Γενικά θέματα
Ο κύκλος του διαβόλου
οικονομίας, η παγίδα του ευρώ, η φυλακή της Ευρωζώνης, στην οποία δεν
είναι εγκλωβισμένη μόνο η πατρίδα μας, καθώς επίσης οι εναλλακτικές
δυνατότητες – χωρίς την πρόκληση τρομακτικών ζημιών
«Ο παραιτηθείς πρωθυπουργός της Ελλάδας
δεν εκβιάσθηκε να δώσει «γη και ύδωρ» στους δανειστές της χώρας – όπως
θέλουν να πιστεύουν οι θαυμαστές του, αδιαφορώντας για την αλήθεια. Απλά δεν τόλμησε να ολοκληρώσει το πολιτικό βήμα, τιμώντας τις προεκλογικές του δεσμεύσεις – ενώ έκανε το τεράστιο λάθος να αναιρέσει πρόωρα (20.02.15) την απαίτηση διαγραφής μέρους του χρέους.
Ως εκ τούτου, δεν είναι υπεύθυνοι για την αποτυχία του οι Ευρωπαίοι δανειστές, ούτε καν ο κ. Σόιμπλε – αφού είναι αυτονόητη η υπεράσπιση των συμφερόντων των χωρών τους εκ μέρους τους.
Υπεύθυνος είναι αποκλειστικά ο ίδιος, αφού είχε πάρει την εντολή της
ρήξης από τους Έλληνες, μέσω του δημοψηφίσματος που αυτός αποφάσισε – με
την συντριπτική πλειοψηφία να τοποθετείται υπέρ του «ΟΧΙ».
Ανεξάρτητα όμως από το εάν είχε δίκιο ή
όχι, η Ελλάδα έχασε τη δυνατότητα της βιώσιμης στάσης πληρωμών
(χρεοκοπία) το 2010, όταν ήταν εκτεθειμένες οι γερμανικές και οι
γαλλικές τράπεζες στο δανεισμό της – το αργότερο το 2011, πριν το PSI, όταν μπορούσε να μετατρέψει το δημόσιο χρέος της σε δραχμές, δεν είχε υποθηκεύσει την κρατική της περιουσία, ενώ δεν είχαν χρεοκοπήσει οι τράπεζες της. Οι εποχές αυτές έχουν πλέον παρέλθει ανεπιστρεπτί».
.
Το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι ο καθοδικός σπειροειδής κύκλος
της ύφεσης, στον οποίο έχει από καιρό βυθιστεί, το «σπιράλ του θανάτου» –
αρχικά λόγω της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008 και στη
συνέχεια επειδή της επιβλήθηκε η πολιτική λιτότητας από την Τρόικα (μνημόνια). Προηγήθηκε βέβαια η αύξηση των επιτοκίων δανεισμού της από τις αγορές – με ένοχο τη δυσφήμιση της, καθώς επίσης την κακή διαχείριση της κρίσης από την τότε κυβέρνηση.
Το είδος αυτό της ύφεσης, γνωστό ως «ο κύκλος του διαβόλου», μειώνει δραματικά τα έσοδα του δημοσίου και αυξάνει τις δαπάνες του
– επειδή περιορίζει το τζίρο και τα κέρδη των επιχειρήσεων, οδηγεί τις
πλέον αδύναμες στη χρεοκοπία, ενώ αυξάνει γεωμετρικά την ανεργία. Ο
μοναδικός τρόπος δε για να καταπολεμηθεί είναι η λήψη «ισοδύναμων αναπτυξιακών
μέτρων» – σε καμία περίπτωση η υιοθέτηση των γνωστών μνημονίων, τα
οποία επιδεινώνουν αντί να θεραπεύουν τη μεγάλη αυτή ασθένεια.
Ορισμένοι βέβαια ισχυρίζονται πως με τη σωστή εφαρμογή της πολιτικής λιτότητας μπορεί η χώρα να εξέλθει από την κρίση
– χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα την άνοδο του πραγματικού ρυθμού
ανάπτυξης στο τρίτο τρίμηνο του 2014 (0,7%) ή/και την πρόσφατη στο
δεύτερο τρίμηνο του 2015 (0,9% κατά την ΕΛΣΤΑΤ, όταν στη Γερμανία ήταν
μόλις 0,4%). Σε μία ταραχώδη δηλαδή εποχή, όπου οι διαπραγματεύσεις με
την Ευρώπη δεν εξελίσσονταν θετικά, συζητούταν η έξοδος της χώρας από
την Ευρωζώνη, ενώ οι Έλληνες απέσυραν μαζικά τα χρήματα τους από τις
τράπεζες – με την απαισιοδοξία να βασιλεύει παντού!
Όπως έχουμε όμως αναφέρει στο παρελθόν (2014), η άνοδος του ρυθμού ανάπτυξης ήταν ουτοπική, ψευδαισθησιακή, αφού οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο στον αποπληθωρισμό – στον αρνητικό πληθωρισμό δηλαδή, στον οποίο η ελληνική οικονομία είναι βυθισμένη από τις αρχές της Άνοιξης του 2013.
Ειδικότερα, στις στατιστικές προσμετρείται πάντοτε ο πραγματικός ρυθμός ανάπτυξης – αυτός που προκύπτει από τον ονομαστικό, εάν αφαιρέσουμε τον πληθωρισμό ή εάν προσθέσουμε τον αποπληθωρισμό. Η εξίσωση δε που χρησιμοποιείται είναι η εξής:
.
Πραγματικός ρυθμός ανάπτυξης (ΑΕΠ) =
Ονομαστικός ρυθμός ανάπτυξης – ρυθμός ανάπτυξης του συνολικού επιπέδου
των Τιμών (ποσοστό πληθωρισμού)
.
Στα πλαίσια αυτά, εάν μία οικονομία έχει μηδενικό ρυθμό ονομαστικής
ανάπτυξης, όταν δεν αυξάνεται δηλαδή καθόλου το ΑΕΠ, ενώ ο
αποπληθωρισμός (μείωση των τιμών) είναι της τάξης του -2%, τότε η
πραγματική αύξηση του ΑΕΠ υπολογίζεται στο 2% (ΑΕΠ = 0 – [-2] = +2). Αυτό συνέβη πιθανότατα τόσο το 2014, όσο και πρόσφατα, αφού η ελληνική οικονομία χαρακτηρίζεται από έναν συνεχή αποπληθωρισμό – ο οποίος, για να εμφανισθεί πραγματική αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,9%, θα πρέπει να ήταν αρκετά αρνητικός.
Με απλά λόγια, η πραγματική αύξηση του ΑΕΠ της Ελλάδας το δεύτερο
τρίμηνο κατά 0,9% (0,8% κατά τη Eurostat), δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα
«στατιστικό συμβάν» – το οποίο προήλθε από ένα πρακτικά αναλλοίωτο ή μειωμένο ΑΕΠ, απέναντι στο όποιο μειώθηκε το συνολικό επίπεδο των τιμών στη χώρα, λόγω του αποπληθωρισμού που συνεχίζει να τη χαρακτηρίζει (γράφημα, πηγή: Grunert).
.

.
Περαιτέρω, είναι προφανές πως η στατιστική αυτή άνοδος του ΑΕΠ δεν ήταν το αποτέλεσμα της αύξησης της ζήτησης
– η οποία θα προκαλούσε τη διενέργεια επενδύσεων, οπότε την κλιμάκωση
των θέσεων εργασίας. Αντίθετα, περιορίζει ακόμη περισσότερο τις
επενδύσεις, λόγω της μείωσης των τιμών και της κερδοφορίας των
επιχειρήσεων – οπότε αυξάνει ακόμη περισσότερο την ανεργία, αφού οι
εταιρείες μειώνουν το προσωπικό τους για να ανταπεξέλθουν.
Εάν συνεχίσει λοιπόν η Ελλάδα τον ίδιο δρόμο της πολιτικής λιτότητας
(μνημόνια) και των «ισοδύναμων υφεσιακών μέτρων», είτε με το αριστερό
μίγμα (90% αύξηση των φόρων – 10% μείωση των δαπανών), είτε με το δεξιό
(90% μείωση των δαπανών – 10% αύξηση των φόρων), όπου με δαπάνες δεν εννοούμε φυσικά τις όποιες σπατάλες του δημοσίου που προφανώς οφείλουν να μηδενισθούν,
τότε θα παραμείνει στον κύκλο του διαβόλου – οι τιμές των παγίων θα
συνεχίσουν να είναι πτωτικές, τα έσοδα του δημοσίου επίσης, ενώ οι
χρεοκοπίες των μικρομεσαίων επιχειρήσεων θα διευρύνονται, παράλληλα με
την αύξηση της ανεργίας.
Ως εκ τούτου, κάποια στιγμή η Ελλάδα
θα οδηγηθεί εκτός της Ευρωζώνης, αφού προηγουμένως λεηλατηθεί τόσο η
δημόσια, όσο και η ιδιωτική περιουσία της – επειδή είναι αδύνατον να ευρίσκεται στο διηνεκές «στον ορό» των εταίρων της, να δανείζεται δηλαδή συνεχώς από αυτούς.
Πρόκειται φυσικά για ένα τρομακτικό μεν, αλλά απολύτως ρεαλιστικό
σενάριο, το οποίο πρέπει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο – με την έννοια πως
είτε εξασφαλίζεται σήμερα το μέλλον της χώρας, είτε εξέρχεται σήμερα από τη νομισματική ένωση, με κάθε κόστος, πριν είναι ακόμη πολύ αργά.
.
Όταν η κυβέρνηση μίας χώρας αντικαθιστά ένα υφεσιακό μέτρο όπως, για
παράδειγμα, την αύξηση του ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, με την
αντίστοιχη άνοδο του ΦΠΑ στο κρέας (ισοδύναμα), τότε δεν προσφέρει
απολύτως τίποτα στην οικονομία – απλά διαιωνίζει το πρόβλημα, επιλέγοντας ίσως ποιά ομάδα του πληθυσμού θα επιβαρύνει λιγότερο (μοιράζει ουσιαστικά τη φτώχεια, αντί να δημιουργεί πλούτο).
Η μοναδική διέξοδος της πατρίδας μας λοιπόν, η οποία έχει πολλούς
λόγους να παραμείνει στο ευρώ, είναι η υιοθέτηση πραγματικών ισοδύναμων
μέτρων – αυτών δηλαδή που θα αυξήσουν το ΑΕΠ και τα έσοδα του δημοσίου, μειώνοντας τις δαπάνες του από την ανεργία κλπ. Μόνο
με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαν άλλωστε να εξοικονομηθούν τα χρήματα
που της λείπουν, χωρίς να συνεχίσει να καταστρέφεται η οικονομία της.
Για παράδειγμα, τα δέκα ή περισσότερα δις € που είμαστε υποχρεωμένοι
να εξοικονομήσουμε, μεταξύ άλλων λόγω της υπογραφής του τρίτου
μνημονίου, θα μπορούσαν να προέλθουν από την αύξηση του ΑΕΠ κατά περίπου
20 δις € – γεγονός που σημαίνει πως σήμερα
είναι πλέον σημαντικότερη η απαίτηση διενέργειας επενδύσεων στην Ελλάδα
εκ μέρους της Ευρώπης, καθώς επίσης του δημοσίου της, από τη διαγραφή
χρέους (χωρίς να θεωρούμε πως δεν χρειάζεται η διαγραφή, αφού το χρέος της Ελλάδας είναι απολύτως μη βιώσιμο).
Ειδικότερα, από το γράφημα που ακολουθεί διαπιστώνεται πως το
πραγματικό ΑΕΠ της χώρας (πράσινη καμπύλη, αριστερή στήλη) είναι περίπου
στα ίδια επίπεδα με το 2000, ενώ το ονομαστικό (μπλε γραμμή, αριστερή)
είναι υψηλότερο. Εν τούτοις, η μετρούμενη ανεργία (κόκκινη καμπύλη, δεξιά στήλη) είναι διπλάσια σε σχέση με το 2000 – στο 25% περίπου.
Είναι δε χαμηλότερη από το ζενίθ του 2013, αλλά όχι επειδή η οικονομία μας είναι σε καλύτερη κατάσταση – αφού η αιτία είναι αφενός μεν οι μακροπρόθεσμα άεργοι που από ένα σημείο και μετά δεν καταγράφονται, αφετέρου η μετανάστευση, η οποία μειώνει το υφιστάμενο εργατικό δυναμικό.
.

.
Ως εκ τούτου, η επίλυση του προβλήματος απαιτεί πολύ μεγάλη αύξηση
του ΑΕΠ, η οποία δεν πρόκειται ποτέ να προέλθει από τα μνημόνια – αλλά αποκλειστικά και μόνο από την αναβίωση του παραγωγικού ιστού της χώρας, μέσω της διεξαγωγής μεγάλων επενδύσεων, καθώς επίσης με τη βοήθεια του ανοίγματος των αγορών της Ευρώπης στα ελληνικά προϊόντα (για τις ιδιωτικοποιήσεις ισχύουν άλλα πράγματα, ενώ έχουμε αναφερθεί εκτενώς στο παρελθόν).
Κάτι τέτοιο προϋποθέτει όμως το τέλος της πολιτικής λιτότητας και στις άλλες χώρες, την επικέντρωση της νομισματικής ένωσης στην αύξηση της εσωτερικής της ζήτησης,
καθώς επίσης μία κατάλληλη νομισματική πολιτική εκ μέρους της ΕΚΤ –
χωρίς την οποία η Ευρωζώνη κινδυνεύει άλλωστε να βυθιστεί στον
αποπληθωρισμό.
.
Επειδή τοποθετούμαστε ανέκαθεν υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην
Ευρωζώνη, θεωρώντας όμως πως η χώρα μας δεν έπρεπε να υιοθετήσει αρχικά
το ευρώ, ότι στη συνέχεια δεν έκανε τίποτα για να προστατευθεί από τα
μειονεκτήματα του (άρθρο), ενώ σήμερα είναι πλέον ασυγχώρητα εγκλωβισμένη (ανάλυση), ίσως πιστεύουν κάποιοι πως είμαστε φανατικοί οπαδοί του – παρά το ότι έχουμε πολλές φορές αναφερθεί στους εκβιασμούς της ΕΚΤ, καθώς επίσης στον επαίσχυντο ρόλο της σε συνεργασία με τη Γερμανία, στο βρώμικο μυστικό της όπως το αποκαλέσαμε (ανάλυση).
Ως εκ τούτου, είναι ίσως σκόπιμο να αναφέρουμε πως η άποψη μας για την Ευρωζώνη δεν είναι διαφορετική, από αυτή πολλών άλλων όπως, για παράδειγμα, του κ. Alb. Reiterer – σύμφωνα με τον οποίο «τόσο
το ευρώ, όσο και η νομισματική ένωση, σχεδιάσθηκαν ως ένας αυτοματισμός
μίας άκρατης νεοφιλελεύθερης δομής κέντρου και περιφέρειας της Ευρώπης« (σενάριο).
Η ένωση αυτή είχε σκοπό να κάνει περιττές τις συνεχείς πολιτικές επεμβάσεις στα κράτη, προς όφελος της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας
– να μην επιτρέπει πλέον τις υποτιμήσεις των νομισμάτων, με στόχο την
δικαιότερη αναδιανομή των εισοδημάτων ή τις αυξήσεις των μισθών των
εργαζομένων, ανάλογα με την αύξηση της παραγωγικότητας τους.
Στη θέση δε των νομισματικών υποτιμήσεων τοποθετήθηκε η «εσωτερική υποτίμηση» – μέσω
της οποίας μειώνονται ονομαστικά τα εισοδήματα των χαμηλότερων τάξεων ή
των φτωχότερων κρατών, χωρίς να επηρεάζονται τα ανώτατα ή οι
πλουσιότερες χώρες, οι οποίες διατηρούν επί πλέον το «νόμισμα» τους διεθνώς τεχνητά υποτιμημένο (ανταγωνιστικότητα).
Σε κάθε περίπτωση, μία νομισματική ένωση καθιστά αυτόματα αδύνατη την αυτόνομη συναλλαγματική πολιτική
– η οποία θα επέτρεπε ίσως την αντικατάσταση του νεοφιλελευθερισμού,
από άλλου είδους οικονομικά συστήματα. Προφανώς δε, σε μία τέτοια ένωση
υπερισχύουν οι Συμβάσεις της Δημοκρατίας – όπως τεκμηριώθηκε στην
Ελλάδα, ιδιαίτερα μετά το «καταργηθέν» ουσιαστικά δημοψήφισμα.
Η ειρωνεία βέβαια στην ιστορία του ευρώ είναι το ότι, η Γερμανία
έπρεπε να εκβιαστεί για να το υιοθετήσει – αφού ο Γάλλος πρόεδρος έθεσε
τότε (τέλη της δεκαετίας του 1980) το δίλημμα στο Γερμανό καγκελάριο, σύμφωνα με το οποίο είτε θα συμφωνούσε με το ευρώ και την ένωση της Γερμανίας, είτε δεν θα συνέβαινε τίποτα από τα δύο.
Παρά το ότι δε η Γερμανία δίσταζε να εγκαταλείψει το μάρκο για
δογματικούς λόγους, καθώς επίσης επειδή δεν εμπιστευόταν τα υπόλοιπα
κράτη, τελικά αναγκάσθηκε να το κάνει – τοποθετώντας την ένωση της στην κορυφή των προτεραιοτήτων της.
Στη συνέχεια βέβαια, ιδιαίτερα με την πολιτική της «Ατζέντα 2010» (η
οποία ψηφίστηκε και ξεκίνησε το 2000), έκανε ότι μπορούσε για να
εκμεταλλευθεί τους εταίρους της – κάτι που τελικά πέτυχε το 2009, με τη
βοήθεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης, της Ελλάδας και της πολιτικής
λιτότητας.
.
Περαιτέρω, όλα τα υπόλοιπα κράτη ήθελαν να ανήκουν στο ευρώ, να είναι
Ευρωπαίοι, με αποτέλεσμα να υπερισχύσει τελικά ο συμβολισμός αντί η
οικονομική λογική – σύμφωνα με την οποία η τραπεζική, η δημοσιονομική, καθώς επίσης η πολιτική ένωση μίας περιοχής, προηγείται της νομισματικής.
Φυσικά οι ισχυροί εκμεταλλεύτηκαν αμέσως το αναπάντεχο δώρο που τους
έκαναν οι φτωχότεροι, δημιουργώντας μία ένωση που υπηρετούσε απόλυτα τα
συμφέροντα τους εις βάρος των αδύναμων.
Χωρίς να επεκταθούμε σε παραπάνω λεπτομέρειες, με διάφορους τρόπους το ευρώ μετατράπηκε σε φυλακή – αφού η είσοδος στην Ευρωζώνη προετοιμάσθηκε για πάρα πολλά χρόνια, ενώ η έξοδος είναι ουσιαστικά αμετάκλητη. Ακόμη
δε και να επιτευχθεί, είναι αδύνατη χωρίς την πρόκληση τεράστιων ζημιών
στη χώρα που την επιλέγει – κυρίως επειδή η Ευρώπη, η Γερμανία πλέον,
σε συνεργασία με την ΕΚΤ, δεν πρόκειται να επιτρέψουν ποτέ την επιτυχία
ενός κράτους που αποφασίζει να εγκαταλείψει το κοινό νόμισμα.
Η μέθοδος τους τώρα είναι πάρα πολύ απλή: στραγγαλίζουν τη χώρα, κλείνοντας τις τράπεζες της και αποκόπτοντας την πρόσβαση της στα μετρητά χρήματα –
τα οποία είναι ένας απαραίτητος, στρατηγικός «πόρος» σε εποχές κρίσης,
εάν το κράτος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί από αλλού (από τις ελεύθερες
αγορές, από άλλα κράτη κλπ.). Αυτό ακριβώς συνέβη στην Κύπρο και στην
Ελλάδα – επίσης στην Ιρλανδία στο παρελθόν, η οποία συνθηκολόγησε
αμέσως, αναλαμβάνοντας τα χρέη των τραπεζών της (ανάλυση).
Όσον αφορά τώρα την ισχυρότερη χώρα της Ευρωζώνης, τη Γερμανία, καθώς επίσης τις υπόλοιπες πλεονασματικές (Ολλανδία κλπ.), έχουν πλέον κατανοήσει πως το ευρώ είναι ένα «δώρο εξ ουρανού» για την εξαγωγική βιομηχανία τους
– αφού όταν μειώνεται η ισοτιμία του, αυξάνονται οι εξαγωγές τους
διεθνώς, ενώ όταν αυξάνεται λειτουργεί ως πίεση για τις μειώσεις των
μισθών των εργαζομένων τους, καθιστώντας ταυτόχρονα τις εισαγωγές,
ειδικά την ενέργεια και τις πρώτες ύλες, φθηνότερες.
Όσον αφορά δε τις ασθενέστερες χώρες, είναι πλέον παγιδευμένες – ειδικά οι υπερχρεωμένες, όπως η Ελλάδα, αφού έχουν συνειδητοποιήσει πως η έξοδος από την Ευρωζώνη δεν αρκεί για να λύσουν τα προβλήματα τους, παρά το ότι δεν λύνονται εντός της Ευρωζώνης (εάν δεν αλλάξει ριζικά η δομή της).
Ειδικότερα, η έξοδος των αδύναμων, υπερχρεωμένων κρατών θα έπρεπε να συνοδεύεται από την αθέτηση πληρωμών (χρεοκοπία) – αφού διαφορετικά οι εξωτερικές υποχρεώσεις τους θα διπλασιάζονταν, λόγω της υποτίμησης του εκάστοτε εθνικού νομίσματος. Στη
συνέχεια από μία μεγάλη διαγραφή χρεών, από την εθνικοποίηση των
τραπεζών επειδή διαφορετικά θα κατέρρεαν, από ελλείψεις προϊόντων,
πρώτων υλών και υπηρεσιών, από ένα αρχικό κοινωνικό χάος κοκ.
Με δεδομένο δε το ότι, δεν διαθέτουν πια συναλλαγματικά αποθέματα, θα
υποχρεώνονταν να καταφύγουν στο ΔΝΤ – οπότε να αποδεχθούν μνημόνια, άρα
να λεηλατηθούν, με ελάχιστες ελπίδες για το μέλλον τους. Πόσο μάλλον
όταν θα είχαν νομοτελειακά εχθρό τη νομισματική ένωση, η οποία είναι
πολύ σημαντικότερη για το ΔΝΤ (άρθρο) – ενώ δεν θα επέτρεπε την επιτυχία τους, επειδή διαφορετικά θα ήταν παράδειγμα προς μίμηση για τις υπόλοιπες, οπότε θα διαλυόταν η Ευρωζώνη.
.
Ο παραιτηθείς πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν εκβιάσθηκε να δώσει «γη και ύδωρ» στους δανειστές της χώρας – όπως θέλουν να πιστεύουν οι θαυμαστές του, αδιαφορώντας για την αλήθεια. Απλά δεν τόλμησε να ολοκληρώσει το πολιτικό βήμα, τιμώντας τις προεκλογικές του δεσμεύσεις – ενώ έκανε το τεράστιο λάθος να αναιρέσει πρόωρα (20.02.15) την απαίτηση διαγραφής μέρους του χρέους.
Ως εκ τούτου, δεν είναι υπεύθυνοι για την αποτυχία του οι Ευρωπαίοι δανειστές, ούτε καν ο κ. Σόιμπλε – αφού είναι αυτονόητη η υπεράσπιση των συμφερόντων των χωρών τους εκ μέρους τους. Υπεύθυνος είναι αποκλειστικά ο ίδιος, αφού είχε πάρει την εντολή της ρήξης από τους Έλληνες, μέσω του δημοψηφίσματος που αυτός αποφάσισε – με την συντριπτική πλειοψηφία να τοποθετείται υπέρ του «ΟΧΙ».
Αυτό δεν σημαίνει πως η Ελλάδα θα μπορούσε να ξεφύγει από την παγίδα,
εάν ο πρωθυπουργός τολμούσε τη ρήξη. Πόσο μάλλον όταν πολλές άλλες
χώρες, όπως η Ισπανία, η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία (σύντομα η
Γαλλία, η Αυστρία κλπ.), είναι επίσης κλεισμένες στη φυλακή του ευρώ – συνεχίζοντας να εφαρμόζουν την πολιτική λιτότητας, μέσω της οποίας τρέφεται η Γερμανία, ισχυροποιούμενη καθημερινά.
Δεν είναι όμως μόνο η ευρωπαϊκή περιφέρεια εγκλωβισμένη στο ευρώ αλλά, επίσης, οι Πολίτες των χωρών του κέντρου – οι οποίοι έχουν
υποχρεωθεί να αναλάβουν οι ίδιοι τα χρέη των τραπεζών τους στην Ελλάδα,
μέσω των πακέτων διάσωσης μας, τα αντίστοιχα των ισπανικών τραπεζών, τα
δάνεια στην Πορτογαλία κοκ. Παράλληλα, υφίστανται την
πολιτική της μη αύξησης των μισθών τους, ανάλογα με την παραγωγικότητα
τους – με στόχο την άνοδο της ανταγωνιστικότητας τους, προς όφελος της
εγχώριας ολιγαρχίας τους (μερκαντιλισμός).
Ολοκληρώνοντας, δεν πρόκειται φυσικά για κάποιο λάθος του ευρώ, αλλά
για τον ίδιο το «γενετικό του κώδικα» (DNA), για το πρόγραμμα του – ενώ υποφέρουν όλοι οι λαοί, στο βαθμό που δεν ανήκουν στα ανώτατα κοινωνικά στρώματα, καθώς επίσης στους λίγους κερδισμένους από την πολιτική της Αυτοκρατορίας.
.
Η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε προκαλέσει μία μεγάλη ρωγμή στο οικοδόμημα του ευρώ – στη φυλακή που διατηρεί έγκλειστη την πλειοψηφία των Ευρωπαίων Πολιτών, παραδόξως με τη θέληση τους.
Αυτό θα συνέβαινε εάν ο παραιτηθείς πρωθυπουργός είχε τολμήσει να
«ρευστοποιήσει» την απόφαση του πρόσφατου δημοψηφίσματος – χωρίς να
δειλιάσει, χωρίς να καθυστερήσει και χωρίς να συμβιβαστεί.
Τα αποτελέσματα όμως για την ίδια θα ήταν καταστροφικά, αφού θα είχε τοποθετηθεί στο στόχαστρο της Κομισιόν, της Γερμανίας, της ΕΚΤ, καθώς επίσης του ΔΝΤ – εάν δεχθούμε πως οι Η.Π.Α. θεωρούν δημιούργημα τους το ευρώ και προτεκτοράτο τους την Ευρώπη.
Επομένως, ενδεχομένως σωστά δείλιασε να επιλέξει τη ρήξη – πόσο
μάλλον αφού τότε δεν διέθετε κανένα σύμμαχο, ενώ δεν είχε ακόμη
δημιουργηθεί ο άξονας Γαλλίας-Ιταλίας. Σήμερα βέβαια, μετά την «αντεπίθεση» του τέταρτου Ράιχ (ανάλυση), καθώς επίσης την άνευ όρων ουσιαστικά υπογραφή του Μνημονίου Νούμερο ΙΙΙ, η κατάσταση έχει γίνει πάρα πολύ δύσκολη – ειδικά εάν η τρίτη υπογραφή σημαίνει ταυτόχρονα την πλήρη αποδοχή των δύο προηγουμένων.
Κάτω από τις καινούργιες τώρα συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί, θα λέγαμε πως η μοναδική λύση μας ως χώρα, θα ήταν η πολιτική και δημοσιονομική ένωση της Ευρωζώνης
– έτσι όπως την προτείνει πλέον επίσημα η Γαλλία, παρά την αντίθεση της
Γερμανίας, εν πρώτοις με το διορισμό ενός οικονομικού επιτρόπου στις
Βρυξέλες.
Σαν Πολίτες όμως, διακρίνοντας τους κινδύνους να ενισχυθεί η χρηματοπιστωτική δικτατορία
εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ευρωπαίων, καθώς επίσης
επειδή δεν είναι ίσως ρεαλιστική η πολιτική ένωση τόσο διαφορετικών λαών
μεταξύ τους, θα εξετάζαμε την ελεγχόμενη επιστροφή όλων των χωρών μαζί στην αφετηρία – με την ταυτόχρονη επίλυση των προβλημάτων που προκάλεσε η υπερχρέωση στα κράτη, με κύρια ευθύνη της Γερμανίας και του ευρώ (άρθρο).
Στην προ Ευρωζώνης λοιπόν εποχή (1999), μετά από μία ευρωπαϊκή συνδιάσκεψη χρέους, με την από κοινού συμφωνία όλων – όπου η κάθε χώρα είχε το δικό της νόμισμα συνδεδεμένο με την ευρωπαϊκή νομισματική μονάδα, με αποκλίσεις +-15%, καθώς επίσης τη δική της νομισματική πολιτική.
Προφανώς υπάρχουν και άλλες λύσεις προς αυτήν την κατεύθυνση, οι οποίες οφείλουν να εξεταστούν – ενώ δεν ισχυριζόμαστε πως οι σκέψεις μας δεν έχουν λάθη, ούτε πως κατέχουμε τη μοναδική αλήθεια.
Θεωρούμε όμως πως πρέπει να εκφράζουμε υπεύθυνες απόψεις που οφείλουν
να μην διακρίνονται από «ηρωισμούς» – τους οποίους συνήθως πληρώνουν οι
αδύναμοι.
.
© Copyright 2015 — Analyst.gr. Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναδημοσίευση / αναπαραγωγή περιεχομένων του παρόντος website με οποιοδήποτε τρόπο χωρίς προηγούμενη έγγραφη άδεια των εκδοτών.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας

