Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ύπουλος πόλεμος στον Ισημερινό, ολοκληρωτικός πόλεμος στη Βενεζουέλα

Δημοσιεύτηκε στις

Μια άλλη πληροφόρηση για τα συμβαίνοντα στη Νότια Αμερική
Guerre sournoise en Equateur, guerre totale au Venezuela

Maurice Lemoine 
Εκουαδόρ, 2 Απριλίου 2017: στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, ο
υποψήφιος της «επανάστασης των πολιτών» του Λένιν Μορένο (Συμμαχία της Χώρας, AP)
αντιμετωπίζει τον πρώην υπουργό Οικονομίας (1999) και  πολυεκατομμυριούχο τραπεζίτη Γκιγιέρμο Λάσο (Δημιουργία
Ευκαιριών,  CREO) τον οποίον
νίκησε στο πρώτο γύρο (39,36% έναντι 28,11%). Ο Ραφαέλ Κορέα, ο οποίος από το
2007 επανέφερε τη σταθερότητα στη χώρα με την αναμφισβήτητη κοινωνική πρόοδο,
δεν εκπροσωπείται [ 1 ].

Δεν είναι καν 17 η ώρα και τα εκλογικά τμήματα δεν έκλεισαν ακόμα όταν ο Rafael Cuesta, πρώην χριστιανοδημοκράτης
βουλευτής (PSC, δεξιά) ο οποίος έγινε «αντιπρόεδρος της πληροφόρησης» του
τηλεοπτικού καναλιού  Canal Uno, αναγγείλει στην
οθόνη,  με εμφανή ικανοποίηση:  «Έχουμε έναν
πρόεδρο και είναι ο Γκιγιέρμο Λάσο».
  Στις 18 και
30, με βάση την ίδια δημοσκόπηση  «από τη
κάλπη» που πραγματοποιήθηκε από το Ινστιτούτο Cedatos στενά συνδεδεμένο με την Τράπεζα της Γκουαγιακίλ (της οποίας ο κύριος
μέτοχος ονομάζεται … Γκιγιέρμο Λάσο), ο δημοσιογράφος αστέρι Alfredo Pinoargote καλωσορίζει με χαρά στο κανάλι  Ecuavisa  εκείνο που, για έξι μήνες, κάλεσε πολλές φορές στο πρόγραμμα του «σε άμεση
επαφή»: «Συγχαρητήρια, Πρόεδρε!». Άλλη μεγάλη εμπορική
τηλεόραση, Teleamazonas ,  παίζει την ίδια παρτιτούρα.
Δημοσκοπήσεις και μέσα ενημέρωσης είναι σαφώς πιο σημαντικά από τους
ψηφοφόρους, τις κάλπες και τα επίσημα αποτελέσματα, ακόμα άγνωστα εκείνη τη
στιγμή, και συνεπώς ο Λάσο χαροποιεί τους δικούς του με ένα λόγο αρχηγού Κράτους
και όλοι, με μεγάλη χαρά, γιορτάζουν «την επιστροφή στην ελευθερία». Αποτέλεσμα, να προσποιούνται ότι πέφτουν από τον ουρανό όταν,
στις 8 μ.μ., το Εθνικό Εκλογικό Συμβούλιο (CNE) ανακοινώνει
τη νίκη του σοσιαλιστή Μορένο με το 51.16% των ψήφων. Ο Λάσο, ο
οποίος είχε ήδη ουρλιάσει για νοθεία στο πρώτο γύρο, χωρίς να παρέχει καμία
απόδειξη,  ξεκινά το ίδιο leitmotiv: πέρα από το
Cedatos, δύο «γρήγορες μετρήσεις»  – από τα Ινστιτούτα
Market και Informe Confidencial – τον έχουν τοποθετήσει στη πρώτη θέση σε μια φουρκέτα από 51,5% έως 53%
των ψήφων. Το Informe Confidencial θα διαψεύσει ότι έκανε τέτοια δημοσκόπηση,
αλλά θα χρειαστούν περισσότερα για να διεγείρουν τη δεξιά του Εκουαδόρ και τους
συμμάχους της.
Μόλις την επόμενη μέρα, η εφημερίδα  Expreso  δημοσιεύει μια ολόκληρη σελίδα αφιερωμένη στον «πρόεδρο Λάσο». Οι εφημερίδες
με επιρροή  El Universo  και El Comercio  (για να
αναφέρουμε μόνα εκείνες) σπέρνοντας  επίσης την αμφιβολία για την εγκυρότητα των
αποτελεσμάτων, πολλαπλασιάζονται οι διαδηλώσεις και προσπάθειες κατάληψης των γραφείων του CNE από μερικές
εκατοντάδες ανθρώπους. Χωρίς ποτέ να
φτάσει το επιθυμητό από τους εμπνευστές επίπεδο των «μαζικών διαδηλώσεων», θα
συνεχίσουν, ο Λάσο απαιτώντας, χωρίς καμία νόμιμη δικαιολογία, την επανακαταμέτρηση
του 100% των ψήφων και δηλώνοντας στις 13 Απριλίου: «Για να καταπολεμήσεις
μια δικτατορία, δεν φτάνουν μόνο οι ψήφοι, πρέπει να είσαι και στο δρόμο!».
 Ωστόσο, οι
αρχές έχουν ήδη δεχτεί εν μέρει το αίτημα του και η επανακαταμέτρηση 296.340
ψήφων σε πέντε επαρχίες δεν άλλαξε τα αποτελέσματα. Προφανώς γνωρίζοντας
τη ματαιότητα των απαιτήσεών τους, οι εκπρόσωποι του CREO ούτε καν κινήθηκαν για να παραστούν στην καταμέτρηση που διεξήχθη στην
επαρχία της Pichincha, αρκέστηκαν να δηλώσουν: «Η παρουσία μας και μόνο θα επικύρωνε αυτή τη κατάχρηση εναντίον της
δημοκρατίας»
.
Όταν στις 14 Απριλίου,  «για λόγους διαφάνειας και για την
ηρεμία της χώρας»
  (με άλλα λόγια: για να τερματίσει την «παράσταση» που σκηνοθέτησε η αντιπολίτευση) ,  το CNE ανακοινώνει ότι θα προβεί στις 18 Απριλίου σε νέα καταμέτρηση 1.275.450 ψήφων,
που αντιστοιχούν σε 3.865 αναφορές αμφισβήτησης «στο πλαίσιο των κανόνων»,
παρουσία εκπροσώπων από όλες τις εθνικές και τοπικές πολιτικές οργανώσεις, ο
Λάσο και οι ηγέτες του CREO ανακοινώνουν ότι … αρνούνται να
παραστούν. Λίγες μέρες πριν, ο πρώην «ultra» βουλευτής του κόμματος Πατριωτική
Κοινωνία (SP) [ 2 ], Fernando Balda , είχε καλέσει τους στρατιωτικούς:  «Πόσο κοστίζει στην  υψηλή  στρατιωτική διοίκηση να δώσει μια
συνέντευξη Τύπου και να ζητήσει νέα καταμέτρηση του συνόλου των ψήφων;».
 Πριν να αγανακτήσει,
καθώς δεν βρήκε κανένα εν δυνάμει υποψήφιο πραξικοπηματία, να δήλώσει:  «Δεν το έκαναν!».
Την ημέρα εκείνη, αφού η επανακαταμέτρηση, που μεταδόθηκε εξ ολοκλήρου
ζωντανή από τη τηλεόραση, επιβεβαίωσε τα αρχικά δηλωθέντα αριθμητικά στοιχεία, ο
Λάσο θα δηλώσει:  «Εγώ ποτέ δεν θα παραδεχτώ τη νίκη του υποψηφίου που κηρύχθηκε εκλεγμένος
πρόεδρος από το
CNE  (…)  Ο Λένιν Μορένο θα είναι ο διάδοχος ενός δικτάτορα και μια κυβέρνηση  χωρίς νομιμοποίηση» [ 3 ] .  

Για όποιον αμφιβάλλει
την υλοποιημένη στρατηγική, οι δημοσιογράφοι Andrés Carrión και Martín Pallares που
ρωτήθηκαν στις 4 Απριλίου  την είχαν διευκρινίσει στο πρόγραμμα «Θεία
Τιμωρία»:   «Αυτό που μπορεί να γίνει είναι να
υπονομεύσουμε τη νομιμότητα όσων εκλέχτηκαν μεταξύ παρενθέσεων.
 Αυτοί οι
άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουν ότι, αν έρθουν στην εξουσία, θα είναι μια
εσφαλμένη και αποδυνάμωση εξουσία.
 Ότι θα έχουν
προβλήματα να την ασκήσουν».
  Εν ολίγοις: Ενώ ο Λένιν Μορένο δεν κατάλαβε
ακόμα τη θέση του, ήδη αναδύεται ένας ύπουλος πόλεμος για να πολώσει την
κοινωνία και να τον απονομιμοποιήσει, να τον να αποσταθεροποιήσουν πιο
εύκολα μόλις οι συνθήκες θα το επιτρέψουν.

Ποιος το θυμάται; Έτσι ξεκίνησε η πολύ σοβαρή κρίση, την
οποία περνά σήμερα η Βενεζουέλα. Τον Απρίλιο του 2013, ο Nicolás Maduro, «δελφίνι»
του εξαφανισμένου Ούγκο Τσάβες, αφού νίκησε τον Henrique Capriles (Τραπέζι της Δημοκρατικής Ενότητας, MUD) με 50.75%
των ψήφων, αυτό το στενό αποτέλεσμα οδήγησε και αυτό σε αναπόδεικτες κατηγορίες
για νοθεία, πολύ βίαιες διαδηλώσεις στους δρόμους (έντεκα νεκροί) και, αφού ενσταλάχτηκε
το δηλητήριο της απογοήτευσης στους αντιπάλους, ετοίμασε την αποσταθεροποίηση
της χώρας, η οποία από οικονομικό σαμποτάζ σε ξεσπάσματα βίας, έφτασε στο
αποκορύφωμά της κρίσης σήμερα.
Οι ανατροπές του Μανουέλ Σελάγια στην Ονδούρα (2009), του Φερνάντο Λούγο στη
Παραγουάη (2012), στη συνέχεια, της Ντίλμα Ρούσεφ στη Βραζιλία (2016) μέσω των  λεγόμενων «θεσμικών» πραξικοπημάτων, στα οποία
προστέθηκε ο θάνατος του Τσάβες (Μάρτιος 2013), οδήγησαν τους οπαδούς του
«τέλους του κύκλου» – σε μια υποτιθέμενη οριστική υποχώρηση του «κύματος της
αριστεράς» – να πιστεύουν ότι η υπόθεση είχε ξεκινήσει για τα καλά. Ενώ, μετά από
δώδεκα χρόνια «Κιρσνερισμού (Kirchnerism)» (τρεις θητείες των Νέστορα και
Κριστίνα Κίρσνερ), ο πολυεκατομμυριούχος εργολάβος Mauricio Macri μόλις είχε κερδίσει τις προεδρικές εκλογές, ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών,
Noah Mamet,  χαιρέτιζε τον Μάρτιο του 2016: η απόφαση του
Μπαράκ Ομπάμα να επισκεφθεί την Αργεντινή ήταν «μια
αναγνώριση της θέλησης του
Macri να την επανατοποθετήσει  στη παγκοσμιοποιημένη
 οικονομία
 « [ 4 ]. Στις 7
Σεπτεμβρίου, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν χαρακτήριζε την ανατροπή – μετονομάστηκε
σε  «μομφή (impeachment) »  – της Dilma Rousseff  «μια από τις καλλίτερες  πολιτικές αλλαγές που γνώρισε η περιοχή τον
τελευταίο καιρό»
  πριν, όπως επιβάλλεται από το πρωτόκολλο, να καλέσει για ένα δημοψήφισμα
ανάκλησης που θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί γρήγορα στη Βενεζουέλα [ 5 ].
Λίγους μήνες μετά την επανεκλογή του Ντανιέλ Ορτέγκα στη Νικαράγουα, η νίκη
του Moreno στο Εκουαδόρ αποτελεί μια στάση σε αυτή τη διακαώς επιθυμητή συντηρητική
αποκατάσταση. Ειδικά δεδομένου ότι, στις χώρες που επηρεάζει, οι απόηχοι δεν είναι
ιδιαίτερα θετικοί …
Στη Βραζιλία, στο πλαίσιο των τεράστιων υποθέσεων διαφθοράς που αφορούν την
ημι-δημόσια εταιρεία πετρελαίου Petrobras και τον εθνικό γίγαντα BTP Odebrecht [ 6 ], οι οποίες
εμπλέκουν το σύνολο της πολιτικής τάξης, το Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο (TSF) ανακοίνωσε στις
11 Απριλίου την έναρξη έρευνας εις βάρος εκατόν οκτώ ατόμων, μεταξύ των οποίων
είκοσι εννέα γερουσιαστές και σαράντα δύο βουλευτές (συμπεριλαμβανομένων των
προέδρων των δύο σωμάτων του Κογκρέσου), οκτώ υπουργοί του de facto προέδρου Michel Temer – ο οποίος
αντιμετωπίζει ο ίδιος  σοβαρές
κατηγορίες. Να σημειώσουμε ότι αν και το Εργατικό Κόμμα (PT) έχει
μερίδιο ευθύνης σε αυτό το συστημικό σκάνδαλο, δεν θα μπορεί να επικαλεστεί για
να εξηγήσει την «εκθρόνιση» της Dilma Rousseff – μια παιδική
αφορμή  «για δημοσιονομική παρατυπία»
χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογηθεί το πραξικόπημα ,  του οποίου ο
πραγματικός στόχος και οι συνέπειες φαίνονται όλο και πιο καθαρά κάθε μέρα που
περνά. Βάζοντας σε ψηφοφορία την προτεινόμενη συνταγματική τροποποίηση (PEC 55) που
παγώνει τις δημόσιες δαπάνες του Κράτους για είκοσι χρόνια, με επίθεση στις
συντάξεις των εργαζομένων και εξαλείφοντας ένα μέρος του επιδόματος ανεργίας,
κλείνοντας το υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης, διεξάγοντας μια βάναυση επίθεση σε
βάρος των δικαιωμάτων που είχαν κερδηθεί σε μια δεκαετία, η παράνομη εξουσία, ρίχνοντας
πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους στους δρόμους, στις 8 και 15 Μαρτίου, θα
αντιμετωπίσει μια γενική απεργία στις 28 Απριλίου.
Σε μια Αργεντινή που πλήττεται από μαζικές απολύσεις και τις αστρονομικές
αυξήσεις του κόστους των δημόσιων υπηρεσιών, οι εκπαιδευτικοί σε απεργία έφαγαν
άγριο ξύλο  στις 9 Απριλίου, ενώ πέντε
μαζικές κινητοποιήσεις είχαν ήδη πραγματοποιηθεί μεταξύ 8 και 24 Μαρτίου και μια
πρώτη γενική απεργία ενάντια στην πολιτική λιτότητας είχε παραλύσει τη χώρα
στις 6 Απριλίου. Για να προσπαθήσει να ανακόψει αυτή την αυξανόμενη διαμαρτυρία, το κόμμα
του επικεφαλής του Κράτους, Cambiemos (Αλλαγή), κατέθεσε στις 14 Απριλίου στη
Βουλή των Αντιπροσώπων ένα νομοσχέδιο που προορίζεται να σκληρύνει τις κυρώσεις
εναντίον των διαμαρτυρομένων διαδηλωτών. Από νομική
άποψη, η προτεινόμενη μεταρρύθμιση εισάγει στο ποινικό κώδικα την έννοια της
«δημόσιας διαδήλωσης», που επιτρέπει στην αστυνομία να συλλάβει χωρίς
περιορισμούς τους διαδηλωτές και στους δικαστές να τους επιβάλλουν αυστηρότερες
ποινές.
Στο πλαίσιο αυτό, η μανία των ολιγαρχιών στρέφεται εναντίον της χώρας,
σύμβολου της αντίστασης, «η οποία πρέπει να πέσει οπωσδήποτε »: της
Βενεζουέλας. 
Από την εκλογή του προέδρου Maduro, η χώρα γνώρισε έναν ολοκληρωμένο και
πολύμορφο πόλεμο. Αρχές του 2014, η επιχείρηση «La Salida» (έξοδος),
μέσω πράξεων αντάρτικου των πόλεων, προκάλεσε το θάνατο 43 ανθρώπων όλων των
πολιτικών τάσεων και έκανε πάνω από 800 τραυματίες, αλλά η εξουσία άντεξε,
συλλαμβάνοντας και δικάζοντας τον Leopoldo López , έναν από
τους εμπνευστές του χάους.
Βεβαίως, η σημαντική πτώση των τιμών του πετρελαίου, κύριου πόρου της
χώρας, μείωσε την έσοδο συναλλάγματος, γεγονός που καθιστά πιο δύσκολο τις εισαγωγές
καταναλωτικών αγαθών. Βέβαια, η διαχείριση της κυβέρνησης δεν λάμπει
πάντα από την αποτελεσματικότητά της. Αλλά σε καμία περίπτωση αυτοί οι δύο
παράγοντες δεν μπορούν από μόνο τους να εξηγήσουν την τελευταία πολύ σκληρή επισιτιστική
κρίση και τις αδιάκοπες ελλείψεις, εξαντλώντας και αποπροσανατολίζοντας ευρεία
τμήματα του πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων των «τσαβιστών -φίλων του Τσάβες» επέτρεπαν
να κερδίσει το MUD τις βουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου 2015. Και ας μη αρέσει στα συνένοχα,
ανίκανα, οπορτουνιστικά, κερδοσκοπικά ή ελάχιστα θαρραλέα μέσα μαζικής
ενημέρωσης  -η γενική πίεση έγινε τόση
έτσι ώστε «οι άρχοντες της πληροφόρησης»,  ακόμα και της «αριστερά»,  να μη θέλουν να διακινδυνεύσουν τη φήμη ή την
άνεση ενώ φαίνονται να προσπαθήσουν να εμφανιστούν ως «τελευταίους υπερασπιστές της
Βενεζουέλας»  – πρόκειται πράγματι για παρόμοια
κατάσταση με εκείνη της δεκαετίας του 1970 στη Χιλή, για οικονομική
αποσταθεροποίηση.
Θυμίζοντας ομολογία των συντακτών του, ο νόμος περί αμνηστίας που εγκρίθηκε
στις 29 Μαρτίου 2016 από τη νέα πλειοψηφία στη Βενεζουέλα – και που κηρύχτηκε
αντισυνταγματικός από το Ανώτατο Δικαστήριο (TSJ) στις 11
Απριλίου – ανέφερε μεταξύ των αδικημάτων και εγκλημάτων που υπόκεινται σε (αυτο)–αμνηστία της
αντιπολίτευσης:  «η κερδοσκοπία στα τρόφιμα ή ποτά, ή σε αγαθά πρώτης αναγκαιότητας»  και  «η υφαρπαγή
τροφίμων ή ποτών, ή αγαθών πρώτης αναγκαιότητας»
.  Στις 12 Νοεμβρίου 2016, στο πλαίσιο ενός διαλόγου που δεν θέλουν τα
ριζοσπαστικά τμήματα της MUD και που από τότε έχουν ανατραφεί, ο
απεσταλμένος του Πάπα, Mgr Claudio María Celli, διαβάζει τη
συμφωνία για  ένα ημερολόγιο συζητήσεων στο
οποίο  «η κυβέρνηση και η MUD συμφωνούν από κοινού να καταπολεμήσουν όλες τις μορφές σαμποτάζ, μποϊκοτάζ
ή επίθεσης εναντίον της οικονομίας».
 Είπατε «παράνοια»;
Από την αρχή, αρχές του 2016, αυτή η νέα νομοθετική πλειοψηφία ανακοινώσε
το μοναδικό στόχο της: «να βγάλει» τον Maduro από την
εξουσία σε έξι μήνες. Είτε νόμιμα είτε όχι. Με προτίμηση
στη τελευταία επιλογή. Δεκαοκτώ μήνες αργότερα, ο καθένας
μπορεί να παρατηρήσει ότι η προσπάθεια έχει αποτύχει. Σε αυτόν τον
πόλεμο τον οποίον δεν άξιζε και τον οποίον δεν θέλει, η «μπολιβαριανή επανάσταση»
έχει ακόμα αρκετή δύναμη να αντιταχθεί με μεγάλη αντίσταση. Ακόμα κι αν
μερικές φορές πέφτει στην παγίδα που της έχουν στήσει: ενώπιον μιας δεξιάς που
παραβιάζει ασύστολα τους κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού,  να διασχίσει και εκείνη τη κίτρινη γραμμή,
στην επιθυμία της  (και την υποχρέωση) να
επιστρέψει χτύπημα για χτύπημα. Για παράδειγμα …
Στην εμμονή τους να ανατρέψουν τον αρχηγό του Κράτους, οι ηγέτες της MUD αμέλησαν, εδώ και μήνες, τη δυνατότητα του δημοψηφίσματος ανάκλησης, που
επιτρέπεται από το Σύνταγμα. Όταν, αφού απέτυχαν, το αποφάσισαν εν
τέλει, είχαν χάσει την προθεσμία που επιτρέπει, σε περίπτωση νίκης του «ναι», την
οργάνωση των εκλογών: Ο «τζαβιάστας» αντιπρόεδρος θα αντικαθιστούσε τον Maduro μέχρι το τέλος της θητείας του αν είχε εκθρονιστεί. Επιπλέον, η συλλογή
των υπογραφών αμαυρώθηκε από πολυάριθμες παρατυπίες. Νομικά
δικαιολογημένος λόγος το οποίο άρπαξε η εξουσία για να μπλοκάρει τη διαδικασία – αλλά επίσης προφανές πρόσχημα, ο αρχικά απαιτούμενος
αριθμός υπογραφών είχε πληρωθεί σε μεγάλο βαθμό – . 
Μπορούμε να την κατηγορήσουμε (και
φυσικά την κατηγορούν). Μπορούμε επίσης να θεωρήσουμε ότι, με
δεδομένη την αποσταθεροποιητική  βία που
της επιβλήθηκε, βρίσκεται στη θέση ενός κορυφαίου αθλητή του οποίου ο αντίπαλος
του σπάει τις κνήμες με χτυπήματα με ράβδους σιδήρου πριν να τον
προκαλέσει:  «έλα τώρα , να τρέξουμε
εκατό μέτρα μαζί και να δούμε ποιος θα κερδίσει!».
  Αν διαθέτει
αδιαμφισβήτητη νομική επιχειρηματολογία για να το κάνει, είναι κατανοητό ότι το
θύμα δεν μπορεί παρά να εμποδίσει αυτό το είδος «ανταγωνισμού». Το οποίο, εξάλλου,
η αντιπολίτευση δεν θέλει πλέον!
Στο ίδιο πνεύμα, η απόφαση του TSJ στις 29
Μαρτίου, να ασκήσει τις λειτουργίες της Εθνοσυνέλευσης, όχι επ ‘αόριστον
όπως ψευδώς ισχυρίστηκε, αλλά  «για όσο διάστημα θα συνεχίσει η
πλειοψηφία της δεξιάς να αγνοήσει τις ετυμηγορίες του»
  – μεταξύ
άλλων για την αμφισβητούμενη εκλογή τριών βουλευτών του Κράτους της Αμαζόνας
παρότι ενσωματώθηκαν – ή αρνιόταν να αναγνωρίσει τους θεσμούς και τον αρχηγό
του Κράτους ήταν, ό, τι και να λένε, δικαιολογημένη. Αλλά, παραβαίνοντας
στο θερμότερο σημείο μιας εκρηκτικής κατάστασης, μπορούσε έντεχνα να παρουσιαστεί
από τους επικριτές του, να δώσει την ευκαιρία για κατηγορία για «αυτο-πραξικόπημα». Και αυτό δεν
παρέλειψε να συμβεί. Η Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, Luisa Ortega, σχολιάζοντας
την απόφαση και οι υψηλότεροι θεσμοί της εξουσίας, συνειδητοποιώντας τον κίνδυνο
αυτής της ερμηνεία ενώπιον της «διεθνούς κοινότητας», το TSJ άλλαξε την
απόφασή του, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Ο πλανήτης μίντια παίζοντας το ρόλο της,
η κατηγορία παραμένει, ενώ, ειδικά μετά την οπισθοδρόμηση, είναι εντελώς
αδικαιολόγητη.
Ομοίως, το Ελεγκτικό Συνέδριο (Controlaría general de la República) διαθέτει
αξιόπιστες κατηγορίες – για υπεξαίρεση δημόσιων ταμείων- για να κατηγορήσει τον
πρώην προεδρικό υποψήφιο Henrique Capriles, κυβερνήτη
της πολιτείας της Miranda. Ωστόσο, η παράβαση χρονολογείται από το … 2013. Γιατί δεν έβγαλε
ετυμηγορία νωρίτερα; Η ετυμηγορία στις 7 Απριλίου που τον θέτει μην εκλέξιμο για
δεκαπέντε χρόνια φαίνεται, δεδομένου του πλαισίου, να έρχεται σε μια ιδιαίτερα
ακατάλληλη στιγμή. Σαν να κάνουν στην αντιπολίτευση και στους ισχυρούς συμμάχους
της το δώρο ενός «μάρτυρα» που οι τελευταίοι δεν παραλείπουν να εκμεταλλευτούν.
Στις 9 Μαρτίου 2015 ο Μπαράκ Ομπάμα όρισε με διάταγμα την Βενεζουέλα ως  «έκτακτη
απειλή για την εθνική ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων
Πολιτειών»,
  ανοίγοντας το
νομικό έδαφος για πιθανή επέμβαση (η φύση της οποίας μένει να καθοριστεί). Για να γίνει,
η «αυτοκρατορία» που διοικείται σήμερα από τον παράλογο Donald Trump, απολαμβάνει
τη βοήθεια του νέου «υπηρέτη» της, Luis Almagro, Γενικού
Γραμματέα του Οργανισμού των Αμερικανικών Κρατών (ΟΑΚ), το οποίο αντικειμενικά
επέστρεψε στο καθεστώς του υπουργείο των αποικιών της Ουάσιγκτον που κατήγγειλε
στην εποχή του ο Φιντέλ Κάστρο. Μια άγρια επίθεση, έμμονη,  προσπαθεί να απομονώσει το Καράκας, με αναστολή
του από τις δραστηριότητες του οργανισμού. Παρ ‘όλα
αυτά, τον Ιούνιο του 2016, μια πρώτη προσπάθεια να στραφεί εναντίον του ο
δημοκρατικός χάρτης απέτυχε. Για την πικρία του Almagro, εμπνευστή του,
μια πλειοψηφία εθνών αλλεργικών στις «εξωτερικές παρεμβάσεις», δήλωσε υπέρ της
συνέχισης του διαλόγου που διεξαγόταν τότε μεταξύ της κυβέρνησης και της MUD, υπό την αιγίδα του Βατικανού και
της Ένωσης των Νότιοαμερικανικών Κρατών (Unasur), από τους
πρώην προέδρους μεσολαβητές José Luis Rodríguez Zapatero (Ισπανία), Leonel Fernández (Δομινικανή
Δημοκρατία) και Μαρτίν Τορρίχος (Παναμάς).
Μουγκός για το πραξικόπημα στη Βραζιλία, περιφρονώντας όλες τις διπλωματικές
πρακτικές όταν χαρακτηρίζει δημόσια τον Maduro ως «προδότη, ψεύτη, κλέφτη και μικρό δικτάτορα», ο Almagro δεν δίστασε
να παρασημοφορηθεί με τη Τάξη του Rómulo Betancourt, στις 13 Απριλίου
2017, στο Μαϊάμι, από τον πρόεδρο του Οργανισμού των πολιτικά διωγμένων
Βενεζουλεανών σε εξορία (Veppex), τον πρώην υπολοχαγό José Colina. Ο τελευταίος διώκεται
στη χώρα του για τη διαιώνιση δύο βομβιστικών επιθέσεων το Φεβρουάριο του 2003
στο Καράκας κατά της Ισπανικής Πρεσβείας και του Προξενείου της Κολομβίας, εγκλήματα
που φυσικά αποδόθηκαν αρχικά στους Μπολιβαριανούς Κύκλους του Τσάβες. Τρέποντας σε
φυγή, χορηγήθηκε πολιτικό άσυλο στον Colina από τις ΗΠΑ,
αφού υπερασπίστηκε από τον δικηγόρο Matthew Archambeault, τον ίδιον
που, τον Απρίλιο του 2011, απάλλαξε τελικά από την «αμερικανική δικαιοσύνη» τον
Κουβανοβενεζουελάνο τρομοκράτη Λουίς Ποσάδα Καρίλες – πνευματικό δημιουργό της
τοποθέτησης δύο βομβών σε μια πτήση της Cubana de Aviación (73 νεκροί στις 6 Οκτώβρη 1976) -, επιτρέποντάς του να ζήσει με ατιμωρησία
στο Μαϊάμι.
Σε αυτό το πλαίσιο όπου, στο εσωτερικό και εξωτερικό της χώρας, τα δύο αλληλεπιδρώντας, πρόκειται να
πάρουν  την «μπολιβαριανή επανάσταση» σε
τανάλια, η μάχη μαίνεται στο ΟΑΚ. Παρά το γεγονός ότι το Διαρκές Συμβούλιο
του έχει πραγματοποιήσει μια νέα έκτακτη συνεδρίαση στις 28 Μαρτίου στην
Ουάσιγκτον, η τελευταία δεν οδήγησε στα αναμενόμενα αποτελέσματα -ήτοι την
αναστολή του Καράκας και πρόωρες γενικές εκλογές – από τον «μικρό βασιλιά» του
οργανισμού. Όχι μόνο δεν υπάρχει κανένα ψήφισμα για κυρώσεις για τις υποτιθέμενες
εκτροπές της κυβέρνησης της Βενεζουέλας, αλλά μερικά Κράτη μέλη, μεταξύ άλλων
της Αϊτής, του Ελ Σαλβαδόρ και της Δομινικανής Δημοκρατίας, παρά τις μεγάλες
πιέσεις που επέστησαν από τις ΗΠΑ, καυτηρίασαν τη στάση τους Almagro, κρίνοντας
την μεροληπτική και παρεμβατική.  « Η στιγμή
είναι σοβαρή και υπερβαίνει κατά πολύ το ζήτημα της Βενεζουέλας,
  δήλωσε στη
συνέχεια με μεγάλη αξιοπρέπεια ο Harvel Jean-Baptiste, πρεσβευτής μιας
χώρας, της Αϊτή, η οποία δεν ανήκει στο «προοδευτικό τόξο», αλλά την οποία η
Ουάσιγκτον απειλεί να αποσύρει την οικονομική υποστήριξή της αν συνεχίσει να
υποστηρίζει το Καράκας . Οι ενέργειες
του Γενικού Γραμματέα αποδυναμώνουν τον οργανισμό μας.
 Αν αφήσουμε
τον Γενικό Γραμματέα, όπως κάνει, να παρεμβαίνει ανεπιφύλακτα στις εσωτερικές
υποθέσεις μιας  χώρας, σε βάρος της αρχής
του σεβασμού της κυριαρχίας, σύντομα, η Αϊτή και άλλες χώρες της περιοχής, θα
είναι επίσης θύματα της ίδιας εκτροπής του οργανισμού [
 7 ]. “
Ένα πραξικόπημα στις 3 Απριλίου – Η Βολιβία και η Αϊτή, αντίστοιχα πρόεδρος
και αντιπρόεδρος του Συμβουλίου εν ισχύ, έχοντας αντικατασταθεί, κατά παράβαση
όλων των κανόνων, με την Ονδούρα – επέτρεψε ωστόσο σε δεκαεπτά από τις είκοσι μία
παρούσες χώρες να υιοθετήσουν ένα «ομόφωνο» ψήφισμα που καταγγέλλει  «την
κατάρρευση της συνταγματικής τάξης στη Βενεζουέλα»
  , ενώ ζητούν  «συγκεκριμένη
δράση»
  από τη κυβέρνησή της. Ενώ η Δομινικανή Δημοκρατία, οι
Μπαχάμες, το Μπελίζ και το Ελ Σαλβαδόρ απείχαν, η Βολιβία, η Νικαράγουα και η
Βενεζουέλα είχαν, κρίνοντας το παράνομο, εγκατέλειψαν αυτό το  «δικαστήριο
της Ιεράς Εξέτασης»
, όπως το αποκάλεσε ο Maduro.
Αποτυχία και πάλι, πέρα από τις θριαμβευτικές δηλώσεις, δεδομένου ότι, εν
πάση περιπτώσει, είναι απαραίτητο να συγκεντρωθούν τα δύο τρίτα της Γενικής
Συνέλευσης (είκοσι τέσσερις χώρες) για να αποκλειστεί η Βενεζουέλα. Λόγος για τον
οποίον συνεχίζεται η καταχθόνια εκστρατεία, της οποίας ο σουρεαλισμός διαφύγει
από πολλούς παρατηρητές, ίσως λίγο αφηρημένους: στην κορυφή του κατάλογου των
έντεκα χωρών του «Άξονα του Καλού» [ 8 ] οι οποίες,
στις 17 Απριλίου, στο όνομα της δημοκρατίας, κάλεσαν την κυβέρνηση της Βενεζουέλας
να  «εγγυηθεί το δικαίωμα στις ειρηνικές διαμαρτυρίες», περιλαμβάνεται η Κολομβία- πάνω από 130 ηγέτες και ακτιβιστές λαϊκών κινημάτων
σκοτώθηκαν από τον Οκτώβριο του 2012 έως το τέλος του 2016 (23 από το Ιανουάριο
2017) – και το Μεξικό – 28.500 «αναγκαστικές εξαφανίσεις» από το 2006
(συμπεριλαμβανομένων των 43 φοιτητών της Ayotzinapa), 11
δημοσιογράφοι που εκτελέστηκαν και 23 από τους συναδέλφους τους που
«εξαφανίστηκαν» το 2016.
Με την υποστήριξη αυτών των ιπποτών της ελευθερίας, η MUD, η οποία απέρριψε οριστικά την
πορεία προς το διάλογο, πολλαπλασιάζει από τις αρχές Απριλίου, τις διαδηλώσεις
στις οποίες, παράλληλα με τους ειρηνικούς αντιπάλους, εξαιρετικά βίαιες ομάδες
σοκ πολλαπλασιάζουν επιθέσεις κατά των δυνάμεων της τάξης και δράσεις βανδαλισμού. Είναι επειδή,
για τη MUD, πιέζει ο χρόνος. Οι τιμές του πετρελαίου είναι πάλι σε
άνοδο, έστω και μέτρια, η κυβέρνηση παρέχοντας επειγόντως προϊόντα πρώτης  ανάγκης σε πάνω από έξι εκατομμύρια
οικογένειες μέσω δεκατριών χιλιάδων τοπικών επιτροπών τροφοδοσίας και παραγωγής
(CLAP), επανενεργοποίοντας την γεωργία και με κλήση για τη συμμετοχή ορισμένων
ομάδων του ιδιωτικού τομέα στην οικονομική ανάκαμψη, η κατάσταση τείνει κάπως (αλλά υπάρχει ο «κίνδυνος») να βελτιωθεί.
Όπως το 2002, κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος του 2002 εναντίον του
Τσάβες ή το 2014 κατά τη διάρκεια των  «guarimbas»,  χρειάζονται πτώματα
στην άκρα δεξιά  για να συγκινήσει και να
κινητοποιήσει τη διεθνή κοινότητα.  
Στις 18 Απριλίου, τη παραμονή της
«μητέρας όλων των διαδηλώσεων» που διοργανώθηκε από την αντιπολίτευση – στην
οποία θα απαντήσει εξάλλου μια «πορεία των πορειών» των οπαδών του Τσάβες στο
κέντρο του Καράκας – ο Mark Toner, εκπρόσωπος
του υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ κατήγγειλε μια «εγκληματική
καταστολή»
 και   «παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» από τη
κυβέρνηση της Μπολιβαριανής εξουσίας. Διότι ήδη, όπως το 2014, η μακάβρια
καταμέτρηση των νεκρών θυμάτων δίνει την ευκαιρία σε χειραγώγηση πρώτης
κατηγορίας.
Ήδη στις 14 Απριλίου υπήρχαν οκτώ νεκροί – εξ ορισμού αποδομένοι στη
«καταστολή». Σύντομα έγινε σαφές ότι ένας από αυτούς, ο Brayan Principal, σκοτώθηκε
από μια ομάδα κουκουλοφόρων ατόμων που τρύπησαν από σφαίρες μια «τζαβιστική»
συνοικία, τη Ciudad Socialista Alí Primera, που χτίστηκε από την κυβέρνηση του Maduro στο Μπαρκισιμέτο. Ένας άλλος, ο νεαρός Miguel Ángel Colmenares, στο
Καράκας, δεν διαδήλωνε, αλλά έπεσε σε ενέδρα ατόμων που του έκλεψαν τα χρήματά
του πριν να τον δολοφονήσουν. Ακόμα ένας άλλος, ο Oliver Villa Camargo, εκτελέστηκε
με μια σφαίρα στο κεφάλι καθώς προσπαθούσε, με αυτοκίνητο, να διασχίζει ένα
οδόφραγμα. Η Ricarda Lourdes González, 87 ετών, δεν πέθανε με ασφυξία από τα δακρυγόνα, αλλά, όπως αναφέρθηκε
από την κόρη της, επειδή  οι «guarimberos» (διαδηλωτές)  «δεν μας άφησαν
να βγούμε όταν
  – ενώ ήταν θύμα ενός εγκεφαλικού επεισοδίου –  θέλαμε να την
πάρουμε στην κλινική
Las Mercedes»  [ 9 ]. Αυτό δεν
είναι μια πλήρης λίστα, αλλά μερικές περιπτώσεις.
Αναφερόμενος στο θάνατο ενός 17χρονου φοιτητή, του Carlos Moreno, ο οποίος
πυροβολήθηκε στο κεφάλι, στο Καράκας στις 19 Απριλίου,  «από
μοτοσικλετιστές οι οποίοι πυροβόλησαν και πέταξαν δακρυγόνα»,
  ο «ειδικός
περιπλανώμενος» της πρώην γαλλικής εφημερίδας ενημέρωσης Le Monde, Paulo Paranagua, διευκρινήζει
(21 Απρίλιου):  «Η Paola Ramirez Gomez, 23 ετών, έχασε τη ζωή της στην επαρχία, στο San Cristobal, σε παρόμοιες συνθήκες».  Να το γνωρίζουν οι αναγνώστες του: ο Paranagua ψεύδεται. Αρχικά η
δολοφονία αποδόθηκε σε «συλλογικές ομάδες του Τσάβες», που κατηγορούνται για
όλα τα δεινά, αλλά αποδείχθηκε μετά από έρευνα ότι η δολοφονία αυτής της νεαρής
γυναίκας είχε διαπραχθεί από το δεύτερο όροφο ενός κτιρίου, από πυροβολισμούς
ενός ατόμου με το όνομα Iván Aleisis Pernía, ακτιβιστή της αντιπολίτευσης που συνελήφθη και φυλακίστηκε από τότε. Είναι αλήθεια
ότι ο Paranagua δεν μετρά τις απάτες-χειραγωγήσεις: Μήπως δεν είναι ο ίδιος ο οποίος,  αναμετάδωσε χωρίς αποστασιοποίηση ή σχόλια (15
Απριλίου), αυτη την εκπληκτική δήλωση του Χούλιο Μπόρχες, ενός από τους κύριους
ηγέτες της αντιπολίτευσης:  «οι παραστρατιωτικές ομάδες της Βενεζουέλας
απειλούν την ειρήνη στην Κολομβία».
 Η πρώτη
αντίδραση είναι να γελάσει κανείς. Η δεύτερη είναι να βγει από τον κάδο
απορριμμάτων, όπου τον είχαν ρίξει, και να στρέψει εναντίον του, το
επιτηδευμένο «Decodex» της  Μοντ [10 ]:  «Αυτό το μέσο
ενημέρωσης δημοσιεύει τακτικά ψευδείς ή παραπλανητικές ειδήσεις ή εκπομπές.
 Δώστε προσοχή
ή ψάξτε για άλλες πιο αξιόπιστες πηγές.
 Αν είναι
δυνατόν, να ψάξτε την προέλευση της πληροφορίας».
Σε αυτό το κλίμα της αυξημένης βίας, παρατηρούνται υπερβολές από όλες τις
πλευρές. Ένα ένταλμα σύλληψης έχει εκδοθεί εναντίον πέντε φερόμενών εθνικών Φρουρών
υπεύθυνων για το θάνατο του Gruseny Antonio Canelón στο Cabudare στις 12 Απριλίου. Από την άλλη
πλευρά των οδοφραγμάτων, πέφτουν επίσης και τα μέλη των δυνάμεων ασφαλείας, όπως
ο λοχίας της Εθνικής Φρουράς Neumar José Sanclemente Barrios, που
δολοφονήθηκε με πιστόλι στις 19 Απριλίου στο San Antonio de los Altos. Οκτώ μέλη
των δυνάμεων ασφαλείας είχαν εξάλλου ήδη σκοτωθεί το 2014, χωρίς μεγάλη
συγκίνηση από τους «παρατηρητές» για τους οποίους, όπως φαίνεται, ο δολοφόνος
ενός αστυνομικού στα Ηλύσια Πεδία στο Παρίσι είναι ένας «τρομοκράτης», ενώ ο
δολοφόνος ενός αστυνομικού στη Βενεζουέλα είναι ένας «ειρηνικός διαδηλωτής»…
Σε ιδιαίτερα συγκεχυμένες συνθήκες, και μετά από την πρόσκληση για
διαδήλωση των  ηγετών αντι-Τσάβες, η
λεηλασία μιας δεκάδας εμπορικών καταστημάτων της λαικής συνοικίας του El Valle (Καράκας)
από υποτεθειμένες συμμορίες «ανθρώπων που  λιμοκτονούν » το βράδυ
της 19ης Απριλίου, είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο έντεκα άτομων (τρεις από
πυροβόλα όπλα, οκτώ από ηλεκτροπληξία από ένα σύστημα προστασίας από την
προσπάθεια τους να ληστέψουν ένα αρτοποιείο). Στην
καταστροφική μανία τους, οι ίδιες ορδές, τις οποίες πιστεύεται ‘ότι
χειραγωγούνται, δεν δίστασαν να επιτεθούν σε ένα παιδιατρικό νοσοκομείο – ίσως με
το πρόσχημα ότι ονομαζόταν «Ούγκο Τσάβες» – αναγκάζοντας σε συνθήκες
καταστροφής να εκκενωθούν 54 μητέρες, παιδιά και νεογέννητα. Σε τέτοιο
χάος, η χειραγώγηση των πληροφοριών γίνεται παιδικό παιχνίδι: «  Οι διαδηλώσεις
διαμαρτυρίας σκότωσαν 20 άτομα σε τρεις εβδομάδες
 », μπορούμε
να διαβάσουμε ή να ακούσομε σχεδόν παντού την ίδια στιγμή [ 11 ]. Όπου επέτυχε
ο σκοπός που επιδιώκεται, κάνοντας τη Βενεζουέλα ένα «αποτυχημένο κράτος (failed state)». Και, παρεμπίπτοντος,
χρησιμοποιώντας τη γενική παραπληροφόρηση που αφορά αυτή τη χώρα, για να στιγματιστεί
από τη μπάντα ένα πολιτικό άνδρα – όπως, στον πρώτο γύρο της γαλλικής προεδρικής
εκστρατείας, τον υποψήφιο της France insoumise,  Jean-Luc Mélenchon. Από την άποψη
αυτή, το 6/9 του  France Inter , αφιερωμένο
στη Βενεζουέλα το πρωί της ίδιας της ψηφοφορίας θα αποτελέσει ένα μοντέλο της
κορυφαίας δολιότητας  – κατά πάσα
πιθανότητα με έντονη κριτική, αν υπήρχε στη Γαλλία ένα υψηλό Οπτικοακουστικό
Συμβούλιο (CSA).
Στις 22 Απριλίου, μετά από κλήση της αντιπολίτευσης, χιλιάδες Βενεζουελάνοι
 συμμετείχαν σε σιωπηλή πορεία στη μνήμη
των θυμάτων των διαδηλώσεων του Απριλίου. Έξω από την
έδρα της Επισκοπικής Διάσκεψης, ενώ ο βουλευτής Henry Ramos Allup δήλωνε ότι ήταν ένας φόρος τιμής  «για όλους τους νεκρούς, συμπεριλαμβανομένων
των οποίων δυνητικών και πιθανών θυμάτων που σίγουρα θα υπάρχουν τις επόμενες
ημέρες»
 ο  «συνάδελφός» του, Freddy Guevara ανέφερε ότι οι προσεχείς εκδηλώσεις είχαν ως στόχο να  «αποκαλύψουν
το πραγματικό πρόσωπο του δικτάτορα»
  δημιουργώντας
την «ακυβερνησία»  [ 12 ]. Μηνύματα που
έχουν το πλεονέκτημα της σαφήνειας. Εκτός, φυσικά, για τα μέσα μαζικής
ενημέρωσης.
 Maurice Lemoine 
Μετάφραση: Κριστιάν Ακκυριά
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 2 ] Κόμμα του
πρώην προέδρου Lucio Guttierez, ανατράπηκε σε μια λαϊκή εξέγερση στις 20 Απριλίου 2005. Υποψήφιος του
κόμματος, ο Patricio Zuquilanda πήρε το 0,77% των ψήφων στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών στις 19
Φεβρουαρίου. Ο Gutierrez δεν εξελέγη στις εκλογές για το κοινοβούλιο.
[ 3 ]   Ecuadorinmediato,  Κίτο, 19
Απριλίου 2017.
[ 4 ]   BBC Mundo , Λονδίνο, 23
Μαρτίου 2016.
[ 5 ]   El País,  Μαδρίτη, 7
Σεπ 2016.
[ 6 ] Η Petrobras (ιδιοκτησίας
ιδιωτών και θεσμικών μετόχων με το 51%) έχει απονείμει υπερφορολογημένες αγορές
σε εταιρείες του BTP, επιτρέποντας την καταβολή δωροδοκιών για τη χρηματοδότηση των πολιτικών
κομμάτων ή διεφθαρμένων πολιτικών. Η Odebrecht φέρεται να πότισε με δωροδοκίες
αξιωματούχους και πολιτικούς από δώδεκα χώρες της Λατινικής Αμερικήςγια να
αναλάβει εργολαβίες.
 [7]  Haïti Libre, Port-au-Prince,
29 mars 2017.
[ 8 ] την
Αργεντινή, τη Βραζιλία, τη Χιλή, την Κολομβία, την Κόστα Ρίκα, τη Γουατεμάλα,
την Ονδούρα, το Μεξικό, την Παραγουάη, το Περού και την Ουρουγουάη.
[ 9 ]   El Universal,  Καράκας, 11
Απριλίου 2017.
[ 10 ] εργαλείο
που υποτίθεται, στο διαδίκτυο, να βοηθήσει τους χρήστες να ταξινομήσουν τις αληθινές
από τις ψευδείς πληροφορίες στιγματίζοντας τους ιστοτόπους με «λάθος σκέψης».
[11]  Le Monde, France Info, CNews, LCI, La
Dépêche, Presse Océan, La Libre Belgique, 
etc., από 21 έως 23 Απριλίου 2017.
 [ 12 ]   Alba Ciudad  Καράκας 22
Απριλίου 2017.
URL για αυτό το άρθρο:  http://www.medelu.org/Guerre-sournoise-en-Equateur

var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);})();

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO17 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός18 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις18 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO18 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO18 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή