Γενικά θέματα
O Ελληνικός λαός εξέλεξε έναν Δούρειο Ίππο
Εισαγωγή
Οι προσπάθειες του ελληνικού λαού για τον τερματισμό της οικονομικής
ύφεσης, της ανάκτησης της κυριαρχίας του και της αντιστροφής των
οπισθοδρομικών κοινωνικο-οικονομικών πολιτικών, οι οποίες μείωσαν
δραστικά το βιοτικό επίπεδο, έχουν τρεις φορές απορριφθεί.
Αρχικά, η άρνηση ήρθε ως τραγωδία: Όταν η ελληνική πλειοψηφία εξέλεξε
τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και τα χρέη της αυξήθηκαν, η οικονομία
βυθίστηκε περαιτέρω σε ύφεση και η ανεργία και η φτώχεια εκτοξεύτηκαν.
Οι Έλληνες πολίτες ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ πιστεύοντας τις υποσχέσεις του για
«μια νέα πορεία». Αμέσως μετά τη νίκη του, ο ΣΥΡΙΖΑ υπαναχώρησε στην
υπόσχεσή του για την αποκατάσταση της κυριαρχίας – και το τέλος της
υποταγής του ελληνικού λαού στις οικονομικές επιταγές από τους
εξωτερικούς τραπεζίτες, γραφειοκράτες και πολιτικούς ολιγάρχες. Αντ
‘αυτού, ο ΣΥΡΙΖΑ κράτησε την Ελλάδα στο ολιγαρχικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ,
που απεικονίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ένωση ανεξάρτητων κυρίαρχων
κρατών. Αυτό που ξεκίνησε ως μια μεγάλη νίκη του ελληνικού λαού,
καταντήσει τραγική στρατηγική υποχώρηση. Από την πρώτη ημέρα της θητείας
του, ο ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε τον ελληνικό λαό στο αδιέξοδο της ολικής υποταγής
στη γερμανική αυτοκρατορία.
Στη συνέχεια, η τραγωδία μετατράπηκε σε φάρσα, όταν οι Έλληνες
αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την επικείμενη προδοσία από τους εκλεγμένους
ηγέτες τους. Ήταν έκπληκτοι, αλλά βουβοί, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ άδειαζε το
ελληνικό θησαυροφυλάκιο και πρόσφερε ακόμη μεγαλύτερες παραχωρήσεις,
συμπεριλαμβανομένης της αποδοχής των παράνομων και επαχθών χρεών που
προέκυψαν από ιδιώτες τραπεζίτες, κερδοσκόπους και πολιτικούς
κλεπτοκράτες προηγούμενων καθεστώτων.
Πιστοί στο δικό τους επάγγελμα ως αυτοκρατορικοί ηγεμόνες, τα
αφεντικά της ΕΕ είδαν τη χυδαία δουλικότητα του ΣΥΡΙΖΑ ως πρόσκληση να
απαιτήσουν περισσότερες παραχωρήσεις – ολική παράδοση σε διαρκή
χρεωστική υποδούλωση και μαζική εξαθλίωση. Οι δημαγωγοί ηγέτες του
ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Βαρουφάκης και Αλέξης Τσίπρας, αλλάζοντας από ξεσπάσματα
υστερίας σε βρεφικό εγωισμό, κατήγγειλαν «τους Γερμανούς και τους
εκβιασμούς τους» και στη συνέχεια κύλησαν στα πόδια της «Τρόικα»,
πλασάροντας τη συνθηκολόγηση τους προς τους τραπεζίτες ως
«διαπραγματεύσεις» και αναφερόμενοι στους αφέντες ως . . . «Εταίροι».
Ο ΣΥΡΙΖΑ, κυβέρνηση μόλις για 5 μήνες έφερε την Ελλάδα στο χείλος της
χρεοκοπίας και της συνολικής παράδοσης και στη συνέχεια, ξεκίνησε τη
«μητέρα όλων των εξαπατήσεων» για τον ελληνικό λαό: ο Τσίπρας συγκάλεσε
«δημοψήφισμα» για το αν η Ελλάδα θα πρέπει να απορρίψει ή να αποδεχθεί
περαιτέρω εντολές και περικοπές εξαθλίωσης. Πάνω από το 60% του
ελληνικού λαού ψήφισε ένα ηχηρό ΟΧΙ στην περαιτέρω λεηλασία και τη
φτώχεια.
Με οργουελικό τρόπο, ο μεγαλομανής Τσίπρας αμέσως επανερμήνευσε την
έννοια του «όχι» στο δημοψήφισμα ως εντολή για συνθηκολόγηση με τις
ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, την αποδοχή άμεσης εποπτείας από τις τράπεζες
της ΕΕ της εφαρμογής του καθεστώτος των πολιτικών της τρόικας –
συμπεριλαμβανομένων και δραστικών μειώσεων των ελληνικών συντάξεων,
διπλασιάζοντας τον οπισθοδρομικό «ΦΠΑ» στις ζωτικές ανάγκες και
επιταχύνοντας τις εξώσεις των ιδιοκτητών καταστημάτων και νοικοκυριών
που δεν μπορούν να πληρώσουν τις υποθήκες τους. Έτσι, η Ελλάδα έγινε
υποτελές κράτος: αποικιοκρατία δέκατου ένατου αιώνα, επιβλήθηκε εκ νέου
στον 21ο αιώνα.
Αποικιοκρατία με πρόσκληση
Οι Έλληνες πολιτικοί, είτε συντηρητικοί, είτε σοσιαλιστές, ζήτησαν
ανοιχτά να ενταχθούν στο υπό γερμανική ηγεσία αυτοκρατορικό μπλοκ γνωστό
ως Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμη και όταν ήταν φανερό ότι η ελληνική οικονομία
και το χρηματοπιστωτικό σύστημα ήταν ευάλωτο για κυριαρχία από την
ισχυρή γερμανική άρχουσα τάξη.
Από την αρχή, το ΠΑΣΟΚ και οι Συντηρητικοί ομολόγοί του αρνήθηκαν να
αναγνωρίσουν την ταξική βάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και οι δύο πολιτικές
παρατάξεις και οι ελληνικές οικονομικές ελίτ, δηλαδή, οι κλεπτοκράτες
που κυβέρνησαν και οι ολιγάρχες που κυριάρχησαν, είδαν την είσοδο στην
ΕΕ ως μια ευκαιρία για λήψη και απάτη με δάνεια, δανείζοντας, αθετώντας
και περνώντας τα τεράστια χρέη τους προς το Δημόσιο!
Η ευρείας κυκλοφορίας αντιλήψεις μεταξύ της Αριστεράς ότι «η Γερμανία
είναι υπεύθυνη» για την ελληνική κρίση είναι μόνο η μισή αλήθεια, ενώ
οι κατηγορίες μεταξύ των δεξιών οικονομικών γραμματέων ότι οι« Έλληνες
είναι σπάταλοι» που προκάλεσαν τη δική τους κρίση είναι εξίσου
μονόπλευρες. Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη: Η συντριβή και η
κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας ήταν ένα προϊόν μιας περιχαρακωμένης
παρασιτικής εισοδηματικής άρχουσας τάξης -τόσο των Σοσιαλιστών όσο και
των Συντηρητικών – που άνθισε δανειζόμενη με υψηλά επιτόκια και
κερδοσκοπώντας σε μη παραγωγικές οικονομικές δραστηριότητες, ενώ
επέβαλλε ένα αστρονομικό στρατιωτικό προϋπολογισμό. Έχουν εμπλακεί σε
δόλιες εξωτερικές χρηματοοικονομικές συναλλαγές, ενώ κατάφωρα
χειραγώγησαν και κατασκεύασαν οικονομικά στοιχεία για να καλύψουν το μη
βιώσιμο εμπόριο και το δημοσιονομικό έλλειμμα στην Ελλάδα.
Οι Γερμανοί και άλλοι εξαγωγείς της ΕΕ είχαν διεισδύσει και
κυριαρχήσει στις ελληνικές αγορές. Οι τραπεζίτες χρέωναν υπέρογκα
επιτόκια, ενώ οι επενδυτές εκμεταλλεύονταν το φθηνό ελληνικό εργατικό
δυναμικό. Οι πιστωτές αγνόησαν τους προφανείς κινδύνους γιατί οι Έλληνες
κυβερνήτες ήταν πρόθυμοι συνεργοί τους στη συνεχιζόμενη λεηλασία.
Είναι σαφές ότι η είσοδος και η συνεχιζόμενη ένταξη στην ΕΕ έχει
ωφελήσει σε μεγάλο βαθμό δύο ομάδες των ελίτ: τους Γερμανούς άρχοντες
και τους Έλληνες εισοδηματίες: οι τελευταίοι έλαβαν βραχυπρόθεσμες
οικονομικές επιχορηγήσεις και μεταφορές, ενώ οι πρώτοι απέκτησαν
ισχυρούς μοχλούς στις τράπεζες, τις αγορές και πιο σημαντικό, εδραίωσαν
την πολιτιστική-ιδεολογική ηγεμονία στην ελληνική πολιτική τάξη. Η
ελληνική ελίτ και η μεσαία τάξη θεωρούσαν «ότι ήταν Ευρωπαίοι» – ότι η
ΕΕ ήταν μια ευεργετική διάταξη και μια πηγή ευημερίας και ανοδικής
κινητικότητας. Στην πραγματικότητα, οι Έλληνες ηγέτες ήταν απλώς
συνένοχοι στη γερμανική κατάκτηση της Ελλάδας. Και το μεγαλύτερο μέρος
της μεσαίας τάξης μιμήθηκε τις απόψεις της ελληνικής ελίτ.
Το οικονομικό κραχ του 2008-2009 τερμάτισε τις αυταπάτες για
κάποιους, αλλά όχι για τους περισσότερους Έλληνες. Μετά από 6 χρόνια
πόνου και ταλαιπωρίας μια νέα εκδοχή της παλιάς πολιτικής τάξης ήρθε
στην εξουσία: ο ΣΥΡΙΖΑ! Ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε νέα πρόσωπα και ρητορική, αλλά
λειτούργησε με την ίδια τυφλή προσήλωση στην ΕΕ. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ
πίστευε ότι ήταν «εταίροι».
Ο δρόμος προς την υποτέλεια έχει τις ρίζες του βαθιά στην ψυχή της
πολιτικής τάξης. Αντί να αναγνωρίσει την υποδεέστερη συμμετοχή της στην
ΕΕ ως βασική αιτία της κρίσης, κατηγόρησε «τους Γερμανούς, τους
τραπεζίτες, την Άγκελα Μέρκελ, τιν Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, το ΔΝΤ, την
Τρόικα» … Οι Έλληνες ηγεμόνες και η μεσαία τάξη ήταν στην πραγματικότητα
τόσο τα θύματα, όσο και οι συνεργοί.
Το γερμανικό αυτοκρατορικό καθεστώς δάνεισε χρήματα από τα φορολογικά
έσοδα των Γερμανών εργαζομένων για να επιτρέψουν στους συνένοχους
Έλληνες υποτελείς τους να ξεπληρώσουν τους Γερμανούς τραπεζίτες… Οι
Γερμανοί εργαζόμενοι παραπονέθηκαν. Τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης
εξέτρεψαν την κριτική κατηγορώντας τους «τεμπέληδες Έλληνες απατεώνες».
Εν τω μεταξύ, τα ελεγχόμενα από την ελληνική ολιγαρχία μέσα μαζικής
ενημέρωσης επέστρεψαν τις επικρίσεις του ρόλου της παρασιτικής πολιτικής
τάξης πίσω στους «Γερμανούς». Αυτό όλο εξυπηρέτησε στην απόκρυψη της
δυναμικής τάξης όλης της αυτοκρατορίας – την αποικιοκρατία με πρόσκληση.
Η ιδεολογία της κατηγορίας των λαών, αντί των τάξεων, φέρνει τους
Γερμανούς εργαζόμενους ενάντια στους Έλληνες εργαζόμενους και τους
συνταξιούχους. Οι γερμανικές μάζες υποστήριξαν τους τραπεζίτες τους, ενώ
οι ελληνικές μάζες εξέλεξαν και ακολούθησαν τον ΣΥΡΙΖΑ – τους προδότες
τους.
Από τον Ανδρέα Παπανδρέου στον Αλέξη Τσίπρα: Παρανοήσεις σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση
Αφότου εξελέγη ο ΣΥΡΙΖΑ ένας μικρός στρατός άμεσων εμπειρογνωμόνων,
κυρίως αριστεροί ακαδημαϊκοί από τον Καναδά, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, δεν
σταμάτησαν να γράφουν και να μιλούν, συνήθως με περίσσεια θέρμη, για
τις τρέχουσες ελληνικές πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Οι
περισσότεροι έχουν λίγη γνώση ή εμπειρία της ελληνικής πολιτικής,
ιδιαίτερα της ιστορίας της και τις σχέσεις της με την ΕΕ κατά τα
τελευταία τριάντα πέντε χρόνια.
Οι πιο σημαντικές αποφάσεις της διαμόρφωσης της πολιτικής προδοσίας
της ελληνικής κυριαρχίας της τρέχουσας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, πάνε πίσω στις
αρχές του 1980, όταν δούλευα ως σύμβουλος στο ΠΑΣΟΚ του πρωθυπουργού
Ανδρέα Παπανδρέου. Εκείνη την εποχή, ήμουν μέρος μιας εσωτερικής
συζήτησης για το αν θα συνεχίσει η Ελλάδα εντός της ΕΕ, ή θα φύγει. Ο
Παπανδρέου εξελέγη με μια αντι-ΕΕ, αντι-ΝΑΤΟ πλατφόρμα, από την οποία,
όπως και ο Τσίπρας, αμέσως υπαναχώρησε υποστηρίζοντας ότι «δεν υπάρχουν
εναλλακτικές λύσεις». Ακόμα και τότε, υπήρχαν διεθνείς και Έλληνες
ακαδημαϊκοί συκοφάντες, όπως υπάρχουν σήμερα, οι οποίοι υποστήριξαν ότι η
ένταξη στην ΕΕ ήταν η μόνη ρεαλιστική εναλλακτική, ήταν η «μόνη
δυνατότητα». Οι «possibilistas» εκείνη την εποχή, λειτουργώντας είτε από
άγνοια ή δόλο, ήταν γεμάτοι κομπασμούς και ισχυρισμούς. Αρνήθηκαν τις
υποκείμενες πραγματικότητες δύναμης στη δομή της ΕΕ και απέρριψαν την
ικανότητα της κατηγορίας της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών να
σφυρηλατήσουν μια εναλλακτική λύση. Τότε, όπως και τώρα, ήταν δυνατόν να
αναπτύξουν ανεξάρτητες εναλλακτικές σχέσεις με την Ευρώπη, τη Ρωσία,
την Κίνα, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Τα πλεονεκτήματα της
διατήρησης μιας προστατευόμενης αγοράς, ενός ισχυρού τουριστικού τομέα
και ενός ανεξάρτητου νομισματικού συστήματος ήταν καταφανέστατα και δεν
απαιτούσαν την ένταξη στην ΕΕ (ή την υποτέλεια).
Πάνω απ ‘όλα, αυτό που ξεχώρισε και στους δύο ηγέτες, τον Ανδρέα
Παπανδρέου και τον Αλέξη Τσίπρα, ήταν η βαθιά παρανόησή τους για την
ταξική φύση των κυρίαρχων δυνάμεων στην ΕΕ. Στη δεκαετία του 1980 η
Γερμανία είχε μόλις αρχίσει να ανακτά την αυτοκρατορική εμβέλειά της.
Μέχρι τη στιγμή που οι ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρας ανήλθαν στην εξουσία (Ιανουάριος
2015), η αυτοκρατορική εξουσία της Γερμανίας ήταν αναμφισβήτητη. Η
«παρεξήγηση αυτής της πραγματικότητας από τον Τσίπρα μπορεί να αποδοθεί
στην δική του και των συντρόφων του απόρριψη της τάξης και της
αυτοκρατορικής ανάλυσης. Ακόμη και ακαδημαϊκοί μαρξιστές, που εκτόξευσαν
μαρξιστικές θεωρίες, δεν εφάρμοσαν ποτέ τις αφηρημένες κριτικές του
καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού στις συγκεκριμένες πραγματικότητες
της γερμανικής οικοδομικής αυτοκρατορίας και την ημι-αποικιακή θέση της
Ελλάδας στο πλαίσιο της ΕΕ. Έβλεπαν το ρόλο τους ως αυτόν των
«αποικιακών μεταρρυθμιστών» – και φαντάζονταν ότι ήταν αρκετά έξυπνοι
για να «διαπραγματευθούν» καλύτερους όρους στη γερμανοκεντρική ΕΕ.
Αναπόφευκτα απέτυχαν επειδή το Βερολίνο είχε μια ενσωματωμένη πλειοψηφία
μεταξύ των διακαώς νεοφιλελεύθερων πρώην κομμουνιστικών δορυφόρων τους,
συν τους αυτοκρατορικούς συνεργάτες τους, ΔΝΤ, Γαλλία και Βρετανία. Ο
ΣΥΡΙΖΑ δεν έφτανε ούτε στο ελάχιστο αυτήν τη συσχέτιση δυνάμεων. Τότε
υπήρξε η παράξενη ψευδαίσθηση μεταξύ των διανοουμένων του ΣΥΡΙΖΑ ότι ο
ευρωπαϊκός καπιταλισμός ήταν πιο ήπιος από ό, τι η αμερικανική έκδοση.
Η ένταξη στην ΕΕ δημιούργησε σκαλωσιές για το χτίσιμο της γερμανικής
αυτοκρατορίας. Το σημείο απογείωσης ήταν η προσάρτηση της Ανατολικής
Γερμανίας στη Δυτική Γερμανία. Αυτό ακολουθήθηκε σύντομα από την
ενσωμάτωση των δεξιών καθεστώτων της Βαλτικής και των Βαλκανίων ως
δευτερεύοντα μέλη της ΕΕ – τα δημόσια περιουσιακά τους στοιχεία είχαν
αρπαχτεί από γερμανικές εταιρίες σε τιμές ευκαιρίας. Το τρίτο βήμα ήταν η
συστηματική διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η ενσωμάτωση της Σλοβενίας
στο γερμανικό τροχό. Το τέταρτο βήμα ήταν η εξαγορά των βασικών τομέων
της πολωνικής και τσεχικής οικονομίας και η εκμετάλλευση του φθηνού
ειδικευμένου εργατικού δυναμικού από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την
Ουγγαρία και άλλα κράτη-δορυφόρους.
Χωρίς να πέσει ούτε ένας πυροβολισμός, η γερμανική αυτοκρατορία
τριγύρισε χορηγώντας δάνεια και χρηματοδοτικές μεταβιβάσεις προς τα νέα
δευτερεύοντα κράτη-μέλη της ΕΕ. Αυτές οι οικονομικές συναλλαγές
δηλώθηκαν από τις ακόλουθες προϋποθέσεις: 1) Ιδιωτικοποίηση και πώληση
της δημόσιας περιουσίας αξίας των νέων κρατών μελών κυρίως στη Γερμανία,
καθώς και σε άλλους επενδυτές της ΕΕ και 2) να υποχρεωθούν τα κράτη
μέλη να διαλύσουν τα κοινωνικά προγράμματά τους, να εγκρίνουν μαζικές
απολύσεις και να πληρούν αδύνατους δημοσιονομικούς στόχους. Με άλλα
λόγια, η επέκταση της σύγχρονης γερμανικής αυτοκρατορίας απαίτησε μέτρα
λιτότητας, που μετέτρεψαν τις πρώην κομμουνιστικές χώρες σε δορυφόρους,
υποτελείς και πηγές μισθοφόρων – ένα σχέδιο που τώρα παίζει στην Ελλάδα.
Ο λόγος που αυτές οι νέες γερμανικές «αποικίες» (ιδίως η Πολωνία και
οι χώρες της Βαλτικής), επιμένουν στην ΕΕ για την επιβολή σκληρών μέτρων
λιτότητας στην Ελλάδα, είναι ότι πέρασαν την ίδια βάναυση διαδικασία να
πείσουν τους δικούς τους πολιορκούμενους πολίτες ότι δεν υπάρχει
εναλλακτική λύση – η αντίσταση ήταν μάταιη. Κάθε επιτυχημένη επίδειξη
από Έλληνες εργαζόμενους, αγρότες και υπαλλήλους, ότι η αντίσταση στην
αυτοκρατορία είναι δυνατή, θα εξέθετε τη διεφθαρμένη σχέση μεταξύ αυτών
των πελατών ηγετών και της γερμανικής αυτοκρατορικής τάξης. Προκειμένου
να διατηρηθούν τα θεμέλια της νέας αυτοκρατορικής τάξης, η Γερμανία
έπρεπε να γίνει σκληροπυρηνική με την Ελλάδα. Διαφορετικά, τα προσφάτως
ενσωματωμένα αποικιακά υποκείμενα στη Βαλτική, τα Βαλκάνια και την
Κεντρική Ευρώπη, θα μπορούσαν να «ξανασκεφτούν» τους ωμούς όρους της
δικής τους ενσωμάτωσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό εξηγεί την ανοιχτά
τιμωρητική προσέγγιση για την Ελλάδα – τη μετατροπή της σε «Αϊτή της
Ευρώπης» ανάλογη με τη μακροχρόνια αποκτήνωση από τις ΗΠΑ των
επαναστατημένων Αϊτινών – ως μάθημα στους δικούς πελάτες της Καραϊβικής
και της Λατινικής Αμερικής.
Η αιτία της γερμανικής αδιαλλαξίας δεν έχει καθόλου να κάνει με τις
πολιτικές προσωπικότητες ή ιδιορρυθμίες των Angela Merkle και Wolfgang
Schnauble: Τέτοιοι αυτοκρατορικοί ηγέτες δεν λειτουργούν υπό νευρωτική
εκδικητικότητα. Το αίτημά τους για απόλυτη ελληνική υποταγή αποτελεί
επιτακτική ανάγκη της οικοδόμησης της γερμανικής αυτοκρατορίας, μια
συνέχεια της κατάκτησης της Ευρώπης βήμα-βήμα.
Η γερμανική αυτοκρατορία δίνει έμφαση στις οικονομικές κατακτήσεις
και πάει χέρι-χέρι με την αμερικανική αυτοκρατορία που στηρίζεται σε
στρατιωτικές κατακτήσεις. Οι ίδιοι οικονομικοί δορυφόροι της Γερμανίας
χρησιμεύουν επίσης ως θέσεις για τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις
και ασκήσεις περικύκλωσης της Ρωσίας. Αυτά τα υποτελή κράτη μέλη
παρέχουν μισθοφόρους για τους αμερικανικούς αυτοκρατορικούς πολέμους στη
Νότια Ασία, το Ιράκ, τη Συρία και αλλού.
Η οικονομική παράδοση του ΣΥΡΙΖΑ συνδυάζεται με το άβουλο ξεπούλημά
του στο ΝΑΤΟ, την υποστήριξη της επιβολής κυρώσεων κατά της Ρωσίας και
τον εναγκαλισμό των πολιτικών των ΗΠΑ προς τη Συρία, το Λίβανο και το
Ισραήλ.
Η Γερμανία και οι αυτοκρατορικοί συνεργάτες της έχουν ξεκινήσει μια
άγρια επίθεση κατά των ανθρώπων που εργάζονται στην Ελλάδα,
σφετερίζονται την ελληνική κυριαρχία και σχεδιάζουν να κατάσχουν 50
δισεκατομμύρια ευρώ ζωτικών ελληνικών δημοσίων επιχειρήσεων, γης και
πόρων. Αυτό από μόνο του θα πρέπει να διαλύσει το μύθο, που προωθείται
κυρίως από τον Γάλλο κοινωνικό δημοκρατικό δημαγωγό Ζακ Ντελόρ, ότι ο
ευρωπαϊκός καπιταλισμός είναι μια ήπια μορφή «κοινωνικού παρεμβατισμού»
και μια «εναλλακτική» για την άγρια αγγλο-αμερικανική εκδοχή του
καπιταλισμού.
Αυτό που ήταν ζωτικής σημασίας για τις προηγούμενες και τρέχουσες
εκδόσεις των αυτοκρατοριών, είναι ο ρόλος μιας συνεργάσιμης πολιτικής
τάξης που διευκολύνει τη μετάβαση στην αποικιοκρατία. Εδώ είναι όπου οι
σοσιαλδημοκράτες, όπως ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος διαπρέπει στην τέχνη
του αριστερού λόγου, ενώ αγκαλιάζει τη δεξιά, κολακεύουν και εξαπατούν
τις μάζες στην εμβάθυνση της λιτότητας και της λεηλασίας.
Αντί για τον εντοπισμό των ταξικών εχθρών εντός της ΕΕ και της
οργάνωσης ενός εναλλακτικού προγράμματος εργατικής τάξης, ο Τσίπρας και
οι συνάδελφοί του συνεργάτες, οι λεγόμενοι «εταίροι» της ΕΕ, προωθούν
την ταξική συνεργασία – για να εξυπηρετήσει καλύτερη την αυτοκρατορική
Ευρώπη: Όταν οι Γερμανοί καπιταλιστές απαίτησαν τις πληρωμές των τόκων
τους, ο Τσίπρας προχώρησε σε αφαίμαξη της ελληνικής οικονομίας. Όταν οι
Γερμανοί καπιταλιστές επιδίωξαν να κυριαρχήσουν στην ελληνική αγορά, ο
Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξαν την πόρτα, κρατώντας την Ελλάδα στην ΕΕ.
Όταν η γερμανική πρωτεύουσα ήθελε να επιβλέπει την ανάληψη των ελληνικών
περιουσιών, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ αγκάλιασαν το ξεπούλημα.
Υπάρχει σαφής ταξική συνεργασία εντός της ελληνικής ελίτ στην
καταστροφή της κυριαρχίας του έθνους: οι Έλληνες ολιγάρχες τραπεζίτες
και κομμάτια των εμπορικών και τουριστικών ελίτ, έχουν ενεργήσει ως
μεσάζοντες των Γερμανών κατασκευαστικών αυτοκρατοριών και προσωπικά
επωφελήθηκαν από τη γερμανική-ΕΕ εξαγορά, παρά την εξαθλίωση του
ελληνικού δημοσίου. Οι εν λόγω οικονομικοί μεσάζοντες, που
αντιπροσωπεύουν το 25% του εκλογικού σώματος, έχουν γίνει οι κύριοι
πολιτικοί υποστηρικτές της προδοσίας ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα. Ενώνονται με τις
ελίτ της ΕΕ χειροκροτώντας την εκκαθάριση των αριστερών επικριτών του
Τσίπρα και την αυταρχική κατάσχεση του νομοθετικής και εκτελεστικής
εξουσίας! Αυτή η κατηγορία συνεργάτη ποτέ δεν θα υποφέρει από περικοπές
συντάξεων, απολύσεις και ανεργία. Ποτέ δεν θα πρέπει να μπει στη σειρά
στις ακρωτηριασμένες τράπεζες για μια ταπεινωτική δόση των 65 ευρώ της
σύνταξης. Αυτοί οι συνεργάτες έχουν εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια
κρυμμένα σε τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό και επενδύουν στην
υπερπόντια αγορά ακινήτων. Σε αντίθεση με τις ελληνικές μάζες, είναι
πρώτα απ ‘όλα «Ευρωπαίοι» – πρόθυμοι συνεργοί των Γερμανών κατασκευαστών
της αυτοκρατορίας!
Η αρχή της Τραγωδίας: Ο Ελληνικός Λαός εξέλεξε έναν Δούρειο Ίππο
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι βαθιά ριζωμένος στην ελληνική πολιτική κουλτούρα. Μια
ηγεσία μορφωμένων μασκότ που υπηρετούν εξωτερικές ευρωπαϊκές
αυτοκρατορίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζεται από ακαδημαϊκούς αριστερούς που
είναι απομακρυσμένοι από τους αγώνες, θυσίες και βάσανα του ελληνικού
λαού. Οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκαν στη σκηνή ως ιδεολογικοί
καθοδηγητές και σωτήρες με μεθυστικές ιδέες και τρεμάμενα χέρια. Ένωσαν
τις δυνάμεις τους με τη ριζοσπαστική καθοδική κινούμενη μεσαία τάξη, που
φιλοδοξούσε να ανέβει και πάλι μέσω της παραδοσιακής μεθόδου:
ριζοσπαστική ρητορική, την εκλογή στην κυβέρνηση, διαπραγματεύσεις και
συναλλαγές με την τοπική και ξένη ελίτ και προδοσία των ψηφοφόρων τους. Ο
δικός τους είναι ένας γνωστός πολιτικός δρόμος για εξουσία, προνόμια
και κύρος. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Τσίπρας προσωποποιεί μια ολόκληρη γενιά
ανερχόμενων οπορτουνιστών, πρόθυμων και ικανών να ξεπουλήσουν την
Ελλάδα και το λαό της. Διαιωνίζει τις χειρότερες πολιτικές παραδόσεις:
Στην προεκλογική του εκστρατεία προώθησε τον καταναλωτισμό πάνω από την
ταξική συνείδηση (απορρίπτοντας οποιαδήποτε κινητοποίηση των μαζών για
την εκλογή!). Είναι ένας χρήσιμος ηλίθιος, ενσωματωμένος σε μια
κουλτούρα πελατειακών σχέσεων, κλεπτοκρατίας, φοροδιαφυγής, επιθετικών
δανειστών και σπατάλης- ο ακριβής λόγος που τα γερμανικά αφεντικά του,
ανέχτηκαν αυτόν και τον ΣΥΡΙΖΑ, αν και με κοντό λουρί!
Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα έχει απόλυτη περιφρόνηση για τη δημοκρατία.
Αγκαλιάζει την «Αρχή Caudillo»: ένας άνθρωπος, ένας ηγέτης, μια
πολιτική! Όλοι οι διαφωνούντες προκαλούν την απόλυση!
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εντελώς υποταχθεί στους αυτοκρατορικούς θεσμούς, την
Τρόικα και τους εντολοδόχους της, το ΝΑΤΟ και πάνω απ ‘όλα την ΕΕ, την
ευρωζώνη. Ο Τσίπρας / ΣΥΡΙΖΑ απέρριψε εκ προοιμίου την ανεξαρτησία και
την ελευθερία από τις αυτοκρατορικές επιταγές. Στη «συνθηκολόγησή του με
τους Γερμανούς», ο Τσίπρας παρουσίασε οιστριονικούς θεατρινισμούς, αλλά
από τη δική του προσωπική προσταγή, το μαζικό «Όχι στην ΕΕ» του
δημοψηφίσματος μετατράπηκε σε ΝΑΙ.
Το πιο σκληρό πολιτικό έγκλημα απ ‘όλα, είναι η ισοπέδωση της
ελληνικής οικονομίας από τον Τσίπρα, ματώνοντας τις τράπεζες,
αδειάζοντας τα ταμεία συντάξεων και παγώνοντας τους μισθούς, ενώ
καθημερινά «κατηγορούσε τους τραπεζίτες», προκειμένου να αναγκάσει τη
μάζα των Ελλήνων να δεχθούν τις άγριες προσταγές της αυτοκρατορικής του
ηγεσίας, ή να αντιμετωπίσουν την απόλυτη εξαθλίωση!
Η απόλυτη Παράδοση
Ο Τσίπρας και συκοφάντες του στο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ συνεχώς επέκριναν την
υποταγή της Ελλάδας στους αυτοκράτορες της ΕΕ και υποστήριζαν τη
θυματοποίηση, κατάφεραν να υπονομεύσουν την εθνική συνείδηση του
ελληνικού λαού σε λιγότερο από 6 μήνες. Αυτό που ήταν ένα νικηφόρο
δημοψήφισμα και έκφραση απόρριψης από τα τρία πέμπτα των Ελλήνων
ψηφοφόρων, μετετράπη σε ένα πρελούδιο για μια γελοία παράδοση από τους
συνεργάτες της αυτοκρατορίας. Η νίκη του λαού στο δημοψήφισμα
διαστρεβλώθηκε για να αντιπροσωπεύσει τη λαϊκή υποστήριξη για ένα
Caudillo. Ενώ προσποιήθηκε ότι συμβουλεύεται το ελληνικό εκλογικό σώμα, ο
Τσίπρας χειραγώγησε τη λαϊκή βούληση σε μια εντολή, όπου το καθεστώς
του θα οδηγήσει την Ελλάδα πέρα από την υποδούλωση του χρέους, στην
αποικιακή υποτέλεια.
Ο Τσίπρας είναι μια υπέρτατη εκπροσώπηση της αυταρχικής
προσωπικότητας του Adorno: Στα γόνατά στους από πάνω του, στο λαιμό
στους παρακάτω.
Μόλις ολοκληρώσει το καθήκον του της διαίρεσης, αποθάρρυνσης και
εξαθλίωσης της ελληνικής πλειοψηφίας, οι τοπικές και υπερπόντιες
άρχουσες ελίτ θα τον απορρίψουν σαν ένα χρησιμοποιημένο προφυλακτικό και
αυτός θα περάσει στην ιστορία ως ένας βιρτουόζος στην εξαπάτηση και
προδοσία του ελληνικού λαού.
Επίλογος:
Ο εναγκαλισμός του ΣΥΡΙΖΑ της σκληρής δεξιάς εξωτερικής πολιτικής δεν
πρέπει να θεωρηθεί ως «αποτέλεσμα εξωτερικής πίεσης», όπως οι κάλπικοι
αριστεροί υποστηρικτές ισχυρίζονται, αλλά μάλλον μια συνειδητή επιλογή.
Μέχρι στιγμής, το καλύτερο παράδειγμα της αντιδραστικής πολιτικής του
καθεστώτος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η υπογραφή της στρατιωτικής συμφωνίας με το
Ισραήλ.
Σύμφωνα με την Jerusalem Post (19 Ιούλ, 2015), ο Έλληνας Υπουργός
Άμυνας υπέγραψε αμοιβαία συμφωνία αμυντικής και εκπαιδευτικής κατάρτισης
με το Ισραήλ, η οποία περιλαμβάνει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Ο
ΣΥΡΙΖΑ έχει υποστηρίξει ακόμη και την πολεμική στάση του Ισραήλ κατά της
Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, εγκρίνοντας το γελοίο ισχυρισμό του Τελ
Αβίβ ότι η Τεχεράνη αντιπροσωπεύει μια τρομοκρατική απειλή στη Μέση
Ανατολή και τη Μεσόγειο. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το Ισραήλ υπέγραψαν κοινή
στρατιωτική συμφωνία υποστήριξης που ξεπερνά οποιαδήποτε άλλη συμφωνία
μέλους της ΕΕ με το Ισραήλ και ταιριάζει μόνο σε πολεμική, με τις
ειδικές ρυθμίσεις της Ουάσιγκτον με το σιωνιστικό καθεστώς.
Ο Ultra-μιλιταριστής υπουργός άμυνας του Ισραήλ Moshe Yaalon, (ο
χασάπης της Γάζας), χαιρέτισε τη συμφωνία και ευχαρίστησε το καθεστώς
του ΣΥΡΙΖΑ για «την υποστήριξή του». Είναι περισσότερο από πιθανό ότι η
υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ στο εβραϊκό κράτος εξηγεί τη δημοτικότητά του
στους αγγλο-αμερικανικούς και καναδικούς «αριστερούς» Σιωνιστές …
Οι στρατηγικοί δεσμοί του ΣΥΡΙΖΑ με το Ισραήλ δεν είναι αποτέλεσμα
της «πίεσης» της ΕΕ, ή των επιταγών της «τρόικας». Η συμφωνία είναι μια
ριζική μεταστροφή της -πάνω από μισό αιώνα- ελληνικής υποστήριξης για τα
νόμιμα εθνικά δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού ενάντια στο ισραηλινό
τρομοκρατικό κράτος. Αυτή η στρατιωτική συμφωνία, όπως και η οικονομική
συνθηκολόγηση του καθεστώτος του ΣΥΡΙΖΑ στη γερμανική άρχουσα τάξη,
είναι βαθιά ριζωμένη στην «ιδεολογία της αποικιοκρατίας», η οποία
διαχέει τις πολιτικές Τσίπρα.
Έκανε την Ελλάδα ένα σημαντικό βήμα «προς τα εμπρός», από την
οικονομική υποτέλεια σε έναν μισθοφόρο πελάτη των πιο οπισθοδρομικών
καθεστώτων στη Μεσόγειο.
*James Petras, πρώην καθηγητής
κοινωνιολογίας, συγγραφέας και σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου, του
Σαλβαντόρ Αλιέντε και του Ούγκο Τσάβες
Μετάφραση-απόδοση: Ι.Γκορ. για το Hellasforce Το αρχικό κείμενο ΕΔΩ.
agonaskritis
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας