Γενικά θέματα
Ο Ισλαμοφασισμός και η μακαριότητα της Λευκωσίας
συνεχίζεται στη Λευκωσία το πήγαινε-έλα με “πρωταγωνιστές” το τρίο
Αναστασιάδη-Ακιντζί-Άιντα (και των παρατρεχάμενών τους), ενισχυόμενο με
επισκέψεις υψηλόβαθμων αξιωματούχων από όλες τις γωνιές του κόσμου, με
τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ να παίρνει σειρά και, στον μήνα, να τον
ακολουθεί και ο ομόλογός του από την …Κίνα.
Η πολυπόθητη “λύση” διακηρύττουν ο ένας μετά τον άλλο και ενίοτε εν συγχορδία, περιμένει στη γωνία. Ταυτόχρονα καίγεται, κυριολεκτικά, η ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Και όλοι σχεδόν παραδέχονται, μετά και την τελευταία προβοκάτσια της κατάρριψης του Ρωσικού βομβαρδιστικού στην Συρία, πως είναι η Ισλαμιστική Τουρκία του τζιχαντιστικού διδύμου Ερντογάν-Νταβούτογλου που ρίχνει καθημερινά και συνειδητά λάδι στην φωτιά, ενισχύοντας το χάος και την αναρχία στην περιοχή.
Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, στη Λευκωσία έχουμε και βαρύγδουπες ανακοινώσεις από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο πως, οσονούπω, θα συντελεστεί ακόμη ένα αναμενόμενο “θαύμα”. Η Κύπρος θα καταστεί, μας λένε, ομφαλός των ενεργειακών πραγμάτων- αρχικά στην Ανατολική Μεσόγειο, μετά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αργότερα και του κόσμου ολόκληρου . Και γιατί όχι; Έχετε μήπως προσπαθήσει να παρακολουθήσετε το πρόγραμμα ταξιδίων- το itinerary- του Υπουργού κ. Γιώργου Λακκοτρύπη; Παραπέμπει στον περιβόητο “παπά” του ελληνικού σινεμά. Φαντομάς έχει γίνει. “Εδώ παπάς , εκεί παπάς, που είναι ο παπάς”; Μπορεί να νομίζουμε ότι γνωρίζουμε, αλλά κανείς δεν ξέρει. Κάτι μαγειρεύεται, αλλά τι;
Είναι μήπως η “ενδιάμεση” συμφωνία των 4.5 δις δολαρίων για την προμήθεια της εσωτερικής αγοράς με υγραέριο, η “έναρξη” της οποίας συνεχώς μετακινείται -από το 2019 πάει μας λένε για το 2025- και κάποιοι κομματικοί παράγοντες μεταξύ Λευκωσίας και Λεμεσού γνωρίζουν γιατί συμβαίνει αυτό και προαλείφονται για την “ευρετή”, αφού διαμορφώνουν παρασκηνιακά τα πράγματα; Είναι μήπως το σκηνικό που έχει εδώ και καιρό έχει στηθεί στο Βασιλικό, από ξένα και κυπριακά συμφέροντα, με το παρασκήνιο, την αδιαφάνεια και τα “σαμποτάζ” να βρίθουν, παραπέμποντας περισσότερο στην ιδιωτεία παρά στο καλώς εννοούμενο δημόσιο συμφέρον;
Είναι και αυτά. Όμως τώρα φαίνεται πως το παιγνίδι λαμβάνει υπερ-στρατηγικές διαστάσεις. Με ένα σμπάρο στοχεύονται, φαίνεται, όλα τα τρυγόνια. Και ενεργειακός ομφαλός θα γίνει η Κύπρος, και το πρόβλημά της θα το επιλύσει, και τα δισεκατομμύρια που χρειάζονται για την “ανοικοδόμηση” και τις “αποζημιώσεις”- αλλά και για τα επιπλέον δις που οι Τουρκοκύπριοι χρωστούν όλα αυτά τα χρόνια στην ´Αγκυρα – θα βρεθούν. Και όλοι θα πλουτίσουν. Πρώτα θα πλουτίσουν οι “λίγοι” που πιθανότατα θα σχετίζονται με την “ενδιάμεση” συμφωνία (των 4.5 δις, υπενθυμίζω) για το υγραέριο. Μετά την “λύση” θα πλουτίσουν κάποιοι άλλοι “λίγοι” που βρίσκονται ήδη “μέσα” στα πράγματα. Και σε λίγα χρόνια, όλοι οι υπόλοιποι. Το “Ελ Ντοράντο” θα είναι για όλους.
Όμως πιο σημαντικό και μακροχρόνιο είναι πως με την πολυπόθητη “λύση” η Κύπρος θα καταστεί “γέφυρα” μεταξύ της ΕΕ και της Μέσης Ανατολής. Αυτό δεν το λέει με κάθε ευκαιρία και σε διεθνή φόρα μόνο ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ. ´Εχει γίνει ρεφρέν. ´Ενα άλλο ρεφρέν είναι πως η Κύπρος θα γίνει επίσης και πολυπολιτισμικό αλλά και διαθρησκευτικό “μοντέλο”, με μπροστάρηδες τη νεολαία. Μπορεί η τελευταία να παραφέρθηκε πρόσφατα, αλλά τώρα που έχει μπεί και η παιδεία στο στόχαστρο του ´Εσπεν Μπαρθ Άιντα, θα βρούν και οι νεολαίοι το δρόμο τους όπως και όλη η Κύπρος.
Η επισταμένη παρακολούθηση ζητημάτων γύρω από τα ενεργειακά, ειδικά σε ότι αφορά σε λεπτομέρειες διαπραγματεύσεων που είναι, εξ´ορισμού, εμπιστευτικής φύσεως ή απόρρητες, είναι δύσκολη. Η ενημέρωση γίνεται βασικά μέσω ανοιχτών πηγών. Υπάρχουν βέβαια και οι διαρροές. Όμως εκεί ελλοχεύει ο κίνδυνος της σκοπιμότητας, δηλαδή, της εξυπηρέτησης κάποιας ατζέντας- κρατικής, προσωπικής, ή ιδιωτικής ομάδας συμφερόντων.
Στην περίπτωση των ενεργειακών ζητημάτων της Κύπρου, είναι όντως ενθαρρυντικά τα δεδομένα, καθώς επίσης και αυτά που διαβάζουμε αναφορικά με τον εντοπισμό νέων κοιτασμάτων, με ειδική αναφορά στο γιγαντιαίο “Ζορ” της Αιγύπτου.
Όλες οι εξελίξεις συγκλίνουν στην ανάγκη περιφεριακών συνεργασιών και της δημιουργίας περιφερειακού κέντρου διανομής. Ένα τέτοιο κέντρο θα είναι είτε επίγειο στην Αίγυπτο, είτε θα είναι πλωτό σε περιοχή μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ.
Με τη δυναμική είσοδο του Βρετανικού κολοσσού British Gas στην Κύπρο, και ακόμη με την πιθανολογούμενη εξαγορά του από τον υπερ-κολοσσό Royal Dutch Shell, που έγινε πρόσφατα με την αγορά από την BG σημαντικού μεριδίου που κατέχει η εταιρία Noble στο κοίτασμα “Αφροδίτη”, και επειδή η εταιρία αυτή έχει ήδη υπό την ιδιοκτησία της το τερματικό υγροποίησης Ιτκούν στην Αίγυπτο, το περιφερειακό κέντρο διανομής μάλλον θα βρίσκεται στη χώρα του Νείλου. Και αυτό σίγουρα θα γίνει αν συμφωνήσουν και οι Ισραηλινοί. Υπογραμμίζω απλά εδώ πως για το Ισραήλ, μετά την Αμερική, η Αίγυπτος αποτελεί τον πιό σημαντικό στρατηγικό του εταίρο. Έχει το Ισραήλ κάθε συμφέρον- όπως έχουν όλα τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου πλην Τουρκίας- σε μια Αίγυπτο με πολιτική και οικονομική σταθερότητα. Φανταστείτε μόνο πόσο χειρότερα θα ήταν σήμερα τα πράγματα στην περιοχή μας αν και η Αίγυπτος είχε σηκωμένη την παντιέρα του ισλαμιστικού φονταμενταλισμού ή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους , του ισλαμοφασισμού.
Το ερώτημα που προκύπτει για την κυβέρνηση- για την Κύπρο και τον λαό της ουσιαστικά- είναι κατά πόσον αυτά που αναφέρονται παραπάνω διασυνδέονται μεταξύ τους. Υπάρχει διασύνδεση, αρνητική ή θετική, μεταξύ του σκηνικού “λύσης” που στήνει ο Άιντα και με τα ενεργειακά στρατηγήματα των Αναστασιάδη-Λακκοτρύπη; Επηρεάζονται τα δυο αυτά ζητήματα από την ιδεολογία και τις συνέπειες του ισλαμοφασισμού, προεξέχων εκπρόσωπος του οποίου είναι στα λόγια και στις πράξεις η ισλαμιστική Τουρκία του τζιχαντιστικού διδύμου Ερντογάν-Νταβούτογλου;
Η προφανής απάντηση είναι πως ναί, διασυνδέονται ή πρέπει να διασυνδέονται και πως δεν μπορεί να είναι αλλιώς. Αν όμως δεν γίνεται θετική διασύνδεση για τα συμφέροντα της Κύπρου, τότε η κυβέρνηση Αναστασιάδη λειτουργεί εκτός πραγματικότητας. Ενώ κτίζει πύργους στην άμμο, προσδοκεί θεμελιακά αποτελέσματα που θα διασφαλίζουν το μέλλον του λαού και του τόπου.
Η κυβέρνηση Αναστασιάδη (και μαζί της και τα δυο μεγάλα κόμματα) είναι δεσμευμένη να οκοδομήσει ένα συνεταιρικό κράτος στη βάση του δικοινοτισμού και της διζωνικότητας. Αφήνω κατά μέρος πως εδώ μιλάμε για μια εκλεπτυσμένη μορφή ρατσισμού με κυπριακό, όμως, πρόσωπο – όπως παλιά έλεγαν για “σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο”.
Κατ´εμέ το κυρίαρχο ζήτημα στο κυπριακό, η εκ των ων ούκ άνευ συνθήκη για την επίλυσή του, είναι το ζήτημα της ασφάλειας- της αμοιβαίας ασφάλειας. Όλα έπονται της ασφάλειας. Αυτό το γνωρίζει πρώτος και καλύτερος ο κύριος Άιντα. Γνωρίζει και η Λευκωσία τι έχει κατά καιρούς πεί και γράψει ο Νορβηγός για τη σημασία της αμοιβαίας ασφάλεια στην αποτελεσματική επίλυση διαφόρων. Ωστόσο η Λευκωσία δεν φέρνει τον Άιντα προ των ευθυνών του και δεν απαιτεί καμιά διασύνδεση στις διαπραγματεύσεις ώστε η οποία “λύση” να αποκλείει, τουλάχιστον, ξένους εγγυητές και μπάστακες. Ίσως στη Λευκωσία να πιστεύουν πως το μείζον αυτό ζήτημα θα τους το επιλύσουν ο …Κοτζιάς μαζί με τον Εγγλέζο Χάμμοντ.
Με την ολοκλήρωση των “αποστειρωμένων” από τον έξω κόσμο και τα διεθνή δρώμενα διαπραγματεύσεων στη Λευκωσία, θα έχουμε και την “κατάληξη” της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στο θέμα αυτό ο Ακιντζί λέει την αλήθεια ενώ ο Αναστασιάδης και το κυβερνών κόμμα παραπλανούν. Το κυπριακό κράτος του 1960 θα γίνει πραγματικά “εκλιπών”.
Προς τί λοιπόν τα ενεργειακά στρατηγήματα των Αναστασιάδη-Λακκοτρύπη με τους ενεργειακούς κολοσσούς και υπέρ κολοσσούς; Προς τί οι επισκέψεις σε Αίγυπτο και Ισραήλ και οι τριμερείς συναντήσεις μια εδώ, μια εκεί και μια στη Νέα Υόρκη; ´Η μήπως πραγματικά πιστεύουν στην κυβέρνηση Αναστασιάδη πως ο διζωνικός δικοινοτικός συνεταιρισμός που επεξεργάζονται θα γίνει με τους Τουρκοκύπριους, με τον όποιον Ακιντζί και πως η Τουρκία θα επιτρέψει στο όποιο κρατικό μόρφωμα που θα διαδεχτεί το κράτος του 1960 να λειτουργεί, να διαπραγματεύεται και να πορεύεται αυτόνομα με μόνους περιορισμούς αυτούς που προκύπτουν για το κάθε κράτος μέσα στο διακρατικό σύστημα;
Μετά την προγραμματισμένη με κάθε λεπτομέρεια, συμπεριλαμβανομένης και της προπαγάνδας που θα ακολουθούσε, προβοκάτσιας της κατάρριψης του Ρωσικού βομβαρδιστικού πάνω από τη Συρία (και συμβουλεύω όσους ενδιαφέρονται να διαβάσουν το άκρως αποκαλυπτικό κείμενο του Τούρκου σχολιαστή Emre Uslu, “Turkey picks up a new contract from the West” , Zaman , 26/11/2015, www.todayszaman.com), που συμπεριλαμβάνει και ιστορικό των προβοκάτσιων του τουρκικού κράτους ως διαχρονικό modus operandi της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής) δημοσιεύθηκε ένα σχόλιο στό αμερικανικό CNN. Συγραφέας του υπήρξε ο διπλωματικός συντάκτης του καναλιού Νic Robertson.
Το σχόλιο έκλεινε ως εξής: ” Οι Νατοϊκοί συνεργάτες του Ερντογάν θα τον βλέπουν από τούδε και στο εξής ως ένα αδέσποτο κανόνι (“a loose canon”), ένα ασταθές στοιχείο σε μια πολύ εύφλεκτη κατάσταση. Όχι ένα σταθερό συνεργάτη ικανό και με ψύχραιμα νεύρα, όπως αυτά που επέτρεψαν στη Νατοϊκή συμμαχία να επιβιώσει του Ψυχρού Πολέμου. Ο Ερντογάν ανέτρεψε το τραπέζι πάνω στο οποίο διεξάγεται το παιγνίδι”.
Σημαίνουν τίποτε όλα αυτά στη Λευκωσία; Ή μήπως ζει στη μακαριότητά της; “Συνέταιρος” και “εγγυητής” της Κύπρου θα είναι το ισλαμοφασιστικό καθεστώς της ´Αγκυρας και του κάθε Ερντογάν; Ή μήπως στη Λευκωσία αγοράζουν τώρα το νέο προπαγανδιστικό φρούτο των Δυτικών πως άλλο το τζιχαντιστικό δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου και άλλη η κοσμική και δημοκρατική Τουρκία που αναπόφευκτα οικοδομείται;
Τα πρόβλημα με τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό και τον εγγενή επεκτατισμό της Τουρκίας είναι δομικό χαρακτηριστικό του τουρκικού κράτους διαχρονικά. Και ποτέ δεν υπήρξε προσωπικό. Το 1914 η πάλαι ποτέ Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν κήρυξε πόλεμο κατά των Συμμάχων. Ιερό Πόλεμο- τζιχάντ κατά των απίστων, κήρυξε ο Χαλίφης. Διότι αυτό που εμείς γνωρίζουμε ως “Οθωμανική Αυτοκρατορία” ήταν πρωτίστως Ισλαμικό Χαλιφάτο και μετά όλα τα άλλα. Οι γενοκτονικές σφαγές των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας έγιναν με την κραυγή “Allahu Akbar- Ο Θεός είναι Μεγάλος”. Και το 1974 είναι με τη σημαία του ιεροπολεμιστή και κατακτητή που εισέβαλαν στην Κύπρο, σφάζοντας και λαφυραγωγόντας- μια λαφυραγωγία που συνεχίζεται μέχρι της μέρες μας, ευλογημένη από τον Αλλάχ για τους κατακτητές.
Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει επανειλλημένα δηλώσει πως ο λαός θα αποφασίσει για τη λύση, κάτω όμως από διλημματικές συνθήκες. Και θα αποφασίσει με γνώμονα την ασφάλειά του και για το μέλλον των παιδιών του, μέσα στον τόπο του.
http://mignatiou.com/2015/11/o-islamofasismos-ke-i-makariotita-tis-lefkosias/
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Αζερμπαϊτζάν – Τουρκία: Κηρύχθηκε ο πόλεμος για την ισλαμική μαντίλα
Το Αζερμπαϊτζάν, μια χώρα με μουσουλμανικό πληθυσμό σε ποσοστό 98%, μόλις απαγόρευσε τη χρήση της χιτζάμπ στα σχολεία, επικαλούμενο την...
Μάικλ Ρούμπιν: Ο Τομ Μπάρακ θα Καταστρέψει την κληρονομιά του Τραμπ;
Ο Μπάρακ έχει αναδιαμορφώσει σχεδόν μόνος του την πολιτική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή προς όφελος...
Γεωπολιτική και Προφητεία: Ο γέροντας Σίμων της Λατινικής Αμερικής, οι «τρεις ημέρες σκοταδιού» στην ανθρωπότητα
Η πραγματική εγρήγορση δεν είναι ο φόβος για το αύριο· είναι η υπεύθυνη, η φροντίδα της οικογένειας για τον άνθρωπό...
Ο Πούτιν χτυπά την οικονομία, ο Τραμπ περιπλέκει το παιχνίδι: Η Ευρώπη μπροστά στη μεγάλη δοκιμασία της Ουκρανίας
Από στρατιωτικής άποψης, η προφανής λύση είναι η παροχή περισσότερων και καλύτερων συστημάτων αεράμυνας. Ωστόσο, αυτά βρίσκονται σε περιορισμένη διαθεσιμότητα...
Γιατί το Πεντάγωνο ανησύχησε τόσο πολύ για τα βομβαρδιστικά B-1 στην Αγγλία
Το περιστατικό συμβολίζει τη σταδιακή υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής και την αυξανόμενη αβεβαιότητα στο διεθνές περιβάλλον, όπου αντίπαλοι όπως το...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας