Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Π. Ήφαιστος, ΚΥΠΡΙΑΚΟ: ΔΙΑΦΘΕΙΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΘΕΣΜΟΥΣ, ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΑ / ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ.

Δημοσιεύτηκε στις

AKINTZI-ANASTASIADIS03-AIDA-16MAY2015-e1431752250254-777x437Τις τελευταίες δεκαετίες οι αποφάσεις του ΣΑ του ΟΗΕ τις οποίες στην συνέχεια όλοι υπόλοιποι επαναλαμβάνουν ανιαρά, άχρωμα και άοσμα αρχίζουν ως εξής: «Το Συμβούλιο Ασφαλείας καλωσορίζει την έναρξη των συνομιλιών …». …  Εδώ, αφήνουμε κατά μέρος επιμέρους ζητήματα, δηλαδή τον εξαρτημένο ρόλο του ΓΓ του ΟΗΕ ο οποίος όπως στην περίπτωση του Κόφι Αναν μετατρέπεται σε φερέφωνο μεταμφιεσμένων ηγεμονικών σχεδίων που παραβιάζουν τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ ή τον ρόλο των ειδικών αντιπροσώπων όπως ο Άιντα. Για το τελευταίο ζήτημα συνιστώ τις σχετικές αναλύσεις του Μάριου Ευρυβιάδη τις οποίες εύκολα κανείς βρίσκει με αναζήτηση στο διαδίκτυο. Πιο κάτω θα προσπαθήσουμε να θίξουμε για ακόμη μια φορά το γεγονός πως με εξαίρεση την αξίωση του νυν Έλληνα ΥΠΕΞ για τερματισμό των εγγυήσεων η Ελλάδα και η Κύπρος δείχνουν να εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια να διεκδικήσουν τα ζωτικά τους συμφέροντα ακόμη και όταν αυτά είναι απολύτως βάσιμα σύμφωνα με την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Για την Ευρωπαϊκή Νομιμότητα βλ. «“Πλαίσιο Αρχών για μια δίκαιη λύση και βιώσιμη λύση του Κυπριακού με γνώμονα το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο”,… http://fb.me/6sgg6Sf7q»   η οποία αποτελεί την μόνη βάση βιώσιμης λύσης του κυπριακού ζητήματος.

Βασικά, εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων είμαστε άβουλοι και έρμαια αποφάσεων τρίτων. Οι νεοέλληνες τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα εξ αντικειμένου και ολοφάνερα στερούνται κρατικής αντιπροσώπευσης που θα στηρίξει τα συμφέροντα επιβίωσής τους. Αυτό αποτελεί μια θανατηφόρα κατάσταση στην άκρως ανταγωνιστική διεθνή πολιτική όπου το κράτος είναι ο θεσμός συλλογικής ελευθερίας όλων των κοινωνιών και η ακεραιότητά του ζήτημα επιβίωσης της κοινωνίας.

Τις τελευταίες δεκαετίες οι δικές μας στάσεις στο κυπριακό ζήτημα οδήγησαν το Συμβούλιο Ασφαλείας να συμπεριλαμβάνει στις ανακοινώσεις του διατυπώσεις που αφορούν την εσωτερική τάξη πραγμάτων ενός κράτους μέλους. Γενικόλογες βέβαια, αστείες και αδιέξοδες και σίγουρα αντίθετες στις υψηλές αρχές του διεθνούς δικαίου όπως είναι διατυπωμένες στο Κεφάλαιο Ι του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.
Ακριβώς, κανείς θα πρέπει να διακρίνει μεταξύ των θεσφάτων της διεθνούς τάξης που αποτελούν τους άξονες του σύγχρονου διεθνούς συστήματος και των γενικόλογων διατυπώσεων που συμβουλεύουν τα εμπλεκόμενα μέρη σε μια διένεξη για ειρηνική επίλυση.
ΝταβούτογλουΗ ειρηνική επίλυση μπορεί, ακριβώς, να διολισθήσει σε παραβίαση των θεσφάτων κα εσχάτων της διεθνούς τάξηςεάν ο πάσχων αντί ανένδοτα και ακολουθώντας μια στρατηγική αποκατάστασης της διεθνούς νομιμότητας κατηφορίσει σε κατευναστικές στάσεις και συμπεριφορές που αναγνωρίζουν τα τετελεσμένα του  κράτους που επιτίθεται αναθεωρητικά.
Τα αποτελέσματα της δικής μας στάσης καταμαρτυρούν ότι ο δικός μας πολιτικός ανορθολογισμός και η δική  μας ελλειμματική κατανόηση των πολιτικών όψεων των διεθνών θεσμών διαφθείρει τις αποφάσεις των αποφάσεων και αναπροσαρμόζει τις στάσεις των τρίτων εις βάρος μας.
Στην περίπτωση του Κυπριακού η δική μας υποχωρητικότητα θρέφει την Τουρκική επιθετικότητα και οδηγεί τα άλλα κράτη να αποδεχθούν την αλλαγή της διεθνούς τάξης ως φυσική εξέλιξη. Έπεται η αναπροσαρμογή των συμφερόντων, των σκοπών και της στρατηγικής σύμφωνα με τα νέα δεδομένα.
Σε περιοχές όπως η Ανατολική Μεσόγειος και η Μέση Ανατολή, μάλιστα, όπου οι στρατηγικές εξελίξεις είναι καταιγιστικές, σημαίνει ότι ο απρόσεκτος, ο αδύναμος και ο ανορθολογικός οδηγείται τάχιστα στην κλίνη το Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων.
Αυτό που εδώ και δεκαετίες επιδιώκει η Τουρκία είναι, σε πρώτη φάση, να νομιμοποιήσει τα τετελεσμένα της βίας και σε δεύτερη, να καταλάβει όλη την Κύπρο. Αυτούς του σκοπούς οι Τούρκοι δεν τους κρύβουν. Διαδοχικοί κύπριοι πρόεδροι απλά έλεγαν «όχι» χωρίς εν τούτοις να υιοθετούν μια ενεργή στρατηγική. Το δόγμα της μητρόπολης Ελλάδας ήταν «η Κύπρος είναι μακριά, αποφασίζει και εμείς στηρίζουμε ότι αποφασίζει». Μεταφράζω: Εάν αποφασίσει να αυτοκτονήσει πολιτικά εμείς θα το στηρίξουμε.
Η κατολίσθηση αρχίζει, βασικά, από τον πρόεδρο Βασιλείου (να θυμηθούμε το απίστευτο «έξω πάμε καλά» τέλος του 1980, από τον τότε Ελλαδίτη Πρόεδρο). Η αποδοχή των ιδεών Γκάλλι (φτωχός συγγενής του σχεδίου Αναν και αυτών που φαίνεται να δέχεται –ή θα τον «υποχρεώσουν» να δεχθεί– ο σημερινός κύπριος Πρόεδρος) το 1992 προκάλεσε την ήττα του Προέδρου Βασιλείου από τον Γλαύκο Κληρίδη του οποίου η προεκλογική εκστρατεία περιστρεφόταν γύρω από αυτό που στην συνέχεια ονομάστηκε Ενιαίος Αμυντικός Χώρος.
Επίσης, αυτή η προσέγγιση συμπληρωνόταν από την πολιτική διπλωματικής ενίσχυσης με ένταξη στην ΕΕ. Βλ. αναλύσεις στα δοκίμια «Ελληνική Εθνική Στρατηγική, έννοια, σκοποί προϋποθέσεις επιτυχούς εκπλήρωσης: η περίπτωση της ευρωπαϊκής προοπτικής… http://wp.me/p3OlPy-Ff» και «In Memoriam Γιάννου Κρανιδιώτη. Ειρηνική επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών και ο Γιάννος Κρανιδιώτης http://wp.me/p3OlPy-I2».
Σε αμφότερα τα δοκίμια που παραπέμπουμε δίνεται μια συνολική περιγραφή του πως ενώ δόθηκαν δείγματα γραφής μιας στοιχειώδους έστω εθνικής στρατηγικής στην συνέχεια διολισθήσαμε στο φασιστικό, ανελεύθερο και αντιδημοκρατικό και κατεδαφιστικό σχέδιο Αναν που κατέλυε την κυρίαρχη Κυπριακή Δημοκρατία. Εδώ βρισκόμαστε σήμερα ξανά και το μόνο νέο είναι η μοναχική προσπάθεια του νυν ΥΠΕΞ να αντιστρέψει τον κατήφορο κάνοντας το αυτονόητο, δηλαδή την αξίωση να τερματιστούν οι δήθεν «εγγυήσεις».

Η έμμεση ή άμεση κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα είναι η αρχή του τέλους της Ελληνικής παρουσίας και η επί μακρόν στρατηγική παγίδευση της Ελλάδας
. Επειδή όλοι πλέον προσαρμόζονται στην λογική των δικών  μας υποχωρήσεων και την δική μας αποδοχή των τετελεσμένων η πιθανή διάσωσή μας, έστω και την τελευταία στιγμή, συναρτάται με την κατανόηση των πολιτικών όψεων των διεθνών θεσμών και της ΕΕ.
Μονολεκτικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι τρίτοι δεν έχουν οποιοδήποτε λόγο να είναι βασιλικότεροι του Βασιλέως. Καθημερινά καταμαρτυρείται εξόφθαλμα ο εξαρτημένος χαρακτήρας των διεθνών οργανισμών  και το γεγονός ότι δεν διαθέτουν τρόπους να κρίνουν με πολιτικά ορθολογιστικά κριτήρια τα διεθνή ζητήματα.
Εάν σταθούμε στα ζητήματα που αφορούν εμάς, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί, για παράδειγμα, ότι υπάρχει δυνατότητα λύσης του κυπριακού σε ρατσιστική βάση, με εσωτερικές εθνικές διαιρέσεις που θα ορίζουν ομοφωνία στην λήψη των αποφάσεων και πρόνοιες που θα ενσαρκώνουν μια πολιτειακή σχιζοφρένεια άνευ προηγουμένου πηγή διενέξεων, πολέμου και επεμβάσεων ξένων.
Εν τούτοις, αν και όλοι το ξέρουν εμείς ως άμεσα ενδιαφερόμενοι δεν το αναφέρουμε ενώ στις συνομιλίες διολισθαίνουμε διαρκώς στις ακλόνητες μετά το 1974 τουρκικές θέσεις. Η Άγκυρα, με το πιστόλι στον κρόταφό μας (40000 χιλιάδες παράνομα στρατεύματα) επιδιώκουν νομική επικύρωση (εάν εμείς το δεχθούμε) των τετελεσμένων της βίας. Έτσι, οι τρίτοι συμπεριλαμβανομένων των διεθνών θεσμών, λογικότατα μιλούν γενικόλογα και αδιάφορα συνάμα όπως είπαμε αναπροσαρμόζοντας τους σκοπούς και την στρατηγική τοmpan-gki-moun-gg-oieυς.
 Εδώ, θα πούμε μερικά πράγματα τα ο οποία, κατά τα άλλα, θεωρούνται αυτονόητα.
Πρώτον, ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ ορίζει ρητά ότι ο ρόλος του περιορίζεται στην διεθνή τάξη και όχι σε ζητήματα που αφορούν το εσωτερικό των ανεξαρτήτων μελών του. Τα μέλη του ΟΗΕ είναι απολύτως νομιμοποιημένα –και ως προς τούτο έχουν νομικό δικαίωμα– να ζητήσουν από όλους να τηρηθεί η διεθνής νομιμότητα και να μην επέμβουν στα εσωτερικά τους ζητήματα. Να απαιτήσουν και να καταστήσουν κόκκινη γραμμή, κοντολογίς, την αποκατάσταση της διεθνούς τάξης.
Στο άρθρο 2 του Κεφαλαίου Ι του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, για παράδειγμα, ορίζεται με ακρίβεια ότι η διακρατική ισοτιμία, η μη επέμβαση και η εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία είναι οι υψηλές αρχές του διεθνούς δικαίου. Πιο συγκεκριμένα:
Κεφάλαιο Ι, Άρθρο 2 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ
Άρθρο 2.1. Αρχή της κυρίαρχης ισότητας
Άρθρο 2.2. Ειρηνική Επίλυση των διαφορών
Άρθρο 2.3. Αποχή από χρήση βίας κατά εδαφικής ακεραιότητας και πολιτικής ανεξαρτησίας άλλων κρατών.
Άρθρο 2. 7. «Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δεν θα δίνει το δικαίωμα στα Η.Ε. να επεμβαίνουν επί ζητημάτων που ανήκουν ουσιαστικά στην εσωτερική διαδικασία οποιουδήποτε κράτους και δεν θα αναγκάζει τα Μέλη να υποβάλλουν τέτοια θέματα για ρύθμιση σύμφωνα με την τους όρους αυτού του Χάρτη. Η Αρχή αυτή δεν πρέπει να εμποδίζει την εφαρμογή των εξαναγκαστικών μέτρων που προβλέπονται στο Κεφάλαιο 7».
Συνεχίζουμε λοιπόν με το Κεφάλαιο 7.
Κεφάλαιο 7 – Κίνδυνοι για την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια: «Ενέργειες σε περίπτωση απειλής εναντίον της Ειρήνης, Διαταράξεως της Ειρήνης και Επιθετικών Πράξεων»
Άρθρο 39. «Το Συμβούλιο Ασφαλείας θα αποφαίνεται αν υπάρχει απειλή για την ειρήνη, διατάραξη της ειρήνης ή επιθετική ενέργεια και θα κάνει συστάσεις ή θα αποφασίζει ποια μέτρα θα λαμβάνονται σύμφωνα με τα Άρθρα 41 και 42 για να αποκατασταθεί η διεθνής ειρήνη και ασφάλεια».
[Τα άρθρα 41 και 42 περιγράφουν κλιμακωτές αποφάσεις και ενέργειες που αρχίζουν από οικονομικά μέτρα μέχρι και άσκηση βίας πάντοτε όμως υπό το πρίσμα συγκεκριμένων διαδικασιών που –αφού προηγηθεί διαμεσολάβηση κτλ– θα βρίσκονται υπό την διαρκή επίβλεψη του Συμβουλίου Ασφαλείας, της Επιτροπής του Στρατιωτικού Επιτελείου …»]
Δεύτερον, ερωτάται: Ποιος απειλεί και ποιος απείλησε την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια στην Κύπρο; Μήπως οι Κύπριοι; Μπορεί οι κύπριοι να χαρακτηριστούν δικαίως απρόσεκτοι όσον αφορά την ασφάλειά τους αλλά μόνο αρρωστημένοι εγκέφαλοι θα μπορούσαν να διαστρεβλώσουν τα πράγματα σε αυτό τον βαθμό. Μεταξύ άλλων:
  • Οι Βρετανοί αποικιοκράτες, αντί αυτοδιάθεσης και στην βάση της στρατηγικής διαίρει και βασίλευε όχι μόνο διατήρησαν βάσεις αλλά επιπλέον επέβαλαν το καθεστώς Ζυρίχης. Διαιρετικό, διχαστικό και πηγή διενέξεων μέχρι και σήμερα. Κλασική περίπτωση στρατηγικής «διαίρει και βασίλευε». Βέβαια, η Ζυρίχη είναι συνταγματική παιδική χαρά εάν κανείς την συγκρίνει με το σχέδιο Αναν το οποίο να θυμίσω όπως ο ίδιος ομολόγησε το έγραψε ο Άγγλος πρέσβης Λόρδος Χάνευ.
  • Οι Αμερικανοί το 1963-64 συνωμοτούσαν με Αθήνα και Άγκυρα για πραξικόπημα στην Κύπρο, εισβολή τουρκικών στρατευμάτων στην Καρπασία και εξ αντικειμένου (έτσι επιτυγχάνουν τις βρομοδουλειές τους, κοιτάξτε γύρω μας νότια, ανατολικά, βόρεια και δυτικά) έναρξη εχθροπραξιών που θα οδηγούσε στην σημερινή ή και χειρότερη κατάσταση. Δεν είναι του παρόντος αλλά δική  μου εκτίμηση είναι ότι στα θέματα τουλάχιστον εξωτερικής πολιτικής ο τότε Πρωθυπουργός ΓΠ θα καταταχθεί στους μεγαλύτερους ερασιτέχνες της νεότερης Ελλάδας. Δεν οδηγηθήκαμε τυχαία στην χούντα του 1967.
  • Τα μέλη της χούντας της Αθήνας υπήρξαν, όπως οι ίδιοι οι Αμερικανοί ομολόγησαν αργότερα, μια εγκάθετη ομάδα των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ. Υπήρχαν όπως ξέρουμε σήμερα και άλλες ομάδες που θα έκαναν πραξικόπημα εάν δεν το έκαναν οι Συνταγματάρχες.
  • Ο Σοβιετικοί, επίσης, γνωρίζουμε σήμερα ότι μόνη έγνοια είχαν την δημιουργία προβλημάτων στην νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ.
  • Η χούντα της Αθήνας (δηλαδή των Αμερικανών) εκτέλεσε το πραξικόπημα στην Κύπρο (το γεγονός ότι τον Ιωαννίδη τον συμβούλευσε να διαπράξει αυτό το έγκλημα ο σταθμάρχης της CIA στην Αθήνα δεν έχει καμιά σημασία παρά μόνο τις ξενόδουλες αντιλήψεις όσων Ελλήνων κατά καιρούς δέχονται άκριτα και αδιαμαρτύρητα τις εντολές των ξένων – και ως προς τούτο όπως γνωρίζουμε δεν είναι η μόνο τα μέλη της Χούντας του 1967).
  • Όχι μόνο κανείς δεν σταμάτησε το ξενόδουλο χουντικό πραξικόπημα κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά γνωρίζουμε σήμερα τεκμηριωμένα ότι ως συνήθως άρχισαν τα contingency plans διαίρεσης, κατάληψης και ελέγχου της Κύπρου (σχετικές τεκμηριωμένες αναλύσεις του Μιχάλη Ιγνατίου αλλά και άλλων).
  • Η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε το γεγονός και εισέβαλε. Ακόμη και εάν δεν υπήρχαν τουρκοκύπριοι θα το έκαναν, εξηγεί ο νυν τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου στο βιβλίο του «Στρατηγικό βάθος». Ο απροσχημάτιστος σκοπός της Άγκυρας είναι ο στρατηγικός έλεγχος της Κύπρου.
EnallaktikesDavutogluΓια να γίνει πιο καλά κατανοητή η σημασία των πιο πάνω μπορούμε να φωτίσουμε μερικές ακόμη αυτονόητες πτυχές τις οποίες, όμως, εάν δεν τις γνωρίζει το ενδιαφερόμενο κράτος τα άλλα κράτη δεν έχουν κάποιο λόγο, όπως είπαμε, να είναι βασιλικότεροι του Βασιλέως. Αντίθετα, εάν ο ενδιαφερόμενος και θιγόμενος παραλείπει να αξιώσει το συμφέρον του τον θεωρούν αναλώσιμο και το εκμεταλλεύονται αναπροσαρμόζοντας, επαναλαμβάνουμε, σκοπούς και στρατηγικές.
  • Υπήρξαν αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας το 1974 για την εισβολή που επιβεβαιώθηκαν το 1983.
  • Προσεκτική ανάγνωση των Υψηλών Αρχών της διεθνούς νομιμότητας όπως τις παραθέσαμε πιο πάνω, καθιστούν σαφές ότι το μείζον όσον αφορά το κυπριακό είναι η αποκατάσταση της διεθνούς τάξης και όχι η επιβολή κάποιου νέου καθεστώτος στο εσωτερικό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό το αποφασίζουν οι ίδιοι οι Κύπριοι και θα ήταν αυτοκτονικό για τους ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους να δεχθούν να στήσουν ένα μη βιώσιμο κράτος. Θα είναι για αμφότερους μαρτύριο και αργός θάνατος. Βέβαια, υπάρχουν και οι έποικοι που αλλάζουν τους συσχετισμούς και η παραμονή των οποίων είναι αδιανόητη πλην των ελάχιστων εξαιρέσεων που προβλέπουν οι σχετικές συμβάσεις (βλ. Zayas στην διεύθυνσηhttp://www.ifestosedu.gr/20AnanAprDec04.htm )
  • Η εσωτερική πολιτική δομή είναι λοιπόν ξεκάθαρα υπόθεση των πολιτών της ΚΔ και η κατοχύρωση των πολιτικών δικαιωμάτων όλων των πολιτών με δημοκρατικές μεθόδους προβλέπεται επακριβώς από την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα. [Για ένα πλήρη ορισμό αυτής της νομιμότητας που προσφέρει το μόνο πλαίσιο βιώσιμης λύσης βλ. “Πλαίσιο Αρχών για μια δίκαιη λύση και βιώσιμη λύση του Κυπριακού με γνώμονα το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο”,… http://fb.me/6sgg6Sf7q το οποίο παραθέσαμε και πιο πάνω, Έκθεση την οποία θεωρούμε μείζονος σημασίας και αξιοπερίεργο γιατί δεν έγινε διαπραγματευτική σημαία].
  • Εάν αυτά τα πολιτικά δικαιώματα δεν τηρούνται και κυρίως εάν αυτό οδηγεί σε διατάραξη της διεθνούς τάξης τότε όντως τίθεται ζήτημα ρόλου του Συμβουλίου Ασφαλείας και πάντοτε για να αποκατασταθεί η διεθνής τάξη και τίποτα άλλο. Εάν δεν κινδυνεύει η διεθνής τάξη, εν τούτοις, όπως συμβαίνει καθημερινά, δεν θεμελιώνεται δικαίωμα επέμβασης στο εσωτερικό ενός κράτους επί ζητημάτων εσωτερικής τάξης και δικαιοσύνης.
  • Ναι ή όχι; Από πότε εδραιώθηκε κάποιος «διεθνής νόμος» που ορίζει τα πολιτικά καθεστώτα στο εσωτερικό των κρατών; Μόνο , άσχετοι, ιδιοτελείς και αφελείς μπορούν να πουν κάτι τέτοιο. Εάν με υποκειμενικά κριτήρια ή ψύλλου πήδημα είχαμε επεμβάσεις στο εσωτερικό των κρατών στην βάση της μιας ή άλλης δικαιολογίας ο πλανήτης θα είχε μετατραπεί σε πεδίο καθημερινών σφαγιασμών. Όπου έγινε, εξάλλου, με προσχηματικές ηγεμονικές ενέργειες, αυτό καταμαρτυρείται. Μερικά δείγματα αυτού έχουμε στην ζώνη από την Βόρειο Αφρική μέχρι το Αφγανιστάν και τώρα βορείως της Ελλάδας. Η Συρία είναι «απλά» μια κορύφωση.
  • Η Κύπρος δεν εμπίπτει σε καμιά νοητή κατηγορία κρατών που δικαιολογούσε ενεργοποίηση του ανωτέρω άρθρου 7 του Καταστατικού Χάρτη κατά της πολιτικής κυριαρχίας των κυπρίων.
  • Νοητό ήταν μόνο, εάν υπήρχαν οι πολιτικές προϋποθέσεις να ενεργοποιηθεί το Συμβούλιο Ασφαλείας, όχι όμως για να προσδιορίσει το καθεστώς της εσωτερικής τάξης αλλά για να εκδιώξει τους εισβολείς του 1974. Τίποτα άλλο και κυρίως τίποτα που αφορά την εσωτερική καθεστωτική δομή.
  • Αναμφίβολα, συχνά οι αφελείς προπαγανδίζουν αυτό που ωφελεί τους ιδιοτελείς και αυτό ισχύει στην περίπτωση του κυπριακού. Εμείς οι ίδιοι αυτοκτονικά επικαλούμαστε την ΔΔΟ και δεχόμαστε να την αναφέρουν στις διαβουλεύσεις τους. Ρόλο ή αρμοδιότητα ή νομικό ή πολιτικό δικαίωμα, εν τούτοις για να ορίσει το εσωτερικό καθεστώς των ανεξαρτήτων κρατών, επαναλαμβάνουμε και υπογραμμίζουμε, κανείς δεν έχει. Πολύ περισσότερο στην Κύπρο που η τάξη διαταράχθηκε από έξωθεν εισβολές κάθε είδους και όχι από τους Κύπριους ή την κυπριακή κυβέρνηση. Η ιλαροτραγική μας κατάσταση και ο κίνδυνος να επέλθει το μοιραίο οφείλεται στην δική μας στάση. Κανένας λόγος δεν συντρέχει για αναγνώριση των τετελεσμένων και επιδείνωση της κατάστασης στην Κύπρο.
  • Με το πιστόλι στον κρόταφο των κυπρίων μετά την εισβολή του 1974 οι κύπριοι δέχθηκαν να γίνουν αναφορές σε θολούς όρους περί δικοινοτικής ομοσπονδίας (ΔΔΟ). Περιέργως και χωρίς να είναι πλήρως γνωστό γιατί έγινε, η Ελληνική πλευρά διολίσθησε στον περίεργο όρο «δικοινοτική-διζωνική» που πουθενά δεν υπάρχει στον κόσμο. Τονίζουμε όμως ότι όπως σε κάθε διαπραγμάτευση πρόκειται για πολιτικές συζητήσεις στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όπου αντί να τεθεί επί τάπητος το μείζον ζήτημα της αποκατάστασης της διεθνούς τάξης διολισθήσαμε αυτοκτονικά σε ανύπαρκτες και μη βιώσιμες ρυθμίσεις της εσωτερικής τάξης.
  • Προστίθεται ότι καθ’ όλη την φάση αυτών των πολιτικών διαπραγματεύσεων ενώ η Ελληνική πλευρά ζητούσε ένα ενιαίο κράτος οι τούρκοι επανέρχονταν ξανά και ξανά με διχοτομικές θέσεις και συνομοσπονδία που νομιμοποιούσε τα παράνομα τετελεσμένα της βίας, κατέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία και έθετε όλη την Κύπρο υπό τον έλεγχο του νεοτουρκικού κράτους. Οι συζητήσεις επίσης αντί να αποκλείσουν εξ αρχής ένα τέτοιο ενδεχόμενο αφήναμε την τουρκική πλευρά να λέει μέχρι και σήμερα ότι θα διατηρήσει στρατεύματα στο νησί, θα άφηνε τους εποίκους και ότι η Τουρκία θα είναι … εγγυητής. Σχιζοφρένεια: Ο θύτης … εγγυείται το θύμα.
  • Μετά από κάθε διακοπή των συνομιλιών και ενώ οι Τούρκοι έμεναν αμετακίνητοι στις θέσεις τους για συνομοσπονδία και έλεγχο της Κύπρου οι Έλληνες κατευναστικά εάν όχι βλακωδώς δέχονταν να αρχίσει η συζήτηση στην …. μέση της τελευταίας συζήτησης.
  • Έτσι, αντί εμείς να αποσύρουμε όλες τις υποχωρήσεις και να ζητήσουμε ανένδοτα την εφαρμογή της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας συρόμασταν σταδιακά προς τις τουρκικές θέσεις όπου και βρισκόμαστε σήμερα.
  • Αργοπορήσαμε αλλά δεν είναι αργά. Σε όλες τις διακρατικές διαπραγματεύσεις δεν υπάρχει «κεκτημένο διαπραγματεύσεων». Μόνο πολιτικοί μαζοχιστές θα μπορούσαν να το πουν και βέβαια ο θύτης που επιδιώκει να νομιμοποιήσει τα παράνομα τετελεσμένα της βίας.
  • Τα βιώσιμα κράτη αλλιώς στέκονται: Όταν δεν καταλήγουν σε συμφωνία σύμφωνα με την διεθνή νομιμότητα –και εδώ οι σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του 1974 και 1983 είναι ξεκάθαρες– όλα αποσύρονται από το τραπέζι και αρχίζουν από το μηδέν, την αξίωση δηλαδή αποκατάστασης της διεθνούς τάξης. Τουτέστιν, της κρατικής κυριαρχίας της ΚΔ.
  • Ο αδύναμος, αμυνόμενος και υπερασπιζόμενος την διεθνή νομιμότητα έχει κάθε συμφέρον να το κάνει. Κάθε άλλη αντίληψη για διαπραγματεύσεις όχι μόνο δεν έχει σχέση με τις πραγματικότητες της διεθνούς πολιτικής αλλά επιπλέον διακατέχεται από άκρατο και επικίνδυνο νομικισμό. Αυτά τα λένε άνθρωποι παντελώς άσχετοι με την διεθνή πολιτική και τον χαρακτήρα των διαπραγματεύσεων στις διακρατικές σχέσεις όπου προσέρχονται ηθικά αυτάρκη και πολιτικά κυρίαρχα κράτη.
  • Ακόμη και Συνθήκες ή Συμβάσεις, είπε ο Γούντροου Γουίλσον, δεν είμαι υποχρεωμένος να τηρήσω εάν βλάπτουν το συμφέρον της κοινωνίας μου. Εδώ εμείς μιλάμε για συζητήσεις με το πιστόλι στον κρόταφο και εκβιασμούς για την νομιμοποίηση των τετελεσμένων της βίας για τα οποία επιπλέον υπάρχει –και αυτό είναι σπάνιο– απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για την αποκατάσταση της διεθνούς τάξης.
  • Η πιο πάνω στάση μας όχι μόνο είναι αυτοκτονική αλλά και αδιέξοδη συμπαρασύροντας ταυτόχρονα το Συμβούλιο Ασφαλείας σε πολιτικά ανορθολογικές θέσεις.
  • Τονίζουμε και υπογραμμίζουμε: Το Συμβούλιο Ασφαλείας δεδομένου ότι είναι αρμόδιο μόνο για την διεθνή τάξη και τίποτα άλλο επαφίεται σε εμάς νομιμοποιημένα, νόμιμα και ορθολογιστικά αιτιολογημένα να αποσύρουμε τις πολιτικές υποχωρήσεις περί ΔΔΟ και να πληροφορήσουμε τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας ότι ισχύει μόνο ο ρόλος του για την διεθνή τάξη. Επίσης, εάν κάτι πρέπει να καταγράφεται ως κεκτημένο των διαπραγματεύσεων θα πρέπει να είναι αξίωσή μας για εφαρμογή της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας.
    • Εάν οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι δεν το κάνουν να μην περιμένουμε να το κάνει κανείς άλλος. Αντίθετα, με αυτή την διολίσθηση του Συμβουλίου Ασφαλείας σε καταστάσεις παντελώς πολιτικά ανορθολογικές λόγω δικής μας υποχωρητικότητας τα ηγεμονικά κράτη, όπως ήδη υπαινιχθήκαμε, θα θεωρούν την Κύπρο ολοένα και περισσότερο ασθενή πάνω στο τραπέζι του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων των ηγεμονικών δυνάμεων του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ούτε η πρώτη φορά θα είναι ούτε η τελευταία!!
     Καταληκτικά, το διεθνές σύστημα είναι κρατοκεντρικό. Επειδή η ηθική είναι προϊόν πολιτικής προσδιορίζεται εντός κάθε πολιτικά κυρίαρχου κράτους. Στις διακρατικές σχέσεις ισχύει μόνο η διεθνής τάξη όπως ορίζεται από τις Συνθήκες και το διεθνές δίκαιο. Το καθεστώς του διεθνούς συστήματος είναι η κρατική κυριαρχία και όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια των ιδιοτελών που απευθύνονται σε αφελείς.
    Ο ΟΗΕ αποσκοπεί στην στήριξη της κυριαρχίας-ανεξαρτησίας και τίποτα άλλο. Εάν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο θα είχε οριστεί μια παγκόσμια κυβέρνηση των κυβερνήσεων ή μια παγκόσμια κυβέρνηση. Το Συμβούλιο Ασφαλείας έχει αρμοδιότητα αποκατάστασης της διαταραχθείσης τάξης και όχι προσδιορισμού κριτηρίων ενδοκρατικής ή διακρατικής δικαιοσύνης. [βλ. ΗΘΙΚΗ και ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ, Η μη θεσπισμένη ισχύς στην διεθνή πολιτική. Πολιτική θεολογία versus πολιτική θεωρία και η σημασία της αξιολογικά ελεύθερης περιγραφής και ερμηνείας των διεθνών φαινομένων ­– http://wp.me/p3OlPy-1bH –http://wp.me/p3OqMa-13c]
     Υπό το πρίσμα αυτών των αυτονόητων η Ελλάδα και Κύπρος κατεπειγόντως απαιτείται να κτίσουν πάνω στις πρόσφατες του Έλληνα ΥΠΕΞ για τις εγγυήσεις και τα ξένα στρατεύματα (τερματισμός ως προϋπόθεση λύσης).
     Να επανατοποθετήσουν έτσι το Κυπριακό στην σωστή βάση της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας καλώντας ταυτόχρονα το Συμβούλιο Ασφαλείας να διαδραματίσει τον ρόλο του θεματοφύλακα της διεθνούς τάξης. Τίποτα άλλο.
     Οι δε εκάστοτε αντιπρόσωποι και ο ΓΓ του ΟΗΕ να συμμορφώνονται αυστηρά με τον Καταστατικό Χάρτη και τις Υψηλές του Αρχές. Όσον δεν αφορά το εσωτερικό καθεστώς είναι υπόθεση των κυπρίων και κανενός άλλου το δε όριο είναι ο ουρανός για ρυθμίσεις ελέγχων και εξισορροπήσεων που δεν θα εδράζονται σε ρατσιστική και εθνική βάση.
     Π. Ήφαιστος – P. Ifestos
    www.ifestosedu.gr / www.ifestos.edu.gr – info@ifestosedu.gr
    Στρατηγική Θεωρία–Κρατική Θεωρία https://www.facebook.com/groups/StrategyStateTheory/
    Διεθνής πολιτική 21ος  αιώνας https://www.facebook.com/groups/InternationalPolitics21century/
    Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρος: Ανισόρροπο τρίγωνοhttps://www.facebook.com/groups/GreeceTurkeyCyprusImbalance/
    Διαχρονική Ελληνικότητα https://www.facebook.com/groups/Ellinikotita/
    Άνθρωπος, Κράτος, Κόσμος–Πολιτικός Στοχασμόςhttps://www.facebook.com/groups/Ifestos.political.thought/
    Κονδυλης Παναγιώτης– https://www.facebook.com/groups/Kondylis.Panagiotis/
    Θολό βασίλειο της ΕΕ https://www.facebook.com/groups/TholoVasileioEU/
    Θουκυδίδης–Πολιτικός Στοχασμός https://www.facebook.com/groups/thucydides.politikos.stoxasmos/
    Μέγας Αλέξανδρος–Ιδιοφυής Στρατηγός και Στρατηλάτης https://www.facebook.com/groups/M.Alexandros/
    Εκλεκτά βιβλία που αξίζουν να διαβαστούν https://www.facebook.com/groups/eklektavivlia/
    Ειρηνική πολιτική επανάσταση https://www.facebook.com/groups/PolitPeacefulRevolution/
    Προσωπική σελίδα https://www.facebook.com/p.ifestos
    Πολιτισμός, Περιβάλλον, Φύση, Ψάρεμα https://www.facebook.com/Ifestos.DimotisBBB
    «Κοσμοθεωρία των Εθνών» https://www.facebook.com/kosmothewria.ifestos
    Προσωπικό προφίλ https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos

    Γενικά θέματα

    Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

    Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

    Δημοσιεύτηκε

    στις

    από τον

    Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

    Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

    Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

     Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

    Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

    Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

    Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

    Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

     Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

    Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

    Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

    Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

    Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

    Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

     Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

    Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

    Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

    Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

    Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

    Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

    Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

    Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

    Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

    Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

     Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

    Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

    Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

    Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

     Η ενεργειακή διάσταση

    Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

    Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

    Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

    Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

    skpress.gr

    Συνέχεια ανάγνωσης

    Γενικά θέματα

    Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

    Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

    Δημοσιεύτηκε

    στις

    από τον

    Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

    Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

    Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

    Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

    Η ιστορία

    Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

    Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

    Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

    Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

    Η δημιουργία της Πινακοθήκης

    Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

    Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

    Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

    Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

    Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

    Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

    Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

    Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

    Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

    Ο ζωγράφος

    Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

    Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

    Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

    Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

    tovima.gr

    Συνέχεια ανάγνωσης

    Γενικά θέματα

    Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

    Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

    Δημοσιεύτηκε

    στις

    από τον

    Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

    Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

    Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
    Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

    Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

    Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

    Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

    Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

    Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

    Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

    Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

    Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

    Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

    Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

    Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

    Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

    Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

    Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

    Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

    Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

    Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

    Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

    Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

    Η πίστη στον Πούτιν

    Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

    «Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

    Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

    Τα οφέλη για την οικογένειά του

    Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

    Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

    Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

    Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

    Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
    Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

    Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

    Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

    Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

    «Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

    «Ηγέτης και φίλος»

    Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

    Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

    Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

    Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

    Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

    Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

    «Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

    Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

    Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

    Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

    Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

    Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

    Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

    «Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

    Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

    Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

    Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

    Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

    «Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

    «Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

    Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

    Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

    Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

    Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

    «Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

    Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

    protothema.gr

    Συνέχεια ανάγνωσης

    ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

    GEOPOLITICO8 ώρες πριν

    Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

    Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

    Ιστορία - Πολιτισμός9 ώρες πριν

    Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

    Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

    Αναλύσεις9 ώρες πριν

    Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

    Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

    GEOPOLITICO9 ώρες πριν

    Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

    Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

    GEOPOLITICO9 ώρες πριν

    EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

    Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

    Δημοφιλή