Ακολουθήστε μας

Άμυνα

Η Μόσχα και η Ουάσινγκτον επιδιώκουν να ξαναχτίσουν τις διεθνείς σχέσεις

Δημοσιεύτηκε στις

Στη Νέα Υόρκη, οι Μπαράκ Ομπάμα και Βλαντίμιρ Πούτιν συμφώνησαν σε μια ειρηνευτική διαδικασία για το σύνολο της Βόρειας Αφρικής και της Εγγύς Ανατολής.   Θα την τηρήσουν;
Ενώ τα
ατλαντικά μέσα μαζικής ενημέρωσης αρρώστησαν, πάσχοντας από μια απότομη
αύξηση πυρετού, ο Τιερί Μεϊσάν (Thierry Meyssan) ερμηνεύσει τη
στρατιωτική δράση της Μόσχας στη Συρία ως το πρώτο βήμα μιας πλήρους
αναθεώρησης των διεθνών σχέσεων.
Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό που
διακυβεύεται στη Συρία δεν είναι να γνωρίσουμε αν η Ρωσία θα απαλλάξει
την Αραβική Δημοκρατία της Συρίας από τους τζιχαντιστές της, αλλά αν ο
στρατός της θα είναι σε θέση να αντικαταστήσει εν μέρει αυτό των ΗΠΑ
στην περιοχή, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ασφάλεια της.
Βασισμένο σε
ένα εσωτερικό έγγραφο του Συμβουλίου Ασφαλείας, ισχυρίζεται ότι ο
Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Μπαράκ Ομπάμα ενεργούν από κοινού ενώπιον των
Αμερικάνων φιλελεύθερων γερακιών και νεοσυντηρητικών.
Δίκτυο Βολταίρος
| Δαμασκός (Συρία)
| 5 octobre 2015

Η Ρωσία σπεύδει βραδέως στα Ηνωμένα Έθνη. Οι ηγέτες
της έχουν την πεποίθηση ότι οι ισλαμικές τρομοκρατικές ομάδες
ενθαρρύνθηκαν από τη CIA από το τη δεκαετία του πενήντα, αλλά απειλούν
σήμερα όχι μόνο τη σταθερότητα της περιοχής, αλλά και τα συμφέροντα των
ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών. Όπως το εξήγησε ο Βλαντιμίρ Πούτιν πέρυσι
στο Valdai Club, είναι συνεπώς επιθυμητό να εργαστούν από κοινού για την
επίλυση του σημερινού προβλήματος.

Ωστόσο, οι Ρώσοι ηγέτες είναι εξίσου πεπεισμένοι ότι η Ουάσιγκτον δεν
ακούει τους εταίρους της, παρά μόνο όταν αυτοί είναι ισχυροί. Η Δούμα
συζήτησε επομένως για μια στρατιωτική δράση κατά των τρομοκρατικών
ομάδων στη Συρία και έδωσε την έγκριση της. Πρόκειται για τη δεύτερη
εξωτερική επέμβαση της Ρωσικής Ομοσπονδίας από την ίδρυσή της το 1991 –η
πρώτη ήταν ο πόλεμος στη Νότια Οσετία το 2008-.

Αμέσως, ο ρωσικός στρατός απογείωσε τα βομβαρδιστικά του από τη
Λατάκια και κατέστρεψε εγκαταστάσεις της Αλ Κάιντα και της Αχράρ αλ-Σαμ.
Η επιλογή των στόχων αυτών είχε ως στόχο ταυτόχρονα

- σε αναγκάζει τις άλλες δυνάμεις να αποσαφηνίσουν την πολιτική τους έναντι αυτών των τρομοκρατικών ομάδων

- να στείλει ένα μήνυμα προς την Τουρκία της οποίας οι αξιωματικοί στελεχώνουν σήμερα την Αχράρ αλ-Σαμ,

- τέλος, να δείξει ότι καμία τρομοκρατική ομάδα δεν θα γλιτώσει.
Η παρέμβαση αυτή δείχνει την επιθυμία της Ρωσίας να παίξει ένα ρόλο
στη Μέση Ανατολή, όχι εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά μαζί τους.
Χωρίς να προκαλεί τον Προέδρο Ομπάμα, η Ρωσία , αντίθετα, προτίθεται να
του παράσχει τη στρατιωτική βοήθεια την οποία στερείται ενώ το Πεντάγωνο
έχει γίνει πεδίο μάχης εσωτερικών συγκρούσεων.

Ποιος υποστηρίζει τις τρομοκρατικές ομάδες;

Έχει γίνει κοινή παραδοχή να παραδεχθούμε ότι οι τζιχαντιστές στη
Συρία οπλίζονται και χρηματοδοτούνται από ξένες δυνάμεις. Ωστόσο, κανένα
κράτος αναλαμβάνει δημοσίως τέτοιου είδους στήριξη. Οι αντιδράσεις για
την ρωσική αντι-τρομοκρατική αστυνομική επιχείρηση στη Συρία επεσήμαναν
τις αντιφάσεις πολλών επεμβαινόντων.
Έτσι, ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, Λωρέν Φαμπιούς (Laurent
Fabius), δήλωσε ότι «Ένας συνασπισμός [γύρω από τη Ρωσία] του οποίου οι
ίδιες του οι βάσεις απαγορεύουν κάθε συγκέντρωση των Σύρων κατά των
τρομοκρατών, θα τροφοδοτήσει στην πραγματικότητα τη προπαγάνδα του
ΙΚ/Daech και να ενισχύσει την εξουσία έλξης του». Με τον τρόπο αυτό,
παραδέχτηκε ότι ο στόχος της Γαλλίας και των συμμάχων της στη Συρία
-Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία- δεν ήταν για την καταπολέμηση του ΙΚ/
Daesh αλλά εναντίον του ρωσικού οράματος στις διεθνείς σχέσεις.
Ο πρόεδρος της Επιτροπής των Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, Τζον
Μακέιν, δήλωσε η Αχράρ Αλ-Sham περιλαμβάνει στοιχεία που είχαν
εκπαιδευτεί και οπλιστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως εκ τούτου,
σύμφωνα με τον ίδιο, η ρωσική επίθεση κατά των τρομοκρατών είναι μια
επίθεση εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών. Στο ίδιο πνεύμα, πρότεινε να
παραδοθούν πύραυλοι εδάφους-αέρος στους τζιχαντιστές για να καταρρίψουν
τα ρωσικά αεροπλάνα.

Μήνυμα προς την Τουρκία

Γνωρίζοντας ότι η ομάδα Αχράρ αλ-Σαμ, η οποία χρηματοδοτούταν παλιά
από το Κουβέιτ, χρηματοδοτείται και στελεχώνεται σε μεγάλο βαθμό από
αξιωματικούς του τουρκικού στρατού, αυτοί οι βομβαρδισμοί απηύθυνουν μια
προειδοποίηση προς τον Πρόεδρο Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ο τελευταίος αντικατάστησε τον Σαουδάραβα πρίγκιπα Bandar bin Sultan
ως συντονιστής της διεθνούς ισλαμικής τρομοκρατίας. Στη συνέχεια έκανε
την Τουρκία το καταφύγιο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, αντικαθιστώντας
το Κατάρ. Τον Δεκέμβριο του 2014 η Τουρκία είχε υπογράψει μια
στρατηγική συμφωνία για φυσικό αέριο με τη Ρωσία, την οποία εγκατέλειψε
τελικώς κάτω από την πίεση των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, η Τουρκία και η Ουκρανία
έχουν δημιουργήσει μια «ισλαμική Διεθνή Ταξιαρχία» για την καταπολέμηση
της «ρωσικής κατοχής της Κριμαίας». Οι σχέσεις μεταξύ Άγκυρας και
Μόσχας έγιναν ξαφνικά τεταμένες [1].
Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στη Μόσχα του Πρόεδρου Ερντογάν, στις
23 Σεπτεμβρίου, με την ευκαιρία των εγκαινίων του μεγαλύτερου τζαμιού
της Ευρώπης, ο Ρώσος ομόλογός του είχε καταφέρει να τον πείσει να
μαλακώσει τη ρητορική του εναντίον της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας
αλλά όχι να τον κάνει να εγκαταλείψει την πολιτική επιθετικότητας του.

Με την επιστροφή στη χώρα του, ο Ερντογάν αρκέστηκε να δηλώσει ότι η
αποχώρηση του προέδρου Άσαντ δεν ήταν πλέον απαραίτητη προϋπόθεση για
την επίλυση της συριακής κρίσης. Βρίσκοντας αυτή τη δήλωση ανεπαρκή, η
Ρωσία είχε τότε διανέμει διπλώματα αντι-ΙΚ/Daesh στο ΡΚΚ, αφήνοντας να
εννοηθεί ότι θα μπορούσε να στηρίξει το τουρκικό κουρδικό κόμμα κατά της
κυβέρνησης του.

Δεν θα γλιτώσει καμία τρομοκρατική ομάδα

Επιλέγοντας να κτυπήσει την Αλ Κάιντα και και την Ahrar Al-Sham, η
Ρωσία μετακίνησε τη συζήτηση της ομοφωνία πρόσοψης κατά του ΙΚ/Daesh,
προς την κακοφωνία κατά της Αλ Κάιντα. Αν όλος ο κόσμος παραδέχεται
σήμερα ότι η οργάνωση που ιδρύθηκε από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν ήταν αρχικά
μια δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών, ο καθένας πιστεύει ή
προσποιείται ότι πιστεύει ότι έχει στραφεί εναντίον του δημιουργού της
και προκάλεσε τρομερές απώλειες στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001.
Εντούτοις η Αλ Κάιντα ήταν σύμμαχος του ΝΑΤΟ στη Λιβύη για την
ανατροπή της Τζαμαχιρίας και τη δολοφονία του Μουαμάρ ελ-Καντάφι. Αυτή η
πραγματικότητα ήταν τόσο προσβλητική για τον Αμερικανό στρατηγό Κάρτερ
Χαμ, διοικητής της AFRICOM, έτσι ώστε ζήτησε να απαλλαγεί από τα
καθήκοντά του υπέρ της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Στη Συρία, η Γαλλία και η Τουρκία προμήθευσαν πυρομαχικά στην Αλ
Κάιντα μέσω του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (ΕΣΣ), όπως αποδεικνύεται από
έγγραφο του ΕΣΣ που δόθηκε στις 14 Ιούλη 2014 στο Συμβούλιο Ασφαλείας
των Ηνωμένων Εθνών [2]
Και σήμερα, στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους, πρώην διευθυντής της CIA,
και ο φίλος του Τζον Μακέιν παροτρύνουν για υποστήριξη της Αλ Κάιντα
κατά της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας.

Η ίδια η ομάδα Ahrar Al-Sham διαμορφώθηκε λίγο πριν την έναρξη των
γεγονότων στη Συρία, το Μάρτιο του 2011, από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους
από τους οποίους μερικοί ήταν στελέχη της Αλ Κάιντα. Παρεμπιπτόντως, η
ύπαρξή της αποδεικνύει ότι, σε αντίθεση με τις δηλώσεις του Πρόεδρου
Ολάντ στο βήμα του ΟΗΕ, η τρομοκρατία στη Συρία υπήρχε πριν από τον
πόλεμο και, συνεπώς, δεν είναι συνέπεια του πολέμου, αλλά η αιτία του,
όπως το ισχυρίζεται ο πρόεδρος Άσαντ.
Τελικά, ανεξάρτητα από τα ψέματα του ΝΑΤΟ και τις αντιφάσεις που
γεννούν στους μεν και στους δε μεταξύ τους, οι Ρώσοι δεν θα απαλλάξουν
ορισμένες ομάδες ανάλογα με τους μυστικούς τους χορηγούς, αλλά θα
βομβαρδίσουν όλους τους στόχους που συνδέονται με τρομοκρατικές ομάδες
που αναφέρονται στο κατάλογο των Ηνωμένων Έθνων (Αλ Κάιντα, Αλ-Nόσρα,
Daesh).

Ποιος αντιτίθεται ενεργά τη ρωσική επέμβαση;

Από την αρχή της ανάπτυξης του ρωσικού στρατού -και δεν έχει γίνει
ακόμη συζήτηση για τα χερσαία στρατεύματα από το ΟΣΣΑ (OTSC)-,
διεξάγεται στον κόσμο μια τεράστια εκστρατεία παραπληροφόρησης για να
κατηγορηθεί η Ρωσία

- ότι στελεχώνει τον Συριακό Αραβικό στρατό,

- ότι βομβαρδίζει όχι τρομοκρατικές ομάδες, αλλά αμάχους, «εχθρικούς προς το καθεστώς»,

- ότι προετοιμάζει μια μεγάλη επίθεση με τους Φρουρούς της Ιρανικής Επανάστασης.
Η προπαγάνδα πολέμου η οποία αποτέλεσε τη βάση και το χαρακτηριστικό
του πολέμου της τέταρτης γενιάς που συντονίστηκε από το ΝΑΤΟ από το
Φεβρουάριο 2011-Μάρτιο 2012, είχε μειωθεί σταδιακά. Ενώ για ένα χρόνο,
ακούγαμε κάθε μέρα μια φανταστική ιστορία που απεικόνιζε τα υποτιθέμενα
εγκλήματα του «καθεστώτος», η προπαγάνδα πόλεμου περιοριζόταν πλέον σε
μερικές μικρές ομάδες, συμπεριλαμβανομένου του OSDH, ένα λονδρέζικο
μικρό γραφείο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας το οποίο τροφοδοτεί τα
ατλαντιστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Με παυλοφικό αντανακλαστικό, τα
ατλαντιστικά μίντια αναπαράγουν απερίσκεπτα τα πιο εξωφρενικά ψέματα.

Πρώτον, χρησιμοποίησαν ένα βίντεο του Συριακού Αραβικού Στρατού στο
οποίο ακούμε ρωσικές φωνές για να μας κάνουν να πιστέψομε ότι οι Σύροι
στελεχώνονται από Ρώσους αξιωματικούς. Στην πραγματικότητα, η φωνή
αντιστοιχεί σε μια ανταλλαγή με walkie-talkie μεταξύ των τζιχαντιστών. Ο
Γιούρι Artamonov εξουδετέρωσε την παρερμηνεία μελετώντας το
soundtrack [3].

.

Στη συνέχεια ήρθε μια πλημμύρα εικόνων και βίντεο για τους άμαχους
πολίτες θύματα των ρωσικών βομβαρδισμών. Εικόνες και βίντεο
αναμεταδιδόμενα κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη Δούμα, δηλαδή πριν
από τους βομβαρδισμούς.

Τέλος, παρουσιάζουν την παρουσία Ιρανών μαχητών στη Συρία ως την
προετοιμασία μιας ευρείας επίθεσης του «καθεστώτος» και των συμμάχων του
εναντίον των «ανταρτών».
Στην πραγματικότητα, μετά την πτώση της Παλμύρας, ιρανικές δυνάμεις
είχαν εγκριθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλακούν στη Συρία, αλλά ο
αριθμός τους εξακολουθεί να είναι κάτω από 5.000, ο οποίος είναι
ανεπαρκής για να πραγματοποιήσουν μια επίθεση σ’ ένα τεράστιο έδαφος.
Όσο για τους ένοπλους αντάρτες, έχουμε ήδη αναφέρει ότι όλοι συνδέονται
είτε με την αλ-Κάιντα είτε με το ΙΚ/Daesh.
Παραμένει να αποδειχτεί ποιός οργανώνει αυτή την εκστρατεία δηλητηρίασης και γιατί.

Εάν δεν είναι δυνατόν να βρούμε τη λύση σκεπτόμενοι μόνο τη Συρία, η
απάντηση είναι σαφής όταν τοποθετηθεί αυτό το θέατρο του πολέμου στο
πλαίσιο της αναμόρφωσης των διεθνών σχέσεων.

Η ρωσική πρόταση προς το Συμβούλιο Ασφαλείας

Η Ρωσία πρότεινε το Συμβούλιο Ασφαλείας να εξετάσει ολόκληρο το μήνα
Οκτώβριο, τον τρόπο της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, όχι μόνο στη
Συρία, αλλά και σε ολόκληρη την Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή [4].
Είναι σαφές ότι η Ουάσιγκτον και η Μόσχα συμφώνησαν σήμερα να
εφαρμοστεί η συμφωνία που είχαν συνάπτει το 2012 -και που υπονόμευσαν
οι Κλίντον, Πετρέους, Allen, Feltman, Ολλαντ και Fabius -: να μοιραστούν
οι ευθύνες στον αραβικό κόσμο.

Ωστόσο, η Ρωσία δεν επιθυμεί να δεσμευτεί σε κινούμενη άμμο και ζητεί καταρχάς την εξυγίανση του εδάφους .

Να θυμίσουμε τη βάση αυτής της συμφωνίας: οι Ηνωμένες Πολιτείες θα
αποσύρουν μέρος των στρατευμάτων τους που σταθμεύουν στην περιοχή, όταν η
Ρωσία θα εγγυηθεί την ασφάλεια του Ισραήλ [5].
Η Ρωσία θέτει ως προϋπόθεση για αυτό το νέο μοίρασμα του κόσμου, ήτοι
το πέρασμα από ένα ιμπεριαλιστικό σύστημα, όπως αυτό της Γιάλτας, σε
ένα σύστημα που βασίζεται στο διεθνές δίκαιο εν γένει και του Χάρτη του
ΟΗΕ ειδικότερα.

Ως εκ τούτου, καταδικάζει εκ των προτέρων την «ανάμειξη στις
εσωτερικές υποθέσεις κυρίαρχων κρατών, τη χρήση βίας χωρίς την έγκριση
του Συμβουλίου Ασφαλείας και την προμήθεια όπλων σε εξτρεμιστές μη
κρατικούς φορείς».
Ας μην κάνομε κανένα λάθος, αυτή η λύση προϋποθέτει την εφαρμογή των
ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που
αφορούν το Ισραήλ, την εφαρμογή της Αραβικής Ειρηνευτικής Πρωτοβουλίας
και του Κοινού Παγκόσμιου Σχεδίου Δράσης για την το πυρηνικό πρόγραμμα
του Ιράν, τη δημιουργία μηχανισμών για την παρακολούθηση της συμμόρφωσης
από όλα τα κράτη όλων αυτών των κειμένων, και, τέλος, τη παγκόσμια
καταπολέμηση της ιδεολογίας των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

1] « Vers la fin du système Erdoğan » (Προς το τέλος του συστήματος Ερντογάν), « L’Ukraine et la Turquie créent une Brigade internationale islamique contre la Russie » (Η Ουκρανία και η Τουρκία ιδρύουν μια ισλαμική Διεθνη Ταξιαρχία εναντίον της Ρωσίας), par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 15 Ιουνίου και στις 12 Αυγούστου, 2015.
[2] « Résolution 2165 et débats (aide humanitaire en Syrie) » (Ψήφισμα 2165 και συζητήσεις (ανθρωπιστική βοήθεια στη Συρία)), Réseau Voltaire, 14 Ιουλίου 2014.
[3] “Are there Russian troops in Syria?” (Υπάρχουν ρωσικά στρατεύματα στη Συρία;), Γιούρι Artamonov, 5 Σεπτεμβρίου, 2015.
[4] Μια πρέπει να το διαβάσετε οπωσδήποτε: « Proposition russe d’un débat au Conseil de sécurité sur le terrorisme » (Ρωσική πρόταση για συζήτηση στο Συμβούλιο Ασφαλείας σχετικά με την τρομοκρατία), Réseau Voltaire, 1η Οκτωβρίου 2015.
[5] “Πρόσω ολοταχώς για ρώσο-αμερικανική συμφωνία Sykes-Picot στη Μέση Ανατολή”, του Τιερί Μεϊσάν, Однако (Ρωσία), Δίκτυο Βολταίρος, 22 Φλεβάρη 2013.

var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);})();

GEOPOLITICO

Η Ινδία ανοίγει αμυντική αγορά στην Κεντρική Ασία: Τατζικιστάν και Τουρκμενιστάν επιλέγουν Akash

Νέους πελάτες στην Κεντρική Ασία αποκτά η ινδική αμυντική βιομηχανία, με το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν να προστίθενται στους αγοραστές του αντιαεροπορικού συστήματος Akash. Η εξέλιξη ενισχύει την εξαγωγική παρουσία του Νέου Δελχί σε μια περιοχή όπου κυριαρχεί ακόμη ο σοβιετικός και ρωσικός εξοπλισμός.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Την εξαγωγή των συστημάτων στις δύο χώρες επιβεβαίωσε ο γραμματέας Άμυνας της Ινδίας, Ρατζές Κουμάρ Σινγκ, σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Asian News International στις αρχές Οκτωβρίου, σύμφωνα με δημοσίευμα της Catherine Putz στο The Diplomat, στις 13 Οκτωβρίου 2026.

Ο Ινδός αξιωματούχος παρουσίασε το εγχώριας σχεδίασης και παραγωγής κινητό αντιαεροπορικό σύστημα μέσου βεληνεκούς ως παράδειγμα της προόδου της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας.

Όπως ανέφερε, πρώτη πελάτισσα ήταν η Αρμενία, η οποία απέκτησε πολλαπλές πυροβολαρχίες. Ακολούθησαν οι εξαγωγές προς το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η παραγωγή έχει σταθεροποιηθεί, υπάρχουν επιπλέον παραγγελίες για τις ινδικές Ένοπλες Δυνάμεις και αναμένονται νέοι πελάτες από άλλες περιοχές του κόσμου.

Επιβεβαίωση από την Ινδία, χωρίς λεπτομέρειες για τις συμφωνίες

Οι δηλώσεις Σινγκ επιβεβαιώνουν προηγούμενο δημοσίευμα του ινδικού επιχειρηματικού περιοδικού BW Businessworld, τον Ιούλιο, το οποίο επικαλούνταν επίσημα στοιχεία και περιλάμβανε τις δύο χώρες στους εξαγωγικούς προορισμούς του Akash.

Σύμφωνα με το ANI, την προσθήκη τους στον κατάλογο των αγοραστών επιβεβαίωσαν τόσο ο Οργανισμός Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης της Ινδίας, DRDO, όσο και το ινδικό υπουργείο Άμυνας.

Ωστόσο, ούτε το Τατζικιστάν ούτε το Τουρκμενιστάν έχουν τοποθετηθεί δημοσίως, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Δεν έχουν γνωστοποιηθεί ο αριθμός των συστημάτων, η αξία των συμφωνιών και τα χρονοδιαγράμματα παραδόσεων. Συνεπώς, η ινδική επιβεβαίωση δεν αρκεί για να προσδιοριστεί σε ποιο στάδιο βρίσκεται η παραλαβή και η επιχειρησιακή ένταξή τους.

Περισσότεροι προμηθευτές στην Κεντρική Ασία

Η επιλογή ινδικών συστημάτων εντάσσεται στη σταδιακή διαφοροποίηση των προμηθευτών των κρατών της Κεντρικής Ασίας. Παρότι μεγάλο μέρος του εξοπλισμού τους παραμένει σοβιετικής ή ρωσικής προέλευσης, στις ένοπλες δυνάμεις της περιοχής προστίθενται κινεζικά, τουρκικά, ινδικά και δυτικά μέσα.

Το The Diplomat, επικαλούμενο σχετικό ρεπορτάζ του RFE/RL, αναφέρει ότι το Τουρκμενιστάν παρουσίασε στην παρέλαση της ανεξαρτησίας του, στις 27 Σεπτεμβρίου, το κινεζικό σύστημα αεράμυνας FK-2000. Παρουσιάστηκαν επίσης βραζιλιάνικα αεροσκάφη A-29 Super Tucano και ιταλικά εκπαιδευτικά Leonardo M-346.

Το Τατζικιστάν έχει εμφανίσει κινεζικά συστήματα αεράμυνας HQ-17AE και τεθωρακισμένα οχήματα κινεζικής κατασκευής, ενώ το Κιργιστάν έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια διάφορους τύπους τουρκικών στρατιωτικών drones.

Η εικόνα δείχνει ότι οι κυβερνήσεις της περιοχής αναζητούν περισσότερες επιλογές για την κάλυψη των αμυντικών αναγκών τους. Αυτό δεν σημαίνει άμεση ανατροπή της θέσης της Ρωσίας, αλλά διεύρυνση των διαθέσιμων συνεργασιών.

Το προηγούμενο της Αρμενίας

Η Αρμενία αποτελεί το προηγούμενο εξαγωγικό παράδειγμα για το Akash. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρώτη πυροβολαρχία παραδόθηκε τον Νοέμβριο του 2024 και περιλάμβανε τέσσερις εκτοξευτές και ένα ραντάρ Rajendra. Δεύτερη παράδοση φέρεται να πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2025.

Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν μια εικόνα της εξαγωγικής πορείας του συστήματος, χωρίς να επιτρέπουν συμπεράσματα για το μέγεθος ή τη σύνθεση των παραγγελιών του Τατζικιστάν και του Τουρκμενιστάν.

Η παλαιότερη σχέση με το Τατζικιστάν

Η αμυντική παρουσία της Ινδίας στο Τατζικιστάν έχει βαθύτερες ρίζες. Το The Diplomat επικαλείται έκθεση της Oxus Society, σύμφωνα με την οποία η συνεργασία αναπτύχθηκε από τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές του 2000, με σημαντικό σταθμό την ανακαίνιση της αεροπορικής βάσης Αϊνί.

Τα σχέδια για εγκατάσταση ινδικών στρατιωτικών μέσων στη βάση δεν προχώρησαν, καθώς η Ντουσάνμπε στράφηκε στη Μόσχα και συμφώνησε να επιτρέψει τη χρήση της από ρωσικές δυνάμεις. Η Ινδία είχε επίσης πρόσβαση στην αεροπορική βάση Φαρχόρ, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, χωρίς μόνιμη παρουσία.

Κατά το δημοσίευμα, πριν από τις συμφωνίες για το Akash δεν είχαν καταγραφεί ινδικές πωλήσεις αμυντικού εξοπλισμού στις δύο χώρες.

Η νέα εξαγωγική εξέλιξη προσφέρει στο Νέο Δελχί ένα επιπλέον έρεισμα στην Κεντρική Ασία. Για τους αγοραστές, όμως, η διεύρυνση των προμηθευτών συνοδεύεται από την πρόκληση της διαλειτουργικότητας: διαφορετικά συστήματα πρέπει να μπορούν να συνεργάζονται αποτελεσματικά μέσα στην ίδια αμυντική δομή.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Δένδιας–Πιστόριους στην Κρήτη: Αμυντική συνεργασία και SPARTAN ARROW στο επίκεντρο

Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Συνάντηση με τον Γερμανό υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους πραγματοποιεί σήμερα, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, στο Πεδίο Βολής Κρήτης ο Νίκος Δένδιας, με αντικείμενο την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη διμερή αμυντική συνεργασία.

Σύμφωνα με την προαναγγελία του ΥΠΕΘΑ, οι συνομιλίες θα επικεντρωθούν στις προκλήσεις άμυνας και ασφάλειας που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, στη συνεργασία Ελλάδας–Γερμανίας στους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας και της τεχνολογίας και στην ανάπτυξη ευρωπαϊκών αμυντικών δυνατοτήτων.

Η συνάντηση θα συνδυαστεί με παρακολούθηση βολών στο πλαίσιο της άσκησης αεράμυνας «SPARTAN ARROW – 26».

Οι δύο υπουργοί αναμένεται να παρακολουθήσουν βολές των συστημάτων PATRIOT και LEFLASYS-OZELOT, καθώς και βολή πιστοποίησης του νέου συστήματος IRIS-T SLM. Η άσκηση διοργανώνεται κάθε χρόνο από τις γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις στο NATO Missile Firing Installation, το Πεδίο Βολής Κρήτης.

Οι κοινές δηλώσεις στον Τύπο έχουν προγραμματιστεί περίπου στις 14:40.

Η ατζέντα συνδέει τη συζήτηση για την ευρωπαϊκή άμυνα με την πρακτική συνεργασία στη βιομηχανία, στην τεχνολογία και στην εκπαίδευση. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

«Πυρπολητής»: Ελληνική σχεδίαση και ναυτική κρούση χωρίς πλήρωμα – Το επόμενο βήμα για τον Στόλο

Το Πολεμικό Ναυτικό παρουσίασε στον Σκαραμαγκά το δικό του μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας. Επιτήρηση, αναγνώριση και προσβολή πλεόντων στόχων στις αποστολές του, με στόχο την παραγωγή σε μεγάλους αριθμούς.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ένα νέο εργαλείο για τη θαλάσσια επιτήρηση και τις επιχειρήσεις κρούσης παρουσίασε το Πολεμικό Ναυτικό, εντάσσοντας την εγχώρια ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων στον σχεδιασμό ενίσχυσης του Στόλου.

Ο «Πυρπολητής», μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας που σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από το Πολεμικό Ναυτικό, αποκαλύφθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στο Ναυτικό Οχυρό Σκαραμαγκά. Η παρουσίαση έγινε κατά τα εγκαίνια του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια.

Η σημασία του προγράμματος βρίσκεται τόσο στις αποστολές που μπορεί να αναλάβει όσο και στην ελληνική προέλευση της σχεδίασης και της κατασκευής του. Ο στόχος παραγωγής σε μεγάλους αριθμούς δίνει στο εγχείρημα προοπτική ευρύτερης αξιοποίησης από τον Στόλο, υπό την προϋπόθεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης των δοκιμών.

Επιτήρηση και δυνατότητα προσβολής στόχων

Το σκάφος έχει μήκος πέντε μέτρων και μέγιστη ταχύτητα άνω των 40 κόμβων. Η αυτονομία του χαρακτηρίζεται υψηλή, χωρίς να έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες τιμές επιχειρησιακής εμβέλειας ή διάρκειας αποστολής.

Διαθέτει ηλεκτροοπτικό σύστημα, ραντάρ επιφανείας, συστήματα επικοινωνιών και αισθητήρες για την πλοήγηση και την επιχειρησιακή χρησιμοποίησή του.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της παρουσίασης, έχει σχεδιαστεί για τρεις βασικές κατηγορίες αποστολών: συλλογή πληροφοριών, επιτήρηση και αναγνώριση· επιχειρήσεις εναντίον στόχων επιφανείας· και επιθέσεις μονής κατεύθυνσης με μεταφορά εκρηκτικού φορτίου.

Στην τελευταία περίπτωση, το ίδιο το μη επανδρωμένο σκάφος αποτελεί το μέσο προσβολής. Προβλέπονται επίσης δυνατότητες περαιτέρω αναβάθμισης και διεύρυνσης των αποστολών του.

Οι ενσωματωμένες δυνατότητες αυτόνομης λειτουργίας βρίσκονται στο τελικό στάδιο δοκιμών. Η διάκριση έχει σημασία: η απουσία πληρώματος από το σκάφος και η αυτόνομη εκτέλεση λειτουργιών αποτελούν διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να αξιολογούνται χωριστά.

Η επιχειρησιακή κατεύθυνση που περιέγραψε ο Δένδιας

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ανέφερε ότι ο «Πυρπολητής» μπορεί «να συλλέγει πληροφορίες, να επιτηρεί, να αναγνωρίζει, να λειτουργεί —όπως το όνομά του λέει— σαν σκάφος δυνατοτήτων επίθεσης εναντίον πλεόντων στόχων».

Παράλληλα, επισήμανε τη δυνατότητα μεταφοράς μέρους των αποστολών επιτήρησης και περιπολίας σε μη επανδρωμένα και αυτόνομα μέσα, με αντίστοιχη μείωση των ημερών παραμονής του προσωπικού στη θάλασσα.

Αυτή η κατεύθυνση αναδεικνύει τον συμπληρωματικό ρόλο των νέων συστημάτων στον Στόλο. Η αξιοποίησή τους μπορεί να διευρύνει τις επιλογές επιτήρησης και κρούσης και να επιτρέψει διαφορετική κατανομή των αποστολών μεταξύ επανδρωμένων και μη επανδρωμένων μέσων.

Από τα πυρπολικά στην ελληνική τεχνογνωσία

Η επιλογή του ονόματος συνδέει το πρόγραμμα με την παράδοση των πυρπολικών της Επανάστασης του 1821: τη χρήση μικρότερων σκαφών για την προσβολή ισχυρότερων εχθρικών μονάδων.

Στον σύγχρονο «Πυρπολητή», η ιστορική αναφορά συνοδεύεται από συστήματα αισθητήρων, επικοινωνιών και πλοήγησης, με το πλήρωμα να απουσιάζει από το μέσο που εκτελεί την αποστολή.

Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι η διατήρηση και η εξέλιξη αυτής της τεχνογνωσίας. Η εγχώρια ανάπτυξη αποκτά επιχειρησιακή αξία όταν συνοδεύεται από αξιόπιστη παραγωγή, υποστήριξη και δυνατότητα αναβαθμίσεων σε βάθος χρόνου.

Εκπαίδευση σε ευρύ φάσμα θαλάσσιων συστημάτων

Το νέο Κέντρο Διακλαδικής Εκπαίδευσης προορίζεται για την εκπαίδευση και την εξοικείωση του προσωπικού με μη επανδρωμένα και αυτόνομα θαλάσσια μέσα.

Στην παρουσίαση περιλαμβάνονταν συστήματα επιφανείας για επιτήρηση, συλλογή πληροφοριών, υδρογραφικές έρευνες και αποστολές έρευνας και διάσωσης, καθώς και υποβρύχια μέσα για εντοπισμό και εξουδετέρωση ναρκών.

Μεταξύ αυτών ήταν τα FLEXUS, NIRIIS, BLUE BOAT, ΜΕΣΕ και ΚΑΝΑΡΗΣ «1» και «2», καθώς και τα υποβρύχια PLUTO PLUS και PLUTINO MIKI. Η ποικιλία των μέσων δείχνει ότι η εκπαίδευση καλύπτει περισσότερες αποστολές από την αποκλειστική χρήση σκαφών κρούσης.

Το αίτημα για τα Corsair

Ξεχωριστή θέση είχε το Corsair της Saronic, μη επανδρωμένο και αυτόνομο σκάφος επιφανείας μήκους επτά μέτρων, με ταχύτητα άνω των 35 κόμβων.

Σύμφωνα με την ενημέρωση της παρουσίασης, διαθέτει δυνατότητα συνεργατικής αυτόνομης δράσης σε σμήνη και μπορεί να αναλαμβάνει αποστολές επιτήρησης, επιχειρήσεων κατά στόχων επιφανείας, επίθεσης μονής κατεύθυνσης και έρευνας και διάσωσης.

Το Πολεμικό Ναυτικό έχει πραγματοποιήσει δοκιμές και αξιολόγηση του συστήματος και έχει αποστείλει σχετικό Letter of Request για προμήθεια σκαφών μέσω του μηχανισμού Foreign Military Sales των ΗΠΑ. Η αποστολή του αιτήματος αποτελεί βήμα στη διαδικασία προμήθειας και δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αγορά ή παράδοση.

Το κρίσιμο βήμα είναι η παραγωγή

Η παρουσίαση του «Πυρπολητή» αποτελεί αφετηρία για την αξιολόγηση ενός ελληνικού μη επανδρωμένου μέσου με πολλαπλές αποστολές. Η ολοκλήρωση των δοκιμών, η οργάνωση της παραγωγής και η ένταξή του στις διαδικασίες του Στόλου θα καθορίσουν το πραγματικό επιχειρησιακό του αποτύπωμα.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί συγκεκριμένα στοιχεία για την εμβέλεια, το εκρηκτικό φορτίο, το κόστος ανά μονάδα ή το χρονοδιάγραμμα μαζικής παραγωγής. Τα διαθέσιμα δεδομένα τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις του προγράμματος· η συνολική αποτίμησή του θα απαιτήσει τα αποτελέσματα των δοκιμών και τις αποφάσεις για την παραγωγή.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO49 λεπτά πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός2 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή