Γενικά θέματα
Ο εκβιασμός της Γερμανίας
σκάνδαλο της VW για να καμφθούν οι αντιρρήσεις της Γερμανίας σε τρία
βασικά θέματα είναι μεγάλη: στην πολιτική λιτότητας, στη μείωση των
πλεονασμάτων της, καθώς επίσης στη συμφωνία TTIP
Οι Γερμανοί δεν είναι ούτε έξυπνοι, ούτε δημιουργικοί, ούτε εργατικοί
– ενώ έχει αποδειχθεί πολλές φορές, όπως στο πρόσφατο παράδειγμα της
Volkswagen (άρθρο) ότι, εξαπατούν τους πελάτες τους, καθώς επίσης την εφορία, όπου και με όποιον τρόπο μπορούν.
Εν τούτοις, η Γερμανία έχει αναδειχθεί στην ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης, καθώς επίσης στον αδιαφιλονίκητο ηγεμόνα της Ευρωζώνης
– σε αυτόν που αποφασίζει για όλα τα υπόλοιπα κράτη, τιμωρώντας τα
παραδειγματικά όταν συμπεριφέρονται ανυπάκουα, όπως έχει συμβεί με την
Ελλάδα.
Οι βασικοί λόγοι της επιτυχίας των Γερμανών είναι αναμφίβολα η μεθοδικότητα τους, ακόμη και όταν εξαπατούν (μέσω του μισθολογικού dumping που υιοθέτησαν το 2000, εξαπάτησαν όλες τις χώρες του ευρώ),
το σταθερό επιχειρηματικό και φορολογικό πλαίσιο που διαθέτει η χώρα, η
επικέντρωση στην επιχειρηματικότητα και στον ιδιωτικό τομέα, καθώς
επίσης ο συγκαλυμμένος προστατευτισμός της οικονομίας τους – από το
εσωτερικό της οποίας εκδιώκονται έμμεσα οι ξένες επιχειρήσεις, εν μέρει
επειδή σαμποτάρονται από τους Πολίτες, χωρίς να τους υποδεικνύεται κάτι
τέτοιο από την κυβέρνηση.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα εδώ αποτελεί ο αμερικανικός κολοσσός λιανικής, η «Wal-Mart Stores», η οποία τελικά αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τη Γερμανία, λόγω του ότι δεν κατάφερε να προσελκύσει τους καταναλωτές της – επειδή απέφευγαν σκόπιμα να αγοράσουν από τα καταστήματα της.
Σε πλήρη αντίθεση με τους Γερμανούς τώρα, οι Έλληνες είναι έξυπνοι,
δημιουργικοί και εργατικοί, ζώντας σε μία προικισμένη από το Θεό χώρα – οπότε δεν θα είχαν λόγο να εξαπατήσουν κανέναν για να επιτύχουν τους στόχους τους, εάν ήταν μεθοδικοί, εάν η Ελλάδα είχε ένα σταθερό πλαίσιο λειτουργίας της οικονομίας της (κανόνες
για όλους), εάν τα πάντα δεν περιστρέφονταν γύρω από μία πολύ συχνά
διεφθαρμένη πολιτική (ενώ ο επιχειρηματίας θεωρείται de facto
απατεώνας), καθώς επίσης εάν οι καταναλωτές προστάτευαν τις ελληνικές
εταιρείες, τόσο αγοράζοντας από αυτές, όσο και επιλέγοντας ελληνικά
προϊόντα.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα της χώρας μας, καθώς επίσης οι λύσεις του – οι πραγματικές «διαρθρωτικές αλλαγές» που απαιτούνται δηλαδή στην οικονομία, στην πολιτική και στην κοινωνία.
Εκτός αυτού, το πρόβλημα διευρύνεται λόγω της μη ύπαρξης ενός
αναπτυξιακού σχεδίου «ελληνικής ιδιοκτησίας» – το οποίο θα επέτρεπε να
αναζητηθούν οι κατάλληλοι τρόποι εξόδου της Ελλάδας από την κρίση, από
τα μνημόνια και από την πολιτική λιτότητας.
Χωρίς τις παραπάνω διαρθρωτικές αλλαγές, τις μεταρρυθμίσεις καλύτερα, καθώς επίσης χωρίς ένα τέτοιο ρεαλιστικό σχέδιο ανασυγκρότησης, είναι αδύνατον ποτέ να εξετασθεί οτιδήποτε άλλο – όπως, για παράδειγμα, οι ιδιωτικοποιήσεις που επιβάλλονται από τα μνημόνια, οι οποίες δεν θα ήταν καθόλου αρνητικές εάν
(α) το κράτος είχε τη δυνατότητα να λειτουργήσει σωστά, ως ο ρυθμιστής της επιχειρηματικής ζωής, συμμετέχοντας μόνο ως μέτοχος σε κάποιες, καθώς επίσης
(β) εάν επιλέγονταν Έλληνες
επιχειρηματίες, με την έννοια πως τα κέρδη τους δεν θα καταναλώνονταν
ή/και δεν επενδύονταν στο εξωτερικό, προκαλώντας
προβλήματα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών της χώρας (όπως συμβαίνει
σε άλλα κράτη που δραστηριοποιήθηκε το ΔΝΤ – Βραζιλία, Τουρκία κλπ.)
αλλά, κυρίως, εντός της Ελλάδας.
Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνονται οι επιπτώσεις των ιδιωτικοποιήσεων σε ξένους, όσον αφορά το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, στην πάμπλουτη Βραζιλία (αριστερή κάθετος) και στην Τουρκία (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος) – σε δύο χώρες θύματα του ΔΝΤ, οι οποίες δεν θα μπορέσουν ποτέ να συνέλθουν πραγματικά.
.
.
Στο σημείο αυτό θα αναρωτιόταν ίσως κανείς, εάν μπορεί να
ανταπεξέλθει με αυτά που απαιτούνται για να «αναβιώσει» η ελληνική
οικονομία μία αριστερή κυβέρνηση. Η απάντηση είναι προφανώς θετική, αφού είναι η καταλληλότερη για να εξασφαλισθεί η δίκαιη αναδιανομή των εισοδημάτων,
μέσω της οποίας αυξάνεται γρηγορότερα το ΑΕΠ – αρκεί φυσικά να
λειτουργήσει έτσι ώστε να δημιουργηθούν εισοδήματα, πλούτος δηλαδή και
όχι να μοιράσει τη φτώχεια.
Εν τούτοις, όταν διαπιστώνεται πως η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας δεν έχει καμία πρόθεση για τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεις, ενώ απλά αντικαθιστά την προηγούμενη οικονομική εξουσία με μια καινούργια, εγχώρια και ξένη,
ως συνήθως διαπλεκόμενη, τότε γίνεται κατανοητό ότι, οι ελπίδες για το
μέλλον της χώρας είναι ουτοπικές – πως παρά το ότι ακόμη μπορεί, δεν θα
τα καταφέρει.
.
Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, τα γερμανικά ΜΜΕ άρχισαν ήδη να κατηγορούν την αμερικανική κυβέρνηση για το θέμα της VW,
ισχυριζόμενα πως προσπαθεί να αναδειχθεί στο δικαστή του πλανήτη,
επιβάλλοντας εξοντωτικά πρόστιμα στις επιχειρήσεις όποιων χωρών θέλει – όπως συνέβη στην περίπτωση της γαλλικής τράπεζας (ΒΝΡ), της ιαπωνικής Toyota κοκ.
Άλλα δε θεωρούν πως είχε άμεση σχέση με την τοποθέτηση νέων πυρηνικών
όπλων στην αμερικανική βάση της Γερμανίας, η οποία είναι η μεγαλύτερη
εκτός των Η.Π.Α. – με την έννοια πως η υπερδύναμη θέλησε να εκβιάσει τη Γερμανία, έτσι ώστε να μην το αρνηθεί φοβούμενη τις αντιδράσεις της Ρωσίας
(η οποία πράγματι δήλωσε πως θα κάνει το ίδιο στα σύνορα με την
Πολωνία, για να μην διαταραχθεί η στρατιωτική ισορροπία στην Ευρώπη).
Εν τούτοις, πιθανότερη φαίνεται η χρησιμοποίηση του σκανδάλου της VW
από τις Η.Π.Α., το οποίο έχει διευρυνθεί σε πολλές χώρες, από τη Μ.
Βρετανία έως την Αυστραλία (πηγή), ενώ παρομοιάζεται με το αντίστοιχο της ΒΡ (γράφημα) για να καμφθούν οι αντιρρήσεις της Γερμανίας σε τρία βασικά θέματα: στην
πολιτική λιτότητας, στα μείωση των υπερβολικά μεγάλων πλεονασμάτων της
στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, καθώς επίσης στη συμφωνία TTIP (άρθρο) – η οποία, όταν υπογραφεί, θα καταστήσει τους αμερικανικούς ομίλους (πολυεθνικές), πανίσχυρους στην Ευρώπη.
.
.
Ειδικά όσον αφορά τη σύμβαση ΤΤΙΡ, πολλοί άνθρωποι δεν κατανοούν ακόμη πόσο καταστροφική θα ήταν η υπογραφή της – αφού είναι εντελώς διαφορετική, από τις μέχρι σήμερα συμφωνίες ελευθέρου εμπορίου.
Αναλυτικότερα, με τις προηγούμενες
συμφωνίες αποφασιζόταν κυρίως η μείωση των δασμών, μέσω της οποίας τα
προϊόντα γίνονταν φθηνότερα για τους καταναλωτές – αφενός μεν λόγω της μικρότερης επιβάρυνσης τους, αφετέρου εξαιτίας του μεγαλύτερου ανταγωνισμού.
Σήμερα όμως, οι δασμοί μεταξύ των Η.Π.Α. και της Ευρώπης είναι πολύ
χαμηλοί – ενώ όσον αφορά την ΤΤΙΡ (υπερατλαντική), καθώς επίσης την ΤΡΡ
(υπέρειρηνική), το θέμα δεν είναι στην πραγματικότητα το εμπόριο, αλλά τα εξής:
(α) Από τη μία πλευρά πρόκειται για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας – όπου, για παράδειγμα, η φαρμακευτική βιομηχανία έχει σκοπό να εκδιώξει τα γενόσημα από την αγορά.
(β) Από την άλλη, ο στόχος είναι η προστασία των επενδύσεων
– κάτι που είναι αδιανόητο να επιτραπεί από τις κυβερνήσεις. Ενδιαφέρον
εδώ είναι το κατωτέρω παράδειγμα που χρησιμοποίησε πρόσφατα ο κ.
Stieglitz, να περιγράψει το είδος της προστασίας των επενδυτών.
Κατά τον ίδιο, στο παρελθόν δεν γνωρίζαμε πόσο επικίνδυνος ήταν ο ασβέστης – έως ότου ανακαλύψαμε πως σκοτώνει.
Σήμερα λοιπόν, οι κατασκευαστές ασβέστη είναι υποχρεωμένοι να
αποζημιώνουν εκείνους τους ανθρώπους, τη ζωή των οποίων κατέστρεψαν.
Σύμφωνα τώρα με τη λογική της προστασίας των επενδύσεων που προωθεί η ΤΤΙΡ, θα πρέπει να αποζημιώνουμε τους κατασκευαστές ασβέστη, έτσι ώστε να μην σκοτώνουν κανέναν άνθρωπο.
Με απλά λόγια, θα πρέπει τα κράτη να πληρώνουν στους κατασκευαστές
ασβέστη τα κέρδη που θα είχαν εάν συνέχιζαν να σκοτώνουν ανθρώπους – τα
διαφυγόντα τους έσοδα λοιπόν, από την απαγόρευση της παραγωγής ασβέστη.
Με ένα άλλο παράδειγμα, εάν επιτραπεί από την Ευρώπη η εξόρυξη
πετρελαίου με τη μέθοδο του σχιστόλιθου στις αμερικανικές εταιρείες και
αργότερα απαγορευθεί, επειδή θα έχει ανακαλυφθεί πως οι ζημίες που προκαλούνται στο περιβάλλον (υδροφόρος ορίζοντας) είναι τεράστιες,
τότε τα κράτη θα πρέπει να αποζημιώσουν τους επενδυτές για τα χαμένα
κέρδη τους, εάν συνέχιζαν την εξόρυξη πετρελαίου με την ίδια μέθοδο.
Εκτός αυτού, δεν θα επιτρέπεται η επανεθνικοποίηση εταιρειών του
δημοσίου που έχουν ιδιωτικοποιηθεί στο παρελθόν.
Περαιτέρω, οι υποστηρικτές της ΤΤΙΡ ισχυρίζονται πως εάν δεν την υπογράψει η Ευρώπη, θα χάσει ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα
– πόσο μάλλον εάν δεν συμμετέχει στην αντίστοιχη των Η.Π.Α. με την Ασία
(ΤΡΡ, υπερειρηνική). Πρόκειται βέβαια για ανόητους ισχυρισμούς, επειδή
δεν πρόκειται να αυξηθεί σημαντικά ο όγκος του εμπορίου μεταξύ της
Ευρώπης, των Η.Π.Α. και της Ασίας, κλιμακώνοντας τους ρυθμούς ανάπτυξης –
ενώ η ΤΡΡ είναι επίσης μία κακή συμφωνία.
Αντίθετα, θα καταστραφούν θέσεις εργασίας γρηγορότερα, από ότι θα δημιουργηθούν καινούργιες
– ενώ η αμερικανική οικονομία δεν είναι καθόλου υγιής, όπως
παρουσιάζεται από τις χειραγωγημένες στατιστικές. Ειδικά στον τομέα της
ανεργίας, η οποία είναι μεν χαμηλή στις Η.Π.Α., αλλά δεν συμπεριλαμβάνει
τους μακροχρόνια ανέργους ή άλλου είδους ιδιαιτερότητες (ανάλυση).
Εν τούτοις, το σκάνδαλο που αφορά ολόκληρη τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία θα χρησιμοποιηθεί ασφαλώς ως μέσον πίεσης για την υπογραφή της ΤΤΙΡ, καθώς επίσης της ΤΡΡ από την Ευρώπη – οπότε θα επιβαρυνόταν, λόγω της γερμανικής απάτης, ολόκληρη η ήπειρος μας.
.
Έχοντας αναλύσει πώς θα μπορούσε να πιεσθεί η Γερμανία μέσω του
σκανδάλου της VW, έτσι ώστε να υπογράψει τις δύο συμφωνίες,
συμπαρασύροντας την Ευρώπη, επόμενο θέμα είναι τα υπερβολικά πλεονάσματα
της – τα οποία δεν χρησιμοποιεί όπως η Κίνα, στηρίζοντας μέσω αυτών την παγκόσμια ζήτηση αφού είναι μεγαλύτερα αλλά, αντίθετα, εις βάρος τόσο του πλανήτη, όσο και των εταίρων της στην Ευρωζώνη.
Ακόμη περισσότερο, με την πολιτική λιτότητας δεν ζημιώνει μόνο την
ΕΕ, αλλά ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία, αφαιρώντας τη ζήτηση που έχει
ανάγκη για να αναπτυχθεί – ενώ οδηγεί
στη διάλυση της Ευρωζώνης, το αργότερο όταν κάποια μεγάλη χώρα, όπως η
Ιταλία ή η Γαλλία, θα κατανοήσει πως οι προοπτικές για την οικονομία της
είναι καλύτερες, εάν υιοθετήσει ένα δικό της νόμισμα.
Φυσικά οι Η.Π.Α. αντιλαμβάνονται τις συνέπειες για τη δική τους
οικονομία – ενώ μάλλον δεν θέλουν να καταστραφεί το δημιούργημα τους, το
ευρώ (ανάλυση). Επομένως, θα κάνουν τα πάντα για να «πείσουν» τη Γερμανία να αλλάξει τακτική, τόσο όσον αφορά τα πλεονάσματα, όσο και την πολιτική λιτότητας
Το γεγονός αυτό ίσως ωφελήσει την Ελλάδα εάν εκμεταλλευθεί σωστά τη μεγάλη ευκαιρία που της προσφέρεται –
αφού όλοι γνωρίζουν πως η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, χωρίς
αναπτυξιακά μέτρα και χωρίς διαγραφή μέρους του χρέους, θα την οδηγήσει
στην απόλυτη καταστροφή.
.
Όπως έχουμε επισημάνει πολλές φορές, η Γερμανία συνηθίζει να κερδίζει όλες τις μάχες, χάνοντας τελικά τον πόλεμο.
Με βάση όλα όσα συμβαίνουν λοιπόν, φαίνεται πως η ιστορία
επαναλαμβάνεται – αν και με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο, επειδή οι
οικονομικοί πόλεμοι, στους οποίους οι Η.Π.Α. είναι αναμφίβολα εξαιρετικά
ισχυρές, ακολουθούν διαφορετικούς κανόνες.
Εν τούτοις, δεν μπορεί να αισθάνεται κανείς ικανοποιημένος από την έκβαση του πολέμου, γνωρίζοντας πως μία ισχυρή ευρωπαϊκή δύναμη θα αντικατασταθεί από τη δικτατορία των πολυεθνικών, μέσω της υπογραφής των δύο ανίερων συμβάσεων: της ΤΤΙΡ και της ΤΡΡ.
Επομένως, ακόμη και αν η έκβαση θα είναι ενδεχομένως θετική για την Ελλάδα ή/και για την υπόλοιπη Ευρωζώνη, το αντάλλαγμα είναι δυσανάλογο
– με απόλυτη υπευθυνότητα της γερμανικής κυβέρνησης η οποία, μετά από
δύο παγκοσμίους πολέμους, δεν έχει ακόμη καταλάβει πως υπάρχουν κάποια
όρια που δεν πρέπει να υπερβαίνει κανείς.
© Copyright 2015 — Analyst.gr. Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναδημοσίευση / αναπαραγωγή περιεχομένων του παρόντος website με οποιοδήποτε τρόπο χωρίς προηγούμενη έγγραφη άδεια των εκδοτών.
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Αζερμπαϊτζάν – Τουρκία: Κηρύχθηκε ο πόλεμος για την ισλαμική μαντίλα
Το Αζερμπαϊτζάν, μια χώρα με μουσουλμανικό πληθυσμό σε ποσοστό 98%, μόλις απαγόρευσε τη χρήση της χιτζάμπ στα σχολεία, επικαλούμενο την...
Μάικλ Ρούμπιν: Ο Τομ Μπάρακ θα Καταστρέψει την κληρονομιά του Τραμπ;
Ο Μπάρακ έχει αναδιαμορφώσει σχεδόν μόνος του την πολιτική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή προς όφελος...
Γεωπολιτική και Προφητεία: Ο γέροντας Σίμων της Λατινικής Αμερικής, οι «τρεις ημέρες σκοταδιού» στην ανθρωπότητα
Η πραγματική εγρήγορση δεν είναι ο φόβος για το αύριο· είναι η υπεύθυνη, η φροντίδα της οικογένειας για τον άνθρωπό...
Ο Πούτιν χτυπά την οικονομία, ο Τραμπ περιπλέκει το παιχνίδι: Η Ευρώπη μπροστά στη μεγάλη δοκιμασία της Ουκρανίας
Από στρατιωτικής άποψης, η προφανής λύση είναι η παροχή περισσότερων και καλύτερων συστημάτων αεράμυνας. Ωστόσο, αυτά βρίσκονται σε περιορισμένη διαθεσιμότητα...
Γιατί το Πεντάγωνο ανησύχησε τόσο πολύ για τα βομβαρδιστικά B-1 στην Αγγλία
Το περιστατικό συμβολίζει τη σταδιακή υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής και την αυξανόμενη αβεβαιότητα στο διεθνές περιβάλλον, όπου αντίπαλοι όπως το...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας