Γενικά θέματα
Π. Ήφαιστος, Διαδρομή-αδιέξοδα της πυρηνικής εποχής, η σύγχρονη διεθνής πολιτική και η Ελλάδα
Μια ενδιαφέρουσα έκθεση της υπηρεσίας ερευνών του ΑμερικανικούΚογκρέσου που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο πρόσφατα (Arms Control and
Nonproliferation: A Catalog of Treaties and Agreements http://wp.me/p3OlPy-162) όπως είναι φυσικό εξετάζει το ζήτημα των πυρηνικών όπλων από μια Αμερικανικοκεντρική σκοπιά.
Σημειώνεται, παρενθετικά ότι, για κάτι τέτοιο εκπλήσσονται όσοι δεν
γνωρίζουν για τον σχεδόν καθολικά στρατευμένο χαρακτήρα της ανάλυσης της
διεθνούς πολιτικής.
Όσοι δεν κατανοούν ότι σε ένα κρατοκεντρικό
κόσμο κάθε βιώσιμο κράτος εκλογικεύει το δικό του συμφέρον, τις δικές
του αξιώσεις ισχύος και το δικό του σύστημα επιχειρημάτων στο
ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα.
Ασφαλώς, σε μη βιώσιμα κράτη διανοούμενοι φούσκες εκατοστής τάξης
υποστηρίζουν ξένα συμφέροντα εις βάρος του δικού τους κράτους. Σε χώρες
υποψήφιες για σφαγή, βέβαια, υπάρχει και μια συνομοταξία χρήσιμων
ηλιθίων οι οποίοι επιτίθενται ακόμη και κατά αξιολογικά ελεύθερων
αναλύσεων στα πεδία της στρατηγικής θεωρίας.
Έτσι, τις δεκαετίες του 1990 και 2000 δολοφονούσαν τον χαρακτήρα όσων
ανέλυαν με κλασικό τρόπο σταθερές της αποτρεπτικής στρατηγικής. Σε ένα
κράτος που υπάρχουν ασυνάρτητοι, αφελείς και υπηρέτες ξένων είναι
νομοτέλεια να υποστούν ζημιές. Αυτό όμως είναι ένα άλλο μεγάλο ζήτημα
που αναλύεται αλλού και που θα τύχει περαιτέρω επεξεργασίας μελλοντικά.
Εδώ όμως θα σταθούμε σε ένα γενικότερο επίπεδο προβληματισμού που
αφορά το μεγαλύτερο ζήτημα του μέλλοντος, την πυρηνική ισχύ. Αφορά
βέβαια πρωτίστως τις πυρηνικές δυνάμεις αλλά και με δύο τουλάχιστον
τρόπους και την περιφέρειά μας. Αφενός γιατί η Τουρκία ενδέχεται
μελλοντικά να επιδιώξει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και αφετέρου γιατί το
ενδεχόμενο απόκτησης πυρηνικών όπλων από μη κρατικούς δρώντες δεν είναι
παντελώς εκτός εικόνας.
Εξαρχής, θα πρέπει να τονιστεί ότι παρατηρώντας την διαδρομή του
ζητήματος της διασποράς των πυρηνικών όπλων η περίοδος μετά τις πρώτες
μεγάλες συμφωνίες του 1972-3 και όσο προχωρούσαμε στις δεκαετίες του
1980 και 1990, διάφορα γεγονότα θόλωναν την κυρίαρχη αρχική άποψη πως το
πυρηνικό όπλο μπορεί να είναι μόνο αποτρεπτικό. Υπογραμμίζεται,
ακριβώς, ότι η συντριπτικά κυρίαρχη άποψη όταν έγιναν οι συμφωνίες
περιορισμού των πυρηνικών όπλων ήταν ότι πρόκειται για όπλο αποτροπής
και όχι διεξαγωγής πολέμου. Εξ ου και συμπεριλήφθηκε η συμφωνία
απαγόρευσης των αντί-βαλλιστικών (αμυντικών κατά επερχόμενων βαλλιστικών
πυρών) πυραύλων.
Εάν ρίξουμε μια ματιά στην πρώτη φάση κατά την διάρκεια του Δευτέρου
Παγκοσμίου Πολέμου όταν ανακαλύφθηκε το πυρηνικό όπλο και ιδιαίτερα όταν
απέκτησε επιχειρησιακές δυνατότητες, θα μπορούσαμε να τονίσουμε ότι
έγινε ένα μεγάλο και ασυγχώρητο σφάλμα –κατά πολλούς ένα από τα
μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου– που αναιρεί την σχέση πολιτικών σκοπών και
πολεμικών ενεργειών.
Η εξόντωση δεκάδων χιλιάδων αμάχων στην Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι.
Ακολούθησε μια περίοδος αμηχανίας δύο περίπου δεκαετιών που συνοδευόταν
από αμερικανικό πυρηνικό μονοπώλιο το οποίο τερματίστηκε
την δεκαετία του 1960. Το 1972 οι Συνθήκες SALT-AΒΜ κωδικοποίησαν αυτό
το γεγονός με το να οριστεί αριθμητική οροφή κατοχής πυρηνικών όπλων.
Ταυτόχρονα απαγόρευσε την απόκτηση αμυντικών αντιβαλλιστικών πυραύλων
εκατέρωθεν.
Η πυρηνική ισοδυναμία, ακριβώς, αλλά και μεγαλύτερη συνειδητοποίηση
των άνευ προηγουμένου καταστροφικών ιδιοτήτων των πυρηνικών όπλων
σήμαινε ότι ο πολιτικός σκοπός που εξυπηρετούν πλέον τα πυρηνικά όπλα
συνίσταται στην αποτροπή έκρηξης πυρηνικού πολέμου και όχι στην χρήση
τους στο πεδίο των μαχών.
Αργότερα προς το τέλος του 1970 και πριν ο πρόεδρος Ρήγκαν προχωρήσειστα σχέδια ανάπτυξη πυρηνικής άμυνας (SDI Strategic Defense Initiative)
η μελέτη για τον «πυρηνικό χειμώνα» είχε μια καταλυτική επίδραση στην
στρατηγική θεωρία περί τα πυρηνικά. Ακόμη και ένας μικρός αριθμός
πυρηνικών εκρήξεων θα προκαλούσε μεγάλες πυρκαγιές, σκόνες και σύννεφα
που θα άλλαζαν δραστικά την ζωή όπως την γνωρίζουμε εδώ και χιλιάδες
χρόνια (για όσους θα επιβίωναν).
Παρά τις κατά καιρούς ρητορικές αμφιταλαντεύσεις τα στρατηγικά
δόγματα των κρατών που κατέχουν πυρηνικά όπλα εκπληρώνουν ουσιαστικά τον
μοναδικό πολιτικό σκοπό αποτροπής ενός πυρηνικού πολέμου. Υπαινιγμοί
–πρώτα στο Αφγανιστάν, μετά στο Ιράκ, στην συνέχεια στην Κορέα και στο
Ιράν– της αμερικανικής ηγεσίας για χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων
αποτελεί όντως πολιτικά ανεύθυνη και επικίνδυνη παραφιλολογία. Η
συζήτηση αυτή αναζωπυρώθηκε μετά την κρίση στην Ουκρανία όταν διαφάνηκε
έστω και ως πιθανό ενδεχόμενο μια στρατιωτική επιχείρηση που θα ενέπλεκε
την Ρωσία με στρατεύματα του ΝΑΤΟ. Πόλεμος μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων
μέχρι σήμερα δεν υπήρξε. Μια συμβατική σύγκρουση θεωρείται ότι ενέχει
μεγάλους κινδύνους για κάτι τέτοιο.
Παρά το γεγονός ότι κατά καιρού0ς ανεύθυνες δηλώσεις δυνατό να
προκαλούν ήδη αλλαγές στο πυρηνικό σκηνικό που κανείς δεν θα ήθελε και
που κανένα δεν συμφέρουν, είναι ένα πράγμα οι δηλώσεις και άλλο η
εκτέλεση μιας πυρηνικής επίθεσης. Η πρώτη μετά το Ναγκασάκι εκτέλεση
μιας τέτοιας επίθεσης κυριολεκτικά θα ανοίξει την πόρτα του πυρηνικού
φρενοκομείου.
Δεν πρόκειται, υπογραμμίζεται, μόνο για τις δυνητικές ανθρώπινες
βόμβες ισλαμιστών απ’ όλο τον κόσμο (εάν κτυπηθεί μια μουσουλμανική
χώρα) που πιθανότατα θα καταστήσουν την ζωή στις δυτικές πόλεις μαρτύριο
ή ακόμη για τις απρόβλεπτες επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία.
Πρόκειται για τις συνέπειες στο πεδίο της νομιμοποίησης χρήσης πυρηνικών
όπλων. Αναπόδραστα θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη διασπορά
πυρηνικών όπλων ακόμη και σε μη κρατικούς δρώντες, κάτι που δυνατό
μελλοντικά να κλιμακωθεί σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Κυριολεκτικά, η ελαφρότητα, η επιπολαιότητα, ο ανορθολογισμός και ο
παραλογισμός πολιτικών ηγετών μεγάλων δυνάμεων που θα έπρεπε να
συμπεριφέρονται υπεύθυνα αφήνει κατάπληκτο όποιο είναι στοιχειωδώς
μυημένος με την πυρηνική ισχύ, τα πυρηνικά στρατηγικά δόγματα και τις
συνέπειες χρήσης μιας τόσο καταστροφικής ισχύος.
Ακόμη και αν δεν οδηγηθούμε στο τέλμα ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος
στο εγγύς μέλλον, αυτό που διακυβεύεται στους διεθνείς θεσμούς είναι
εξίσου σημαντικό για τις διακρατικές σχέσεις, την ειρήνη, την
σταθερότητα και τον τρόπο που νοηματοδοτείται η διεθνής τάξη.
Πιο συγκεκριμένα, καταστρατηγείται ο ρόλος του Συμβουλίου Ασφαλείας,
διασύρεται η Συλλογική Ασφάλεια και παραμερίζονται οι θεμελιώδεις αρχές
του διεθνούς δικαίου περί εσωτερικής-εξωτερικής κυριαρχίας, διακρατικής
ισοτιμίας και μη επέμβασης. Η άσκηση βίας μιας τέτοιας έκτασης
εκθεμελιώνει τον ρόλο των θεσμών διεθνούς τάξης καθότι υποδηλώνει μια
απόφαση ότι ο μεγαλύτερος και πιο καταστροφικός πόλεμος, είναι απόφαση
που εμπίπτει στην διακριτική ευχέρεια των «εχόντων» πυρηνικά όπλα. Όσο
και αν αυτό δεν αποτελεί αντικείμενο συζητήσεων (κατά κάποιο τρόπο
κατανοητό καθότι δεν συμφέρει τους «έχοντες και κατέχοντες») είναι
αναμφίβολα ένα μεγάλο ζήτημα της διεθνούς πολιτικής του 21 αιώνα. Είτε
δηλαδή θα υπάρχουν κώδικες, αρχές και ίσως κανόνες που θα διέπουν την
διακρατική τάξη είτε θα εισέλθουμε σε μια ολοκληρωτική «κατάσταση της
φύσης».
Συντομογραφικά τονίζουμε ως προς αυτό ότι όλες αυτές οι
αντι-ηγεμονικές κατακτήσεις του πολιτικού πολιτισμού των ανθρώπων στις
διεθνείς σχέσεις της ύστερης εποχής, ήταν απόρροια της ήττας των
αυτοκρατορικών αξιώσεων από τους αγώνες εθνικής ανεξαρτησίας.
Το καθεστώς διεθνών σχέσεων είναι γι’ αυτό οντολογικά θεμελιωμένο
στην αρχή της κυριαρχίας-ανεξαρτησίας. Όποιος το αμφισβητεί, ειδικά
αυτοί που έχουν την ισχύ να το εκθεμελιώσουν, εξωθεί την διεθνή πολιτική
σε προ-πολιτικές καταστάσεις. Αν και η ακύρωση της κυριαρχίας ως βάση
λειτουργίας του διεθνούς συστήματος πρέπει να θεωρείται ανέφικτη,
εκδηλώνεται μια ανορθολογική προσδοκία των Μονίμων Μελών –και μια ηχηρή
σιωπή πολλών άλλων κρατών– πως το Συμβούλιο Ασφαλείας θα μπορούσε να
αποτελέσει το όργανο επιβολής στα υπόλοιπα έθνη μιας μόνιμης διάκρισης
μεταξύ «εχόντων» και «μη εχόντων» στο πυρηνικό πεδίο. Αυτό δεν μπορεί
παρά να ενέχει μεγάλες συνέπειες για την μελλοντική διεθνή πολιτική.
Η μη διασπορά των πυρηνικών όπλων που θα επιβάλλουν οι «έχοντες και
κατέχοντες» δεν είναι μια απλή υπόθεση και οπωσδήποτε δύσκολα θα
μπορούσε να επιβληθεί ετσιθελικά και σε μόνιμη βάση ελέω ισχύος.
Στο ζήτημα αυτό, θα πρόσθετα, η διαστροφή της αλήθειας δεν είναι
καλός σύμβουλος ούτε για πολιτική σκέψη ούτε για πολιτικές αποφάσεις,
ακόμη και για υπερδυνάμεις. Η «Συνθήκη Μη Διασποράς των Πυρηνικών Όπλων»
αποτελεί, ουσιαστικά, μια υπόσχεση των «εχόντων πυρηνικά», ότι θα
προχωρήσουν, αφενός σε περιορισμό των πυρηνικών οπλοστασίων, και
αφετέρου, «στην λήψη αποτελεσματικών μέτρων προς την κατεύθυνση ενός
πυρηνικού αφοπλισμού» (κανείς δεν έχει παρά να διαβάσει την πρώτη σελίδα
αυτής της Συνθήκης που παραθέτω στα Αγγλικά στο τέλος του κειμένου).
Στην βάση αυτής της νομικής και ταυτόχρονα πολιτικής δέσμευσης, ακριβώς,
τα υπόλοιπα κυρίαρχα κράτη υποσχέθηκαν ότι θα περιοριστούν στην
ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας.
Κρίσεις όπως αυτές του Ιράκ, του Ιράν και της Κορέας αναδεικνύουν το
μεγάλο αυτό πρόβλημα το οποίο όσο η τεχνολογία προχωρεί τόσο θα γίνεται
οξύτερο. Υπάρχουν τρία στάδια για την λελογισμένη και υπεύθυνη
αντιμετώπισή του.
Άμεσα, απαιτείται αυτοσυγκράτηση όλων επειδή παίζοντας με τα πυρηνικά
όπλα παίζουν με την φωτιά. Σε βραχυχρόνιο επίπεδο και ανεξαρτήτως άλλων
ανταγωνισμών, απαιτείται εμπλοκή όλων των κρατών σε μια πορεία
δραστικού περιορισμού των πυρηνικών οπλοστασίων.
Αντί λοιπόν ψύχραιμης συζήτησης για ένα ζήτημα που αφορά το συμφέρον
επιβίωσης όλων των κρατών, εδώ και πολύ καιρό εισήλθαμε άρχισε ένα
θέατρο του παραλόγου: Παντελώς ανορθολογικά και ατελέσφορα, οι «επίσημα
έχοντες πυρηνικά» φαίνεται να νομίζουν ότι θα μπορούσε να καταστεί ο ΟΗΕ
μέσο αυθαίρετων αποφάσεων για την καθιέρωση μόνιμων διακρίσεων μεταξύ
εχόντων και μη εχόντων χωρίς οι ίδιοι να τηρήσουν τις συμβατικές και
πολιτικές τους δεσμεύσεις στο πεδίο της διασποράς πυρηνικών όπλων.
Κυριολεκτικά, μόνο ελαφρόμυαλοι θα μπορούσαν να διανοηθούν ότι θα
μακροημερεύσει μια τέτοια διάκριση σ’ ένα δυναμικά εξελισσόμενο κόσμο
κυρίαρχων κοινωνιών που μόλις πριν μερικές δεκαετίες αγωνίστηκαν για την
εθνική τους ανεξαρτησία. Όπως πολύ σωστά υποστήριξε ο Παναγιώτης
Κονδύλης στο κορυφαίο του έργο «Θεωρία του Πολέμου» –το θεωρώ ένα από τα
σημαντικότερα έργα για τον πόλεμο συμπεριλαμβανομένων των πυρηνικών– η
τεχνολογική πρόοδος αλλάζει δραστικά τις δυνατότητες των «μη εχόντων»
ακόμη και μη κρατικών δρώντων όπως διεθνικές τρομοκρατικές οργανώσεις.
Κλείνοντας
αυτό το σύντομο σημείωμα αναφέρεται ότι όσον αφορά την δέσμευση για
πυρηνικό αφοπλισμό, πρέπει να θεωρείται δύσκολη υπόθεση ακόμη και
μακροχρόνια. Κυρίως, προσκρούει σε τρία μεγάλα εμπόδια:
Πρώτον, το ποιος κατέχει μια τέτοια ισχύ τα αμέσως επόμενα χρόνια
κατά κάποιο τρόπο προκρίνει τις θέσεις, τους ρόλους, τα συμφέροντα και
την κατανομή τους στο διεθνές σύστημα. Δύσκολα, επομένως, οι έχοντες θα
εγκατέλειπαν ένα τέτοιο πλεονέκτημα.
Δεύτερον, κανείς δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί η πυρηνική τεχνολογία και
κατά συνέπεια εγκαταλείποντας αυτή την ισχύ μπορεί ένα σημερινό μεγάλο
κράτος να βρεθεί λιγότερο ισχυρό σε σύγκριση με μια ή μεσαία ή μικρή
δύναμη (πρώτος ο Ντε Γκολ, ονόμασε το πυρηνικό όπλο «εξισωτή ισχύος»).
Τρίτον, η τεχνολογική πρόοδος και η δυνατότητα ανεξέλεγκτης διασποράς
λόγω τεχνολογίας σημαίνει ότι κατοχή μερικών έστω πυρηνικών όπλων «για
παν ενδεχόμενο» θα έπρεπε να τα θέσει κάτω από κάποιου είδους διεθνή
έλεγχο. Κάτι τέτοιο όμως προϋποθέτει ένα ανθόσπαρτο διεθνές σύστημα
απαλλαγμένο αιτιών πολέμου όπου δεν θα υπάρχουν ηγεμονικοί ανταγωνισμοί
και όπου η άνιση ανάπτυξη θα έχει τερματιστεί. Παρά το ότι μερικοί
απρόσεκτοι (;) Έλληνες «διεθνολόγοι» πριν δέκα περίπου χρόνια έγραψαν
ότι πολύ σύντομα θα νοιώσουμε μια τέτοια χαρά, το ακριβώς αντίθετο
συμβαίνει.
Αν και κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με αυτή την πραγματικότητα θα
πρέπει να την λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη. Το διεθνές σύστημα δεν είναι
αυτό που κάποιοι τα τελευταία είκοσι χρόνια έπεισαν τους Έλληνες ότι θα
είναι. Δεν θα είναι ένα δηλαδή ένα ανθόσπαρτο «παγκοσμιοποιημένο» πεδίο
πολιτικά αδιάφορων ταξιδιωτών και εμπόρων, καθώς επίσης και ένα πεδίο
μεγαλόψυχων και αλτρουιστικών ηγεμονικών δυνάμεων.
Θίγοντας, ακριβώς, το πιο ακραίο και πιο επικίνδυνο φαινόμενο της
διεθνούς πολιτικής, την πυρηνική ισχύ, αξίζει να γίνουν μερικές αναφορές
στην πρόσφατη διαδρομή των νεοελλήνων και στην συγκαιρινή συγκυρία.
Οι εγχώριοι δράστες ήταν πολλοί και φορείς εξ αντικειμένου κίβδηλων
επιστημονικών τίτλων. Για όσους αναμίχθηκαν με τα δημόσια είναι σωστό να
υπογραμμιστεί ότι ήταν ανύπαρκτης ή πολύ χαμηλής πολιτικής υπόστασης.
Ακόμη και εξαιρέσεις να υπήρχαν σε μια τέτοια κατάσταση καταπνίγονται.
Το αποτέλεσμα είναι ότι η Ελλάδα οδηγήθηκε στο χαμηλότερο σήμερα σκαλί
ένα βήμα πριν την άβυσσο.
Προβλέψεις δύσκολα μπορούν να γίνουν ιδιαίτερα με δεδομένο ότι το
ίδιο πνευματικοπολιτικά σάπιο αριστεροδεξιοαναρχικοσοσιαλιστικό σύστημα
που οδήγησε την Ελλάδα στα βράχια συνεχίζει να κάθεται στις καρέκλες και
να αερολογεί αδύναμο να κατανοήσει τις ανελέητες κρατοκεντρικές λογικές
της διεθνούς πολιτικής. Ως εκ τούτου αδύναμο και ανίκανο να εμπνεύσει
και συσπειρώσει τους νεοέλληνες γύρω από τις έννοιες εθνοκράτος και
πατρίδα. Έννοιες όχι υποθετικές αλλά συνώνυμες της επιβίωσης.
Η θεραπεία συναρτάται με την διάγνωση των παθογενειών των ασθενειών.
Τα κύρια αίτια της συμφοράς που έπληξε τους νεοέλληνες την δεκαετία του
2010 είναι το πολύ μεγάλο έλλειμμα στοιχειώδους έστω γνώσης της
φυσιογνωμίας και των χαρακτηριστικών της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής.
Εννοώ το κρατοκεντρικό σύστημα της Βεστφαλίας – 1648 που αναπτύχθηκε,
εδραιώθηκε και επικυρώθηκε στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ του 1945.
Αυτό το σύστημα βαθαίνει ολοένα και περισσότερο γεγονός που το
καθιστά ανελέητα ανταγωνιστικό και για τους απρόσεκτους θανατηφόρο.
Ελάχιστοι ή κανείς όμως άκουε ή σήμερα ακούει την βοή της κρατοκεντρικής
λογικής. Λογική που απαιτεί όχι την κυρίαρχη πλέον ιδιωτεία αλλά
ακλόνητη φιλοπατρία, ισχυρό κράτος, συσπείρωση γύρω από την
αυτοσυντήρηση και εν γένει ασφάλεια του κράτους και κοινωνική συνοχή που
διαφυλάττει το κράτος ενιαίο.
Η κοινωνική συνοχή πλήττεται καθημερινά εδώ και πέντε χρόνια από
τερατώδεις και κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτους χρηματοοικονομικούς
δολοφόνους. Ενδοκρατικά ο ανταγωνισμός των ίδιων καρεκλοκένταυρων δεν
είναι το πώς θα στηρίξουν την επιβίωση του κράτους αλλά το πόσο και πως
θα υπηρετήσουν αυτούς τους δολοφόνους.
Μια άλλη πολιτική θα απαιτούσε φιλοπατρία, απόρριψη κάθε ασυνάρτητης
διεθνιστικής ή κοσμοπολιτικής αφέλειας και ικανότητα συσπείρωσης της
κοινωνίας.
Υστερόγραφο. Το ζήτημα της πυρηνικής ισχύος έχει αναλυθεί σε πολλά
κείμενα του υπογράφοντος κυρίως στο «Nuclear Strategy and European
Security Dilemmas». Το πυρηνικό ζήτημα θέτει και μια σειρά μεγάλων
ερωτημάτων για την σχέση πολιτικής και πολέμου που δεν θίξαμε πιο πάνω
και που αναλύονται αλλού.
Π. Ήφαιστος – P. Ifestos
www.ifestosedu.gr – info@ifestosedu.gr
Στρατηγική Θεωρία–Κρατική Θεωρία https://www.facebook.com/groups/StrategyStateTheory/
Διεθνής πολιτική 21ος αιώνας https://www.facebook.com/groups/InternationalPolitics21century/
Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρος: Ανισόρροπο τρίγωνο https://www.facebook.com/groups/GreeceTurkeyCyprusImbalance/
Διαχρονική Ελληνικότητα https://www.facebook.com/groups/Ellinikotita/
Άνθρωπος, Κράτος, Κόσμος–Πολιτικός Στοχασμός https://www.facebook.com/groups/Ifestos.political.thought/
Κονδυλης Παναγιώτης– https://www.facebook.com/groups/Kondylis.Panagiotis/
Θολό βασίλειο της ΕΕ https://www.facebook.com/groups/TholoVasileioEU/
Θουκυδίδης–Πολιτικός Στοχασμός https://www.facebook.com/groups/thucydides.politikos.stoxasmos/
Μέγας Αλέξανδρος–Ιδιοφυής Στρατηγός και Στρατηλάτης https://www.facebook.com/groups/M.Alexandros/
Εκλεκτά βιβλία που αξίζουν να διαβαστούν https://www.facebook.com/groups/eklektavivlia/
Ειρηνική πολιτική επανάσταση https://www.facebook.com/groups/PolitPeacefulRevolution/
Προσωπική σελίδα https://www.facebook.com/p.ifestos
Πολιτισμός, Περιβάλλον, Φύση, Ψάρεμα https://www.facebook.com/Ifestos.DimotisBBB
«Κοσμοθεωρία των Εθνών» https://www.facebook.com/kosmothewria.ifestos
Προσωπικό προφίλ https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos
Συνθήκη Μη διασποράς πυρηνικών όπλων (αγγλικό κείμενο Συνθήκης)
INF INFCIRC/140
http://www.iaea.org/Publications/Documents/Treaties/npt.html
22 April 1970 International Atomic Energy Agency
INFORMATION CIRCULAR GENERAL Distr.
ENGLISH TREATY ON THE NON-PROLIFERATION OF NUCLEAR WEAPONS
Notification of the entry into force
- By letters addressed to the Director General on 5, 6 and 20 March
1970 respectively, the Governments of the United Kingdom of Great
Britain and Northern Ireland, the United States of America and the Union
of Soviet Socialist Republics, which are designated as the Depositary
Governments in Article IX. 2 of the Treaty on the Non-Proliferation of
Nuclear Weapons, informed the Agency that the Treaty had entered into
force on 5 March 1970. 2. The text of the Treaty, taken from a certified
true copy provided by one of the Depositary Governments, is reproduced
below for the convenience of all Members.
___________________________________________________________________
TREATY ON THE NON-PROLIFERATION OF NUCLEAR WEAPONS
The States concluding this Treaty, hereinafter referred to as the “Parties to the Treaty”,
Considering the devastation that would be visited upon all mankind by a nuclear war and the
consequent need to make every effort to avert the danger of such a
war and to take measures to safeguard the security of peoples, Believing
that the proliferation of nuclear weapons would seriously enhance the
danger of nuclear war, In conformity with resolutions of the United
Nations General Assembly calling for the conclusion of an agreement on
the prevention of wider dis semination of nuclear weapons, Undertaking
to co-operate in facilitating the application of International Atomic
Energy
Agency safeguards on peaceful nuclear activities, Expressing their
support for research, development and other efforts to further the
application, within the framework of the International Atomic Energy
Agency safeguards system, of the principle of safeguarding effectively
the flow of source and special fissionable materials by use of
instruments and other techniques at certain strategic points, Affirming
the principle that the benefits of peaceful applications of nuclear
technology, including any technological by-products which may be derived
by nuclear-weapon States from the development of nuclear explosive
devices, should be available for peaceful purposes to all Parties to the
Treaty, whether nuclear-weapon or non-nuclear-weapon States, Convinced
that, in furtherance of this principle, all Parties to the Treaty are
entitled to participate in the fullest possible exchange of scientific
information for, and to contribute alone or in co-operation with other
States to, the further development of the applications of atomic
energy for peaceful purposes, Declaring their intention to achieve at the earliest possible date the cessation of the nuclear arms race and to undertake effective measures in the direction of nuclear disarmament, Urging the co-operation of all States in the attainment of this objective, (έμφαση δική μου)
Recalling the determination expressed by the Parties to the 1963 Treaty
banning nuclear weapon tests in the atmosphere, in outer space and
under water in its Preamble to seek to achieve the discontinuance of all
test explosions of nuclear weapons for all time and to continue
negotiations to this end, Desiring to further the easing of
international tension and the strengthening of trust between States in
order to facilitate the cessation of the manufacture of nuclear weapons,
the liquidation of all their existing stockpiles, and the elimination
from national arsenals of nuclear weapons and the means of their
delivery pursuant to a Treaty on general and complete disarmament under
strict and effective international control, Recalling that, in
accordance with the Charter of the United Nations, States must refrain
in their international relations from the threat or use of force against
the territorial integrity or political independence of any State, or in
any other manner inconsistent with the Purposes of the United Nations,
and that the establishment and maintenance of international peace and
security are to be promoted with the least diversion for armaments of
the world’s human and economic resources,
Have agreed as follows:
ARTICLE I
Each nuclear-weapon State Party to the Treaty undertakes not to
transfer to any recipient whatsoever nuclear weapons or other nuclear
explosive devices or control over such weapons or explosive devices
directly, or indirectly; and not in any way to assist, encourage, or
induce any non-nuclear-weapon State to manufacture or otherwise acquire
nuclear weapons or other nuclear explosive devices, or control over such
weapons or explosive devices.
ARTICLE II
Each non-nuclear-weapon State Party to the Treaty undertakes not to
receive the transfer from any transferor whatsoever of nuclear weapons
or other nuclear explosive devices or of control over such weapons or
explosive devices directly, or indirectly; not to manufacture or
otherwise acquire nuclear weapons or other nuclear explosive devices;
and not to seek or receive any assistance in the manufacture of nuclear
weapons or other nuclear explosive devices.
ARTICLE III
- Each Non-nuclear-weapon State Party to the Treaty undertakes to
accept safeguards, as set forth in an agreement to be negotiated and
concluded with the International Atomic Energy Agency in accordance with
the Statute of the International Atomic Energy Agency and the Agency’s
safeguards system, for the exclusive purpose of verification of the
fulfilment of its obligations assumed under this Treaty with a view to
preventing diversion of nuclear energy from peaceful uses to nuclear
weapons or other nuclear explosive devices. Procedures for the
safeguards required by this Article shall be followed with respect to
source or special fissionable material whether it is being produced,
processed or used in any principal nuclear facility or is outside any
such facility. The safeguards required by this Article shall be applied
on all source or special fissionable material in all peaceful nuclear
activities within the territory of such State, under its jurisdiction,
or carried out under its control anywhere. - Each State Party to the Treaty undertakes not to provide: (a) source or special fissionable material, or (b) equipment
or material especially designed or prepared for the processing, use or
production of special fissionable material, to any non-nuclear-weapon
State for peaceful purposes, unless the source or special fissionable
material shall be subject to the safeguards required by this Article. - The safeguards required by this Article shall be implemented in a
manner designed to comply with Article IV of this Treaty, and to avoid
hampering the economic or technological development of the Parties or
international co-operation in the field of peaceful nuclear activities,
including the international exchange of nuclear material and equipment
for the processing, use or production of nuclear material for peaceful
purposes in accordance with the provisions of this Article and the
principle of safeguarding set forth in the Preamble of the Treaty. - Non-nuclear-weapon States Party to the Treaty shall conclude agreements with the
International Atomic Energy Agency to meet the requirements of this
Article either individually or together with other States in accordance
with the Statute of the International Atomic Energy Agency. Negotiation
of such agreements shall commence within 180 days from the original
entry into force of this Treaty. For States depositing their instruments
of ratification or accession after the 180-day period, negotiation of
such agreements shall commence not later than the date of such deposit.
Such agreements shall enter into force not later than eighteen months
after the date of initiation of negotiations.
ARTICLE IV
- Nothing in this Treaty shall be interpreted as affecting the inalienable right of all the
Parties to the Treaty to develop research, production and use of
nuclear energy for peaceful purposes without discrimination and in
conformity with Articles I and II of this Treaty.
- All the Parties to the Treaty undertake to facilitate, and have the
right to participate in. the fullest possible exchange of equipment,
materials and scientific and technological information for the peaceful
uses of nuclear energy. Parties to the Treaty in a position to do so
shall also cooperate in contributing alone or together with other States
or international organizations to the further development of the
applications of nuclear energy for peaceful purposes, especially in the
territories of non-nuclear-weapon States Party to the Treaty, with due
consideration for the needs of the developing areas of the world.
ARTICLE V
Each Party to the Treaty undertakes to take appropriate measures to
ensure that, in accordance with this Treaty, under appropriate
international observation and through appropriate international
procedures, potential benefits from any peaceful applications of nuclear
explosions will be made available to non-nuclear-weapon States Party to
the Treaty on a non-discriminatory basis and that the charge to such
Parties for the explosive devices used will be as low as possible and
exclude any charge for research and development. Non-nuclear weapon
States Party to the Treaty shall be able to obtain such benefits,
pursuant to a special international agreement or agreements, through an
appropriate international body with adequate representation of
non-nuclear-weapon States. Negotiations on this subject shall commence
as soon as possible after the Treaty enters into force.
Non-nuclear-weapon States Party to the Treaty so desiring may also
obtain such benefits pursuant to bilateral agreements.
ARTICLE VI
Each of the Parties to the Treaty undertakes to pursue negotiations
in good faith on effective measures relating to cessation of the nuclear
arms race at an early date and to nuclear disarmament, and on a treaty
on general and complete disarmament under strict and effective
international control.
ARTICLE VII
Nothing in this Treaty affects the right of any group of States to
conclude regional treaties in order to assure the total absence of
nuclear weapons in their respective territories.
ARTICLE VIII
- Any Party to the Treaty may propose amendments to this Treaty. The
text of any proposed amendment shall be submitted to the Depositary
Governments which shall circulate it to all Parties to the Treaty.
Thereupon, if requested to do so by one-third or more of the Parties to
the Treaty, the Depositary Governments shall convene a conference, to
which they shall invite all the Parties to the Treaty, to consider such
an amendment. - Any amendment to this Treaty must be approved by a majority of the votes of all the
Parties to the Treaty, including the votes of all nuclear-weapon
States Party to the Treaty and all other Parties which, on the date the
amendment is circulated, are members of the Board of Governors of the
International Atomic Energy Agency. The amendment shall enter into force
for each Party that deposits its instrument of ratification of the
amendment upon the deposit of such instruments of ratification by a
majority of all the Parties, including the instruments of ratification
of all nuclear-weapon States Party to the Treaty and all other Parties
which, on the date the amendment is circulated, are members of the Board
of Governors of the International Atomic Energy Agency. Thereafter, it
shall enter into force for any other Party upon the deposit of its
instrument of ratification of the amendment.
- Five years after the entry into force of this Treaty, a conference
of Parties to the Treaty shall be held in Geneva, Switzerland, in order
to review the operation of this Treaty with a view to assuring that the
purposes of the Preamble and the provisions of the Treaty are being
realised. At intervals of five years thereafter. a majority of the
Parties to the Treaty may obtain, by submitting a proposal to this
effect to the Depositary Governments, the convening of further
conferences with the same objective of reviewing the operation of the
Treaty.
ARTICLE IX
- This Treaty shall be open to all States for signature. Any State
which does not sign the Treaty before its entry into force in accordance
with paragraph 3 of this Article may accede to it at any time. - This Treaty shall be subject to ratification by signatory States.
Instruments of ratification and instruments of accession shall be
deposited with the Governments of the United Kingdom of Great Britain
and Northern Ireland, the Union of Soviet Socialist Republics and the
United States of America, which are hereby designated the Depositary
Governments. - This Treaty shall enter into force after its ratification by the
States, the Governments of which are designated Depositaries of the
Treaty, and forty other States signatory to this Treaty and the deposit
of their instruments of ratification. For the purposes of this Treaty, a
nuclear weapon State is one which has manufactured and exploded a
nuclear weapon or other nuclear explosive device prior to 1 January,
1967. - For States whose instruments of ratification or accession are
deposited subsequent to the entry into force of this Treaty, it shall
enter into force on the date of the deposit of their instruments of
ratification or accession. - The Depositary Governments shall promptly inform all signatory and
acceding States of the date of each signature, the date of deposit of
each instrument of ratification or of accession, the date of the entry
into force of this Treaty, and the date of receipt of any requests for
convening a conference or other notices. - This Treaty shall be registered by the Depositary Governments pursuant to Article 102 of the Charter of the United Nations.
ARTICLE X
- Each Party shall in exercising its national sovereignty have the right to withdraw from the Treaty if it decides that extraordinary events, related to the subject matter of this Treaty, have jeopardized the supreme interests of its country. It shall give notice of such withdrawal to all other Parties to the Treaty and to the United Nations Security Council three months in advance. Such notice shall include a statement of the extraordinary events it regards as having jeopardized its supreme interests. (έμφαση δική μου)
- Twenty-five years after the entry into force of the Treaty, a
conference shall be convened to decide whether the Treaty shall continue
in force indefinitely, or shall be extended for an additional fixed
period or periods. This decision shall be taken by a majority of the
Parties to the Treaty.
ARTICLE XI
This Treaty, the English, Russian, French, Spanish and Chinese texts
of which are equally authentic, shall be deposited in the archives of
the Depositary Governments. Duly certified copies of this Treaty shall
be transmitted by the Depositary Governments to the Governments of the
signatory and acceding States.
IN WITNESS WHEREOF the undersigned, duly authorised, have signed this
Treaty. DONE in triplicate, at the cities of London, Moscow and
Washington, the first day of July, one thousand nine hundred and
sixty-eight.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας
Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...
Σοβαρή καταγγελία για το Σαχτάρ-ΑΕΚ! Χειρονομίες Τούρκων οπαδών προς τους Έλληνες – Συνελήφθησαν αστραπιαία από την αγγλική αστυνομία
Οι Τούρκοι βρέθηκαν στο Λονδίνο για τον προπονητή της ουκρανικής ομάδας Αρντά Τουράν, ο οποίος ακούγεται για τον πάγκο της...
Η Ευρώπη γνωρίζει, αλλά κάνει τα στραβά μάτια! Το διπλό παιχνίδι της Τουρκίας με Χαμάς και ισλαμιστικά δίκτυα
Η Ευρώπη δεν μπορεί να απαιτεί διαφάνεια από τους αιτούντες επιχορηγήσεων, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει την εξουσία της Άγκυρας επί των...
Η ελευθερία της έκφρασης στην Τουρκία του Ερντογάν: Λουκέτα, καταλήψεις τηλεοπτικών σταθμών και φίμωση του Τύπου
Από τις εφημερίδες Zaman και Bugün μέχρι τους τηλεοπτικούς σταθμούς TELE1 και Halk TV, η Τουρκία μετρά μια δεκαετία μαζικών...
«Ελευθερία» Λονδίνου: Αδιέξοδο στο Κυπριακό, νέα εποχή στις σχέσεις Βρετανίας–ΕΕ και τα μηνύματα Ρούμπιο προς την Τουρκία
Στο επίκεντρο του νέου φύλλου της ομογενειακής εφημερίδας η αμετακίνητη στάση της τουρκικής πλευράς στο Κυπριακό, οι πολιτικές εξελίξεις στο...
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας