Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Κωνσταντίνος Μεγήρ: “Έτσι θα βγούμε από την κρίση – Πώς φθάσαμε στον πάτο”

Δημοσιεύτηκε στις


Συνέντευξη: Σωτήρης Σκουλούδης
Τις βαθιές, δομικές αιτίες που οδήγησαν σταδιακά στην κρίση χωρίς… τέλος που βιώνει η χώρα μας την τελευταία επταετία, ανέλυσε ο Κωνσταντίνος Μεγήρ*, καθηγητής του κορυφαίου αμερικάνικου πανεπιστημίου του Γέιλ, προτείνοντας παράλληλα τη συνταγή για την έξοδο από αυτήν. Που έγκειται αυτή; Μα ακριβώς στους αντίθετους σχεδιασμούς και ρυθμίσεις που ακολουθούσαμε μέχρι και σήμερα. 
Ο υπερβολικός κρατισμός, η διαχρονική κάλυψη των αναγκών της χώρας αποκλειστικά από τον εξωτερικό δανεισμό χωρίς βραχυπρόθεσμο σχεδιασμό και όραμα, η εχθρική, ουσιαστικά, παρεμβατικότητα στο επιχειρείν αλλά και η σωρεία λαθών στις διαπραγματεύσεις για το χρέος, είναι οι βασικοί λόγοι που η Ελλάδα ρίχτηκε στη μέγγενη των μνημονίων. Η αδυναμία αντίληψης από τους κυβερνώντες του τρόπου διαφυγής από αυτήν, καθιστούν τον βραβευμένο και μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας ελληνοβρετανό καθηγητή απαισιόδοξο για τα επόμενα χρόνια.


Υπέρμαχος της ελεύθερης οικονομίας υπό την προϋπόθεση της λειτουργίας ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους, ο πρώτος ακαδημαϊκός που διορίστηκε στην έδρα οικονομικών Douglas A. Warner III στο πανεπιστήμιο του Yale, ανέλυσε τι θα έκανε αν ήταν ο ίδιος υπουργός Οικονομικών, ανησυχεί έντονα για τις επιπτώσεις ενός πιθανού Brexit ενώ ως λύση προτείνει τη δημιουργία ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου, κατά το οποίο η ελληνική κοινωνία θα είναι πρόθυμη να δεχτεί δομικές μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία του κράτους και της οικονομίας της, στηρίζοντας τους… όποιους θαρραλέους πολιτικούς θα έβαζαν το πολιτικό κόστος κάτω από τη σωτηρία της χώρας.


Zougla.gr: Για ποιον λόγο θεωρείτε ότι έφθασε η οικονομία της χώρας μας στο σημερινό της επίπεδο;
Η κρίση είναι συνδυασμός κακοδιαχείρισης που ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1980 όταν η ελληνική οικονομία στράφηκε στον έντονο κρατισμό, με μεγάλη χρήση δανείων, η οποία εξέθρεψε παράλληλα έναν αυξανόμενο δημόσιο τομέα ο οποίος γινόταν όλο και πιο αναποτελεσματικός
Πρόκειται για έναν συνδυασμό κακοδιαχείρισης που ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1980 όταν η ελληνική οικονομία στράφηκε στον έντονο κρατισμό, με μεγάλη χρήση δανείων, η οποία εξέθρεψε παράλληλα έναν αυξανόμενο δημόσιο τομέα ο οποίος γινόταν όλο και πιο αναποτελεσματικός. Συγχρόνως, κάποια κατεστημένα συμφέροντα έθεταν περιορισμούς στη διακίνηση των προϊόντων, στο εμπόριο, στην αγορά εργασίας, τα οποία δημιούργησαν κακή επιχειρηματική ατμόσφαιρα. 


Αυτό είχε σημαντικές συνέπειες γιατί άλλαξε όλη τη δομή της ελληνικής οικονομίας αλλά δεν είχε άμεσες κοινωνικές συνέπειες γιατί είχαμε αύξηση χρέους που εξυπηρετούσε την κατανάλωση και η οποία τελικά μετατράπηκε σε εξωτερικό χρέος όταν μπήκαμε στο ευρώ.


Όλο αυτό το χρέος λοιπόν εξυπηρετήθηκε από τον εξωτερικό δανεισμό. Όταν φτάσαμε στην κρίση είχαμε μια οικονομία που εξαρτιόταν από το κράτος, ακόμα και η ιδιωτική οικονομία, αφού πολλές ιδιωτικές εταιρείες τρέφονταν από κρατικά συμβόλαια που εξυπηρετούνταν από τα εξωτερικά δάνεια, κι αυτό το είδαμε επί όλων των κυβερνήσεων. 


Όταν εξαφανίστηκε αυτή η πηγή χρηματοδότησης εξαιτίας της κρίσης χρέους, η ελληνική οικονομία δεν μπόρεσε να αντιδράσει με μια ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα. Αν δείτε το εμπορικό έλλειμμα το 2009, αυτό ήταν 16%, δηλαδή εισαγάγαμε τεράστιες ποσότητες χωρίς να εξάγουμε. Αυτό σημαίνει ένα απλό πράγμα. Πρέπει να δανείζεσαι απέξω για να εξυπηρετείς την κατανάλωση και συγχρόνως δεν παράγεις τίποτα για να αναπληρώνεις αυτά τα χρήματα. Η εξίσωση είναι απλή! Αυτό αποκαλύπτει την τεράστια αδυναμία της ελληνικής οικονομίας να παράγει προϊόντα και να τα εξάγει ώστε να χρηματοδοτεί το βιοτικό επίπεδο που απαιτούσαν οι πολίτες. 


Αυτό που μας εξηγείτε δεν το έβλεπαν οι διαμορφωτές του σχεδιασμού της οικονομικής πολιτικής της χώρας όλες αυτές τις δεκαετίες;
Ζ​ούσαμε από το εξωτερικό χρέος γιατί οι κυβερνήσεις δεν είχαν το θάρρος να αντιμετωπίσουν τα διάφορα συμφέροντα, είτε τα συνδικαλιστικά είτε τα εμπορικά, όποτε δεν ήθελαν να ταρακουνήσουν αυτήν την κατάσταση
Οι άνθρωποι δεν είναι χαζοί, το έβλεπαν. Ζούσαν όμως από το εξωτερικό χρέος γιατί οι κυβερνήσεις δεν είχαν το θάρρος να αντιμετωπίσουν τα διάφορα συμφέροντα, είτε τα συνδικαλιστικά είτε τα εμπορικά, όποτε δεν ήθελαν να ταρακουνήσουν αυτήν την κατάσταση. Η Νέα Δημοκρατία για παράδειγμα υποσχέθηκε ότι δεν θα ασχοληθεί ούτε με το συνταξιοδοτικό ούτε με το εργατικό για να μην βρεθεί αντιμέτωπη με τα συνδικάτα. Ζούσαμε μέρα προς μέρα – ερχόταν η κυβέρνηση, δανειζόταν πάντα για να αντιμετωπίσει τις τρέχουσες ανάγκες κι έτσι φτάσαμε στο σήμερα. 


Ορισμένες φορές όμως όταν πρέπει να γίνουν αλλαγές, θα πρέπει κάποιος να σταθεί και να πει ότι δεν με πειράζει η πολιτική μου καριέρα, θα τις κάνω επειδή πρέπει. Όσοι είναι διατεθειμένοι να θυσιαστούν συνήθως στη συνέχεια βγαίνουν από πάνω, γιατί το πολιτικό θάρρος το ανταμείβει το εκλογικό σώμα. 
Δεν είναι θέμα άγνοιας. Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο είναι ίδιοι και αντιμετωπίζουν το ίδιο τα διάφορα κίνητρα που τους δίνει η οικονομία. Αν τοποθετήσεις κάποιους ανθρώπους και τους τρέφεις χωρίς να εργάζονται, αυτοί θα θέλουν να προστατέψουν αυτό το καθεστώς.


Ποιος ο ρόλος του τεράστιου χρέους μας στη διαμόρφωση αυτής της κατάστασης και πώς μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση;
Το χρέος που έχουμε σήμερα είναι το σύμπτωμα αυτής της κατάστασης, όχι η αιτία της κρίσης. Χρειάζεται σίγουρα μια γενναία αναδιάρθρωση του χρέους και το λέμε αυτό οικονομολόγοι εδώ και χρόνια. Αν πάμε πιο πίσω, πίσω από την καταστροφική διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ, η λογική είναι η εξής: παραδεχόμαστε τις αδυναμίες της οικονομίας, αποδεχόμαστε μεταρρυθμίσεις έστω και επίπονες και κάνουμε συμφωνία όπου παράλληλα με τις πραγματικές εφαρμογές της μεταρρυθμιστικής διαδικασίας, οι εταίροι συγχρόνως θα αναδιαμορφώνουν το χρέος ώστε να μας δώσουν και την άνεση να υποστηρίξουμε τα κοινωνικά στρώματα τα οποία υπέστησαν σοβαρές ζημιές.


Το πρόβλημα με μια δομική μεταρρύθμιση όμως είναι ότι δεν την κάνεις σήμερα και αύριο είσαι στον παράδεισο, υπάρχει μια ολόκληρη πορεία προς μια πιο δυναμική οικονομία, και στην πορεία αυτή χρειάζεται ένα σύστημα διασφάλισης που θα προστατεύει αυτούς που θα πληγούν από αυτή. 
Η Ελλάδα δυστυχώς δεν έχει κανένα περιθώριο για τέτοια προγράμματα, αλλά ουσιαστικά ποτέ δεν διαπραγματεύτηκε. Αντί να συζητάμε συνέχεια για μείωση του χρέους με σκοπό να χρηματοδοτούμε τις ανάγκες μας, πρέπει να μιλάμε για αναδιάρθρωση του χρέους, παράλληλα με μεταρρυθμίσεις, που θα μας βάλουν σε μια πιο απελευθερωμένη αγορά, ώστε αυτή η αναδιάρθρωση να δημιουργήσει δίχτυ προστασίας για τους πιο αδύναμους. Από τη μια θέλουμε μια ελεύθερη οικονομία ώστε να ενισχυθεί η επιχειρηματικότητα κι από την άλλη ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης που δεν θα επιτρέπει να καταλήγει ο κόσμος στη φτώχεια και την ανέχεια.





Για το μέχρι πέρσι υπαρκτό δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», εσείς τι γνώμη έχετε;


Πρέπει να διαχωρίζουμε οπωσδήποτε το τι πρέπει να κάνει κανείς τώρα, ή σε μια ιδεατή κατάσταση για το πώς θα έπρεπε να είναι σχεδιασμένο το ευρώ, ή για το αν θα έπρεπε να μπει η Ελλάδα από την αρχή ή όχι. Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δεν είναι αναγκαστικά οι ίδιες.


​Τι θα κερδίσουμε από μια έξοδο από το ευρώ; Όχι απλά δεν θα κερδίσουμε, αλλά θα χάσουμε σε έναν απερίγραπτο βαθμόΣήμερα είμαστε στο ευρώ, αν φύγουμε, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι καταστροφικό. Τι θα σήμαινε αυτό; Ότι θα αναδομήσουμε το χρέος από το ευρώ σε δραχμές, αυτό όμως είναι ουσιαστικά χρεοκοπία. Επίσης τη στιγμή που θα βγούμε από το ευρώ, αυτό δεν σημαίνει ότι η ουσιαστική υποτίμηση που θα συμβεί θα τονώσει την ελληνική οικονομία και ξαφνικά θα παράγουμε προϊόντα τα οποία θα πουλάμε στο εξωτερικό. Τα εγγενή προβλήματα της ελληνικής οικονομίας δεν θα επιτρέψουν μια τέτοια ανάπτυξη. 


Άρα όλη αυτή η υποτίμηση θα μετατραπεί σε πληθωρισμό. Θα καταστρέψει τις αποταμιεύσεις των Ελλήνων κι ότι κεφάλαια υπάρχουν στην Ελλάδα, εφόσον δραχμοποιηθούν. Οπότε τι θα κερδίσουμε από μια τέτοια έξοδο; Όχι απλά δεν θα κερδίσουμε, αλλά θα χάσουμε σε έναν απερίγραπτο βαθμό.


Αν ήσασταν υπουργός Οικονομικών σήμερα, ποια μέτρα θα λαμβάνατε;


Θα ξεκινούσα μια πρώτη συζήτηση με τους εταίρους, γιατί για οποιοδήποτε πρόγραμμα χρειάζεται η υποστήριξη τους. Πολιτικός δεν είμαι, αλλά θα κοιτούσα πώς να μειώσω τον δημόσιο τομέα κρατώντας μόνο τα αποτελεσματικά τμήματα. Θα κρατούσα ένα καλό και σοβαρό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και μετά θα προχωρούσα σε ένα καθεστώς πλήρους απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας, αρκεί φυσικά να συνοδευόταν με ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, ειδικά για αυτούς που κατά τη μεταβατική περίοδο θα έχαναν τις δουλειές τους. 


Το άλλο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι κι η ενίσχυση των τραπεζών. Αυτό αναγκαστικά μπορεί να γίνει μόνο με ξένα κεφάλαια, τα οποία θα έρχονταν με μεγάλη δυσκολία. Θα έπρεπε να ανακοινωθούν εκ των προτέρων οι μεταρρυθμιστικοί στόχοι και να διαβεβαιωθούν οι επενδυτές ότι δεν θα αλλάξουν οι κανόνες. Χρειάζεται να τραβήξουμε ιδιωτικά κεφάλαια και συνθήκες ώστε να έρθουν κάποιοι να επενδύσουν στις τράπεζες με ξένα κεφάλαια.


Τι εικόνα έχετε για το οικονομικό σύστημα των ΗΠΑ, δεδομένου ότι ζείτε εκεί και διδάσκετε στο κορυφαίο πανεπιστήμιο του Γέιλ; Θα έπρεπε και θα μπορούσε η χώρα μας να παραδειγματιστεί σε κάποια πράγματα;


Εγώ είμαι υπέρ ενός πιο ισχυρού κοινωνικού κράτους σε σχέση με αυτό των ΗΠΑ. Ευθύνη για την κοινωνική ασφάλιση πρέπει να έχει ο κρατικός τομέας κι ευθύνη για την παραγωγή και την εργασία ο ιδιωτικός τομέας. Θα πρέπει να υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός, δηλαδή ένα θεσμικό πλαίσιο που θα ενισχύει την επιχειρηματικότητα και τον ανταγωνισμό, που δεν θα επιτρέπει π.χ. τα μονοπώλια. Αυτό ταιριάζει με το αμερικάνικο μοντέλο αλλά από την πλευρά της κοινωνικής ασφάλισης θα είχα ένα πολύ ισχυρό σύστημα προστασίας με τα εξής χαρακτηριστικά: Ένα ελάχιστο εισόδημα, σύστημα κρατικής επιδότησης των ιδιαίτερα χαμηλόμισθων, δηλαδή δεν θα είχα ελάχιστα ωρομίσθια, αλλά μια κρατική επιχορήγηση σαν «αρνητικό φόρο» για τους πολύ χαμηλόμισθους. Αυτό το σύστημα λειτουργεί καλά στις ΗΠΑ και λειτουργεί ως κίνητρο για εργασία και σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Και φυσικά υπάρχουν κι άλλες παράμετροι επιχορηγήσεων, όπως στις ανύπαντρες μητέρες. 


Δεν βλέπω όμως το αμερικάνικο μοντέλο ως το ιδανικό για οποιαδήποτε χώρα, ακόμα και για τις ΗΠΑ, στο σύνολο του, το βλέπω ως σχετικά καλό μοντέλο για την προώθηση της επιχειρηματικότητας, αρκεί γύρω από αυτό να χτιστεί ένα σύστημα καλής κοινωνικής ασφάλισης που θα αποτελεί ανάσχεση για τη φτώχεια και κίνητρο για εργασία.




Τι γνώμη έχετε για τα μέτρα που στρέφονται κατά των εργασιακών δικαιωμάτων, που ειδικά στη χώρα μας τα βιώνουμε σχεδόν κάθε χρόνο;



Το εργασιακό θα πρέπει να είναι θέμα της αγοράς εργασίας και οι εταιρείες να πληρώνουν ότι θέλουν με βάση τον ανταγωνισμό. Από εκεί και πέρα το κοινωνικό κράτος θα φροντίζει να επιδοτεί τους χαμηλόμισθους. Δεν πρέπει το κράτος να ανακατεύεται στο τι κάνουν οι εταιρείες, πέρα από τα βασικά όπως είναι η υγεία και οι υποδομές, αλλά δεν θα πρέπει να ασχολείται με τους μισθούς, τις υπερωρίες κτλ, αυτά είναι θέματα της ελεύθερης αγοράς για να τα ρυθμίσει. 


Το κράτος πρέπει να κοιτάζει το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας και τους ιδιαίτερα χαμηλόμισθους να τους επιχορηγεί. Πρέπει να ξεχάσουμε την ιδέα ότι το κράτος θα πρέπει να παρεμβαίνει συνέχεια στον ιδιωτικό τομέα και να ρυθμίζει την επιχειρηματικότητα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε το θέμα του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Το αντίθετο θα ήταν η καταστροφή της οικονομίας, π.χ. ο περιορισμός των απολύσεων έχει και την άλλη πλευρά του νομίσματος – εν προκειμένω και τον αντίστοιχο περιορισμό των προσλήψεων. Με το να επιβάλλεις στον επιχειρηματία το ποιο θα είναι το μέγεθος της εργατικής του δύναμης, τον αναγκάζεις να προστατευθεί και να μην προσλάβει, π.χ., κόσμο, ενώ περιορίζει και τη δυνατότητα του μικρού επιχειρηματία να ξεκινήσει μια νέα ιδέα, καθώς δεν θα μπορεί να προβλέψει τα μελλοντικά εμπόδια που μπορεί να προκύψουν ώστε να υπολογίσει πόσους εργαζόμενους μπορεί να απασχολεί.


​Πρέπει να πάψουμε να βλέπουμε τους εργαζόμενους και τις επιχειρήσεις σαν δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, δεν είναι. Είναι συνεργατικάΠρέπει να πάψουμε να βλέπουμε τους εργαζόμενους και τις επιχειρήσεις σαν δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, δεν είναι. Είναι συνεργατικά. Ο ένας έχει το κεφάλαιο και μια ιδέα, ο άλλος βάζει την εργασία του, αν πετύχει έχει καλώς, αν όχι ο επιχειρηματίας χάνει το κεφάλαιο του κι ο εργαζόμενος τη δουλειά του. Αν αρχίσουμε να βλέπουμε τα πράγματα υπό αυτή την οπτική γωνία, τότε καταλαβαίνουμε ότι οι νόμοι κι οι ρυθμίσεις που έχουμε στην Ελλάδα, ουσιαστικά εμποδίζουν αυτή τη διαδικασία. 


Για παράδειγμα, έχω έναν φίλο, Έλληνα που ζει στην Ελλάδα κι έχει μια επιχείρηση στον χώρο της πληροφορικής με έδρα τις ΗΠΑ! Γιατί το κάνει αυτό; Για το φορολογικό καθεστώς, το εργασιακό, την τρομακτική γραφειοκρατία, όλοι αυτοί οι θεσμικοί περιορισμοί. Είναι πολλοί οι επιχειρηματίες, επιτυχημένοι, που θέλουν να ζουν στην Ελλάδα αλλά αναγκαστικά έχουν τις εταιρείες τους στο εξωτερικό! Αν δεν το σταματήσουμε αυτό, απλά θα… συνεχίσει…


Οι εξαγωγές τους τελευταίους 18 μήνες έπεσαν 12%. Και τι είναι το μόνο που ανέβηκε; Οι δημόσιες δαπάνες! Το ελληνικό δημόσιο όμως είναι μια τροχοπέδη στην επιχειρηματικότητα. Το δημόσιο πρέπει να έχει έναν συγκεκριμένο σκοπό, όχι να εξυπηρετεί τους δημοσίους υπαλλήλους αλλά να προσφέρει μια κοινωνική υποδομή στη λειτουργία του κράτους και των πολιτών, κι όχι να εμποδίζει. Στην Ελλάδα το κάνουμε εντελώς ανάποδα κι αυτό μπλοκάρει τα πάντα.


Πολλοί οικονομολόγοι φοβούνται με το ενδεχόμενο του Brexit και θεωρούν ότι θα υπάρξουν δραματικές επιπτώσεις για την παγκόσμια οικονομία. Εσείς τι εικόνα έχετε;


Θα είναι καταστροφικό σίγουρα για τη Βρετανία. Είναι το ίδιο φαινόμενο το οποίο διαπερνάει την Ελλάδα κι άλλες χώρες, το φαινόμενο του λαϊκισμού. Κάποιοι αισθάνονται άσχημα στην κοινωνία και για αυτό λένε ότι φταίει κάποιος εξωτερικός παράγοντας. Η απάντηση μου είναι ότι φταίει ο εσωτερικός παράγοντας. Αλλά είναι κάποιου είδους αποδιοπομπαίος τράγος η Ε.Ε. στη Βρετανία. Εάν δεν αποφευχθεί το Brexit, τότε οι συνέπειες θα είναι ανυπολόγιστες. 


​Ο οικονομικός κίνδυνος, είναι η Βρετανία να μπει σε ύφεση κι αφού πρόκειται για μια μεγάλη οικονομία, αυτό θα έχει συνέπειες σε όλη την Ε.Ε., ακόμα και μια νέα χρηματοπιστωτική κρίσηΓια την Ελλάδα, υπάρχουν διάφορες περιπτώσεις. Μπορεί να πουν οι εταίροι ότι αν θέλουμε να επιβιώσει η Ε.Ε., θα πρέπει να δείξουμε στον κόσμο ότι καταλαβαίνουμε τις ευαισθησίες του, δηλαδή π.χ. χώρες σαν την Ελλάδα δεν μπορούν να παίρνουν τα δισεκατομμύρια και να μην κάνουν τίποτα, άρα θυσιάζουμε και την Ελλάδα και δεν της δίνουμε άλλα χρήματα, είναι μια προβληματική χώρα και κρατάμε μια κεντρική δομή χωρών που την κάνουμε πιο συνεκτική.


Ο οικονομικός κίνδυνος, είναι η Βρετανία να μπει σε ύφεση κι αφού πρόκειται για μια μεγάλη οικονομία, αυτό θα έχει συνέπειες σε όλη την Ε.Ε., ακόμα και μια νέα χρηματοπιστωτική κρίση. Η Ελλάδα δεν είναι καθόλου οχυρωμένη σε αυτή την κατεύθυνση δυστυχώς. Η οικονομία μας βασίζεται ακόμα στο κράτος, δεν εξάγουμε, δεν αναπτυσσόμαστε κι αν χειροτερέψει ο οικονομικός ορίζοντας, η μόνη βιομηχανία μας, ο τουρισμός, θα υποστεί κι αυτός αρνητικές συνέπειες. 

Περιμένετε πολλά από τη «βαριά μας βιομηχανία»;

Πρόκειται για έναν πολύ σημαντικό τομέα, γιατί είναι εξαγωγικός τομέας. Η νέα κυβέρνηση που καταπολεμάει την επιχειρηματικότητα είτε με φόρους είτε με νόμους και τη συνεχή αλλαγή τους, αναπτύσσει την παραοικονομία, γεγονός που επηρεάζει φυσικά και τον τουρισμό όπου κι εκεί αναπτύσσεται φυσικά η παραοικονομία. Η ανάπτυξη του τουρισμού δεν είναι μόνο σημείο επιτυχίας της Ελλάδας, αλλά και σύμπτωμα ότι είναι ο μόνος σχετικά απελευθερωμένος τομέας της οικονομίας όπου μπορείς να προσλαμβάνεις, να απολύεις αναλόγως των αναγκών, δηλαδή να αποφεύγεις τους περιορισμούς. Είναι όμως κι ένα σύμπτωμα ασθένειας της υπόλοιπης οικονομίας. 


Γινόμαστε αυτό που λέμε «banana republic», παράγουμε αυτό και μόνο, γιατί είναι το πιο εύκολο πράγμα για να αναπτυχτεί η επιχειρηματικότητα, διότι εκεί δεν διώκεται τόσο πολύ. Κι αυτό μας κάνει ακόμα πιο εξαρτώμενους από το τι συμβαίνει στο εξωτερικό – με ένα μικρό ταρακούνημα μπορεί να προκληθεί πτώση στον τουρισμό και άρα σημαντικές συνέπειες για την οικονομία που βασίζεται σε αυτόν. Μια οικονομία όμως με έντονο επιχειρηματικό κλίμα δεν θα εξαρτάται μόνο από αυτό. Το γεγονός ότι εξαρτιόμαστε τόσο από αυτόν είναι σύμπτωμα ασθένειας, και όχι δύναμης. 


Με βάση αυτές τις συνθήκες που μας περιγράφετε, πώς εκτιμάτε το μέλλον της ελληνικής οικονομίας;
Αυτό εξαρτάται από τον πολιτικό τομέα και εξαρτάται επίσης από το αν αυτά που συζητάμε γίνουν αντιληπτά από τα διάφορα ιδεολογήματα που λένε ότι επιχειρηματικότητα και κέρδος είναι κάτι κακό, και μόνο το κράτος κάτι καλό. Πρέπει να αντιληφθούμε αυτό που αντιλήφθηκαν ακόμα και οι Κινέζοι κομμουνιστές, ότι χωρίς ελεύθερη οικονομία δεν παράγεις, δεν δημιουργείς θέσεις εργασίας. Δεν μπορούμε να ζούμε σαν κράτος με κατευθυνόμενη οικονομία όπου βασικά όλοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι. 


​Χρειάζεται μια ευρύτερη κοινωνική συμμαχία, με κοινή αντίληψη ότι η οικονομία μπορεί να λειτουργήσει μόνο όσο υπάρχει επιχειρηματικότητα και ευρηματικότητα, κι όχι μέσω του δημόσιου τομέα. Δεν φτάνει μόνο μια κυβέρνηση που θα τα καταλαβαίνει αυτά και θα θέλει να κάνει μεταρρυθμίσεις, αλλά όταν θα κάνει τις μεταρρυθμίσεις, να μην κατέβουν όλοι στον δρόμο να τις εμποδίσουν. Πολλοί κεντρώοι πολιτικοί καταλαβαίνουν την ανάγκη να αλλάξει η δομή της ελληνικής οικονομίας, αλλά είναι ελάχιστοι αυτοί που θα έφταναν στην εξουσία με ένα τέτοιο πρόγραμμα, αλλά και αν έφταναν, να διατηρηθούν εκεί για περισσότερο από… δύο εβδομάδες. Χρειάζεται μια ευρύτερη κοινωνική συμμαχία, με κοινή αντίληψη ότι η οικονομία μπορεί να λειτουργήσει μόνο όσο υπάρχει επιχειρηματικότητα και ευρηματικότητα, κι όχι μέσω του δημόσιου τομέα. 


Οι δυνατότητες είναι τεράστιες, έχουμε προνομιούχα γεωγραφική θέση, μεγάλα αποθέματα ανθρωπινού κεφαλαίου, πολλοί Έλληνες από το εξωτερικό θα ήθελαν να γυρίσουν πίσω αν μπορούσαν να λειτουργήσουν εκεί… Δεν φτάνει απλά να πούμε ότι θα αλλάξει η κυβέρνηση, αλλά να καταλάβει η κοινωνία ευρύτερα την ανάγκη μιας τέτοιας δομικής μεταρρύθμισης. 


Η νοοτροπία που καθιερώθηκε το 1980 και μετά προώθησε την ιδέα ότι ο κοινωνικός ρόλος του κράτους ουσιαστικά το μετατρέπει σε… εργοδότη της τελευταίας ανάγκης, δηλαδή αν δεν υπάρχουν δουλειές, το κράτος σε προσλαμβάνει, είτε έχει ανάγκη είτε όχι. Έχουμε καταργήσει την αξιοκρατία, και μάλιστα επισήμως με τη νέα κυβέρνηση.


Για να καταλάβουμε το πρόβλημα: Το 1990 το χρέος ήταν το 25% του ΑΕΠ ελάχιστο δηλαδή. Πώς έφτασε στο 100% σε δέκα χρόνια και που τα είδαμε αυτά τα χρήματα; Είδαμε μήπως υποδομές; Μόνο προσλήψεις είδαμε και αναπτύχτηκε η ιδέα ότι το κράτος τα φροντίζει όλα. Έτσι έγινε το όνειρο του κάθε Έλληνα να γίνει δημόσιος υπάλληλος, και παράλληλα με αυτά έχουμε φαινόμενα όπως συνταξιοδοτήσεις από τα 50 έτη και τεράστια φοροδιαφυγή. 


Έχουμε δηλαδή πλήρη στρέβλωση της γνώσης του πώς λειτουργεί μια οικονομία. Επειδή εισαγάγαμε την ιδέα της ευημερίας μέσω του κράτους χωρίς ευθύνη…


*Ο Κωνσταντίνος (Κώστας) Έκτωρ Δημήτριος Μεγήρ, γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1959 και είναι Ελληνο-βρετανός οικονομολόγος. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ το 1985. Του απονεμήθηκε το βραβείο Ragnar Frisch Medal το 2000 για το άρθρο του ” Υπολογίζοντας την προσφορά εργασίας χρησιμοποιώντας φορολογικές μεταρρυθμίσεις” το οποίο συνέγραψε με τους Richard Blundell και Alan Duncan στην επιστημονική επιθεώρηση Econometrica. Ήταν διευθυντής του τμήματος οικονομικών στο University College London από το 2004 έως το 2007. Εξελέγη μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας το 2005. Τώρα ο Κώστας Μεγήρ είναι κάτοχος της έδρας οικονομικών Douglas A. Warner III στο πανεπιστήμιο του Yale. Είναι ο πρώτος ακαδημαϊκός ο οποίος διορίστηκε σε αυτήν.


http://www.zougla.gr/money/article/etsi-ftasame-ston-pato

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός9 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις9 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή