Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Π. Ήφαιστος, Η Κύπρος στην κόψη του ξυραφιού. Ώρα και ευκαιρία για μια νέα βιώσιμη αφετηρία

Δημοσιεύτηκε στις

andreas-demetriou-cyprusΟμιλία στην Διασκεπτική για το Κυπριακό στην Πάφο, Κύπρου, στις 26.11.2016
Για λόγους εγγενείς με την φύση, την δομή, την φυσιογνωμία και την λειτουργία της διεθνούς πολιτικής η εξαπάτηση αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση.
Αποτελεί συνταγή κακουχιών, διενέξεων και θανάτου εάν αντί ενός ανεξάρτητουa, ελεύθερου, δημοκρατικού και κυριαρχικά ενιαίου κράτους η ΚΔ γίνει υποχείριο της Άγκυρας με την δημιουργία ενός τουρκικού κράτους εντός μιας μετεξελιγμένης ΚΔ που θα μετατραπεί σε πεδίο πολιτικών και άλλων βασάνων αντί σε πεδίο ενός κατ’ αλήθεια δημοκρατικού βίου. 

Ο λόγος για τον οποίο η παραπλάνηση και η εξαπάτηση αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό του άναρχου διεθνούς συστήματος οφείλεται στις διαφορές μεταξύ ενδοκρατικής πολιτικής ζωής και διεθνούς πολιτικής.

          Ενδοκρατικά η ύπαρξη κοινωνικοπολιτικού συστήματος επιτρέπει αποφάσεις αλλαγών των δικαιακών κριτηρίων και των κανονιστικών ρυθμίσεων ενώ αντίθετα στην διεθνή πολιτική αυτό δεν ισχύει.
Ισχύει η αρχή της αυτοβοήθειας και σε αντίπαλες καταστάσεις πάντα ισχύει το ανελέητο και τραγικό κριτήριο «ο θάνατός σου η ζωή μου». Ιδιαίτερα οι μεγάλες δυνάμεις οι οποίες δεν βλέπουν εχθρούς και φίλους αλλά εναλλάσσουν αναλώσιμα πιόνια πάνω στην σκακιέρα των στρατηγικών παιγνίων.
Όταν οι μεγάλες δυνάμεις εφαρμόζουν στρατηγική ανά πάσα στιγμή πάνω στο τραπέζι τους έχουν δεκάδες ή και εκατοντάδες σχέδια αποφάσεων που εναλλάσσονται όχι με ηθικά κριτήρια αλλά σε αναφορά με βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στρατηγικούς σκοπούς που και αυτοί σχετίζονται με αναρίθμητες μεταβλητές που διαρκώς συμπλέκονται μέσα σε μια δίνη ανάλογα με την εξέλιξη των πραγμάτων, τις στρατηγικές των άλλων δυνάμεων ή και τυχαία γεγονότα.
Εάν εν μέσω κινούμενων σεισμικών πλακών της διεθνούς πολιτικής και καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων οι Κύπριοι χωρίς πλέον να διαθέτουν κυρίαρχο κράτος οδηγηθούν στην Κλίνη του Προκρούστη του ενός ή άλλου στρατηγικού παιγνίου κανείς κ Αναστασιάδης ή Ακιντζί δεν θα είναι εκεί να κάνουν «τόκκα» για να πάει πάσα κακό αλλά θα γίνουν βορά των θηρίων όπως αδιάλειπτα συμβαίνει με τόσους άλλους γύρω μας ή και ευρύτερα πλανητικά.
Μάλλον τον κ Νίκο Κοτζιά θα θυμηθούμε που επέμενε να τερματιστούν οι εγγυήσεις και τα ξένα στρατεύματα ως προϋπόθεση στοιχειώδους ομαλοποίησης. [Σημείωση. Ο Νίκος Κοτζιάς ο υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας, «κατηγορήθηκε» ότι με το να επιμείνει στο θέμα των εγγυήσεων και των ξένων στρατευμάτων οδήγησε τις διαπραγματεύσεις της Ελβετίας σε ναυάγιο]
Γι’ αυτό, οι ηγεσίες των κρατών απέναντι στα άλλα κράτη θεωρούν την παραπλάνηση και την εξαπάτηση λογική, φυσιολογική ή ακόμη και καθήκον τους και σύμφωνα με τα συμφέροντα της οικείας κοινωνίας.
Ο πόλεμος είναι μια μεγάλη αλυσίδα με πολλούς κρίκους αρχίζοντας από τον φόβο για την αύξηση της ισχύος και τις προθέσεις των άλλων κρατών μέχρι και την άσκηση στρατιωτικής βίας, αποτρεπτικής ή προληπτικά επιθετικής.
Όλες οι εχθροπραξίες ενός πολέμου, έγραψε ο Σουν Τζου, στηρίζονται στην εξαπάτηση, ενώ ο ταγός της σύγχρονης διεθνολογικής σκέψης Edward H. Carr σημείωσε το πασίδηλο, ότι δηλαδή ο πόλεμος παραμονεύει σε κάθε γωνιά της διεθνούς πολιτικής.
Παρόμοια, ο Δάσκαλος των Δασκάλων της διεθνούς πολιτικής Kenneth Waltz όρισε ως τίτλο του θρυλικού του βιβλίου του για τα τρία επίπεδα ανάλυσης όχι το  «Άνθρωπος, Κράτος, Διεθνές Σύστημα» αλλά το «Άνθρωπος, Κράτος, Πόλεμος».
000-waltz-001Στον Waltz οφείλεται και η σοφή ρήση ότι οι διαγνώσεις της ανάλυσης της διεθνούς πολιτικής είναι το αντίστοιχο των διαγνώσεων της ιατρικής και ότι ο διεθνολόγος είναι ιατρός της διεθνούς πολιτικής.
Ο πόλεμος είναι ασθένεια της διεθνούς πολιτικής και  η διάγνωση των αιτίων των παθολογιών είναι καίριας σημασίας.
Η λανθασμένη διάγνωση περί τα διεθνή σημαίνει θάνατο όχι μερικών που προκαλεί ένας τσαρλατάνος της ιατρικής αλλά πολύ περισσότεροι ίσως και εκατομμύρια.
Η αντιμετώπιση των παθολογιών της ΚΔ θα είναι λανθασμένη και θανατηφόρα εάν αυτοκτονήσουμε κρατικά νομίζοντας ότι αποτελεί θεραπεία η κατάργηση του κράτους, η δημιουργία ενός διεστραμμένου κρατικού τερατουργήματος και η υποθήκευση του μέλλοντος στις βουλήσεις της Τουρκίας.
Οι Κύπριοι όντας αναπόδραστα συνδεδεμένοι με το ελλειμματικό νεοελληνικό κράτος αφέθηκαν να εξαπατηθούν και να παραπλανηθούν κατ’ εξακολούθηση και επί μακρόν.
Η πρώτη σύγχρονη μεγάλη εξαπάτησή μας έγινε όταν αντί αυτοδιάθεσης η αποικιοκρατική δύναμη ύπουλα και θανατηφόρα δημιούργησε ένα εσωτερικά διαιρεμένο κράτος. (Β Πόλεμος Κύπριοι εθελοντές)
Μη γνωρίζοντας ότι οι μάταιες ελπίδες είναι σπάταλες και θανατηφόρες, οι νεοέλληνες εξαπατήθηκαν επανειλημμένα και μετά την κίβδηλη ανεξαρτησία μέχρι και το χουντικό πραξικόπημα και την εισβολή της Τουρκίας.
Οι εξαπατήσεις συνεχίστηκαν οδήγησαν στο ανοσιούργημα της Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) με εισροή στις διαπραγματεύσεις της πρωτόγνωρης πολιτειακής διαστροφής περί πολιτικής ισότητας σε εθνική βάση του 82% με το 18%.
Την ασάφεια ενάμιση δεκαετιών ακολούθησε το σχέδιο Γκουεγιάρ και τις αμφιταλαντεύσεις μας που επέτρεψαν παραπλάνηση και  εξαπάτηση που παρήγαγε το αντί-δημοκρατικό, φασιστικό και ανελεύθερο σχέδιο Αναν που μας επιβλήθηκε εκβιαστικά με σκοπό να αναιρεθούν τα πλεονεκτήματα της ένταξης στην ΕΕ που θα μπορούσε να οδηγήσει σε βιώσιμη διευθέτηση με βάση το νομικό κεκτημένο της ΕΕ.
Η συγκαιρινή εξαπάτηση περί δήθεν αναπόφευκτης ΔΔΟ είναι η χαριστική θανατηφόρα βολή που αν δεν υπάρξει αντιστροφή 180% και εάν δεν ορθώσουμε τα κριτήρια της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας το κρατίδιο που θα δημιουργηθεί θα αποτελέσει ένα κρατικό βασανιστήριο μέχρι και την τελική εξόντωση των Ελλήνων.
Για να εντάξουμε το σκεπτικό περί παραπλάνησης και εξαπάτησης στα ζητήματα που μας αφορούν, απαιτείται να οριστούν προγραμματικά 4 αξιώματα που αφορούν την Κύπρο αλλά τηρώντας τις αναλογίες και κάθε άλλο  κράτος.
Κατά πρώτον, το κράτος αποτελεί τον θεσμό συλλογικής ελευθερίας κάθε κοινωνίας και για να είναι συλλογικά ελεύθερη μια κοινωνία θα πρέπει να διαθέτει ενιαία και αδιαίρετη εσωτερική και εξωτερική πολιτική κυριαρχία, ή αυτό που ονομάζουμε εθνική ανεξαρτησία.
Κάτι τέτοιο αποτελεί προϋπόθεση εσωτερικής αυτοδιάθεσης, αδέσμευτης πολιτικής συγκρότησης και δημοκρατικής συγκρότησης.
0 Εκκρεμές Watson power pointΗ διασφάλιση της εθνικής ανεξαρτησίας είναι ένα άθλημα ή καλύτερα μια Οδύσσεια, η με οποιοδήποτε τρόπο θεσπισμένη εξωτερική παρέμβαση καθιστά το κράτος αυτό υποτελές εάν όχι υπόδουλο.
Το ίδιο ισχύει εάν μέσα από ρυθμίσεις που αφορούν την δομή του κράτους εσωτερικά, πχ διαίρεση σε εθνική ή θρησκευτική βάση, ένα συνιστών μέρος του κράτους έχει την νομική ή πολιτική δυνατότητα να καλέσει ξένα κράτη να επέμβουν.
Αυτό υποτίθεται αποτίναξαν οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες συγκροτώντας έτσι κράτη διαμέσου των οποίων κάθε κοινωνία αντιστέκεται στις αξιώσεις ηγεμονικών και αναθεωρητικών κρατών να επιβάλουν την θέλησή τους και τα συμφέροντά τους.
Στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων αλλά πολύ περισσότερο των κρατών, δεν αυτοκτονείς από  φόβο μήπως μια ασθένεια που έχεις επιδεινωθεί μελλοντικά και επέλθει θάνατος.
Στις Συμπληγάδες μεταξύ μη βιώσιμης κακής λύσης και φόβου για διχοτόμηση δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από την προσκόλληση στην διεθνή νομιμότητα που μόνο η ΚΔ παρέχει.
Τώρα, μια κατά την εκτίμησή μου παρατήρηση μεγάλης σημασίας: Η νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής του 1974 αποτελεί αυτοκτονία καθότι, ακόμη και εάν καταργηθούν οι αποικιακές εγγυήσεις και αποχωρήσουν όλα τα στρατεύματα.
Με την λεγόμενη ΔΔΟ όπως βρίσκεται στο τραπέζι, ιδιαίτερα μετά το σχέδιο Αναν, μεταβάλλει την ΚΔ σε κρατίδιο, η δημιουργία ενός τουρκικού κράτους εντός αυτού του κρατιδίου και η νομοτελειακή πλέον προσαρμογή ή και η απορρόφηση όλης της Κύπρου από την Τουρκία.
Ορίζουμε τι σημαίνει αυτό: 1. Απώλεια του θεσμού συλλογικής ελευθερίας που είναι το κράτος μας. 2. Διχοτόμηση. 3. Επικυριαρχία της Τουρκίας επί ολοκλήρου της Κύπρου.
Υπάρχει κάτι χειρότερο; Ασφαλώς και ναι. Να πέσει ένας μετεωρίτης πάνω στην Κύπρο και να την ρημάξει ή να καταποντιστεί όπως η Ατλαντίδα.
Το ζήτημα που τίθεται δεν είναι η διαίρεση του κράτους που θα καθιστά την διακυβέρνηση ανέφικτη αλλά η δημοκρατική του προσέγγιση και όριο ο ουρανός για ρυθμίσεις που θα σέβονται τον πολιτισμό, τις παραδόσεις και τις θρησκείες όλων.
Στο πλαίσιο αυτής της συλλογιστικής και επειδή πολλοί υποκριτικά ή αφελώς και φοβικά λένε ότι απαιτείται πρόταση για διέξοδο συνοψίζω συνοπτικά τα εξής:
  • Η κατάργηση της ΚΔ δεν αποτελεί διέξοδο αλλά αναίτια αυτοκτονία και συλλογικό πολιτικό θάνατο.
  • Η διατήρηση της ΚΔ είναι η μόνη απόφαση που δεν οδηγεί σε θάνατο, διατηρεί την νομιμότητα και αφήνει περιθώρια για βιώσιμη διέξοδο ευκαιρίας δοθείσης.
    • Η διαιώνιση της ΚΔ την οποία κανείς δεν μπορεί να καταργήσει αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο μελλοντικών περιστάσεων για ευκαιρίες βιώσιμης διεξόδου και επανένωση σε ενιαίο δημοκρατικό κράτος.
    • Μόνη βιώσιμη διέξοδος είναι η αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας, η εφαρμογή της ευρωπαϊκής νομιμότητας σε όλη την επικράτεια της ΚΔ.
  • Η δήθεν επιστροφή εδαφών και μάλιστα σε συνθήκες μεταβατικών καταστάσεων για τις οποίες καμιά διασφάλιση δεν μπορεί να υπάρξει θα αποτελέσει το δόλωμα κατάργησης του κράτους με ΔΔΟ και τελικά απώλεια τόσο των δήθεν επιστραφέντων όσο και της υπόλοιπης Κύπρου.
    • Λύση δεν θα υπάρξει παρά μόνο εάν όλοι οι κύπριοι επιστρέψουν στις πατρογονικές τους εστίες και απαλλαγμένοι κάθε εξωτερικής παρέμβασης λειτουργήσουν δημοκρατικά.
  • Ακόμη και αν υπάρχει κίνδυνος κάποιοι να αναγνωρίσουν τα κατεχόμενα ως ανεξάρτητο κράτος δεν σημαίνει ότι πρέπει εμείς να σπεύσουμε να το αναγνωρίσουμε πρώτοι και ταυτόχρονα να μπούμε στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας.
    • Οι επισπεύδοντες την τροχιά προς την Άβυσσο ας παρακολουθήσουν την πολιτική της Τουρκίας στην Συρία, στο Ιράκ και στο Κουρδιστάν για μια μόνο εβδομάδα για να μας πουν ποιο θεσμό, πια συμφωνία και ποια σύμβαση σέβονται!
  • Μέχρι να υπάρξει δυνατότητα βιώσιμης διεξόδου αμυνόμαστε, κινούμαστε ανένδοτα πάνω σε νέα πλατφόρμα με σημαία την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα και κάνουμε σαφές πως δεν βιαζόμαστε για τον κρατικό μας θάνατο, δηλαδή την αναγνώριση των παράνομων τετελεσμένων, την διχοτόμηση και την ευόδωση των σκοπών της Άγκυρας για επικυριαρχία επί ολόκληρη την Κύπρο.
  • Οι εξελίξεις στην Ελβετία τις τελευταίες μέρες προσφέρουν την ευκαιρία μετά από δεκαετίες άγονων διαπραγματεύσεων να ζητήσουμε διέξοδο σε μια βιώσιμη βάση.
 Δική μου θέση πάντα ήταν ότι η πηγή του κακού είναι η εκ μέρους μας αποδοχή διαιρετικών προσεγγίσεων, πιο συγκεκριμένα της ΔΔΟ.
Εάν συνεχίσουμε σε αυτή την βάση και οδηγηθούμε στο θανατηφόρο της τέρμα το Ελληνοκυπριακό συνιστών κρατίδιο θα είναι η αδύναμη πλευρά απέναντι στην οποία θα βρίσκεται το ηγεμονικό Τουρκικό κράτος και η προέκτασή του στην διαιρεμένη και κυριαρχικά στερημένη Κύπρο, για την οποία η Άγκυρα έχει ξεκάθαρα και δεδηλωμένα καταδείξει ότι θέλει να ελέγχει στρατηγικά.
Στρατηγικός έλεγχος τον οποίο δεν θα αναιρεί η ύπαρξη του συνιστώντος ελληνοκυπριακού κρατιδίου το οποίο θα αποτελεί τον αδύναμο κρίκο μιας ούτως ή άλλως διεστραμμένης κρατικής δομής πηγή διενέξεων και συγκρούσεων.
Πιο συγκεκριμένα, δεδομένων των ανελέητων εγγενών κρατοκεντρικών λογικών του σύγχρονου διεθνούς συστήματος, η κατάλυση της ΚΔ και η θέσπιση μιας νέας αρρωστημένης κατάστασης με νέα διεθνή Συνθήκη η οποία θα νομιμοποιεί τα τετελεσμένα του 1974, εκτός του ότι καταργεί την σημερινή de jure κυριαρχία της ΚΔ επί ολοκλήρου της Κύπρου, νομοτελειακά σηματοδοτεί την παντοτινή εξαφάνιση του αδυνάμου, δηλαδή της Ελληνικής πλευράς του μετεξελιγμένου κρατιδίου.
[Παλαιότερα, η απώλεια της κυριαρχίας θα σήμαινε υποδούλωση εντός κάποιας λιγότερο ή περισσότερο δεσποτικής αυτοκρατορίας, σήμερα σημαίνει εκμηδένιση και εξαφάνιση.]
Σημαίνει ότι η τρισχιλιετής Ελληνική παρουσία τερματίζεται επειδή η κυρίαρχη ηγεμονική Τουρκία θα αλώσει κυριαρχικά την Κύπρο διαμέσου του τουρκικού κράτους στην Κύπρο και σταδιακά ή ευκαιρίας δοθείσης ή τεχνητά δημιουργηθείσης θα εκτουρκίσει όλο το νησί εκπληρώνοντας τους δεδηλωμένους γεωπολιτικούς και γεωστρατηγικούς της σκοπούς.
Ας μην ξεχνούμε την τύχη όσων Ελληνικών και άλλων μειονοτήτων είχαν την κακή τύχη να βρεθούν στα πεδία της νεοτουρκικής κυριαρχίας και την παρά τις συμφωνίες και τις διεθνείς συμβάσεις αδίστακτη νεοτουρκική πολιτική εθνοκαθάρσεων, γενοκτονιών, εκτουρκισμών και τώρα εξισλαμισμών.   
Στον κρατοκεντρικό κόσμο στον οποίο ζούμε η ελπίδα είναι σπάταλη. Σε όλες τις περιπτώσεις εξ αντικειμένου λόγω εσωτερικών εγγενών λογικών τα κράτη επιδιώκουν να αποκτήσουν επαρκή ισχύ, για να το επιτύχουν ψεύδονται, παραπλανούν και εξαπατούν τα άλλα κράτη και όποτε συναντήσουν αφελείς συνομολογούν ευνοϊκές για αυτά συμφωνίες και συμβάσεις για να τις ερμηνεύσουν στο μέλλον σύμφωνα με τα συμφέροντά τους.
Η Κύπρος βρίσκεται προ των θυρών μεγάλου λάθους χωρίς να υπάρχει ο παραμικρός λόγος για κάτι τέτοιο πλην όσων διακατέχονται από σύνδρομα για παρελθόντα λάθη, όπως το πραξικόπημα και η στήριξη του φασιστικού σχεδίου Αναν και αναζητούν μια πολιτικά αρρωστημένη δικαίωση.
Το ίδιο ισχύει και για το Μητροπολιτικό νεοελληνικό κράτος που εδρεύει στην Αθήνα και που η μόνη του σωτηρία εδώ και δεκαετίες θα μπορούσε να είναι εάν η Κύπρος ακολουθούσε μια καλύτερη στρατηγική αναγκάζοντας την Αθήνα να υιοθετήσει πιο ορθολογιστικές στάσεις και αποφάσεις.
Τα πάντα συναρτώνται με τις λογικές που δημιουργεί η διεθνής αναρχία όπως ορίστηκε και κωδικοποιήθηκε στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ όπου η ελευθερία μιας κοινωνίας ορίζεται αξιωματικά: «Όσοι είναι ελεύθεροι το χρωστούν στην δύναμή τους και δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη [δηλαδή ισορροπία δυνάμεων]. Όταν αυτό δεν συμβαίνει ο ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του  και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται [ή εξαφανίζεται ή και σκοτώνεται όπως έπαθαν οι Μήλιοι που δεν φρόντισαν να έχουν επαρκή αποτρεπτική ισχύ]» (Θουκυδίδης στον διάλογο Αθηναίων-Μηλίων).
Η παραπλάνηση και η εξαπάτηση είναι στην ημερησία διάταξη για πολλούς και αναπόδραστους λόγους εγγενείς με την φυσιογνωμία και την δομή του διεθνούς συστήματος. Ας επισημάνουμε μερικούς κύριους και σημαίνοντες.
Πρώτον, τις λογικές της διεθνούς αναρχίας.
Δεύτερον, η διεθνής τάξη διαφέρει ριζικά από την ενδοκρατική τάξη και κάθε κοινωνία διαθέτει την δική της τυπική λογική που διαφέρει με κάθε άλλη.
Τρίτον, τα αίτια πολέμου είναι όπως είπαμε η ασθένεια της διεθνούς πολιτικής και η διάγνωσή τους προϋπόθεση επιβίωσης.
Waltz2bgΔέκα αρχές απόρροια της ανάλυσης του Kenneth Waltz αναφορικά με την διεθνή αναρχία τις συνέπειες της οποίας ο καθείς μπορεί να διαπιστώσει παρακολουθώντας την καθημερινή ειδησεογραφία ή να κλαίει τη μοίρα του όταν πάρει αποφάσεις που τον αποδυναμώνουν ή και τον θανατώνουν.
  1. Λόγω κρατικής κυριαρχίας που προγραμματικά δημιουργεί διεθνή αναρχία η απουσία παγκόσμιας ρυθμιστικής εξουσίας αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στην συμπεριφορά και στις αποφάσεις των κρατών.
  2. Η απουσία νομιμοποιημένης διεθνούς ή παγκόσμιας εξουσίας σημαίνει ότι στις σχέσεις των κρατών η θέσπιση των διανεμητικών λειτουργιών της ισχύος είναι αθέσπιστες με αποτέλεσμα τον μη ρυθμισμένο ανταγωνισμό, την αδιαφάνεια των αποφάσεων, τις διενέξεις και τον πόλεμο.
  3. Σε ένα άναρχο, μη θεσπισμένο διεθνές σύστημα ισχύει η αρχή της αυτοβοήθειας.
  4. Επιδιώκοντας ισχύ, πλεονεκτήματα και ασφάλεια τα κράτη τροφοδοτούν τους άλλους με ανασφάλεια και με διλήμματα ασφαλείας σε ένα φαύλο ανταγωνιστικό κύκλο που οδηγεί συχνά στον πόλεμο.
  5. Τα κράτη είναι οι βασικοί δρώντες του διεθνούς συστήματος, επιχειρούν να χρησιμοποιούν τους διεθνικούς δρώντες εργαλειακά, ακολουθούν στρατηγικές μεγιστοποίησης της ισχύος τους και η εξαπάτηση των άλλων στον τόπο και στον χρόνο ενίοτε λειτουργεί πολλαπλασιαστικά στην αύξηση της ισχύος τους.
  6. Τα κράτη χαρακτηρίζονται από ορθολογισμό, δηλαδή, εάν είναι βιώσιμα δεν θα κάνουν κάτι το οποίο θα τους προκαλέσει μεγαλύτερο κόστος από ότι όφελος και αντίστροφα.
  7. Υπέρτατο, θέσφατο και έσχατη λογική είναι η κατοχύρωση της ασφάλειας του κράτους και της ελευθερίας της κοινωνίας στην πολιτική της συγκρότηση.
  8. Το κύριο «νόμισμα» στη διεθνή πολιτική είναι η ισχύς εξ ου και μόνιμος στόχος των κρατών είναι η ενδυνάμωσή τους.
  9. Στο ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα η ασφάλεια είναι μια Οδύσσεια προσπαθειών αυτοσυντήρησης και επιβίωσης με υιοθέτηση πρακτικών εσωτερικής και εξωτερικής εξισορρόπησης.
  10. Η ισορροπία ισχύος είναι προϋπόθεση σταθερότητας και όταν υπάρχει ανισορροπία το διεθνές σύστημα αυτορυθμίζεται εις βάρος του αδυνάμου.
«ΌΣΟΙ (ΟΜΩΣ) ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥΣ». Θουκιδύδης: Διάλογος ΘουκυδιδηςΜηλίων-Αθηναίων (εδ. 89-116): (εδάφιο.89).  Αθηναίοι: α) υπαινίσσονται πως δίκαια έχουν την ηγεμονία β) υποδεικνύουν το γεγονός πως κάθε πλευρά έχει την δική της αντίληψη περί δικαίου-δικαιοσύνης και γ) ρητά προειδοποιούν τους Μήλιους πως «όταν υπάρχη ίση δύναμη για την επιβολή του, κι ότι, όταν αυτό δεν συμβαίνη, οι δυνατοί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται». (Εδάφιο 97). Αθηναίοι: «λόγια που να στηρίζονται στο δίκαιο δεν λείπουν από κανένα. … όσοι (όμως) διατηρούν την ελευθερία τους το χρωστούν στη δύναμή τους».   (εδάφιο 103). Αθηναίοι: «Η ελπίδα, παρηγοριά την ώρα του κινδύνου, όσους την έχουν από περίσσια δύναμη κι αν τους βλάψει δεν τους καταστρέφει  όσοι όμως, στηριγμένοι πάνω της, τα παίζουν όλα για όλα (γιατί απ’ τη φύση της είναι σπάταλη), μονάχα όταν αποτύχουν την γνωρίζουν». Κατάληξη: (εδάφιο 114).  «άρχισαν αμέσως τις εχθροπραξίες, κι αφού μοίρασαν τη δουλειά στα στρατιωτικά τμήματα της κάθε πόλης έζωσαν κυκλικά με τείχος τους Μηλίους … έγινε μάλιστα και κάποια προδοσία ανάμεσα στους Μηλίους … (οι Αθηναίοι) σκότωσαν όσους Μηλίους ενήλικούς έπιασαν, κι έκαμαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες. Το νησί το αποικίσανε οι ίδιοι στέλνοντας αργότερα πεντακόσιους αποίκους».
Δεύτερον, η διεθνής τάξη διαφέρει ριζικά από την ενδοκρατική τάξη και κάθε κοινωνία διαθέτει την δική της τυπική λογική που διαφέρει με κάθε άλλη.
Στην διακρατική τάξη η πολιτική ηθική είναι μηδενική. Γιατί απουσιάζει μια παγκόσμια κοινωνία, μια παγκόσμια κυβέρνηση και ένα παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό σύστημα το οποίο θα παράγει κριτήρια πολιτικής ηθικής που θα συγκροτούν το σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης και θα νομιμοποιούν τις πολιτικοοικονομικές ιεραρχίες, θα διασφαλίζουν παγκόσμια κοινωνική συνοχή και πρωτίστως και πρωταρχικά θα επιτρέπουν τις πολιτικοοικονομικές αλλαγές χωρίς πόλεμο.
Ως εκ τούτου στην διεθνή πολιτική έχουμε μόνο διεθνή τάξη και όχι κάποιου είδους παγκόσμια δικαιοσύνη, όρος όχι  μόνο αδόκιμος και λανθασμένος αλλά και ακραία επικίνδυνος για όσους είναι τόσο αφελείς και άσχετοι με το να νομίζουν το αντίθετο.
Στην διεθνή πολιτική έχουμε κυρίαρχα ετερογενή και ανομοιογενή εθνοκράτη, συμφωνίες που συγκροτούν μια επισφαλή διεθνή τάξη όταν τίθενται ζητήματα διεθνών αλλαγών ή διαφωνιών για την ερμηνεία των συμφωνιών και πόλεμο όταν εγείρονται αξιώσεις αλλαγών της διεθνούς τάξης.
ΕΝΔΟΚΡΑΤΙΚΑ, αντίθετα, όταν βεβαίως έχουμε ένα βιώσιμο εθνοκράτος –και θα ήθελα να επιμένω σε μερικά στοιχεία που αφορούν την δόμηση της ΚΔ–, έχουμε μια κοσμοθεωρητικά θεμελιωμένη ανθρωπολογική δομή, πολιτεία προικισμένη με κοινωνικά σμιλευμένη πολιτική ηθική επί κάθε ζητήματος της κοινωνικοπολιτικής ζωής,  νομιμοποιητική διανεμητική δικαιοσύνη και νόμους, συντάγματα και εν γένει κανονιστικές δομές που απορρέουν και ορίζονται από τα μέλη της κοινωνίας και όχι εξωτερικούς δρώντες.
Αντίθετα με την διεθνή πολιτική, στην ενδοκρατική ζωή ανά πάσα στιγμή μπορεί να υπάρξει αλλαγή κυβερνώντων, νόμων και διατάξεων που ρυθμίζουν την συλλογική ζωή σε όλο το φάσμα. Αλλαγή έχουμε ακόμη και με επανάσταση.
Στην διεθνή πολιτική επανάσταση δεν υπάρχει παρά μόνο πόλεμος ως το μόνο μέσο διεθνούς αλλαγής όταν τα κράτη και ιδιαίτερα τα ισχυρότερα το αξιώνουν.
Διόλου τυχαία, ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ ΟΗΕ στο Κεφάλαιο Ι αναφέρει την υψηλότερη αρχή του διεθνούς δικαίου –την οποία με πολιτικά εγκληματικό τρόπο παραβλέπουμε δηλώνοντας αυτοκτονικά ότι δήθεν το ΣΑ έχει αρμοδιότητα να μας πει να κάνουμε ΔΔΟ–, δηλαδή ότι:
«καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δεν θα δίνει το δικαίωμα στα Η.Ε. να επεμβαίνουν επί ζητημάτων που ανήκουν ουσιαστικά στην εσωτερική διαδικασία οποιουδήποτε κράτους και δεν θα αναγκάζει τα Μέλη να υποβάλλουν τέτοια θέματα για ρύθμιση σύμφωνα με την τους όρους αυτού του Χάρτη. Η Αρχή αυτή δεν πρέπει να εμποδίζει την εφαρμογή των εξαναγκαστικών μέτρων που προβλέπονται στο Κεφάλαιο 7», όταν δηλαδή κινδυνεύει η διεθνής ειρήνη και ασφάλεια.
Στην Κύπρο, ασφαλώς και εξ αντικειμένου, η διεθνής ειρήνη και ασφάλεια δεν κινδυνεύει από τους κύπριους αλλά από τις ξένες επεμβάσεις που προκάλεσαν τετελεσμένα, που έφεραν εποίκους, που έκαναν εγκλήματα πολέμου και που δεν συμμορφώθηκαν με τις αποφάσεις του ΣΑ του 1974 και 1983.
ΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΡΟΛΟ ΕΧΕΙ ΤΟ ΣΑ ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΜΑΣ ΝΟΥΘΕΤΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗ ΔΟΜΗ –ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΑΠΟΡΡΙΨΟΥΜΕ ΚΑΘΕΤΩΣ ΚΑΙ ΟΡΙΖΟΝΤΙΩΣ– ΑΛΛΑ ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΕΙ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ ΣΤΑ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ.
Ένα οποιοδήποτε κράτος εσωτερικά εθνικά διαιρεμένο είναι αντίφαση και ανωμαλία.
Είναι αδύνατο να υπάρξει ως ανεξάρτητη, βιώσιμη και λειτουργική κρατική οντότητα και ανέφικτο να υπάρξει δημοκρατία και ομαλός πολιτειακός βίος.
Οι κοινωνίες με τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες αξίωσαν εθνική ανεξαρτησία, δηλαδή χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις δικαίωμα εσωτερικής αυτοδιάθεσης και πολιτικής συγκρότησης σύμφωνα με τις ανθρωπολογικές τους προϋποθέσεις.
Ένα κράτος εσωτερικά εθνικά διαιρεμένο είναι μια πολιτειακή ανωμαλία, ένας ανθρωπολογικός ακταρμάς, ένα πεδίο ασυμβίβαστων αξιώσεων διαφορετικών τρόπων ζωής, πηγή διενέξεων και συγκρούσεων και αφορμή για εξωτερικές επεμβάσεις οι οποίες κάλλιστα μπορούν να κατασκευάζονται ανά πάσα στιγμή από τον ισχυρότερο δρώντα του συστήματος.
Στο σημείο αυτό, καλό είναι στην βάση των κρυστάλλινων περιγραφών αξιωματικών προδιαγραφών του Παναγιώτη Κονδύλη να υπογραμμίσουμε τους λόγους για τους οποίους οι κοινωνίες διακρίνονται από ετερότητα, τους λόγους για τους οποίους τα εθνοκράτη είναι ετερογενή και ανομοιογενή και τους λόγους για τους οποίους εάν ένα κράτος είναι εσωτερικά διαιρεμένο σε εθνική βάση είναι σχιζοφρενές, πηγή συγκρούσεων και θνησιγενές.
Φέρτε στον νου ένα οποιοδήποτε κράτος. Για παράδειγμα τις ΗΠΑ, την Τουρκία, την Ελλάδα, την Γερμανία, το Ιράν, το Ισραήλ ή το Μεξικό.
Αφετηριακά όταν μια κοινωνία γεννιέται και αξιώνει πολιτική κυριαρχία δηλαδή εθνική ανεξαρτησία αρχίζει μια αέναη διαπάλη με τους αντίπαλούς της για να γίνει κυρίαρχη.
Όταν γίνει κυρίαρχη ο αγώνας συνεχίζεται για να διασφαλίσει την διακριτή ύπαρξή της και να επιβιώσει ενόψει εχθρικών αξιώσεων και ενεργειών αναίρεσης της εθνικής της ανεξαρτησίας.
Στην αφετηρία ορίζονται τα πνευματικού πρωτίστως χαρακτήρα κοσμοθεωρητικά θέσφατα που στην συνέχεια αδιάλειπτα αποτελούν τον άξονα των στρατηγικών της προσανατολισμών.
Ο τρόπος για να επιβιώσει σημαίνει κατοχή επαρκούς ισχύος ικανής, αποτροπής των απειλών και διεύρυνσης της ισχύος για να υπάρχουν περιθώρια κατά παραπλανήσεων, εξαπατήσεων και απρόβλεπτων καταστάσεων.
Για να επιβιώσει ως κυρίαρχη διακριτή κοινωνική οντότητα απαιτείται να διαθέτει επαρκή εσωτερική ανθρωπολογική συνοχή κάτι το οποίο συναρτάται ζωτικά με την ύπαρξη οικείας διακριτής πολιτικοανθρωπολογικής ετερότητας σύμφωνα με τις οντολογικές της προϋποθέσεις.
Ας μη συγχέουμε την πολιτικοανθρωπολογική ετερότητα με ρατσιστικά κριτήρια όπως μερικοί, κυρίως στην Δύση, κάνουν.
Η συνύπαρξη, η ώσμωση και η μέθεξη μεταξύ των εθνών είναι παράδοση χιλιετών για τον μεγάλο πολιτικό πολιτισμό της Ελληνικότητας και το μείζων δεν είναι η διαίρεση της πολιτείας αλλά η δημοκρατική της συγκρότηση.
Η σμίλευση της κοινωνικής συνοχής επιτρέπει την αδιάλειπτη παραγωγή κριτηρίων πολιτικής ηθικής η οποία είναι η συνισταμένη των ατομικών ηθικών των πολιτών.
Επίτευξη αυτού του σκοπού συνεπάγεται αδιάλειπτο κατ’ αλήθεια βίο με σύμμειξη και μέθεξη αισθητών και πνευματικών ούτως ώστε να ορίζεται και να επαναπροσδιορίζεται η νομιμοποιητική πολιτειακή διανεμητική δικαιοσύνη, ο συλλογικός τρόπος ζωής και η ενδοκρατική πολιτειακή συνοχή.
παρακμήΗ κατ’ αυτό τον τρόπο συγκροτημένη πολιτικοανθρωπολογική ετερότητα ενός εθνοκράτους επιτυγχάνεται όταν μέσα στην κινούμενη πολιτειακή δίνη αναρίθμητες σμίλες συμπλέκουν, μεταξύ πολλών άλλων κριτηρίων και παραγόντων,  
  • συλλογικές κοσμοεικόνες και κοσμοθεωρίες όπως αυτές προσδιορίστηκαν από εγγενείς παράγοντες στην αρχική φάση γένεσης μιας διακριτής κοινωνικής οντότητας και του εθνοκράτους της και οι οποίες και προσφέρουν τον στρατηγικό προσανατολισμό και τα νομιμοποιητικά πνευματικά θεμέλια,
  • ιστορικά θεμελιωμένους πολιτισμούς και πολιτικές παραδόσεις
  • συλλογικούς μύθους,
  • συλλογικές ταυτότητες,
  • μεταφυσικά δόγματα,
  • εμπειρίες που συγκροτούν εμπεδωμένες συλλογικές εικόνες εχθρών-φίλων και εναλλασσόμενες ιεραρχίες φίλιων-εχθρικών «Άλλων»
  • και οτιδήποτε άλλο μέσα στην κινούμενη κοινωνικοπολιτική δίνη μορφοποιεί την εθνοκρατική ετερότητα, παράγει νομιμοποιημένη εξουσία και διασφαλίζει επαρκή συνοχή, ανταγωνιστικότητα, ισχύ και ασφάλεια.
    • Από την στιγμή που υπάρχει ανεξάρτητη πολιτεία, υπογραμμίζω ξανά, η ομαλότητα και η λειτουργικότητα συναρτώνται όχι με διαιρέσεις σε θρησκευτική ή εθνική βάση αλλά με το άθλημα της δημοκρατικής συγκρότησης.
Η έτσι συγκροτημένη εθνοκρατική οντολογία δημιουργεί διαρκώς ένα ολοένα και περισσότερο διαφοροποιημένο εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα κρατών με μορφικά ίδιες δομές εσωτερικής και εξωτερικής κυριαρχίας πλην παντελώς διαφορετικού κοσμοθεωρητικού, πνευματικού, ηθικού και κανονιστικού περιεχομένου.
Το κάθε εθνοκράτος εσωτερικά διαθέτει την δική του άπειρα σύνθετη δομή όπου κοσμοθεωρητικά θέσφατα, πολιτικές παραδόσεις, πολιτισμός και τρόπος ζωής συνθέτουν την οικεία πολιτειακά σμιλευμένη εθνοκρατική τυπική λογική.
Ανά πάσα στιγμή τα συλλογικά θεμελιώδη κοσμοθεωρητικά θέσφατα και οι έσχατες λογικές ισχύος και επιβίωσης εκλογικεύουν πολιτικά συλλογικές στάσεις και αποφάσεις απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο οι οποίες οι ίδιες βρίσκονται πέραν κάθε λογικής αιτιολόγησης.
Πιο συγκεκριμένα, καθοριστικά και προσδιοριστικά: Μονάχα η εκλογίκευση της θεμελιώδους στάσης ή απόφασης μπορεί να πραγματοποιηθεί με «λογική» συνέπεια όχι η ίδια η θεμελιώδης στάση.
Στα έσχατα ερωτήματα η απάντηση δίνεται με αξιωματικές αποφάνσεις. Υπάρχουν τόσες μορφές λογικής συνέπειας όσες και οι θεμελιώδεις στάσεις.
          [Εάν η Κύπρος διαιρεθεί εσωτερικά σε εθνική και θρησκευτική βάση αντί σε δημοκρατική βάση ανά πάσα στιγμή θα δομηθεί προγραμματικά μια πολιτειακή σχιζοφρένεια καθιστώντας την πολιτική ζωή ανέφικτη και τις διενέξεις αναπόδραστες]
Μολονότι τα τυπικά λογ
Ήφαιστος Παναγιώτης, Ο πόλεμος και τα αίτιά του. Τα πολλά πρόσωπα του ηγεμονισμού και της τρομοκρατίας

Ήφαιστος Παναγιώτης, Ο πόλεμος και τα αίτιά του. Τα πολλά πρόσωπα του ηγεμονισμού και της τρομοκρατίας
ικά μέσα παραμένουν τα ίδια, ωστόσο υπηρετούν κάθε φορά την εκλογίκευση θεμελιωδών αποφάσεων με διαφορετικό περιεχόμενο» (verbatim).
Με διαφορετικά λόγια, για να σκεφτούμε το εθνικά διαιρεμένο κυπριακό κρατίδιο του κοντινού μέλλοντος, όταν εντός ενός οποιουδήποτε «κράτους» προγραμματικά διαιρεμένου κοσμοθεωρητικά και πνευματικά τα μέλη εκλογικεύουν με διαφορετικό τρόπο κάθε απόφαση που είναι αναγκαία για την κρατική ζωή, νομοτελειακά έχουμε μια προγραμματική πολιτειακή σχιζοφρένεια, μια προγραμματικά κτισμένη σύγκρουση και μια προγραμματικά αναμενόμενη ξένη επέμβαση, εδώ της Τουρκίας.
%ce%ba%ce%b1%ce%b8%ce%b5%cf%83%cf%84%cf%8e%cf%82-%ce%b4%ce%b9%ce%b5%ce%b8%ce%bd%cf%8e%ce%bd-%cf%83%cf%87%ce%ad%cf%83%ce%b5%cf%89%ce%bdΤέλος, κάθε κράτος από την στιγμή γένεσής του και στην ατέρμονη Οδύσσειαπου ακολουθεί είναι θνησιγενές εάν οι πολίτες του και οι ηγέτες του δεν γνωρίζουν ότι δεν ζουν μέσα σε ένα ανθόσπαρτο διεθνή κόσμο αλλά μέσα σε ένα κόσμο που είναι γεμάτος αίτια πολέμου τα οποία παρεμβάλλονται μεταξύ των συμφωνιών και της σταθερότητας. Αναφέρω μερικά.
  • Άνιση ανάπτυξη σ’ όλες τις πιθανές εκδοχές: οικονομικές, στρατιωτικές, ιδεολογικές, εδαφικές, πλουτοπαραγωγικές, τεχνολογικές, διακρατικές, διαπεριφερειακές.
  • Άνιση κατανομή ισχύος σε συνδυασμό με άνιση ανάπτυξη προκαλούν ηγεμονικές αξιώσεις,ηγεμονικούς ανταγωνισμούς, αξιώσεις παράνομων διεθνών αλλαγών, διλήμματα ασφαλείας, πόλεμο.
  • «Κατάλοιπα» διενέξεων της φάσης του εθνικού-κρατικού γίγνεσθαι.
  • Επαναστατικές αξιώσεις: Εξομοιωτικοί διεθνισμοί, κοσμοπολιτισμοί, ηγεμονισμοί που αντιβαίνουν στο οντολογικά θεμελιωμένο (στις αξιώσεις συλλογικής ελευθερίας) καθεστώς των διεθνών σχέσεων και που προκαλούν διακρατικό ανορθολογισμό, με δεδομένο ότι τα δόγματά τους προορίζονται για ιθαγενείς αδύναμων κρατών και ότι αποτελούν μεταμφιέσεις ηγεμονικών και αναθεωρητικών αξιώσεων ισχύος.
  • Ο αναθεωρητισμός συχνά απορρέει τόσο επειδή τα κράτη επιδιώκουν αύξηση της ισχύος σύμφωνα με την οικεία τυπική λογική και προϋποθέσεις όσο και επειδή ανάλογα με αυτές τις προϋποθέσεις οι πρόνοιες των διεθνών θεσμών και συμφωνιών ερμηνεύονται κατά το δοκούν ή τις αναφυόμενες διαφορετικές ερμηνείες για τις οριοθετήσεις της διεθνούς τάξης ή αλλαγών της.
  • Τέλος αλλά όχι το τελευταίο, σημαντικό αίτιο πολέμου είναι και οι ανεξέλεγκτοι διεθνικοί δρώντες, οι οποίοι πολύ συχνά είναι εργαλεία στην υπηρεσία παραπλάνησης και εξαπάτησης πνευματικά και πολιτικά ροκανισμένων μελών αφελών και απρόσεκτων κοινωνιών.
ifestosOiDiethneisWsΣυνοπτικά λοιπόν η κατάργηση της ΚΔ και παρά την αδικία που συντελέστηκε από την αποικιοκρατική δύναμη το 1959-60, αποτελεί την χείριστη απόφαση.
Σε ένα κόσμο γεμάτο αίτια πολέμου και κράτη που ανταγωνίζονται ή και απειλούν και πολεμούν το ένα το άλλο το οικείο πολιτικά κυρίαρχο κράτος είναι το υπέρτατο αγαθό μιας οποιασδήποτε κοινωνίας.
Τα κράτη επειδή γνωρίζουν ή πρέπει να γνωρίζουν ότι η παραγωγή πολιτικής ηθικής πέραν των συνόρων τους είναι μηδενική απαιτείται να διαφυλάττουν τον μόνο θεσμό που τους παρέχει την δυνατότητα να αγωνίζονται για τα συμφέροντά τους, να παλεύουν για την συλλογική της ελευθερία και να διαπραγματεύονται με τα άλλα κράτη στην βάση της ισοτιμίας.
Στην καθημερινότητα της διεθνούς ζωής και έτσι πορεύεται το διεθνές σύστημα εδώ και αιώνες, καθημερινά στήνονται πολλές Συμπληγάδες τις οποίες μόνο εάν διαθέτεις το οικείο κράτος μπορείς να αποφασίσεις να μην διασχίσεις ή εάν θα πρέπει να περάσεις στην απέναντι πλευρά να έχεις την δυνατότητα να αποφασίζεις ορθολογικά και όχι υπό καθεστώς εξαναγκασμών και εκβιασμών.
Καμιά διέξοδος δεν θα υπάρξει εάν καταλυθεί η ΚΔ, αναγνωρίσουμε τα τετελεσμένα, αποδεχθούμε διχοτόμηση και καταστήσουμε την Τουρκία στρατηγικά κυρίαρχο μέσο του τουρκικού κράτους εντός κρατιδίου.
Όσοι Έλληνες έχουν αξιοπρέπεια και δεν μηδίσουν ή γίνουν γενίτσαροι θα φύγουν εάν προλάβουν να φύγουν πριν εξοντωθούν.
Σε μια τέτοια περίπτωση το ανύπαρκτο κράτος που εδρεύει στην Αθήνα εάν δεν σταματήσει τον κατήφορο προς την Άβυσσο θα σημαίνει ότι πέραν πολλών άλλων δεινών και παθών θα παγιδευτεί στρατηγικά με απρόβλεπτες οδυνηρές συνέπειες.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός3 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις3 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή