Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Κύπρος και Αριστερά

Δημοσιεύτηκε στις

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Το καλοκαίρι του 2015, όταν έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι του ελληνικού λαού και της ελληνικής αριστεράς, μερικοί φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ έφτιαξαν μια λίστα αλληλογραφίας “Το ‘Όχι διαρκεί πολύ”. Συμμετέχω σε αυτή τη λίστα και τους κοινοποιώ τα άρθρα μου. Προχτές, μια φίλη από τη λίστα μούστειλε μέσω αυτής μια επιστολή λέγοντας ότι πρέπει να κάνουμε κάτι με το κυπριακό. Η επιστολή αυτή μου προκάλεσε μια εσωτερική αντίδραση που κατέληξε στο άρθρο που ακολουθεί και το οποίο δεν είχα σχεδιάσει να γράψω, αλλά κάπως σα μια ανάγκη να οδήγησε το χέρι μου. Ελπίζω να μην είναι ολότελα περιττό.
Xαίρομαι πολύ Μαριλένα για την αντίδρασή σου. Θα ήθελα πολύ να ξέρω τι σκέφτονται και οι υπόλοιποι σύντροφοι της ανοιχτής λίστας και φυσικά με χαρά θα δεχόμουν τυχόν αντιρρήσεις ή κριτικές. Αυτό που έλειψε πάντα σε αυτό που τελείως συμβατικά και αμφίβολα ονομάζουμε πια αριστερά είναι δύο πράγματα: η διατήρηση ζωντανού του ηθικού προτάγματος από το οποίο ξεκίνησε και η σκέψη που είναι αδύνατη χωρίς συζήτηση (η αλήθεια είναι στην αντίθεση, έλεγε ο Ζωρές).
Εγώ πρέπει να σου πω δεν ενδιαφέρομαι για την Κύπρο πρωτίστως από ενδιαφέρον για την Κύπρο, αυτό υπάρχει ασφαλώς, αλλά από ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Τυχόν κατάλυση του κυπριακού, θα είναι η χαριστική βολή για το ελληνικό κράτος που ήδη χαροπαλεύει. Και θα έχει επίσης τεράστιες ευρωπαϊκές και διεθνείς συνέπειες.

Οποιοσδήποτε έχει έστω και στοιχειώδη γνώση της ελληνικής ιστορίας δεν μπορεί να αγνοεί τον κεντρικό ρόλο του κυπριακού σε όλη την διαδρομή μετά το ’50.  Για το κυπριακό ανετράπη η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου και επιβλήθηκε η δικτατορία, (και) για το κυπριακό ο Αβέρωφ έκανε το μίνι κίνημα στη σύσκεψη στρατηγών και πολιτικών τον Ιούλιο 1974, ώστε να εξασφαλίσει ότι θα αναλάβει ο Καραμανλής και όχι ο Κανελλόπουλος, τελευταίος Πρωθυπουργός, την εξουσία.

‘Ένα από τα σενάρια που ετοιμάζουν πιθανώς τώρα ως πλαν Α ή πλαν Β για την Ελλάδα, είναι ένα 1974 από την ανάποδη. ‘Ένα τέλος δηλαδή της ελληνικής κρίσης με μια εθνική καταστροφή (που θα εξελιχθεί σχεδόν αναπόφευκτα και σε πολιτική) και όχι με μια κρίση που θα ξαναθέσει επί τάπητος τις ευθύνες των πολιτικών της Γερμανίας, της ΕΕ και του ΔΝΤ, ή τον ρόλο των διεθνών τραπεζών. Μπορεί να μη συμβεί αυτό και να συνεχίσουμε να αυτοκτονούμε απαθώς και σε συνθήκες σταθερότητας, δεν μπορεί κανείς να το αποκλείσει, αλλά μοιάζει απίθανο. Και για λόγους εσωτερικούς και για λόγους διεθνώς (ύπαρξη δυνάμεων που θέλουν να διαλύσουν την ΕΕ, όχι όμως για τους λόγους που θέλουν μερικοί αριστεροί ή πατριώτες να τη διαλύσουν, αλλά για να απαλλαγούν από ότι απομένει από τα δημοκρατικά και δυνάμει ανεξαρτησιακά χαρακτηριστικά της).

Μια εθνική καταστροφή που θα τη φορτώσουν στην λεγόμενη αριστερά και θα την χρησιμοποιήσουν μετά για να καταστρέψουν ότι απομένει από τη δημοκρατία στη χώρα και την κοινωνική βάση της αριστεράς. Γιατί όπως μια εθνική καταστροφή οδήγησε στην κατάρρευση του εθνικόφρονος αυταρχισμού και της δικτατορίας το 1974, έτσι και μια εθνική καταστροφή μπορεί να χρησιμοποιηθεί τώρα για να επιβληθεί ένας δήθεν (γιατί εξαρτημένος από ξένους θάναι), εθνικόφρων αυταρχισμός, μια δικτατορία δηλαδή.

Το ίδιο το εφαρμοζόμενο πρόγραμμα στην Ελλάδα, πρόγραμμα βίαιης φτωχοποίησης ευρύτατων στρωμάτων του πληθυσμού και διάλυσης της παραγωγικής βάσης της χώρας, δεν είναι και πολύ συμβατό με τη διατήρηση οποιασδήποτε δημοκρατίας, ενώ και σε όλη την Ευρώπη εντείνονται οι ισχυρότατες αυταρχικές τάσεις, έστω κι αν πήρε μια παράταση με την καθοδηγούμενη και ελεγχόμενη μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ (Μια ολόκληρη φράξια του διεθνούς κατεστημένου έχει αποφασίσει να το “γυρίσει” τώρα από τη “φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση” σε άλλη μουσική, αλλά με την ίδια πάντα επιδίωξη, τη διασφάλιση της παγκόσμιας κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου. Κι αφού δημιούργησαν με τους πολέμους τους πρόσφυγες και την τρομοκρατία, τους χρησιμοποιούν τώρα για να κάνουν αλλαγή καθεστώτος στη Δύση. Αυτό είναι το νόημα του Τραμπ και της Λεπέν).

Δεν μπορείς να κάνεις δικτατορία με πρόγραμμα να κόβεις κάθε μήνα τις συντάξεις! Κάτι άλλο πρέπει να βρεις. Χρειάζεσαι μια άλλη ιδεολογία, άλλα συνθήματα, άλλες ανάγκες να επικαλεστείς. Στην Ελλάδα, μια εθνική καταστροφή στην Κύπρο, μια σύγκρουση με την Τουρκία μπορούν να τα προσφέρουν αυτά, όταν έρθει η ώρα και δεν ξέρω πόσο μακριά είμαστε από αυτήν την ώρα. Οι πρώην “φίλοι” μας του ΣΥΡΙΖΑ ζούν όσο ποτέ άλλοτε στον κόσμο τους, νομίζουν ότι θα ζουν αιωνίως το όνειρό τους στην εξουσία, και οι άλλοι του Μητσοτάκη ότι θάρθουν να κανιβαλίζουν με την ησυχία τους τον ελληνικό λαό.

Αλλά μπορεί να μη γίνει έτσι. ‘Οσο απρόσμενο και αναπάντεχο, κατ’ αρχήν για τους ίδιους, ήταν το όνειρο αυτής της ομάδας πούγινε εξουσία, το ίδιο απρόσμενος φαίνεται σήμερα και ο εφιάλτης στον οποίο κι αυτοί κι όλοι μας κινδυνεύουμε να ξυπνήσουμε κάποια στιγμή.

Είναι εξάλλου με την κοινωνική βάση της αριστεράς και της κεντροαριστεράς που θέλουν (και τους είναι απαραίτητο) να ξεμπερδεύουν οι δυνάμεις που επιτίθενται στον ελληνικό λαό, με διαφορετικούς τρόπους και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Δεν τους ενδιαφέρουν οι ανεκδιήγητες ηγεσίες της. Ο λαός είναι το έθνος στην Ελλάδα.

Αυτή τη βάση, που είναι η ραχοκοκαλιά όλων των εθνικών και των κοινωνικών αγώνων του ελληνικού λαού, τη βρίσκει κανείς στην Κατοχή πίσω από το ΕΑΜ, στη δεκαετία του ’50 πίσω από τον Πλαστήρα και από τις διαδηλώσεις υπέρ της ‘Ενωσης, το ’60 πίσω από τον Γεώργιο και τον Ανδρέα Παπανδρέου, το ’70 πίσω από το ΠΑΣΟΚ και η οποία, ορφανή και προδομένη από τις πολιτικές της ηγεσίες δεν είχε πουθενά αλλού στο τέλος να πάει από τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ για να ξαναπροδοθεί ακόμα μια φορά. Αυτή τη βάση θέλουν να τσακίσουν, προτού προχωρήσουν στον τελικό στόχο αυτού του εφιαλτικού, καφκικού πειραματικού προγράμματος νέο-ολοκληρωτισμού, που είναι μια Ελλάδα χωρίς ‘Ελληνες.

Και το πέτυχαν, για πρώτη φορά στην ιστορία και ηθικά, χρησιμοποιώντας και χειραγωγώντας την ίδια την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Ποτέ δεν είχε πάθει τέτοιο στραπάτσο ο κόσμος της ελληνικής αριστεράς-κεντροαριστεράς, ούτε καν όταν είχε σφαγεί στα βουνά και σταλεί για επανεκπαίδευση στο ελληνικό Νταχάου της Μακρονήσου. Γιατί με το άφθονο άιμα του που έχυσε έσωσε τότε την αξιοπρέπειά του. Κέρδισε, με τη μουσική του Μίκη και τους στοίχους των ποιητών του, έναν πόλεμο που έχασε στο πεδίο της μάχης.

Σε όλες τις περιπτώσεις που ανέφερα, το εθνικό συνδυάστηκε με το κοινωνικό. Ακόμα κι ο “αντιεθνικιστικός” ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να πλασαριστεί όχι με τις δικές του ιδέες, αλλά κάνοντας copy paste τις ιδέες άλλων και εμφανιζόμενος ως εργαλείο ανάκτησης της εθνικής ανεξαρτησίας από τους Δανειστές. Στην ελληνική περίπτωση ισχύει αυτό που έγραψε ο Γληνός στη διακήρυξη του ΕΑΜ, το εθνικό συμπίπτει με το λαϊκό και το λαϊκό συμπίπτει με το εθνικό. Είναι αδύνατο να υποστηρίξει κανείς τα κοινωνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, ιδίως των φτωχότερων τάξεων, χωρίς να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία και την κυριαρχία του ελληνικού κράτους. ‘Όπως και αντιστρόφως, δεν μπορεί κανείς να υπερασπιστεί το “έθνος” συμμετέχοντας στην οικονομική και κοινωνική γενοκτονία των Ελλήνων, που οργάνωσαν τα Μνημόνια και οι Δανειακές Συμβάσεις. Το έθνος είναι οι ζωντανοί του άνθρωποι, δεν είναι αφηρημένη ιδέα.

Μου γράφεις ότι “πολλοί στην αριστερά δεν κατανοούν το (κυπριακό) πρόβλημα”. Το βρίσκω πολύ φυσικό. Δεν κάνουν λάθος ή μάλλον το “λάθος” εδώ είναι αντανάκλαση της μετατόπισής τους, της προσχώρησής τους στη διεθνή τάξη πραγμάτων. Τουλάχιστον για τους περισσότερους, γιατί ασφαλώς υπάρχουν και καλόπιστοι άνθρωποι.

Ο “διεθνισμός” τους είναι κάλπικος. Δεν θα μπορούσαν ποτέ όχι να κάνουν, ούτε να φανταστούν ότι κάνουν αυτό που έκανε ο Γερμανός στρατιώτης που παράτησε τη μονάδα του, πέρασε νύχτα το ποτάμι και ειδοποίησε τους Σοβιετικούς, που κοιμούνταν τον ύπνο του δικαίου, ότι θα τους επιτεθούν το πρωί. (Μάλιστα ο Ζούκωφ είναι τόσο αναίσθητος, που τον αναφέρει αυτόν τον άνθρωπο ως “αυτόμολο” στα απομνημονεύματά του και δεν γράφει ότι τον εκτέλεσαν. Με τέτοιες νοοτροπίες, δεν είναι να απορεί κανείς με την ευκολία της τελικής σοβιετικής κατάρρευσης).

(‘Ακουσα τις προάλλες τον Στεφάνου, ηγετικό στέλεχος του ΑΚΕΛ, να λέει στο Ράδιο Πρώτο της Κύπρου ότι ασφαλώς και το νέο κυπριακό κράτος που φτιάχνουνε δεν πρέπει να έχει στρατό, όπως όλα τα άλλα φυσιολογικά κράτη του κόσμου. ‘Ενας από τους λόγους που επικαλέστηκε, είναι ότι ένας τέτοιος στρατός θα έπρεπε να στρατολογήσει και Τούρκους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας! Μάλιστα, αυτό το εθνικιστικό, αν όχι ρατσιστικό επιχείρημα χρησιμοποίησε τούτος ο εκπρόσωπος της “αντιεθνικιστικής”, “διεθνιστικής” “αριστεράς” – δεν ξέρω σε τι από όλα να βάλω τα εισαγωγικά. Γιατί ο κ. Στεφάνου δεν θέλει προφανώς να συμφιλιώσει τους ‘Ελληνες με τους Τούρκους, αλλά τον εαυτό του και το κόμμα του με αυτό που το ΑΚΕΛ αποκαλεί “αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό”)

Ιδίως στην Ελλάδα πιστεύουμε ότι μπορούμε να τάχουμε όλα χωρίς να δαπανούμε τίποτα και γι’ αυτό μας τα παίρνουν τώρα όλα χωρίς μεγάλες δυσκολίες. ‘Ετσι και παριστάναμε, πολλοί, τους “αριστερούς”, τους “διεθνιστές”, τους “σοσιαλιστές”, δεν ξέρω και τι άλλο, απλώς ευτελίζοντας τις έννοιες. ‘Ετσι τόσοι άνθρωποι, όχι μόνο ο Τσίπρας, σε αυτόν τουλάχιστον θα καταλογίσει και πολύ βαριά μάλιστα τις ευθύνες όταν έρθει η ώρα η ιστορία, ‘εσκιζαν τα μνημόνια για να τα ξαναγράφουν τώρα επί τα χείρω.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά φοβάμαι ότι ο “διεθνισμός” αρκετών τουλάχιστον “αριστερών αντιεθνικιστών” δεν είναι κι αυτός παρά χρήσιμη κομπίνα. Δεν αφήνουν το “κράτος-έθνος” για να πάνε σε κάποιον σοσιαλιστικό κόσμο,  δεν έχουν άλλωστε καμία σχέση εδώ και καιρό με οποιονδήποτε σοσιαλισμό (αλλοιώς που θα βρίσκονταν όλα αυτά τα μισοπτώματα, οι χαμένοι που στηρίζουν από διάφορες θέσεις, ενίοτε και χωρίς να έχουν καν τη δικαιολογία της ανάγκης επιβίωσης, αλλά έχοντας πιθανώς το κίνητρο της κοινωνικής ανέλιξης και του πλουτισμού, εν μέσω των ερειπίων της χώρας μας, τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και το έργο της, το Τρίτο Μνημόνιο, που φαίνεται το θεωρούν την πιο μοντέρνα ενσάρκωση του σοσιαλισμού τους. ‘Εχω μπόλικη φαντασία και συχνά μου την προσάπτουν οι “ρεαλιστές”, μόνο που ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ στελέχη της Β’ Πανελλαδικής που γνώρισα στο Πανεπιστήμιο ή άλλους αριστεριστές, της πούρας επανάστασης, να υπηρετούν τις πολιτικές που υπηρετούνε σήμερα. Και μάλιστα πλήρως αναξιοπρεπείς και ανέντιμοι. Γιατί άνθρωποι σαν τον Σάββα Κωνσταντόπουλο, τον Παπακωνσταντίνου και πολλούς άλλους, μέχρι και τον Χρύσανθο Λαζαρίδη πρόσφατα, δεν  κορόιδεψαν και δεν εξαπάτησαν κανέναν. Δεν είπαν ότι αυτοί είναι η αριστερά, είπαν ότι άλλαξαν παράταξη).

Στην τάξη του Νταβός θέλουν να προσχωρήσουν οι φίλοι μας και σε αυτήνα έχουνε προσχωρήσει και με τον αντιεθνικισμό τους. Θα γουστάρανε πολύ νάναι Αμερικάνοι, ‘Αγγλοι, Γάλλοι ή Ελβετοί, αυτούς βλέπουν ως προοδευμένους, με αυτούς θέλουν να ταυτιστούνε ψυχολογικά, θέλουν να εκφράζουν συμπάθεια για τους πρόσφυγες, αλλά δεν τους είδα να κινητοποιούνται τόσα χρόνια εναντίον των πολέμων της πολιτισμένης Δύσης, Ευρώπης και Αμερικής, που γκρέμισαν κυριολεκτικά τα μισά αραβικά κράτη και πιο πέρα.

Οι άνθρωποι αυτοί μισούν τον εθνικισμό των Ελλήνων και των Σέρβων, όχι όμως των Αλβανών, των Βόσνιων ή των Κροατών, δυσκολεύονται πολύ να χωνέψουν τον Πούτιν, ίσως σε μερικούς να θυμίζει και το παρελθόν τους, αλλά δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου να κάνουν τον τυφλό και τον κουφό απέναντι στο παλαβό σχέδιο του Νετανιάχου να οργανώσει ίσως και πυρηνικό πόλεμο κατά του Ιράν – δεν έγραψαν τίποτα και δεν έκαναν και καμιά διαδήλωση.

Τους αρέσει να διαστρέφουν την ελληνική ιστορία, χαρακτηρίζοντας αίφνης συνωστισμό τη σφαγή των Ελλήνων στη Σμύρνη. ‘Όταν τους εγκαλούν τους πιάνει όμως το παράπονο και λένε να μην πληγώνουμε τα παιδιά της Τρίτης Λυκείου. Πονάνε για τις ψυχούλες τους, αλλά οργανώνουν ταυτόχρονα πολύ επικερδή σεμινάρια σε νηπιαγωγούς για το πως πρέπει να διδάσκουν στα νήπια (αν είναι δυνατόν!) το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Κάθε δεύτερο άρθρο τους άλλωστε φροντίζουν και νάχει μια αναφορά στο απόλυτο κακό του αντισημητισμού.

‘Όχι βέβαια ότι τους απασχολούν στα αλήθεια οι Εβραίοι. Δεν έχουν τη στόφα των ανθρώπων που διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να τους σώσουν στην Κατοχή. Με την ψυχολογία πούχουν μερικοί τουλάχιστο από δαύτους, δεν θα με εξέπληττε αν βρίσκονταν τότε με όσους τους κατέδιδαν στους ναζί. Απλώς, ξέρουν ότι αυτή η πλευρά είναι τώρα η δυνατή και φροντίζουν με κάθε τρόπο να την καλοπιάνουν και να την κολακεύουν. (Το μόνο απογοητευτικό είναι ότι ένας λαός με την πνευματική συνεισφορά των Εβραίων στο νεώτερο πολιτισμό και με τέτοια οδυνηρά αποκτημένη πείρα ενδιαφέρεται για τέτοιους φίλους!)

Αν έχει κάτι αποδειχθεί σε ότι αφορά και την πλειοψηφία των “εκσυγχρονιστών” και των “αριστερών διανοούμενων” στην εποχή μας, συγκοινωνούντα δοχεία είναι άλλωστε, το πολύ δυνατό τους σημείο, μου φαίνεται ότι είναι η μύτη τους, το ένστικτό τους, νοιώθουνε που είναι η δύναμη και τα φράγκα και κατευθύνονται προς τα κει με τη φυσικότητα μιας γάτας πού κάθεται πάνω από τους σωλήνες του καλοριφέρ, χωρίς να την έχει ενημερώσει κανένας για το σχέδιο της κεντρικής θέρμανσης. Νταβατζής νάναι κι ότι νάναι (εκτός από Ρώσος, αυτό έχει απαγορευτεί).

Μιλάνε για ταξική πάλη, η αλήθεια όμως είναι ότι μισούν τη συνήθως αγροτική κοινωνική τους καταγωγή, όπως και την εθνική τους καταγωγή και το αγωνιστικό παρελθόν της αριστεράς (Δεν υπάρχει πιο θλιβερό κείμενο στην ελληνική αριστερή φιλολογία από την τελευταία συνέντευξη του Λεωνίδα Κύρκου στον Αλέξη Παπαχελά. Ευτυχώς που χάσαμε του λέει, προτού εξαπολύσει ένα υβρεολόγιο εναντίον των νεκρών συντρόφων του, ακόμα κι ανθρώπων πούχαν πολύ περισσότερο θάρρος από τον ίδιο, όπως τον Βαφειάδη, που συγκρούστηκε με τον Ζαχαριάδη αρνούμενος να κάνει “τακτικό στρατό” το αντάρτικο, δηλαδή να το στείλει στη σφαγή του Γράμμου και του Βίτσι. ‘Ενας αξιοπρεπής άνθρωπος, που έκανε όλη του τη ζωή τον ηγέτη της αριστεράς, αν όντως καταλήξει σε τέτοια συμπεράσματα στο τέλος της ζωής του, τουλάχιστον πρέπει να έχει την αξιοπρέπεια να τα λέει με κάποιον σεβασμό, με κάποια περίσκεψη, να αρχίζει εξηγώντας μας κατ΄αρχήν πως ο ίδιος εξαπατήθηκε, προτού γίνει υβριστικός και περιφρονητικός κριτής των άλλων, απευθυνόμενος μάλιστα στους εκπροσώπους της αστικής Ελλάδας, των οποίων στην πραγματικότητα σε όλη του τη ζωή την εύνοια αναζητούσε).

Μερικοί αντικατέστησαν την τυφλή πίστη στη Σοβιετική ‘Ενωση με την εξίσου τυφλή στην Ευρωπαϊκή και την ιδέα ενός σοσιαλιστικού μέλλοντος με τη θεσμολαγνεία τους. Αλλά ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια, δεν του φτάνει μόνο η ψυχή σου, άμα του τη δώσεις νοιώθει ζωτική ανάγκη να σε ξευτελίσει κι από πάνω, να μη μπορεί να ξυπνήσει και να του ξεφύγει, ότι κι αν γίνει.

Στο κυπριακό, όπως τίθεται σήμερα, έχουμε την προσπάθεια επιβολής ενός σχεδίου λύσης που καταργεί όλον τον δυτικό και αστικό πολιτικό πολιτισμό, τις πιο βασικές αρχές της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας, το δικαίωμα της πλειοψηφίας να κυβερνά, δηλαδή τη δημοκρατία (το των πλειόνων κράτος, την αποκαλεί ο Περικλής στον Επιτάφιο), το δικαίωμα των κρατών σε αυτοάμυνα, όλη την κληρονομιά δηλαδή της Γαλλικής Επανάστασης (και της Ελληνικής) και των εθνικοαπελευθερωτικών, αντιαποικιακών επαναστάσεων μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σχέδιο Ανάν και οι παραλλαγές του κατεδαφίζουν και όλα τα δημοκρατικά χαρακτηριστικά που έχει ακόμα το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, έστω και στους τύπους. Κι έρχονται τώρα αυτοί, που μας έχουν πρήξει με την Ευρώπη και τη λατρεία των θεσμών και υποστηρίζουν στην Κύπρο την κατάργηση όλης αυτής της κληρονομιάς! Μόνο τον Ναζίμ Χικμέτ δεν έβγαλαν ‘Ελληνα εθνικιστή, αφού κι αυτός έλεγε την Κύπρο ελληνικό νησί κι αυτό μόνο και μόνο γιατί έτυχε νάναι Τούρκος.

‘Οσοι απ’ αυτούς πέρασαν από το ΚΚΕ ή παρεμφερείς οργανώσεις, έμαθαν το ρητό που νομίζω οι εχθροί των Ιησουϊτών τους το απέδωσαν, ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ξεχνώντας βέβαια ότι όλα τα μέσα δεν είναι κατάλληλα για όλους τους σκοπούς. Φεύγοντας από το ΚΚΕ εφήρμοσαν αυτό το δόγμα, όχι πια για να βοηθήσουν το “Κόμμα”, αλλά για να κάνουνε λεφτά ή να ανελιχθούν κοινωνικά.

Ο “αντιεθνικισμός” των εξ αυτών “διανοουμένων” φοβούμαι ότι δεν είναι παρά το κοινωνικό τους διαβατήριο για να ανέβουν, να αλλάξουν τάξη και συχνά να πλουτίσουν, όπως το να δηλώνεις αριστερός μετά το 1974 ήταν μια θαυμάσια επένδυση. Αφήνοντας βέβαια την υπεράσπιση των θεμιτών και πιο στοιχειωδών εθνικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού στην “άκρα δεξιά”, προσφέρουν και σε αυτή και στο παραδοσιακό οικοδόμημα της “ελληνικής εθνικοφροσύνης” και στον “ελληνικό εθνικισμό”, που δήθεν καταπολεμούν, τεράστιες υπηρεσίες.

Ο ρόλος που παίζουν είναι να προσφέρουν μια ιδεολογική επάλειψη και μια θεωρία της κακιάς ώρας στην άρχουσα ελίτ, δηλαδή στο απέραντο εργολαβιστάν, λαμογιστάν και ρουσφετιστάν, που κυριαρχεί στη χώρα, για να δικαιολογήσει το ότι δεν υπερασπίζεται τα πιο στοιχειώδη εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού και το κράτος του. Φυσικά, υπάρχουν και άνθρωποι που κάνουν λάθος, που καλόπιστα υποστηρίζουν τις “αντιεθνικιστικές ιδέες”. Φοβούμαι όμως ότι είναι η μειοψηφία και μάλλον μικρή. Στην περίπτωσή μας έχουμε ένα θρίαμβο του “ιστορικού υλισμού” στην πιο χυδαία μορφή του, που γνωρίζουμε τώρα το αποκορύφωμά της με τον ΣΥΡΙΖΑ: Οι Ιδέες καθορίζονται από και ακολουθούν την Τσέπη μας και το Εγώ μας.

Τα ίδια γίνανε κι αλλού, όπως π.χ. μεταξύ των Σοσιαλδημοκρατών της Ευρώπης κατά την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν δεν γινόντουσαν, θα ζούσαμε ήδη σε κάποια μορφή σοσιαλισμού. Αν και, εδώ που τα λέμε, με την ηθικο-ψυχολογική αποσύνθεση που γνωρίζουμε τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση της Τρόικας, τα καταφέραμε πάλι στην Ελλάδα να πιάσουμε “κορυφές”.

Αν ο Χρόνης Μίσσιος ήξερε τι θα γίνει μετά από αυτόν, δεν θα έβαζε ίσως τίτλο στο βιβλίο του “Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς”. Μάλλον θάγραφε “Καλά που εγώ θα πεθάνω νωρίς”.

Πηγή: Ιστολόγιο Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός7 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις7 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή