συνέδριο με τη γαλλική αδελφή οργάνωση του, Lutte ouvrière.
Ίδρυμα Jean-Jaurès δεν παραλείπει να αναφέρει τον κωμικό Ντιεντονέ Μ’Μπαλά
Μ’Μπαλά, του οποίου το κράτος επιδιώκει να απαγορεύσει τις παραστάσεις του, τον
κοινωνιολόγο Αλέν Soral, του οποίου η
ιστοσελίδα (Egalite Et Reconciliation.fr ) σπάει όλα τα ρεκόρ ανάγνωσης από το κοινό της Γαλλίας,
και τον Alain Benajam (facebook.com/alain.benajam), πρόεδρο του Voltaire Network Γαλλίας και εκπρόσωπο της κυβέρνησης
Νόβα Ρωσίας του Donbass.

Ευρώπη, ο Irving Brown, αποκάλυπτε στους δημοσιογράφους Roger Faligot και Rémi Kauffer ότι είχε προσλάβει τον Ζαν-Κριστόφ Καμπαντέλη όταν ήταν ακτιβιστής στους
Lambertists τροτσκιστές.
των «συνωμοσιολόγων»
ορεκτικά, το Ίδρυμα Jean-Jaurès φτάνει στο επίκεντρο της συζήτησης, αυτής των πολιτικών ιδεών. Ορίζει ως παρακάτω εκείνες των «συνωμοσιολόγων»:
«η διαγράφη οποιασδήποτε φυσικής διάκρισης μεταξύ των αυταρχικών
καθεστώτων και των φιλελεύθερων δημοκρατιών (που θεωρούνται περισσότερο
“ολοκληρωτικά” από το χειρότερο ολοκληρωτισμό)»,
«η απόρριψη [] κάθε αντι-ρατσιστικής νομοθεσίας με πρόσχημα την υπεράσπιση της ‘ελευθερίας της έκφρασης’»,
«η απόρριψη της σχετικότητας της
διαίρεσης αριστερά-δεξιά, το πραγματικό χάσμα είναι αυτό μεταξύ ‘του Συστήματος’
(ή της ‘Αυτοκρατορίας’ ή της ‘ολιγαρχίας’) και εκείνων που του αντιστέκονται», (σελ. 8)
«η ιδέα ότι ο
σιωνισμός είναι ένα ‘σχέδιο κυριαρχίας’ του κόσμου» (σελ. 9).
τη γραμμή για να υποτιμήσει τους αντιπάλους του. Για παράδειγμα, κανείς δεν αντιτάχθηκε στην νομοθεσία για την καταπολέμηση
του ρατσισμού, αλλά αποκλειστικά και μόνο στη διάταξη του νόμου Fabius-Gayssot που τιμωρεί με φυλάκιση όποιον συζητά
για την εξόντωση των Εβραίων της Ευρώπης [ 12 ]
Τι είναι ο σιωνισμός;
έπειτα μια πολύ μεγάλη ανάλυση για τις εργασίες μου για το Σιωνισμό. Τις παραμορφώνει και
σε συνέχεια τις σχολιάζει:
που διεκδικείται εδώ από τον Thierry Meyssan δεν έχει σχέση με την κριτική μιας προσωρινής
πολιτικής, αυτής των κυβερνήσεων που διαδέχτηκαν στη κεφαλή του Κράτους του
Ισραήλ. Δεν ανήκει σε αντι-αποικιοκρατία που
θα ικανοποιούταν με την αποχώρηση του Ισραήλ από τα κατεχόμενα εδάφη μετά τον
Πόλεμο των Έξι Ημερών και τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους. Δεν ανήκει ούτε σ’ ένα διεθνισμό που θα έβλεπε με καχυποψία, λόγω αρχής,
κάθε εθνικό κίνημα απ’ όπου και αν προέρχεται, ακριβώς επειδή δεν θεωρεί τον σιωνισμό
ως ένα εθνικό κίνημα. Αυτός ο αντισιωνισμός παρανοϊκής
φύσης δεν φιλοδοξεί να καταπολεμήσει τον Σιωνισμό σχεδιασμένο στην ποικιλία των
ιστορικών εκφράσεων του, αλλά μια φαντασμαγορική ύδρα που είναι η πηγή της δυστυχίας
στον κόσμο».
συμπέρασμα σε αυτή τη συζήτηση και δίνοντας του μια τεράστια θέση στην ανάλυσή
του, το Ίδρυμα Ζαν Jaurès τονίζει τη σημασία του. Υπερασπίζομαι πράγματι μια θέση που μέχρι σήμερα ήταν απούσα από τη δυτική
πολιτική συζήτηση [13 ]:
Ο πρώτος αρχηγός Κράτους που δήλωσε την πρόθεσή του να συγκεντρώσει τους
Εβραίους όλου του κόσμου σε ένα Κράτος που θα ήταν δικό τους ήταν ο Λόρδος
Κρόμγουελ το δέκατο έβδομο αιώνα. Το σχέδιο του, καθαρά διατυπωμένο,
ήταν να χρησιμοποιήσει την εβραϊκή διασπορά για την επέκταση της αγγλικής
ηγεμονίας. Το σχέδιο αυτό υπερασπίστηκε απ’
όλες τις διαδοχικές βρετανικές κυβερνήσεις και γράφτηκε από τον Benjamin Disraeli στην ημερήσια διάταξη της Διάσκεψης
του Βερολίνου.
Ο Theodor Herzl ο ίδιος ήταν μαθητής του Cecil Rhodes, ο θεωρητικός της Βρετανικής
Αυτοκρατορίας. Ο Herzl πρότεινε αρχικά να
δημιουργηθεί το Ισραήλ στην Ουγκάντα ή στην Αργεντινή, καθόλου
στην Παλαιστίνη. Όταν κατάφερε να προσκολλήσει Εβραίους
ακτιβιστές στο βρετανικό σχέδιο, αγόρασε γη στην Παλαιστίνη δημιουργώντας το
Εβραϊκό Πρακτορείο του οποίου τα καταστατικά άρθρα είναι πλήρες αντίγραφο της
εταιρείας του Cecil Rhodes στη Νότια Αφρική.
Το 1916-1917, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες συμφιλιωθηκαν
με τη δέσμευση να δημιουργήσουν μαζί το κράτος του Ισραήλ, είναι η Διακήρυξη Μπάλφουρ για το Λονδίνο και τα 14 σημεία του Ουίλσον για την Ουάσιγκτον.
παράλογο να ισχυριστεί κανείς ότι ο Herzl εφηύρε τον
σιωνισμό, να διαχωρίσει το σιωνιστικό σχέδιο από την βρετανική αποικιοκρατία,
και να αρνηθεί ότι το κράτος του Ισραήλ είναι ένα εργαλείο του κοινού
αυτοκρατορικού σχεδίου του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον.
Σοσιαλιστικού Κόμματος για το θέμα αυτό δεν είναι αθώα. Το 1936, πρότεινε με τον Léon Blum τη μεταφορά των Γερμανωεβραίων στα νότια του Λίβανου, έτσι ώστε αυτό το
έδαφος να προσαρτηθεί από το Ισραήλ όταν θα συστηνόταν [ 14 ]. Αλλά το σχέδιο απορρίφθηκε γρήγορα από
τον Γάλλο Ύπατο Αρμοστή στη Βηρυτό, Κόντη Damien de Martel de Janville, επειδή παραβίασε σαφώς την εντολή της Κοινωνίας των Εθνών. Σήμερα, το
ισραηλινό λόμπι, που δημιουργήθηκε το 2003 μέσα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, και ενώ
ο Φρανσουά Ολάντ ήταν πρώτος γραμματέας, ονομάζεται φυσικά Σερκλ Λεόν Μπλουμ (Cercle Léon-Blum).
παρατηρήσεις
καθηγητής Cass Sunstein, σύμβουλος του προέδρου των ΗΠΑ
Μπαράκ Ομπάμα και σύζυγός της Πρέσβειρας των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, είχε γράψει ένα
παρόμοιο σημείωμα [ 15 ].
απαντήσεις.
1. Η κυβέρνηση μπορεί να απαγορεύσει τις θεωρίες συνωμοσίας.
2. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να επιβάλει κάποιο είδος φόρου, οικονομικού ή άλλου,
σχετικά με εκείνους που διαδίδουν τέτοιες θεωρίες.
3. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να μπει σε αντίλογο για να δυσφημίσει τις θεωρίες συνωμοσίας.
4. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να προσλάβει αξιόπιστους ιδιώτες για αναπτύξουν τον
αντίλογο.
5. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να συμμετάσχει σε άτυπη επικοινωνία με τρίτους και
να τους ενθαρρύνει».
κυβέρνηση των ΗΠΑ αποφάσισε να χρηματοδοτήσει άτομα, τόσο στο εσωτερικό όσο και
στο εξωτερικό, για να διαταράξουν τα φόρα των «συνωμοσιολογικών» ιστοσελίδων και για να δημιουργήσουν ομάδες δράσης.
αρκέστηκαν, και η Γαλλία αναμένεται να λάβει αυταρχικά μέτρα.
παρελθόν, οι γαλλικές ελίτ, των οποίων το Σοσιαλιστικό Κόμμα αποτελεί την δήθεν
αριστερή πτέρυγα, τέθηκαν υπό τις διαταγές της κύριας στρατιωτικής δύναμης της
εποχής, δηλαδή των Ηνωμένων Πολιτείων.
του σχέδιου αυτού, μένει να καθοριστεί ποιος θεσμός, αναγκαστικά διοικητικός,
θα είναι υπεύθυνος για τη λογοκρισία και ποια θα είναι τα κριτήρια του.
αφελείς, πλησιάζουμε μια αναπόφευκτη βιαία αναμέτρηση.
«Θεωρίες συνωμοσίας: μια επισκόπηση» από τον Rudy Reichstadt, του Ιδρύματος Jean Jaurès του Σοσιαλιστικού Κόμματος, 24 Φεβρουαρίου 2015.(PDF – 159,3 kb)
Φρανσουά Ολάντ στο Memorial του Ολοκαυτώματος , “από τον François Hollande, Voltaire Network , 27 Ιανουαρίου 2015.
την Fraternité, Αδελφότητα). Διετέλεσε πρόεδρος του Ριζοσπαστικού Κόμματος, Πρόεδρος
του Συμβουλίου των Υπουργών, πρώτος πρόεδρος της Κοινωνίας των Εθνών και Νόμπελ
Ειρήνης το 1920. Με την υποστήριξη του Τσάρου Νικολάου ΙΙ, έβαλε την αρχή της
διαιτησίας μεταξύ των Κρατών, από την όποια το Διεθνές Δικαστήριο των Ηνωμένων
Εθνών είναι η σημερινή κατάληξη.
πολέμησε τη σοσιαλιστική αριστερά του Jules Ferry, τόσο κατά του σχεδίου αποικιοκρατίας της όσο και κατά του οράματος του
κοσμικού κράτους. Ενώ, κατά τη
διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου, η χώρα φαινόταν ότι θα ηττηθεί, έγινε Πρόεδρος και
την οδήγησε στη νίκη.
Επαγρύπνησης των αντιφασιστών διανοουμένων (CVIA). Αγωνίστηκε για μια Δημοκρατία που να προστατεύει την ελευθερία, αυστηρά
ελεγχομένη από το λαό.
(1899-1943). Ο ίδιος τάχθηκε
με τους Ισπανούς Ρεπουμπλικάνους και οργάνωσε, παράνομα, παρά την ουδέτερη
σοσιαλιστική κυβέρνηση, την αποστολή όπλων για την αντίσταση κατά των
Φρανκιστών. Κατά τη διάρκεια
της κατοχής της Γαλλίας, διεύθυνε το Εθνικό Συμβούλιο Αντίστασης, όπου είχε συγκεντρώσει
όλες τις πολιτικές αποκρούσεις εκτός αυτών που πολέμησαν στο πλευρό του Φράνκου
στην Ισπανία. Συνελήφθη από τους Ναζί, και πέθανε κάτω από βασανιστήρια.
δημόσιο συμφέρον. Η δημοκρατία
απαιτεί ότι η εξουσία ασκείται από όλους τους πολίτες.
σοσιαλιστής πρωθυπουργός Μισέλ Ροκάρ ήταν φιλοξενούμενος των Michel Field και Olivier Duhamel.
νόμο, συμπεριλαμβανομένου του πρώην προέδρου Ζακ Σιράκ και των πρώην πρωθυπουργών
Ντομινίκ ντε Βιλπέν και Φρανσουά Φιγιόν.
Σιωνιστική Φαντασία, 1900-1948 , από τη Laura Zittrain Eisenberg, Wayne State University Press (1994). Διδακτορική
διατριβή που επαληθεύεται από τον Itamar Rabinovitch στην ισραηλινή
πλευρά και τον Καμάλ Salibi από τη
λιβανέζικη πλευρά.
Ιανουαρίου, 2008.
var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);})();
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
