Γενικά θέματα
Φιλελεύθερος: Αποκαλύπτουμε το έγγραφο του Έλληνα ΥΠΕΞ για τις εγγυήσεις
τότε η Κύπρος ως μέλος της ΕΕ θα είναι προτεκτοράτο μιας τρίτης δύναμης
Κώστας Βενιζέλος
Το ελληνικό δόγμα για την Ασφάλεια
συνίσταται στη θέση ότι δεν μπορεί να υπάρξει επίλυση του Κυπριακού με
παρουσία τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και διατήρηση του καθεστώτος
των εγγυήσεων, που συνοδεύονται από δικαιώματα επέμβασης. Αυτό
τονίζεται σε έγγραφο του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, το
οποίο συνιστά μια συνολική και πλήρη προσέγγιση επί του θέματος, που
αποτελεί το βασικό εργαλείο στις πρωτοβουλίες που αναπτύσσει προσωπικά ο
υπουργός.
«Τα δύο αυτά ζητήματα, εγγυήσεις και κατοχή, είναι για μας θεμελιακά»,
όπως σημειώνεται στο έγγραφο, για να τονιστεί ότι δεν είναι κάποιες από
τις διεκδικήσεις του ελληνισμού που μπορούν να… εξισορροπηθούν με την
ικανοποίηση άλλων αιτημάτων.
Το έγγραφο υποδεικνύει ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να συγκατατεθεί σε
«λύση» χωρίς τον τερματισμό της κατοχής και του συστήματος εγγυήσεων.
«Διότι τι λύση θα είναι αυτή στην οποία θα διατηρηθούν οι εγγυήσεις ή
και τα κατοχικά στρατεύματα (έστω και σε μικρό αριθμό);», διερωτάται
σημειώνοντας τα εξής: «Η διατήρησή τους θα αποτελεί σαφή απόδειξη ότι
δεν υπάρχει πραγματική διευθέτηση του Κυπριακού και για αυτό, σε μια
τέτοια αρνητική περίπτωση, δεν χρειάζεται μια τέτοια “νέα” συμφωνία».
Σήμερα, εξάλλου, υποδεικνύεται, τα κατοχικά στρατεύματα βρίσκονται στην
Κύπρο εξαιτίας της παραβίασης από την Τουρκία της Συνθήκης Εγγύησης και
της αυθαίρετης και βίαιης εφαρμογής της. «Είναι δε σημαντικό να
αναφερθεί ότι για την Αθήνα, εάν δεν υπάρξει αναίρεση των επιπτώσεων της
τουρκικής παράνομης επέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία, τότε δεν θα
έχει κανένα νόημα η αναζήτηση ενός συμβιβασμού».
Η Αθήνα επαναλαμβάνει την πρότασή της για ένα σύστημα ασφάλειας και
διεθνούς φιλίας της Κύπρου, για τον πληθυσμό της συνολικά, και τις δύο
κοινότητές της ειδικότερα, καθώς και τις τρεις μειονότητες, την οποία
θεωρεί ως τη μόνη ρεαλιστική, θετική πρόταση.
Πρόταση η οποία στηρίζεται πάνω σε αρχές και αξίες, αφού προϋποθέτει και
απαιτεί την οριστική απομάκρυνση του τουρκικού στρατού κατοχής καθώς
και την κατάργηση του αναχρονιστικού συστήματος των εγγυήσεων. Την
κατάργηση κάθε συστήματος επιβολής εν είδη εγγυήσεων που παρέχει
επεμβατικές δυνατότητες σε τρίτους σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας,
που υπονομεύει κάθε έννοια κυριαρχίας και εμποδίζει την ανάδειξη της
κυριαρχίας μιας ΚΔ σε όλο το μήκος και πλάτος της κυπριακής επικράτειας.
Η ελληνική Κυβέρνηση τονίζει ότι η Ελλάδα σήμερα όχι μόνο δεν αποδέχεται
το καθεστώς των εγγυήσεων, αλλά τάσσεται θεμελιακά και αφετηριακά
ενάντια στην καθ’ οποιονδήποτε τρόπο διατήρησή τους. Ταυτόχρονα, εξηγεί
τον παράνομο χαρακτήρα τους στο σημερινό διεθνές σύστημα δικαίου, καθώς
και του ΟΗΕ. Προκειμένου να συμβάλει ουσιαστικά και πρακτικά στην
κατάργησή τους, η Ελλάδα έθεσε το ζήτημα εξαρχής και όχι στο τέλος των
διαπραγματεύσεων.
Εάν το καθεστώς εγγυήσεων και κατοχής παραμείνει τότε η Κύπρος ως μέλος
της ΕΕ θα είναι προτεκτοράτο μιας τρίτης δύναμης ευρισκόμενης εκτός της
Ένωσης, σημειώνεται στέλνοντας μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση. Αυτό,
τονίζεται, θα αποτελούσε παράδοξο για την ΕΕ και υποχώρηση στη διεθνή
θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τόσο ως προς τα δικαιώματα της ίδιας στο
διεθνές σύστημα, όσο και ως προς εκείνα του λαού της. Επιπλέον, θα
αποτελέσει ευθεία υπονόμευση της ίδιας της ΕΕ, του χαρακτήρα, των αξιών
και αρχών της.
Στο έγγραφο Κοτζιά υποδεικνύεται ότι δεν είναι λίγες οι πλευρές που
πιστεύουν ότι μπορούν να εκβιάσουν την Ελλάδα να συμμετάσχει σε ένα
«ανανεωμένο» σύστημα εγγυήσεων και να αποδεχτεί κατά προέκταση την
παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στο νησί. Ο εκβιασμός, όπως αναφέρεται,
μπορεί να γίνει κύρια με δύο επιχειρήματα: το πρώτο με τη δήθεν ανάγκη
παρουσίας μικρής δύναμης της Τουρκίας και της Ελλάδας στο νησί, όπως
προβλεπόταν στο σχέδιο Ανάν.
Αυτό, σημειώνεται, δεν θα συνιστούσε λύση, καθότι η συνέχιση της
παρουσίας ενός τέτοιου στρατού θα αποτελούσε παραδοχή ότι η λύση δεν
είναι λύση και δεν μπορεί να διασφαλιστεί χωρίς τρίτους. Επίσης, μια
τέτοια κατάσταση θα σήμαινε αποδοχή του τουρκικού επιχειρήματος ότι οι
Τ/κ, παρά τη λύση, δεν θα νιώθουν ασφαλείς. Στην πραγματικότητα αυτό το
επιχείρημα αν αφορά καν κάποιο ίσως αφορά μόνο ορισμένους από τους
έποικους.
Υποδεικνύεται ότι το κύριο που επιδιώκεται από πλευράς Άγκυρας είναι η
διασφάλιση σημαντικών τουρκικών συμβολισμών, δυνατοτήτων πρόσβασης και
παρουσίας επί των εδαφών, προκειμένου να ελέγχουν την Κύπρο ακόμα και
μετά τη «λύση». Τονίζεται ότι οι Τ/κ, όσο υπάρχουν κατοχικά στρατεύματα,
θα τελούν υπό καθεστώς πατρωνίας σε ένα μόρφωμα μαριονέττα που
ακολουθεί τις επιταγές της Τουρκίας υπό το άγρυπνο μάτι των δυνάμεων
κατοχής. Θέλουμε και επιδιώκουμε οι Τ/κ να αποκτήσουν αυθύπαρκτη
υπόσταση σε ένα καθεστώς ομοσπονδιακού εταίρου μιας πραγματικά
ανεξάρτητης και κυρίαρχης Ομοσπονδιακής Κυπριακής Δημοκρατίας.
Δεν είναι τυχαίο, σημειώνεται, ότι ορισμένοι μεθοδεύουν τη διαμόρφωση
μιας «λύσης» εφ’ όλων των κεφαλαίων εκτός των εγγυήσεων και των
κατοχικών στρατευμάτων. Στη δε συνέχεια, επιδιώκουν να παρουσιάσουν μια
τέτοια λύση ως τόσο «πετυχημένη και εξαιρετική» που δεν θα «επιτρέπεται»
ή και δεν θα «αξίζει τον κόπο» να μην προχωρήσει η υλοποίησή αυτής «της
λύσης» εξαιτίας διαφωνιών στο θέμα εγγυήσεις/κατοχικά στρατεύματα. Με
αυτό τον τρόπο επιχειρούν να εμφανίσουν οποιονδήποτε διαφωνεί με μια
τέτοια μεθόδευση ως υπονομευτή της δήθεν καλής συμφωνίας. Μια καλή
συμφωνία ως προς τα άλλα θέματα, χωρίς ουσιαστική λύση του θέματος
«εγγυήσεις και κατοχικά στρατεύματα», δεν θα είναι πραγματική λύση και
ούτε μπορεί να «αξιοποιηθεί».
Και αυτό διότι το πρόβλημα που προέκυψε το 1974 δεν είναι ένα θέμα όπως
το περιουσιακό και τα άλλα ανάλογα θέματα που συμπεριλαμβάνονται στα
πρώτα τέσσερα κεφάλαια εκ των έξι της διαπραγμάτευσης. Όλα αυτά τα
ζητήματα είναι παράγωγα του κύριου προβλήματος: της κατοχής και
παραβίασης του διεθνούς δικαίου εκ μέρους της Τουρκίας. Μπορεί, λοιπόν, ο
δρόμος της διαδικασίας επίλυσης να πήγε ανάστροφα, αλλά αυτή η
αναστροφή δεν μπορεί να ανατρέψει την ιεραρχία των θεματικών και τη
σειρά της σημασίας τους.
Ένα δεύτερο επιχείρημα που μπορεί να μην έχει ειπωθεί καθόλου αλλά
κάποιοι το έχουν κατά νου είναι πως αφού στο όνομα του πρώτου
επιχειρήματος η Τουρκία θα παραμείνει στην Κύπρο και θα διασφαλίσει τη
διατήρηση των παράνομων συμβολισμών της, πώς θα «τολμήσει» και
δικαιολογηθεί η Ελλάδα ώστε να αποσύρει μονομερώς τα στρατεύματά της. Σε
μια τέτοια, δηλαδή, περίπτωση, κάποιοι ετοιμάζονται να καταγγείλουν την
ελληνική άρνηση του καθεστώτος των εγγυήσεων ως πολιτική
συνυπευθυνότητα στην τυχόν περίπτωση που θα μείνει η Κύπρος με «μόνο»
τουρκικά στρατεύματα. Η απάντηση της Αθήνας είναι ξεκάθαρη: Η περίπτωση
που υποστηρίζεται εδώ δεν έχει να κάνει καθόλου με μια «μονοδιάστατη
παρουσία» της Τουρκίας, αφού χωρίς την Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει
συμφωνία. Ασφαλώς δεν θα υπάρξει και νομιμοποίηση παράνομης παράνομων
κατοχικών στρατευμάτων. Εκτός αν κάποιοι στο διεθνές σύστημα θέλουν να
διαπραγματεύονται μόνο με την τουρκική πλευρά, να παρακάμπτουν την
ελληνική και μετά να την εκβιάσουν.
Όμως το ζήτημα των εγγυήσεων είναι θέμα των εγγυητριών δυνάμεων, τόσο
πολιτικά και νομικά, σε συνεργασία ασφαλώς με την Κυπριακή Δημοκρατία,
αλλά όχι χωρίς αυτές και μάλιστα χωρίς μίας εξ’ αυτών. Η Ελλάδα, λοιπόν,
έχει λόγο ως προς αυτό το ζήτημα. Εξάλλου το επιχείρημα αυτό έχει την
ανάστροφη λειτουργία του: πώς μπορεί κανείς να συμφωνήσει την παραμονή
των τουρκικών στρατευμάτων και μόνο, στρατευμάτων σήμερα κατοχής επί της
νήσου; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι, βέβαια, απλή: να φύγει
ολικά ο στρατός κατοχής.
Υπονόμευση από φιλότουρκους
Στο έγγραφο με σαφή πρόθεση να «καρφώσει» τους συνήθεις ύποπτους
υποδεικνύεται πως δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ορισμένοι φιλότουρκοι
παράγοντες στον διεθνή ορίζοντα επιθυμούν και επιδιώκουν την παράκαμψη ή
και υπονόμευση συγκεκριμένων θεσμών και προσώπων προκειμένου να
περιοριστούν οι αντιστάσεις σε τέτοιου είδους σχέδια.
Είναι φανερό, τονίζεται, ότι λύση του Κυπριακού σημαίνει λύση προς
όφελος όλων των πολιτών της Κύπρου, μακριά από παρεμβατικές δυνατότητες
και παρεμβατικά δικαιώματα τρίτων. Πρακτικά και ουσιαστικά η παρούσα
κυβέρνηση της Ελλάδος δήλωσε εξαρχής, το 2015, (διά του Νίκου Κοτζιά,
εξερχόμενος από τον ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη) ότι όχι μόνο θεωρεί παράνομο το
καθεστώς των εγγυήσεων, όχι μόνο απαιτεί την κατάργησή του αλλά,
επιπλέον, ότι δεν θα συμμετάσχει σε κανένα σύστημα μελλοντικών
εγγυήσεων.
Η τοποθέτηση αυτή περιόρισε τα περιθώρια κινήσεων όσων επιθυμούν να το
διατηρήσουν και να εξαναγκάσουν την Ελλάδα στη συμμετοχή της και στο
μέλλον σε ένα τέτοιο καθεστώς. Παράλληλα δε, κατέστησε σαφές εξαρχής
προς όλους ότι τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής πρέπει να αποχωρήσουν όλα
και διά παντός. Χωρίς αστερίσκους και εξαιρέσεις.
Επαναφορά πραγματικού θεμελίου του Κυπριακού
Το έγγραφο με τίτλο «Η κατάργηση του συστήματος εγγυήσεων και η εκπόνηση
ενός Συμφώνου Φιλίας και Ασφάλειας» καταγράφει τους στρατηγικούς
στόχους της ελληνικής πλευράς.
Πρώτον, η κατάργηση των εγγυήσεων δεν αντιμετωπίζεται
ως μια ευχή ή ένας γενικόλογος στόχος, όπως έκαναν όλες οι προηγούμενες
κυβερνήσεις της χώρας και ειδικότερα οι ηγεσίες του Υπουργείου
Εξωτερικών, αλλά τεκμηριώνεται σε σειρά γεγονότων. Μέσω αυτής της
τεκμηρίωσης αποδεικνύεται ότι οι συμφωνίες όσον αφορά στις εγγυήσεις
έχουν παραβιαστεί και κατά προέκταση έχουν καταργηθεί ντε φάκτο. Η
τουρκική επίκληση του καθεστώτος εγγυήσεων είναι αυθαίρετη και γίνεται
μόνο για να δικαιολογηθούν οι παρανομίες του στρατού κατοχής.
Δεύτερον, επειδή η κατάργηση των εγγυήσεων και κατά
προέκταση η απαίτηση απομάκρυνσης του στρατού κατοχής είναι θεμελιακό
ζητούμενο μιας δημοκρατικής λύσης του Κυπριακού, η Ελλάδα δεν ζητά απλά
την κατάργηση των εγγυήσεων αλλά δηλώνει εξαρχής τη μη συμμετοχή της σε
κάθε μελλοντικό τέτοιο καθεστώς, αν προταθεί εκ νέου από οπουδήποτε.
Τρίτον, ο νέος τρόπος που τέθηκε το ζήτημα των
εγγυήσεων έθεσε επί τάπητος το ζήτημα της δυνατότητας παρέμβασης τρίτων
κρατών στα εσωτερικά της Κύπρου, καθώς και της παρουσίας του κατοχικού
στρατού της Τουρκίας στην βόρεια Κύπρο. Το κατέστησε θεμελιακό κριτήριο
συμφωνίας ή διαφωνίας με την όποια πρόταση θα διαμορφωθεί στη διαδικασία
επίλυσης του Κυπριακού. Η επαναφορά του πραγματικού θεμελίου του
κυπριακού ζητήματος ήταν καινούργια στον 21ο αιώνα. Και αυτό διότι τις
τελευταίες δεκαετίες το Κυπριακό είχε αναχθεί από τρίτες δυνάμεις σε μια
διακοινοτική διαφορά και όχι σε πρόβλημα κατοχής.
Τέταρτον, οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις δεν έχουν
δικαιώματα επί των εσωτερικών εξελίξεων της Κύπρου, ούτε της διαμόρφωσης
καθώς και μελλοντικής εξέλιξης της ίδιας της ΚΔ. Οι τρεις δυνάμεις δεν
δικαιούνται να έχουν παρεμβατικό λόγο ως προς τη λύση του Κυπριακού
πέραν δύο θεμάτων:
α) Των εγγυητικών δικαιωμάτων, ήτοι διατήρηση ή μη και
με ποιο τρόπο. Το ΗΒ σε ένα βαθμό έχει αντιληφθεί τον αναχρονιστικό
χαρακτήρα τους και ανάλογα προσαρμόζει τη στάση του. Αντίθετα, η Τουρκία
εξακολουθεί να επιδιώκει να παρεμβαίνει στους εσωτερικούς όρους
επίλυσης του Κυπριακού. Σε αυτά τα πλαίσια δεν αναδεικνύεται μόνο η
διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, αλλά και η διαφορετικότητα
στην διαπραγματευτική θέση ανάμεσα στην ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία
και την ηγεσία των τουρκοκυπρίων.
β) Της εφαρμογής των κανόνων και του κοινοτικού κεκτημένου της ΕΕ σε όλο το νησί.
Στην πράξη δημιούργησε ένα διαφορετικό State of Affairs
Η Τουρκία εισέβαλε με πρόσχημα την αποκατάσταση της «State of Affairs”.
Στην πράξη, όμως, δημιούργησε ένα διαφορετικό State of Affairs το οποίο
όχι μόνο δεν προβλεπόταν στη συνθήκη εγγύησης και στις συμφωνίες του
Λονδίνου και της Ζυρίχης, αλλά τουναντίον απαγορευόταν ρητά από αυτές.
Ζυρίχη και Λονδίνο απαγόρευαν τον εδαφικό διαμελισμό της πρωτοσύστατης
ΚΔ. Η Τουρκία επιδιώκει εκ των υστέρων να νομιμοποιήσει τις παρανομίες
της, εμφανίζοντας τη στρατιωτική επέμβασή της στην ΚΔ ως δήθεν
προληπτική πράξη στα πλαίσια, τάχα, ανθρωπιστικής προστασίας που έδωσε
σε συγκεκριμένο τμήμα του Κυπριακού πληθυσμού. Κάτι τέτοιο ασφαλώς και
δεν αληθεύει, διότι κατά μεγάλο μέρος ο πληθυσμός τον οποίο υποτίθεται
ότι ήθελε να βοηθήσει η Τουρκία, τον εξόρισε / ανάγκασε σε μετακίνηση
εκτός Κύπρου, σε τρίτες χώρες, δυνάμει και εξαιτίας της κατοχικής
παρουσίας της. Επιπλέον, η πράξη της όπως εξηγώ στη συνέχεια ήταν και
παραμένει παράνομη.
Συμπερασματικά, μπορεί να σημειωθεί ότι η Τουρκία διά των παράνομων
πράξεών της κατήργησε ουσιαστικώς από μόνη της τη συνθήκη εγγύησης.
Οι δυο προτάσεις της Τουρκίας καθιστούν την Κύπρο προτεκτοράτο
Η ΑΓΚΥΡΑ έχει καταθέσει και μέσω τρίτων αλλά και στη διαδικασία των
διαπραγματεύσεων δυο προτάσεις τις οποίες σαφώς και απορρίπτει η Αθήνα
καθώς συνιστούν, όπως τονίζεται στο έγγραφο, εισήγηση για παραμονή της
Τουρκίας στο νησί.
Πρώτον, προτάθηκε να έχει η Τουρκία ειδικά παρεμβατικά δικαιώματα στο
τ/κ συνιστών κρατίδιο. Ουσιαστικά, δηλαδή, προτείνεται στο όνομα της
προοπτικής μιας κάποιας «λύσης» και μετεξέλιξης της Κυπριακής
Δημοκρατίας, η μία από τις δύο υπό σύσταση πολιτείες να διαθέτει
ισχυρότερους δεσμούς με τρίτο κράτος παρά με τις ομοσπονδιακές αρχές της
Κύπρου. Όπως σημειώνεται, με αυτό τον τρόπο στο κεντρικό ζήτημα της
ασφάλειας, κύρια αιτία του σημερινού κυπριακού προβλήματος, τρίτη χώρα,
εδώ η Τουρκία, θα έχει περισσότερα δικαιώματα από την Κυπριακή
Ομοσπονδία. Ακόμα, το νησί θα είναι εξ ορισμού ήδη διχοτομημένο ως προς
το κεντρικό ζήτημα της ασφάλειας.
Η Τουρκία, δηλαδή, θα διατηρεί νομίμως ως δικαίωμα την παράνομη πρακτική
των τελευταίων 42 ετών. Από μια σκοπιά του διεθνούς δικαίου η
τουρκοκυπριακή πολιτεία της Ομοσπονδιακής ΚΔ (που μόνο ομοσπονδιακή δεν
θα είναι) θα συνιστά εν τοις πράγμασι ένα προτεκτοράτο της Τουρκίας.
Κάτι τέτοιο, όπως τονίζεται, απορρίπτεται από την ελληνική κυβέρνηση.
Μια τέτοια πρόταση, συνολικά, όπως αναφέρεται στο έγγραφο δεν εξυπηρετεί
την Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε βέβαια τους Τουρκοκύπριους, αλλά τα
γεωπολιτικά συμφέροντα της ίδιας της Τουρκίας, «νομιμοποιώντας οριστικά»
τα δικαιώματα που απέκτησε με την χρήση παράνομης κατοχής. Όμως, τα
στενά γεωστρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας δεν μπορεί να είναι κριτήριο
ασφάλειας των Κυπρίων, Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων.
Δεύτερο, προτείνεται να συγκεντρωθεί ένα τμήμα του σημερινού κατοχικού
στρατού, αφού αποχωρήσουν τα υπόλοιπα τμήματά του, σε μια βάση, όπως
διαθέτει το Ηνωμένο Βασίλειο. Βάση, η τύχη της οποίας θα κριθεί στο
μέλλον. Με άλλα λόγια να νομιμοποιηθεί τμήμα του κατοχικού στρατού και η
κατοχή. Επιπλέον, να αποκτήσει η Τουρκία μόνιμα κυριαρχικά δικαιώματα
σε τμήμα της Κύπρου, στον εναέριο χώρο της, σε εδάφη και στην ΑΟΖ. Η δε
ανιστόρητη λογική του επιχειρήματος, όπως τονίζεται, είναι ότι όποιος
πέρασε από την Κύπρο «δικαιούται και λίγης κυριαρχίας της», ακόμα και αν
αυτό το πέρασμα έγινε παρανόμως και στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.
Στο έγγραφο του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών σημειώνεται με νόημα ότι
θα πρέπει να είναι πολύ αφελής κανείς για να πιστεύει ότι μπορεί να
δεχτεί την παραμονή κατοχικών στρατευμάτων με την προοπτική ότι η έχουσα
βέτο ηγεσία της τ/κ κοινότητας θα κάνει στο μέλλον αυτό που δεν θα
ζητούν σήμερα οι Ελληνοκύπριοι. Το κυριότερο αρνητικό είναι, όπως
τονίζεται, ότι η συγκρότηση μιας τέτοιας βάσης από δυνάμεις κατοχής έχει
πολλές πιθανότητες να λειτουργήσει ως κέντρο χρηματοδότησης ή και
κινητοποίησης δυνάμεων που θα υποσκάπτουν την Κυπριακή Δημοκρατία, κάθε
φορά που η Τουρκία θα έχει μια διαφορετική οπτική για τα τεκταινόμενα
και θα θεωρεί ότι η ΚΔ δεν εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα.
Γιατί όχι στις εγγυήσεις
Πρώτον, το σύστημα εγγυήσεων όπως υιοθετήθηκε ως
παράρτημα των συμφωνιών εγκαθίδρυσης του 1960 πρέπει να καταργηθεί διότι
αντιτίθεται άρδην στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου. Η ίδια η θεσμοθέτησή
του ήταν εξαρχής αντίθετη προς το Διεθνές Δίκαιο.
Δεύτερο, όπως επιβλήθηκε αυτό το σύστημα μετά την
υιοθέτησή του χάρτη των HE, είναι ως προς το νέο νομικό πλαίσιο του
διεθνούς δικαίου αναχρονιστικό. Στην πράξη υπήρξε συστηματική παραβίασή
του, με αποκορύφωμα την εισβολή της Τουρκίας το 1974 και τις
διατηρούμενες επιπτώσεις της από τη διαρκή κατοχή.
Τρίτο, το σύστημα αυτό δεν ανταποκρίνεται στις
σύγχρονες συνθήκες και στη θέση της Κύπρου στο διεθνές σύστημα, στην
αναβαθμισμένη υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Τέταρτο, οι στρεβλώσεις θα αξιοποιούνται από τρίτους
που επιθυμούν να επεμβαίνουν στο εσωτερικό κράτους μέλους της ΕΕ και του
ΟΗΕ προς ίδιον όφελος.
Περαιτέρω σημειώνεται ότι πρόκειται για ένα σύστημα που κρίνεται
αναχρονιστικό σε μια εποχή που ο ΟΗΕ έχει, πλέον, συγκροτήσει -διά των
οργάνων του, όπως την ΓΣ, το ΣΑ, το Διεθνές Δικαστήριο- ένα συνεκτικά
επεξεργασμένο σύστημα κανόνων διεθνούς δικαίου. Ένα σύστημα που
εδραιώνει την θεμελιώδη αρχή της κυριαρχίας και της αυτοδιάθεσης των
λαών και κρατών. Υπενθυμίζεται ότι ο ΟΗΕ σήμερα διαθέτει ένα νομικό
πλαίσιο, το οποίο έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις συμφωνίες της
Ζυρίχης και του Λονδίνου. Κοντολογίς, πουθενά στον κόσμο του 21ου αιώνα
δεν υπάρχει, πλέον, ένα τέτοιο ή έστω ανάλογο σύστημα εγγυήσεων όπως
αυτό επιβλήθηκε στην Κύπρο το 1959-1960.
Πρώτα κατάργηση των εγγυήσεων και μετά συγκρότηση ομοσπονδίας
ΜΕ βάση τη ελληνική θέση, όπως παρουσιάζεται μέσα από την ανάλυση, πρώτα
οφείλουν να καταργηθούν οι εγγυήσεις και μετά να συμφωνηθεί και
συγκροτηθεί ομοσπονδία από τις δύο κοινότητες. Σε διαφορετική περίπτωση
θα υπάρξει μια εκ των υστέρων νομιμοποίηση των παραβιάσεων, αναγνώρισης
ως αναγκαίων των εγγυήσεων, ενσωμάτωση αυτού του καθεστώτος στην μήτρα
της Κυπριακής Δημοκρατίας και μετά την ανασυγκρότηση-μετεξέλιξή της.
Στην πραγματικότητα, όμως, αυτές οι εγγυήσεις πρέπει να καταργηθούν ως
συστατική προϋπόθεση της νέας συμφωνίας και όχι ως υπόλοιπο αυτής.
Μπορεί μια υποψήφια για ένταξη χώρα να εγγυάται κράτος-μέλος της ΕΕ;
ΔΕΝ είναι δυνατό μια τρίτη χώρα, η Τουρκία, να εγγυάται οτιδήποτε για το
εσωτερικό αυτού του κέντρου, την εσωτερική υπόσταση και δομή του. Από
τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και τα σύνορα της ΕΕ, μέχρι τη
δημοκρατική λειτουργία του θεσμικού συστήματος της ΚΔ. Περαιτέρω
αναφέρεται πως δεν είναι δυνατό να εμφανίζεται ως εγγυητής δικαιωμάτων
και θεσμικών λειτουργιών στο εσωτερικό της ΕΕ, υποψήφιο κράτος που
βρίσκεται υπό έλεγχο της ΕΕ. Δεν είναι η ΕΕ που βρίσκεται σε οποιοδήποτε
σημείο υπό έλεγχο αλλά η Τουρκία, τονίζεται στο έγγραφο. Δεν είναι η
Τουρκία που εποπτεύει τις προετοιμασίες της ΕΕ ενόψει κάποιας
προσχώρησης της στην Τουρκία, ή έστω στο νομικό της σύστημα, αλλά είναι
εποπτευόμενη προκειμένου να ενταχθεί στην ΕΕ.
Γράφει: Κώστας Βενιζέλος
http://www.philenews.com/el-gr/top-stories/885/337157/apokalyptoume-to-engrafo-tou-ellina-ypex-gia-tis-engyiseis
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
